Puchem siwizny świat wszem zaparował.
Ledwo latarnie przezeń się przebiły.
Dym biało-szary przestrzeń napompował,
Aż się weń drzewa, budynki wtopiły.
W oddali widać słabo szpilki światła.
Niebo w obłokach na ziemię zstąpiło.
Mleczna struktura świat oczom mym skradła.
Wszystko się wokół w tuman mgły rozmyło...
I tylko słyszę jak strużkami spływa
Po szorstkim liściu wilgoć przemoczona,
Która przed wzrokiem sprytnie się ukrywa,
Na pajęczynach ławicą zroszona
Kropelek drżących w nieobecnym wietrze,
Co w owych sieciach niczym na hamaku
Leży spokojnie i ruszyć się nie chce
Jakby przed zrywem byłby pełen strachu.
Jedynie zapach wilgoć tę przyzywa,
Choć ta z oparów nie śmie się wyłonić.
Ciało obecność jednak jej wykrywa
Dotykiem mżawki na mej ciepłej dłoni.
W puchu gołębim pary się kłębiącej,
Która pochłania wszelakie stworzenie
Kolorem perły w ciecz się skraplającej,
I ja zanurzam się niepostrzeżenie
Jakbym wchodziła w ocean bezkresny
Białej poświaty... ni słońca, księżyca...
Zniknął, na wieczność chyba, byt doczesny,
Co mnie nie trwoży, a jeno zachwyca.

zachwycaTak pięknie ubrany tenjesienny świt.
OdpowiedzUsuńDziękuję serdecznie i bardzo się cieszę. Pięknego dnia życzę.
Usuń