poniedziałek, 26 października 2026

OD BRZEGU JESIENI

Na moich dłoniach krople osiadają

Trącane palców muśnięciem w przelocie,

Gdy te opuszką roślin dotykają,

Które butwieją od wilgoci w błocie,


Brązowo ciemnym zachodząc kolorem

W skutek przestrzeni chłodem parującej,

Co w szarej szacie zdaje się upiorem

W koronie świateł omdlale blednącej...


Gdzieniegdzie drzewa stoją w pióropuszach

Zieleni, która wcale nie zachwyca,

Choć z pełną gracją w tańcu się porusza

Liść niczym w walcu dość zwiewna spódnica,


Na tle gałęzi płonących czerwienią

Albo zsypanych opiłkami złota

Lub całkiem nagich, co jeno ciemnieją,

Sterczą nad ziemią jak druciana szczota


Rozpruwająca niebo śniadą nicią

Opadającą metalicznym blaskiem,

Przykrywającą świat siwiutką wicią,

Przez co się słońce nie przebija brzaskiem,


A tylko sączy zduszonym strumieniem

Jasności, która gaśnie i rdzewieje,

Będąc rzuconym na połacie cieniem,

Co, z żalu łkając, jedynie marnieje.


Nim się obejrzę półmrok się rozrzedzi

I znów ciemnością wydłubie mi oczy...

Wiatr w obłąkaniu coś pod nosem bredzi

I, się kołysząc, za mną wiernie kroczy


Jakoby dziecko, które się zgubiło

I w towarzystwie mym ratunku szuka.

Ledwo się wokół płowo rozjaśniło,

A już pochmurność w okna deszczem puka


Niczym ptaszyna głodna i spragniona,

Płaszczem swych skrzydeł przed zimnem zapięta

Co na parapet przysiadła strudzona,

Z którego palcem czwartym zwisa pięta.


I nagle bursztyn pod stopy me spływa,

Nie mogąc rozgrzać mych członków zziębniętych.

Wnet w szpakowaty odcień światła wpływa

I znów jak dymem świat jest uszczypnięty,


Po czym się staje popielatym płótnem,

Na którym węglem, popiołem szkic gaśnie.

Zanim się stanie dzień (być może) jutrem,

Nim zbyt przedwczesnym wieczorem już zaśnie


Postaram żagle się moje rozwinąć,

Odbić od brzegu nostalgii jesiennej,

Na możliwości ocean wypłynąć,

By z owej głębi bezkresów bezdennej


Wyłowić siebie w lustrzanym odbiciu

Z uśmiechem, który mą twarz rozpromienia.

Będę żeglować we mglistym spowiciu.

Mam wszak tak wiele wciąż do powiedzenia.


Niechże mnie niesie od brzegu jesieni

Ku wiosny lądom jeszcze nieodkrytym.

Pogoda w kratkę mej duszy nie zmieni.

Żagiel mój z pragnień wiary jest uszyty


I przytwierdzony do masztu nadziei

Miłości siłą, która mnie napędza.

Życie się falą niespokojną pieni,

I mnie ku lądom wspomnianym rozpędza.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 22 października 2026

PORA DOJRZAŁOŚCI

Ach, moje gwiazdy jak stada motyli,

Co szeregami zwartymi mnie strzegą,

Na moje włosy blask wasz srebrny pyli,

Więc mają odcień koloru siwego.


Błyszczę się zatem zorzą diamentową,

Która brokatem zda się rozpylona,

I idę w chmurach z iskrzącą się głową

Wami, me gwiazdy, bogato strojona.


Dzień mój wnet zasnął szczebioczących wiosen

Nim się spostrzegłam, że już zaszło słońce.

Słyszę jedynie plusk w oddali wioseł,

Co jest przyjemne, jak również kojące...


Latarnik stanął u mojego boku

Z lampy swej blado-złocistą poświatą

I rzuca łunę na odległość wzroku

Przykryty nieba granatową szatą,


A wokół krążą na skrzydłach zwiadowcy

Przekraczający wręcz barierę słuchu.

Ci szybujący dźwięków niemych łowcy

Świat się wydają wprowadzać do ruchu.


Wodzę za nimi, gdy się odbijają

Od mej przestrzeni jakoby od szyby.

W locie wirując, pięknie wyglądają -

I to realnie, nie wcale na niby -


Jakoby strzały wypuszczane z łuku

Przez Artemidę w nocy polującą...

Stopy jej zdają się chodzić po puchu,

Zwiastując ciszę głucho szeleszczącą


Liśćmi i trawą w posągowej pozie

Jakoby były z papieru wycięte...

Na szklącej tafli unoszą się łodzie

Lilii, co mają pąki rozwinięte,


A tuż nad nimi światło księżycowe

Niczym kolibry mruga odblaskami,

Przez co Najady dostrzegam zmysłowe,

Które się oczom jawią kaskadami


I w staw krysztale pływają jak mleko,

Skórą błękitów łunę odbijając.

Żałuję nawet, iż stoję daleko,

Spojrzeniem jeno ów nimf dotykając,


A mając w sobie pragnienie ogromne,

By zrzucić z ramion tkanin ciasnych kokon,

Zatopić ciało do wolności zdolne

W wód, których niebem wydaje się oko,


Głębię trzcinami jak rzęsą zdobioną

Pełną spokoju nieopisanego...

Jestem tą porą szczerze zachwyconą

Wieku jak wino młodo dojrzałego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 21 października 2026

CZY TO PRZED BURZĄ...

Czy to przed burzą rozbrzmiewa tak cisza,

Że aż mi świerszcze w uszach głośno grają?

W pamięci wspomnień prześwietlona klisza

Sprawia, iż duchy mnie nie nawiedzają


Jakby się przeszłość nagle obraziła,

Czyszcząc szuflady, szafy i regały,

Ślady po zdjęciach tylko zostawiła,

Które na meblach w mych pokojach stały.


Pochmurne światło zagląda mi w oczy.

Drzewa się rdzawym liściem rozsypały.

Przedziwny spokój w trawach zwiędłych kroczy,

Które wilgocią doszczętnie zbutwiały.


Kruk nad człowiekiem skrzydła swe rozciągnął,

Żałobną pieśnią radość przeganiając,

A ów przechodzień idzie bardzo wolno,

Czołem o chodnik niemal zawadzając


Jakoby dźwigał krzyż na chorych plecach

Win własnych myśli, słów, czynów, zaniedbań.

Łzami się topi weń gasnąca świeca

Z powodu licznych, bolesnych pożegnań.


Zdaje się... stracił całkiem przywiązanie

Do życia, które jak kula u nogi

Brzęczy łańcuchem, tworząc kołatanie

Serca, co pragnie, ażeby sen błogi


Wdarł się krwiobiegiem w zadumane skronie,

Duszę od cierpień ciała uwalniając.

Przed chłodem trzyma człek w kieszeniach dłonie,

Na twarzy smutek i zmęczenie mając...


Czyżby przeczuwał, że nadciąga burza

Wydarzeń, których pragnąłby uniknąć?

Oblicze jego podkrada kałuża,

Widzę więc w tafli, iż wolałby zniknąć


Nim się poderwie żywioł niszczycielski,

By nie doświadczyć tego, co najgorsze...

Cisza się niesie niczym szum z muszelki,

Wieszcząc, że morze stanie się surowsze


I przejdzie w fale, co się nie rozstąpią,

By nas wybawić od ów najgorszego,

W które naiwni wciąż uparcie wątpią,

Dbając na co dzień, lecz o własne ego.


Jakaż samotność tłumem się przemieszcza.

Nikt w tym pochodzie nie widzi nikogo.

Korowód zdeptał przywódcę i wieszcza.

Marsz pogrzebowy rozbrzmiewa, lecz wrogo


Stukotem butów, warkotem silników,

Dźwiękiem gotówki oraz zębów zgrzytem...

Tupią obcasy sznurem koralików...

Szepczą banknoty pożółkłym zeszytem...


Czemu tak szaro dzień ten dziś postrzegam,

Kochając jesień jednako jak kiedyś?

Wnikliwym wzrokiem po ulicy biegam

I widzę w ludziach ucisk strasznej biedy -


Pustkę, co która bielmem się rozlewa

Na wypłowiałe i martwe źrenice -

I niejednego, co diabłu się sprzeda

Za wyliczoną, miedzianą drobnicę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 20 października 2026

JESIENNY ŚWIT

Puchem siwizny świat wszem zaparował.

Ledwo latarnie przezeń się przebiły.

Dym biało-szary przestrzeń napompował,

Aż się weń drzewa, budynki wtopiły.


W oddali widać słabo szpilki światła.

Niebo w obłokach na ziemię zstąpiło.

Mleczna struktura świat oczom mym skradła.

Wszystko się wokół w tuman mgły rozmyło...


I tylko słyszę jak strużkami spływa

Po szorstkim liściu wilgoć przemoczona,

Która przed wzrokiem sprytnie się ukrywa,

Na pajęczynach ławicą zroszona


Kropelek drżących w nieobecnym wietrze,

Co w owych sieciach niczym na hamaku

Leży spokojnie i ruszyć się nie chce

Jakby przed zrywem byłby pełen strachu.


Jedynie zapach wilgoć tę przyzywa,

Choć ta z oparów nie śmie się wyłonić.

Ciało obecność jednak jej wykrywa

Dotykiem mżawki na mej ciepłej dłoni.


W puchu gołębim pary się kłębiącej,

Która pochłania wszelakie stworzenie

Kolorem perły w ciecz się skraplającej,

I ja zanurzam się niepostrzeżenie


Jakbym wchodziła w ocean bezkresny

Białej poświaty... ni słońca, księżyca...

Zniknął, na wieczność chyba, byt doczesny,

Co mnie nie trwoży, a jeno zachwyca.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 19 października 2026

PAŹDZIERNIK 2026

Dziś Francja płonie niczym znicz nad grobem,

Który jedynie przysypać należy,

W którym (przedziwnym niby mimochodem)

Europa trupem ledwo żywym leży,


Odarłszy Boga z Stwórcy Majestatu,

Czyniąc cesarza Jego namiestnikiem.

Naród zdziczały (najmniej do kwadratu)

Ukoronował człowieka nocnikiem


I przed nim klęczy, głupcom hołd oddając,

Wierząc w proroctwa magów oraz wróżek,

Chęci do pracy, wyrzeczeń nie mając,

Jeno żądania wręcz nad-"ludzko" duże.


Dziś w korowodzie widzę tylko dusze

Na zatracenie bezmyślnie idące

Jakby bezlistne jabłonie czy grusze,

Śliwy owoców od lat nierodzące -


Ten sad bezpłodny, który pazurami

Gałęzi nagich niebo rozdrapuje,

Ziemię upija jałowymi łzami

I ich zaczynem jak cyjankiem truje;


Ten sad, co w którym drzewa odcinają

Od ich korzeni ostrzem zakłamania,

W którym tożsamość jak chwast wyplewiają,

W którym się homo sapiens być zabrania.


Demonów sfory z piekieł wystąpiły,

Wdarły się w język ciągle zbezczeszczany,

Jadem zepsucia znawców mowy spiły,

Przez co dziczeje naród dokarmiany


Słowem, lecz sprzecznym ze swą semantyką,

Więc destrukcyjnie w życiu stosowanym,

Przez co milionów śmierć jest statystyką

I wydarzeniem niezauważanym.


Dziś Francja płonie a wraz z nią Europa...

Ogień jej trawi religię - kulturę,

Wzbija się w chmury krwistym złotem snopa,

Bestii w koronie przybiera posturę,


Bo ktoś obwieścił, że Bóg nie istnieje,

Więc się bezkarność wszem rozpanoszyła

I z człowieczeństwa Lucyfer się śmieje,

Bo je zabija jego sprawcza siła.


Mając wiek w progu mej pełnoletności,

Ufałam: Zmieniać będę świat na lepsze!,

I nie sądziłam w największej śmiałości,

Że owym światem rządzić będą wieprze,


Że populacja ludzka nie przekroczy

Poziomu, który miał australopitek.

