Ach, moje gwiazdy jak stada motyli,
Co szeregami zwartymi mnie strzegą,
Na moje włosy blask wasz srebrny pyli,
Więc mają odcień koloru siwego.
Błyszczę się zatem zorzą diamentową,
Która brokatem zda się rozpylona,
I idę w chmurach z iskrzącą się głową
Wami, me gwiazdy, bogato strojona.
Dzień mój wnet zasnął szczebioczących wiosen
Nim się spostrzegłam, że już zaszło słońce.
Słyszę jedynie plusk w oddali wioseł,
Co jest przyjemne, jak również kojące...
Latarnik stanął u mojego boku
Z lampy swej blado-złocistą poświatą
I rzuca łunę na odległość wzroku
Przykryty nieba granatową szatą,
A wokół krążą na skrzydłach zwiadowcy
Przekraczający wręcz barierę słuchu.
Ci szybujący dźwięków niemych łowcy
Świat się wydają wprowadzać do ruchu.
Wodzę za nimi, gdy się odbijają
Od mej przestrzeni jakoby od szyby.
W locie wirując, pięknie wyglądają -
I to realnie, nie wcale na niby -
Jakoby strzały wypuszczane z łuku
Przez Artemidę w nocy polującą...
Stopy jej zdają się chodzić po puchu,
Zwiastując ciszę głucho szeleszczącą
Liśćmi i trawą w posągowej pozie
Jakoby były z papieru wycięte...
Na szklącej tafli unoszą się łodzie
Lilii, co mają pąki rozwinięte,
A tuż nad nimi światło księżycowe
Niczym kolibry mruga odblaskami,
Przez co Najady dostrzegam zmysłowe,
Które się oczom jawią kaskadami
I w staw krysztale pływają jak mleko,
Skórą błękitów łunę odbijając.
Żałuję nawet, iż stoję daleko,
Spojrzeniem jeno ów nimf dotykając,
A mając w sobie pragnienie ogromne,
By zrzucić z ramion tkanin ciasnych kokon,
Zatopić ciało do wolności zdolne
W wód, których niebem wydaje się oko,
Głębię trzcinami jak rzęsą zdobioną
Pełną spokoju nieopisanego...
Jestem tą porą szczerze zachwyconą
Wieku jak wino młodo dojrzałego.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz