Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WIERSZYKI. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WIERSZYKI. Pokaż wszystkie posty

środa, 26 października 2022

TOMCIO MARZYCIEL

Wiersz wyróżniony w Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim "O Pióro Pegaza 2022" zorganizowanym przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Rzeszowie.


„Gdybym miał piórka, - Tomcio się rozmarzył -

To bym się w gwiazdach unosić odważył,

Księżycem w pełni jak piłką pobawił

I się w obłokach niczym w pianie pławił…

Gdybym miał piórka, – Tomcio głośno wzdychał -

To bym się w locie przez ptaki przepychał

I bym przed wiatrem uciekał jak strzała.

Ach, to by była przygoda wspaniała!

Śmigałbym w górze z prędkością rakiety

W mig przestawiając wszyściutkie planety.

Gdybym miał piórka, – Tomcio ciągle marzył -

To bym się teraz wygrzewał na plaży

Gdzieś w ciepłych krajach z daleka od domu

I bym nie płacił za podróż nikomu.

Gdybym miał piórka, - Tomcio buja w chmurach -

To by codzienność nie była ponura.

Fruwałbym sobie nad wsiami, miastami.

Wirował czasem nad galaktykami

I nietoperze prześcigał z łoskotem,

Krzycząc, że jestem teraz samolotem!”

Tymczasem z kranu woda w wannę leci

Aż się podłoga jak jezioro świeci,

I się po ścianach pnie wręcz do sufitu.

Pływają łódki z książek i zeszytów,

A Tomcio marzy i nic nie dostrzega.

Piórami macha i dotyka nieba.

Pokój zaś cały już pod wodą pływa

I w nim Tomeczek nie jak ptak, a ryba.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




niedziela, 23 października 2022

KOMARZYCA

Pani komarzyca nie była że urodna

Ani elegancka ni miła czy też modna,

Mimo wszystko sądziła, że jest najpiękniejsza

I ze wszystkich na świecie również najmądrzejsza.

To tych oraz tamtych bez przerwy poniżała.

I ciągle się bezwstydnie, dumnie wywyższała.

Kłamała w żywe oczy i bez zająknienia.

Nie umiała docenić przenigdy milczenia.

Gdzie stanęła, bzyczała i to bez ustanku,

I nieważne czy w nocy, czy też o poranku,

Przeganiając hałasem snu spokojną ciszę…

Nawet teraz się zdaje, że ją dobrze słyszę…

Wszystkim wokół robiła niemało przykrości,

Słynąc wszędzie z wrodzonej, podłej złośliwości.

To tamtego ukłuła, tego obraziła,

To opluła, wyzwiskiem w gniewie obrzuciła.

Pyszna, wredna, okropna i okrutna była.

Wszystkich krytykowała, a siebie chwaliła.

Mieli już dość serdecznie pani komarzycy -

Największej wśród złośliwych bezwzględnej złośnicy,

Która to nie szczędziła przykrości nikomu,

Więc jej nie zapraszali na spacer, do domu,

Na spotkania w teatrze, w restauracji, w kinie,

Mając ciągle nadzieję, że w tej to przyczynie

Jest metoda na podłość pani komarzycy,

Co wszystkim dokuczając, uciążliwie bzyczy,

Lecz… niestety metoda ta się nie sprawdziła.

Komarzyca niczego się nie nauczyła

I jak kiedyś bezwzględnie wszystkim dokuczała,

Tak i dzisiaj wychodzi z niej złośliwość cała.

Ciągle kąsa i bzyczy, bzyczy oraz kąsa.

Jej podłości nie widać w zachowaniu końca.

To dlatego unikasz pani komarzycy,

Która lata nad uchem, dokuczliwie bzyczy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



KRECIK

Zapragnął pan krecik świat poznać nad ziemią,

Zobaczyć jak rosy kropelki się mienią

O świcie w porannej słoneczka poświacie,

Powąchać jak pachną kwiaty na rabacie

I przyjrzeć się trawie, i liściom na drzewie,

Zakochać się w szumie oraz w ptasim śpiewie

I poznać różnicę między śniegiem, deszczem,

Posłuchać jak grają wieczorami świerszcze,

Więc wyrwał się z domu całkiem po kryjomu,

Niczego nie mówiąc dosłownie nikomu.

Przekopał się w ziemi długim korytarzem

Z niewielkim na plecach podróżnym bagażem

I kopcem wychylił się nad kwiatem polnym

Do wyjścia w nieznane będąc wielce skłonnym,

Lecz nagle boleśnie słońce zaświeciło

Gdyż oczy krecika blaskiem oślepiło

I przez to wokoło nic widać nie było,

Bo w złotą się plamę zmieniło, rozmyło.

Pan krecik pod ziemią żył przecież w ciemności,

Więc nie był z jasnością w dobrej znajomości,

Dlatego, gdy tylko wychylił się z ziemi,

Niczego nie widział z powodu promieni.

Zasyczał, zajęczał i oczy zasłonił

Pięcioma palcami dość potężnej dłoni

Obszytej w nadgarstku czarnym, gęstym włosem,

Na którym kret poczuł chłodną, mokrą rosę.

„Oj, miejsce to widzę – kret rzecze – nie dla mnie.

Za jasno nad ziemią i chłodno, i parnie.

Och, wolę – powiada – zapach czarnej ziemi.

No może, gdy coś się w moim życiu zmieni

Wychylę się znowu, by ruszyć w nieznane,

Tymczasem pod ziemią u siebie zostanę.”

I tak krecik zrobił, jak światu ogłosił,

W którego gościnę zbyt śmiało się wprosił.

Pod ziemią zaś ćwiczył, by wzrok przyzwyczaić

I by się w jasności słoneczka nie czaić,

I aby nie błądzić we dnie po omacku

Czy w ostre południe, czy nawet o brzasku,

Dlatego niekiedy spod ziemi wychodził

I kopce w ogrodach, i na łąkach robił.

Miał bowiem nadzieję, że kiedyś na pewno

Nie będzie to ważne czy jasno, czy ciemno,

Że wtedy nareszcie się w podróż wybierze

Czy pieszo, pociągiem, autem, na rowerze.

I nadal kret ćwiczy, by światło oswoić.

Wciąż nie jest gotowy, więc ciągle się boi

Wyjść wreszcie spod ziemi na ścieżkę podróży,

Bo ciągle na słońcu małe ślepka mruży.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



SZPILKA

Sprytnym ruchem pani szpilka

Wbiła w odwłok się motylka

Z kolorowej tasiemeczki

Spiętej w kształcie kokardeczki

A przypiętej do koszuli,

W którą szpilka główkę tuli.

„Pracy – mówi – się nie boję.

Łączę w całość różne kroje

Szlufki, listwy i nogawki,

Kołnierzyki czy rękawki,

Żabociki, zakładeczki,

Mankieciki, falbaneczki…

Czy to spodnie, czy spódnica?

Mnie krawiectwo wręcz zachwyca.

Mam wspaniałe powołanie!

Czy zasłony, czy ubranie,

Czy pokrowce na krzesełka...

Dla mnie to przyjemność wielka

Tworząc, łączyć i formować,

I materiał ukształtować.

Spinam wszystkie elementy.

Drobny szczegół jet upięty

Dzięki mym umiejętnościom,

Niebanalnym też zdolnościom,

Lecz… – szpileczka łepek chyli

I cichutko płacząc, kwili -

Nikt mej pracy nie docenia…

Ni „dziękuję”, „do widzenia”…

Nikt nie powie... tak to bywa…

Igła nicią tylko zszywa

To, co złączę, co pospinam,

Ukształtuję, poupinam…

Ja najwięcej wykonuję!

Jak tak będzie, zastrajkuję.

O podwyżkę się upomnę

I co robię wnet wypomnę!

Niechaj prawda nie ukrywa,

Że jest szpilka nieszczęśliwa!”

W tym momencie krawiec przyszedł.

„Co ja, szpilko, tutaj słyszę?!

Jakiś lament, narzekania…

Trzeba uszyć nam ubrania.