Chyba mnie zwodzą przekornością oczy,

Gdyż widzę chamów i prostaków świtę


Ciągnącą cienie człekokształtnych tworów

Ideologii oraz propagandy

W procesie ludzkiej godności pomoru,

Przez co świat staje się wręcz absurdalny.


Trudno uwierzyć temu, co się dzieje

I co impulsem jest uruchamiane.

Odorem śmierci wiatr wręcz z wszech stron wieje.

Zło jest pod dywan skrzętnie zamiatane


A sterowane zakłamaniem tłumy

Pod sztandarami wolności, równości

Oraz braterstwa straciły rozumy,

Depczą po resztkach swej podmiotowości.


Dziś Francja płonie jak znicz nad Europą,

Która się z kolan winna wreszcie podnieść,

Strącić proch z sandał i stygnące błoto,

I w pył globalny plan zniszczenia roznieść!


Klękać powinno się nie przed człowiekiem,

Ale wyłącznie przed Stwórcą i Bogiem!

Kto nam się cofać każe z każdym wiekiem

Do pierwociny jestże naszym wrogiem.


Nie ciemnogrodem jest religia nasza,

Lecz wybawieniem od bycia potworem.

Bóg do człowiekiem bycia nas zaprasza,

Bo człowieczeństwa jest Źródłem i Wzorem.


Obudź się wreszcie niszczona Europo,

Byś nie przespała żywcem pochowania!

Odrzuć z pogardą obiecane złoto,

Gdyż nie zapewni Ci z martwych powstania!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl








wtorek, 13 października 2026

MAŁE POTRZEBY

Pragnę w spokoju wypić tylko kawę.

Usiądę zatem przy oknie w fotelu,

Wzrok rozmarzony w szyby zaraz wstawię

Pośród wymagań prostych i niewielu...


W pokój się wkrada gołąb swym gruchaniem.

Cisza się zdaje trzymać go w objęciach,

Ślizgając dłonie po piórach głaskaniem

Jakoby gestem niemalże zaklęcia,


W którym ptak miejsce własne odnajduje,

Czyniąc z rąk ciszy swe bezpieczne gniazdo.

Palcom na piórach swym głosem wtóruje.

Mógłby w ich splocie niczym w puchu zasnąć...


Aromat kawy spowalnia krążenie,

Że aż zegary hamują wskazówki.

Usta na kubku całuje milczenie.

Poranek zdaje się ciągle za krótki.


Ciepło naczynia trzymanego w dłoniach

Wilgoć powietrza w chłodzie akcentuje,

Które postrzegam w pasących się koniach

Jakie na płótnie okien mych maluję


Włosiem skojarzeń, co mnie urzekają,

Czyniąc świat wokół baśniowym zjawiskiem...

Jesienne liście jak w transie spadają,

Tworząc z swych blaszek mięciutką kołyskę,


Która, na boki lekko się huśtając,

Wtula się w trawy pożółkłe ściernisko.

Żadnej to presji dziś nie posiadając,

Siedzę swobodnie i pochłaniam wszystko,


Cokolwiek dzieje się w szybach mych okien,

Cokolwiek przez nie wchodzi do mieszkania.

Wchłaniam obrazy wręcz zachłannym okiem,

Co obojętną być że mi zabrania,


Więc... smak na ustach mych parzonej kawy

Wspaniale współgra ze zmysłów doznaniem.

Czas towarzyszy mi wielce łaskawy

Bezdźwięcznym minut wolnym odliczaniem


I to wystarczy mi ponad wątpliwość...

Spokój i kawa, i bezwstydne okno,

I samotności przychylna życzliwość,

Myśli, co w liściach szeleszczących mokną,


Wygodny fotel i kapcie z kożuchem,

Cisza bijąca pulsem mego serca,

Zegar szepczący wskazówek bezruchem -

Prosta potrzeba jestże najpiękniejsza...


I nic, poza nią, tak mnie nie pociąga

I nic tak hojnie też nie uszczęśliwia.

Po przebudzeniu uwagę przyciąga

Chwila, co życie świtem umożliwia,


A którą witam, częstując się kawą

I rozkoszując okna obrazami.

O takiej chwili bowiem liczni marzą,

W pośpiechu biegnąc za czymś ulicami.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl