środa, 21 października 2026

CZY TO PRZED BURZĄ...

Czy to przed burzą rozbrzmiewa tak cisza,

Że aż mi świerszcze w uszach głośno grają?

W pamięci wspomnień prześwietlona klisza

Sprawia, iż duchy mnie nie nawiedzają


Jakby się przeszłość nagle obraziła,

Czyszcząc szuflady, szafy i regały,

Ślady po zdjęciach tylko zostawiła,

Które na meblach w mych pokojach stały.


Pochmurne światło zagląda mi w oczy.

Drzewa się rdzawym liściem rozsypały.

Przedziwny spokój w trawach zwiędłych kroczy,

Które wilgocią doszczętnie zbutwiały.


Kruk nad człowiekiem skrzydła swe rozciągnął,

Żałobną pieśnią radość przeganiając,

A ów przechodzień idzie bardzo wolno,

Czołem o chodnik niemal zawadzając


Jakoby dźwigał krzyż na chorych plecach

Win własnych myśli, słów, czynów, zaniedbań.

Łzami się topi weń gasnąca świeca

Z powodu licznych, bolesnych pożegnań.


Zdaje się... stracił całkiem przywiązanie

Do życia, które jak kula u nogi

Brzęczy łańcuchem, tworząc kołatanie

Serca, co pragnie, ażeby sen błogi


Wdarł się krwiobiegiem w zadumane skronie,

Duszę od cierpień ciała uwalniając.

Przed chłodem trzyma człek w kieszeniach dłonie,

Na twarzy smutek i zmęczenie mając...


Czyżby przeczuwał, że nadciąga burza

Wydarzeń, których pragnąłby uniknąć?

Oblicze jego podkrada kałuża,

Widzę więc w tafli, iż wolałby zniknąć


Nim się poderwie żywioł niszczycielski,

By nie doświadczyć tego, co najgorsze...

Cisza się niesie niczym szum z muszelki,

Wieszcząc, że morze stanie się surowsze


I przejdzie w fale, co się nie rozstąpią,

By nas wybawić od ów najgorszego,

W które naiwni wciąż uparcie wątpią,

Dbając na co dzień, lecz o własne ego.


Jakaż samotność tłumem się przemieszcza.

Nikt w tym pochodzie nie widzi nikogo.

Korowód zdeptał przywódcę i wieszcza.

Marsz pogrzebowy rozbrzmiewa, lecz wrogo


Stukotem butów, warkotem silników,

Dźwiękiem gotówki oraz zębów zgrzytem...

Tupią obcasy sznurem koralików...

Szepczą banknoty pożółkłym zeszytem...


Czemu tak szaro dzień ten dziś postrzegam,

Kochając jesień jednako jak kiedyś?

Wnikliwym wzrokiem po ulicy biegam

I widzę w ludziach ucisk strasznej biedy -


Pustkę, co która bielmem się rozlewa

Na wypłowiałe i martwe źrenice -

I niejednego, co diabłu się sprzeda

Za wyliczoną, miedzianą drobnicę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz