Czy to przed burzą rozbrzmiewa tak cisza,
Że aż mi świerszcze w uszach głośno grają?
W pamięci wspomnień prześwietlona klisza
Sprawia, iż duchy mnie nie nawiedzają
Jakby się przeszłość nagle obraziła,
Czyszcząc szuflady, szafy i regały,
Ślady po zdjęciach tylko zostawiła,
Które na meblach w mych pokojach stały.
Pochmurne światło zagląda mi w oczy.
Drzewa się rdzawym liściem rozsypały.
Przedziwny spokój w trawach zwiędłych kroczy,
Które wilgocią doszczętnie zbutwiały.
Kruk nad człowiekiem skrzydła swe rozciągnął,
Żałobną pieśnią radość przeganiając,
A ów przechodzień idzie bardzo wolno,
Czołem o chodnik niemal zawadzając
Jakoby dźwigał krzyż na chorych plecach
Win własnych myśli, słów, czynów, zaniedbań.
Łzami się topi weń gasnąca świeca
Z powodu licznych, bolesnych pożegnań.
Zdaje się... stracił całkiem przywiązanie
Do życia, które jak kula u nogi
Brzęczy łańcuchem, tworząc kołatanie
Serca, co pragnie, ażeby sen błogi
Wdarł się krwiobiegiem w zadumane skronie,
Duszę od cierpień ciała uwalniając.
Przed chłodem trzyma człek w kieszeniach dłonie,
Na twarzy smutek i zmęczenie mając...
Czyżby przeczuwał, że nadciąga burza
Wydarzeń, których pragnąłby uniknąć?
Oblicze jego podkrada kałuża,
Widzę więc w tafli, iż wolałby zniknąć
Nim się poderwie żywioł niszczycielski,
By nie doświadczyć tego, co najgorsze...
Cisza się niesie niczym szum z muszelki,
Wieszcząc, że morze stanie się surowsze
I przejdzie w fale, co się nie rozstąpią,
By nas wybawić od ów najgorszego,
W które naiwni wciąż uparcie wątpią,
Dbając na co dzień, lecz o własne ego.
Jakaż samotność tłumem się przemieszcza.
Nikt w tym pochodzie nie widzi nikogo.
Korowód zdeptał przywódcę i wieszcza.
Marsz pogrzebowy rozbrzmiewa, lecz wrogo
Stukotem butów, warkotem silników,
Dźwiękiem gotówki oraz zębów zgrzytem...
Tupią obcasy sznurem koralików...
Szepczą banknoty pożółkłym zeszytem...
Czemu tak szaro dzień ten dziś postrzegam,
Kochając jesień jednako jak kiedyś?
Wnikliwym wzrokiem po ulicy biegam
I widzę w ludziach ucisk strasznej biedy -
Pustkę, co która bielmem się rozlewa
Na wypłowiałe i martwe źrenice -
I niejednego, co diabłu się sprzeda
Za wyliczoną, miedzianą drobnicę.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz