wtorek, 20 października 2026

JESIENNY ŚWIT

Puchem siwizny świat wszem zaparował.

Ledwo latarnie przezeń się przebiły.

Dym biało-szary przestrzeń napompował,

Aż się weń drzewa, budynki wtopiły.


W oddali widać słabo szpilki światła.

Niebo w obłokach na ziemię zstąpiło.

Mleczna struktura świat oczom mym skradła.

Wszystko się wokół w tuman mgły rozmyło...


I tylko słyszę jak strużkami spływa

Po szorstkim liściu wilgoć przemoczona,

Która przed wzrokiem sprytnie się ukrywa,

Na pajęczynach ławicą zroszona


Kropelek drżących w nieobecnym wietrze,

Co w owych sieciach niczym na hamaku

Leży spokojnie i ruszyć się nie chce

Jakby przed zrywem byłby pełen strachu.


Jedynie zapach wilgoć tę przyzywa,

Choć ta z oparów nie śmie się wyłonić.

Ciało obecność jednak jej wykrywa

Dotykiem mżawki na mej ciepłej dłoni.


W puchu gołębim pary się kłębiącej,

Która pochłania wszelakie stworzenie

Kolorem perły w ciecz się skraplającej,

I ja zanurzam się niepostrzeżenie


Jakbym wchodziła w ocean bezkresny

Białej poświaty... ni słońca, księżyca...

Zniknął, na wieczność chyba, byt doczesny,

Co mnie nie trwoży, a jeno zachwyca.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



2 komentarze:

  1. zachwycaTak pięknie ubrany tenjesienny świt.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję serdecznie i bardzo się cieszę. Pięknego dnia życzę.

      Usuń