czwartek, 22 października 2026

PORA DOJRZAŁOŚCI

Ach, moje gwiazdy jak stada motyli,

Co szeregami zwartymi mnie strzegą,

Na moje włosy blask wasz srebrny pyli,

Więc mają odcień koloru siwego.


Błyszczę się zatem zorzą diamentową,

Która brokatem zda się rozpylona,

I idę w chmurach z iskrzącą się głową

Wami, me gwiazdy, bogato strojona.


Dzień mój wnet zasnął szczebioczących wiosen

Nim się spostrzegłam, że już zaszło słońce.

Słyszę jedynie plusk w oddali wioseł,

Co jest przyjemne, jak również kojące...


Latarnik stanął u mojego boku

Z lampy swej blado-złocistą poświatą

I rzuca łunę na odległość wzroku

Przykryty nieba granatową szatą,


A wokół krążą na skrzydłach zwiadowcy

Przekraczający wręcz barierę słuchu.

Ci szybujący dźwięków niemych łowcy

Świat się wydają wprowadzać do ruchu.


Wodzę za nimi, gdy się odbijają

Od mej przestrzeni jakoby od szyby.

W locie wirując, pięknie wyglądają -

I to realnie, nie wcale na niby -


Jakoby strzały wypuszczane z łuku

Przez Artemidę w nocy polującą...

Stopy jej zdają się chodzić po puchu,

Zwiastując ciszę głucho szeleszczącą


Liśćmi i trawą w posągowej pozie

Jakoby były z papieru wycięte...

Na szklącej tafli unoszą się łodzie

Lilii, co mają pąki rozwinięte,


A tuż nad nimi światło księżycowe

Niczym kolibry mruga odblaskami,

Przez co Najady dostrzegam zmysłowe,

Które się oczom jawią kaskadami


I w staw krysztale pływają jak mleko,

Skórą błękitów łunę odbijając.

Żałuję nawet, iż stoję daleko,

Spojrzeniem jeno ów nimf dotykając,


A mając w sobie pragnienie ogromne,

By zrzucić z ramion tkanin ciasnych kokon,

Zatopić ciało do wolności zdolne

W wód, których niebem wydaje się oko,


Głębię trzcinami jak rzęsą zdobioną

Pełną spokoju nieopisanego...

Jestem tą porą szczerze zachwyconą

Wieku jak wino młodo dojrzałego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz