Dziś Francja płonie niczym znicz nad grobem,
Który jedynie przysypać należy,
W którym (przedziwnym niby mimochodem)
Europa trupem ledwo żywym leży,
Odarłszy Boga z Stwórcy Majestatu,
Czyniąc cesarza Jego namiestnikiem.
Naród zdziczały (najmniej do kwadratu)
Ukoronował człowieka nocnikiem
I przed nim klęczy, głupcom hołd oddając,
Wierząc w proroctwa magów oraz wróżek,
Chęci do pracy, wyrzeczeń nie mając,
Jeno żądania wręcz nad-"ludzko" duże.
Dziś w korowodzie widzę tylko dusze
Na zatracenie bezmyślnie idące
Jakby bezlistne jabłonie czy grusze,
Śliwy owoców od lat nierodzące -
Ten sad bezpłodny, który pazurami
Gałęzi nagich niebo rozdrapuje,
Ziemię upija jałowymi łzami
I ich zaczynem jak cyjankiem truje;
Ten sad, co w którym drzewa odcinają
Od ich korzeni ostrzem zakłamania,
W którym tożsamość jak chwast wyplewiają,
W którym się homo sapiens być zabrania.
Demonów sfory z piekieł wystąpiły,
Wdarły się w język ciągle zbezczeszczany,
Jadem zepsucia znawców mowy spiły,
Przez co dziczeje naród dokarmiany
Słowem, lecz sprzecznym ze swą semantyką,
Więc destrukcyjnie w życiu stosowanym,
Przez co milionów śmierć jest statystyką
I wydarzeniem niezauważanym.
Dziś Francja płonie a wraz z nią Europa...
Ogień jej trawi religię - kulturę,
Wzbija się w chmury krwistym złotem snopa,
Bestii w koronie przybiera posturę,
Bo ktoś obwieścił, że Bóg nie istnieje,
Więc się bezkarność wszem rozpanoszyła
I z człowieczeństwa Lucyfer się śmieje,
Bo je zabija jego sprawcza siła.
Mając wiek w progu mej pełnoletności,
Ufałam: Zmieniać będę świat na lepsze!,
I nie sądziłam w największej śmiałości,
Że owym światem rządzić będą wieprze,
Że populacja ludzka nie przekroczy
Poziomu, który miał australopitek.
Chyba mnie zwodzą przekornością oczy,
Gdyż widzę chamów i prostaków świtę
Ciągnącą cienie człekokształtnych tworów
Ideologii oraz propagandy
W procesie ludzkiej godności pomoru,
Przez co świat staje się wręcz absurdalny.
Trudno uwierzyć temu, co się dzieje
I co impulsem jest uruchamiane.
Odorem śmierci wiatr wręcz z wszech stron wieje.
Zło jest pod dywan skrzętnie zamiatane
A sterowane zakłamaniem tłumy
Pod sztandarami wolności, równości
Oraz braterstwa straciły rozumy,
Depczą po resztkach swej podmiotowości.
Dziś Francja płonie jak znicz nad Europą,
Która się z kolan winna wreszcie podnieść,
Strącić proch z sandał i stygnące błoto,
I w pył globalny plan zniszczenia roznieść!
Klękać powinno się nie przed człowiekiem,
Ale wyłącznie przed Stwórcą i Bogiem!
Kto nam się cofać każe z każdym wiekiem
Do pierwociny jestże naszym wrogiem.
Nie ciemnogrodem jest religia nasza,
Lecz wybawieniem od bycia potworem.
Bóg do człowiekiem bycia nas zaprasza,
Bo człowieczeństwa jest Źródłem i Wzorem.
Obudź się wreszcie niszczona Europo,
Byś nie przespała żywcem pochowania!
Odrzuć z pogardą obiecane złoto,
Gdyż nie zapewni Ci z martwych powstania!
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz