Jestem zmęczona ludźmi, którzy kłamią,
Tonąc we łgarstwie z swym fałszem u szyi,
Którzy krętactwem innych wokół mamią,
Że aż im samym, co prawdą, się myli.
Jestem zmęczona ludźmi złośliwymi,
Bowiem ich pasja jest formą prostactwa.
Nie chcę przebywać z chamami takimi,
Gdyż niszczą prawość trucizną matactwa.
Jestem zmęczona ludźmi zazdrosnymi,
Którzy są jakby butami z betonu.
Bagno pochłonie każdego wszak z nimi,
Choćby miał geniusz nie dany nikomu.
Dosyć mam ludzi wiecznie roszczeniowych,
Którzy z człowieka chcą zrobić podnóżek,
Do upodlenia podmiotu gotowych.
Z nimi przyszłości w ogóle nie wróżę.
Zmęczona jestem ludźmi bezmyślnymi,
Bowiem ci prawa do racji żądają.
Nie dysponując faktami żadnymi,
W imię głupoty konflikty wszczynają.
Precz z mej przestrzeni, wszyscy wymienieni!
Nie dam się żywcem pożerać tej sforze!
Precz, przywarami owymi skażeni!
Człowiek wszak przy was sobą być nie może.
Odchodzę od was, chociaż wiem na pewno,
Że wieści o mnie siać będziecie wszędzie,
Co jest mi - wyznam szczerze - wszystko jedno,
Gdyż, prócz mściwości, nic w plotkach nie będzie,
Czym bym się miała w ogóle przejmować.
Karmić się nimi będą wam podobni.
Pragnę mą wolność od was celebrować
I iść, gdzie chodzą, lecz ludzie czcigodni,
Mający żagle wiatrem zapłodnione,
Brzemiennym płótnem na niebie rozpięte,
Podążający zawsze w słuszną stronę
Ku temu, co jest i mądre, i piękne.
Ci mnie ocenić mogą sprawiedliwie,
Bo patrzą na mnie jak na siebie w lustrze.
Ci życie zawsze traktują uczciwie,
Chociaż nierzadko nosa im los utrze.
To z nimi wolę cokolwiek gdzieś zgubić,
Niż z głupim znaleźć skarb, co oko łechce.
Już nie zamierzam się wśród durniów trudzić.
W stadzie baranów iść że mi się nie chce.
Wyrywam progi spod stóp podłych ludzi!
Drzwi im przed nosem wręcz z trzaskiem zamykam!
Naiwny tylko się nadzieją łudzi,
Że chromych wreszcie nauczy walczyka.
Wybierać trzeba sobie towarzystwo,
W którym rozwinąć można swe talenty.
Pełen brzuch w życiu to bowiem nie wszystko.
Mądry nie zawsze chodzi uśmiechnięty,
Gdyż ten postrzega świat nie przez wygodę,
A przez potrzeby i ciała, i ducha!;
Ma niezależność, jak również swobodę,
Ponieważ słyszy, ale także słucha
I nie przyjmuje niczego na wiarę,
Co jest mu kłamstwem hojnie serwowane.
Choćby miał wypić swej goryczy czarę,
Wszystko zostanie przezeń przemyślane
I w analizie trzeźwej przetrawione,
By mowa była TAK - NIE określona,
By jego imię nie było splamione,
Godność zaś hańbą nie była skażona.
Pragnę bezsprzecznie u boku mądrego,
Chodząc po cierniach, płatki róż doceniać.
Mam wówczas status człeka szczęśliwego,
Czego w ogóle nie zamierzam zmieniać.