Jak mi w pracy nie pomożesz,

To nie będę dziś w humorze,

Bo bez ciebie nie ram rady.

Dzięki tobie są rękawy

Czy kołnierze, czy nogawki…

W tym nie sprawdzą się agrafki.”

Po tych słowach pani szpilka,

Odczekawszy chwilek kilka

Wzięła się za upinanie,

Aby stworzyć dziś ubranie.

Rozpaliła ją ochota.

Wrzała migiem więc robota.

Wystarczyło ją pochwalić,

By przestała już się żalić.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 13 września 2022

WRÓBELEK

Stary wróbel – emerycik

Wciąż się chwali, wciąż się szczyci,

Rwącym prądem, w rytmie chwil

Płynie w przestrzeń: „ćwir!, ćwir!, ćwir!”.

Na te dźwięki i przechwałki

Lecą w krzewy niczym strzałki

Bez utraty cennych chwil,

Kwiląc głośno: „ćwir!, ćwir!, ćwir!”,

Inne wróble – chwalipięty.

Każdy brzuszek ma wypięty,

Krzycząc wartko z całych sił

Znane wszystkim: „ćwir!, ćwir!, ćwir!”.

Jeden lepszy od drugiego,

A ten trzeci od czwartego,

Aż się sypie piórek pył -

Z nim kłótliwe: „ćwir!, ćwir!, ćwir!”.

Tak się wróble zapomniały,

Tak się z sobą wykłócały -

Wróbel wróbla dziobem bił,

Lamentując: „ćwir!, ćwir!, ćwir!” -

Że pod wpływem zawziętości

W szale złości i mściwości,

Który gniewnie w nich się wił,

Hałasując: „ćwir!, ćwir!, ćwir!”,

Zagrożenia nikt nie dostrzegł...

Kot wysunął z łapek ostrze

I po wróblach został pył,

Bo uciekły, krzycząc: „ćwir!”.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 22 marca 2022

FARBY

Farby w tubkach plakatowe

Drwiły, że te akrylowe

Są rozmyte, bez wyrazu,

Bez pożytku dla obrazu,

Że są jako plamy duże

I plam owych wręcz kałuże

Barw rozmytych, rozrzedzonych,

Kroplą wody postrzępionych.

Akrylowe zaś milczały.

Obelg strasznych tych słuchały

W nadzwyczajnej pokorności.

„Plakatówka nam zazdrości” –

Nagle cicho przemówiły

I przez drwinę się przebiły

Tym przedziwnym spostrzeżeniem.

„Cóż za podłe pomówienie?!” –

Farba krzyczy plakatowa,

W pojedynek wejść gotowa. –

„Same fakty przemawiają!

Akrylowe przegrywają

W konkurencji malowania

I papieru pokrywania” –

Głoszą farby plakatowe. –

„Wy zaś nędzne, akrylowe

Mokre kolor rozmywacie

I barw ostrych nie trzymacie.

Kiepski efekt z was wychodzi.

Tak malować się nie godzi!”

„To oszczerstwa są zuchwałe!

Akrylowe wszak są trwałe!

Kolor nasz nigdy nie blaknie

I jest taki, jaki skapnie

Z pędzla wodą rozcieńczony

I na karton naniesiony,

Więc w dziedzinie wytrwałości

Zżera was ogień zazdrości” –

Akrylowe wyjaśniają

I swój talent wychwalają,

Na co farby plakatowe

Poniżają akrylowe:

„Toż to w głowie się nie mieści!,

Gdyż na każdej to powierzchni

Plakatowa radzi sobie.

Każdy to potwierdzi, powie.

Przegrałyście w tej dziedzinie.

Was porażka nie ominie,

Więc schowajcie się w szufladzie

W swym przegranym, smutnym składzie.”

Nie popuszcza akrylowa.

Do zawodów jest gotowa,

By uciszyć pomówienia

I bolesne oskarżenia.

Wpycha zatem się na biurko

Pod pędzelka wąskie piórko,

I wsiąkając w mokre włosie,

Pragnie zagraćże na nosie

Plakatowym przemądrzałym,

By się wreszcie wycofały

Ze swojego stanowiska,

Co z którego drobna iskra

Wywołała ogień złości,

W sporze wielkim i w zazdrości;

Lecz z uporem plakatowe

Do zawodów są gotowe,

Więc się z tubek wydostały,

Papier pokrywając cały.

Straszna to jest farb potyczka.

Pędzel wskoczył do słoiczka.

„Albo wnet się pogodzicie,

Albo mnie nie zobaczycie! –

Wrzasnął pędzel rozzłoszczony,

Na te farby obrażony. –

Co za tupet i maniery?!

Będę z wami całkiem szczery.

Każda z was potrzebną bywa.

Każda oko uszczęśliwia.

Sprzeczka wasza sensu nie ma.

Ja malować chcę obiema.”

I tak z ludźmi czasem bywa.

Konkurencja nieuczciwa

Wszystko niszczy, nie buduje.

Każdy z nas pięknie maluje

Swym serduszkiem świat radości,

Dając drugim dar miłości.

Bez znaczenia, co potrafisz –

Niepotrzebnie tym się trapisz.

Piękny jesteś w swej dobroci.

To skarb, co się złotem złoci.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 15 lutego 2022

PAN KOS ŚPIEWA W GŁOS

Cóż to za gwizdy melodyjne płyną

W strofach partytur dźwiękiem odgadnięte

I uroczyście niziną, wyżyną

Brzmią pauzą sekund na zwrotki pocięte?

Echo się nutą muzyki zachwyca,

Która refrenem zda się nie powtarzać.

Przestrzeń się cała tym śpiewem nasyca.

Widać, że tony chłonie i rozważa,

Aż się wibracjom niebo tym poddaje,

Chmury w rozkoszy wręcz się rozpływają,

A słońce senne spod pierzyny wstaje,

Gdy akustyką trele te fruwają.

Ach, cóż to, któż to tak pięknie dzień budzi

I równie pięknie do snu świat kołysze,

Hałas i zamęt melodyjnie studzi,

Zdobiąc tonami rozśpiewaną ciszę?...

O!, jaki piękny śpiewak operowy

Co z czarnych piórek ma garnitur szyty,

Kapelusz czarny na czubeczku głowy,

Bucik brązowy pazurkiem podbity.

A wokół oczu okular żółciutki,

Co kontrastuje z brązową tęczówką.

Dziób choć spod piórek wystaje malutki

Jest pomarańcza lub złota końcówką.

O!, jaki skromny mimo swych zdolności,

Które z gałęzi drzew po świecie płyną,

Co piruetem rozkosznej radości

Wirują w górze nad każdą doliną.

„Niechże przestanie! - krzyczy coś z zazdrości -

Tak hałasować i tak dokazywać!

Nie ma – coś woła – żadnej przyjemności

W takim harmidrze trelów odpoczywać!”,

Lecz pan kos zda się na wrzaski odporny,

Więc ignoruje wszelaką krytykę,

I wręcz nad podziw niezwykle spokojny

W głos niesie rano, wieczorem muzykę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 14 stycznia 2022

PŁATKI ŚNIEGU POWSTAJĄ W BIEGU

Pani Temperatura w kiepskim dziś humorze

Chmury topniejące w śnieg zmienić pomoże.

Zasiadła więc na progu błękitnego nieba,

Gdy nagle kropla wody w pośpiechu podbiega,

Deklarując, że pragnie zostać płatkiem śniegu,

Stając grzecznie na nieba niebezpiecznym brzegu.

Już gotowa do skoku ta kropelka była,

Lecz, kiedy w dół spojrzała, natychmiast stchórzyła.

Pod przezroczystą stopą gwiazdy falowały

I końca głębokości świetlistej nie miały,

Więc przepaść się zdawała strasznie nieskończona

Oraz płótnem ciemności w bezkres naprężona,

A w niej księżyc jak główka malutka szpileczki

Wisiał w próżni wszechświata na skrawku niteczki.

„Oj, nie skoczę” – zadrżała kropeleczka wody.

Wtem się nagle zerwały groźne wiatru chłody

I strąciły kropelkę w przepaść swym podmuchem,

By się stała, wirując, śnieżnym, białym puchem.

Leci, spada kropelka, wiruje w przestrzeni

I łzą wody w powietrzu iskrzy się, i mieni.

Lecą na nią strumienie mroźnego westchnienia,

Więc się w biegu kropelka w kryształ lodu zmienia.

Obok frunie podobna i całkiem samotna,

Do zawarcia przyjaźni wyraźnie ochotna,

Więc tę kroplę kropelka rączką za dłoń chwyta

I się nagle z nich tworzy para znakomita.

Później inne kropelki z nimi się sklejają

I w tej grupie spojonej fasetki puszczają,

Które rosną nad nimi korony kryształem,

I się zdają bezbronne, kruche oraz małe,

Lecz gdy milion ich spada milionów miliony

Każdy, kto śnieg ogląda, jest nim zachwycony,

Bo się puszy i iskrzy jako biel brokatem

I wygląda jak czapy na ziemi puchate,

Jak pierzyna z anielskich skrzydeł utworzona,

Mrozu nitką błyszczącą pięknie obrębiona.

Pod nią drzemie świat cały, na niej skaczą dzieci.

Zda się, że cała ziemia mnóstwem gwiazd się świeci.

Tak powstają płateczki – śniegu elementy,

W których lśni tajemniczo magią świat zaklęty.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 6 stycznia 2022

JAK PAJĘCZYNA SIĘ ZACZYNA?

Wisi pod sufitem pająk na niteczce.

Huśta się i buja, bo spać mu się nie chce.

Jak Tarzan na lianach, tak i on buszuje.

Widać!, odpoczynku mało potrzebuje.

Większość czasu spędza tylko na zabawie

Czy to pod sufitem, w kątach, w krzewach, w trawie.

Hasa energicznie, skacząc na niteczce

Jak na trampolinie albo na gumeczce.

To w górę, na boki, w dół i znów na górę

Lekko podskakuje jako byłby piórem.

Zda się, że to jakiś zdolny akrobata,

Bo tak zwinnie skacze i na szelce lata.

Tam skoczy, tu salto w powietrzu wykona

I jakoby szpilka w tańcu roztańczona

Piruetem frunie, kręci się, wiruje,

Po czym fikołkami w przestrzeni figluje.

Jak wariat szaleje i jak iskra świeci,

Aż mu w rozbieganiu ciągle ślina leci,

Która na powietrzu nicią białą krzepnie,

Przykleja się do miejsc, co je pająk klepnie,

A że ten stawonóg dotyka miejsc wszędzie,

Bawiąc się w amoku sieci piękne przędzie,

Co jak koroneczki rozpina w przestrzeni,

Która kołnierzami koronek się mieni,

Łapiąc w nie kropelki przezroczystej rosy

Wplecione dostojnie w nitek białe włosy,

Lśniące diamentowo niczym koraliki

Albo i doszyte perłowe guziki.

Takiego uroku nici te nie mają,

Kiedy od sufitu płótnem swym odstają.

Wyglądają wtedy jakby prześcieradła,

W które szarość brudem bezczelnie się wkradła.

Tak oto powstają lekkie pajęczyny

Z elastycznych nici, co są jak sprężyny,

W które pająk łapie przeróżne owady,

Kiedy zrobi przerwę od skocznej zabawy.

Pożyteczny zatem w tej dziedzinie bywa,

Kiedy łowi muchę, gdyż jest uciążliwa.

Można więc powiedzieć, że ten nasz stawonóg

Z owadów powietrze oczyścić nam pomógł.

Nie taki to straszny pająk w kącie wisi,

Co w sieć własnej śliny łapie muchy w ciszy.

Nie ma co go zatem wciąż krzykiem traktować,

Można zaś w zabawie, w łowach obserwować.

Niepotrzebna również jest reakcja strachu,

Kiedy wisi pająk pod strukturą dachu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl