środa, 16 lutego 2022

DEWIZA

Tylko ja, moje myśli w niemym zawieszeniu,

Deszcz za oknem, co w moje wpatruje się oczy,

I ten dźwięk zatracony pokornie w milczeniu,

I ten spokój, którego już nic nie zaskoczy.


W dłoniach mam kubek kawy i ciepło twych dłoni

A na ustach wilgotność jak ślad pocałunku,

Na ramionach twe ciało, co tarczą mnie chroni,

Więc nie czuję potrzeby, by szukać ratunku


W chwilach jakichś kryzysów albo utrapienia

Czy w momentach każących mi płakać w poduszkę…

Mam bezcenny skarb w sobie – pamięć i wspomnienia,

Dar, że umiem się cieszyć i karmić okruszkiem.


Nie mam zatem wymagań wielce górnolotnych

I nie mam oczekiwań nie do przeskoczenia.

Nie zaliczam się również do ludzi samotnych,

Choć nierzadko na co dzień przy mnie kogoś nie ma.


Lubię nawet momenty swego towarzystwa

Oraz obecność pustki, co się z wszech stron toczy.

Staję się wówczas sobie jeszcze bardziej bliska,

Jeszcze ufniej i pewniej zaglądam w swe oczy.


Czas rozrzedza me życie, przeciera z nim więzy,

Lecz stan ten mnie nie martwi oraz nie zasmuca.

Ważne jest bowiem dokąd, nie zaś to którędy

I to, czy wydarzenie sumienia nie skłóca.


Dryfuję zatem z prądem swego przeznaczenia,

Bardziej dbając o ducha niżeli o ciało.

Namacalne jest kruche i nie ma znaczenia,

Bo w materii niewiele po ludziach zostało.


Wielu pod prąd chce płynąć, więc walczy z żywiołem,

Samych siebie po drodze wielce zaniedbując.

Ja się zaś pogodziłam z tym ziemskim padołem -

Żyję prosto, zachłannie, nic w nim nie marnując.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 15 lutego 2022

POSŁUGA

Odchodzisz i ciała twojego ubywa -

Więdnie oraz wsiąka wsysane przez kości,

Twoja chęć do życia przed tobą zaś skrywa

Wypierany fakt śmierci do podświadomości.


Wiesz, że nie masz siły, ażeby oddychać,

Wstać z łóżka lub podejść chociażby do okna.

Twej piersi w tle ciszy niemal już nie słychać.

W twych oczach żałość wielka, wbrew woli, urosła.


Jak bardzo się zmieniasz w tej głodnej chorobie -

Starzejesz bruzdą skóry, niezaradnością,

Mimo to w tej samej dojrzałej osobie

Ujmujesz mnie za serce własną dziecinnością.


Palcami dotykam powleczonych kości,

Aby chociaż przemyć przepocone ciało.

Wbrew bólu masz w sobie łaskę cierpliwości,

Której kiedyś tak bardzo tobie brakowało.


Kroplą wody dotykam warg twych spragnionych,

Co ciągle dziękują w trudzie umęczenia…

Nie mogą wymówić słów dawno spóźnionych,

Więc „dziękuję” brzmi smutno jakby „do widzenia”.


Tak mi żal, że cień twój się kurczy i gaśnie

Niczym ślad na piasku delikatnej stopy.

Zegar wciąż powtarza: „Za niedługo zaśnie”,

A z mych oczu łza kapie i twarz solą moczy.


Tak mi przykro, że nikniesz w ciała niemocy,

Wtapiasz się w materac straszną bezradnością.

Twój wzrok, jak tonącego, woła pomocy,

A ja muszę się zmierzyć z własną bezsilnością.


Ty umierasz – ze mnie jakaś część odchodzi.

Wokół nas biegają z dzieciństwa wspomnienia.

Przecież tak nie wolno i tak się nie godzi!,

By ten czas miał cokolwiek dziś do powiedzenia.


Tak się ciężko żegnać – w tym uczestniczyć,

Bowiem na śmierć nie sposób się przygotować.

Wiem, że muszę jednak w każdym dniu się ćwiczyć,

Aby, kiedy odejdziesz, całkiem nie zwariować.


Czuwam zatem przy tobie z pacierzem na ustach:

„...I odpuść mu winy jako ja przebaczam…”

Wokół się rozciąga nocy gęsta chusta,

A ja i twego ducha opieką otaczam.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PAN KOS ŚPIEWA W GŁOS

Cóż to za gwizdy melodyjne płyną

W strofach partytur dźwiękiem odgadnięte

I uroczyście niziną, wyżyną

Brzmią pauzą sekund na zwrotki pocięte?

Echo się nutą muzyki zachwyca,

Która refrenem zda się nie powtarzać.

Przestrzeń się cała tym śpiewem nasyca.

Widać, że tony chłonie i rozważa,

Aż się wibracjom niebo tym poddaje,

Chmury w rozkoszy wręcz się rozpływają,

A słońce senne spod pierzyny wstaje,

Gdy akustyką trele te fruwają.

Ach, cóż to, któż to tak pięknie dzień budzi

I równie pięknie do snu świat kołysze,

Hałas i zamęt melodyjnie studzi,

Zdobiąc tonami rozśpiewaną ciszę?...

O!, jaki piękny śpiewak operowy

Co z czarnych piórek ma garnitur szyty,

Kapelusz czarny na czubeczku głowy,

Bucik brązowy pazurkiem podbity.

A wokół oczu okular żółciutki,

Co kontrastuje z brązową tęczówką.

Dziób choć spod piórek wystaje malutki

Jest pomarańcza lub złota końcówką.

O!, jaki skromny mimo swych zdolności,

Które z gałęzi drzew po świecie płyną,

Co piruetem rozkosznej radości

Wirują w górze nad każdą doliną.

„Niechże przestanie! - krzyczy coś z zazdrości -

Tak hałasować i tak dokazywać!

Nie ma – coś woła – żadnej przyjemności

W takim harmidrze trelów odpoczywać!”,

Lecz pan kos zda się na wrzaski odporny,

Więc ignoruje wszelaką krytykę,

I wręcz nad podziw niezwykle spokojny

W głos niesie rano, wieczorem muzykę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



UPÓR CZŁOWIEKA

Nikt nie ma wpływu na żywioł natury,

Czas, co wbrew woli przez palce przecieka.

Obraz niemocy w swych barwach ponury

I tak nie uczy mądrości człowieka.


Większość naiwnie wierzy w nieistnienie

Śmierci, co może przyjść o każdej porze,

A w cieniu wiary tej ciągłe siedzenie

I tak uniknąć końca nie pomoże.


Nikt nie zna daty, jak również godziny

Wizyty tego, co niepożądane,

Lecz fakt uparcie ten lekceważymy,

Więc życie bywa nierzadko przegrane.


Większość traktuje jutro oczywistym,

Chociaż nikt nigdy tego nie obiecał.

Dzień dziś obecny bywa nawet mglisty -

Niejeden człowiek nocy nie doczekał.


Niewielu dźwiga ciężar świadomości,

Że mógłby polec pod kciukiem choroby,

Wielu zaś ufa w śmiesznej naiwności,

Iż ćwicząc ciało będzie wiecznie młody.


Jednostki tylko człowieka traktują

Jakby w nim było ich własne odbicie,

Inni do władzy prawo uzurpują,

Idąc po trupach jawnie albo skrycie.


To wszystko jednak ułudą się staje,

Kiedy bezradność wyrywa nam ręce,

Ból bezsilności drwi z nas i nas łaje,

Aż pęka w żalu zrozpaczone serce.


Co, gdy za późno z kłamstwa się zbudzimy,

Kiedy egoizm jak rdza nas wyniszczy,

Kiedy się w pysze całkiem utopimy?

Co?!… Kto nam będzie w tym momencie bliższy?


Dokąd prowadzi to ludzkie zacięcie?

Dokąd nas wiedzie upór rozogniony?

Czy szlak się kończy na pierwszym zakręcie?

W jakie to wszystko zaciągnie nas strony?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 14 lutego 2022

WICHURA

Po kilku krokach włosy zlęknione

Poczęły ciągnąć moją świadomość

W drogę powrotną czymś przerażone

Jakby wyczuły w powietrzu wrogość...


I nagle kable się poruszyły,

Świszcząc skakanką, co tnie powietrze,

Niczym szarpane szaleństwem siły

Ze słupów, w których prąd syczy jeszcze!


Ku mnie się fala liści zerwała

Jakby w ucieczce przed zagrożeniem,

Blaszkami brązu w dal się turlała

Skrząca się w świetle swym oszronieniem


I niczym roje mrówek spłoszonych

Szelestem pędzi czymś przegoniona.

Odpływ tych liści za mną spienionych

Wygląda niczym ze ciem korona.


Wtem widzę trawy wypełzające.

Zdają się ciągnąć z ziemi korzenie

I się łanami pokładające

Źdźbłami sięgają po uwolnienie.


Przed kim, czym wszystko umyka biedne?

Pod prąd podążam, choć odpychana.

Wtem słyszę jęki, gwizdy podniebne.

Stoję oddechem wiatru targana,


Który w złość popadł i przygnębienie,

Więc przed nim wszystko zda się uciekać,

Lecz ja weń idę na zatracenie,

Choćby się gniewał, choćby się wściekał.


Niech mnie opływa złości podmuchem.

Niech policzkuje, szarpie za włosy.

Niech mi osusza me usta suche.

Przyjmę na siebie obłędu ciosy,


A kiedy wreszcie wiatr się wyciszy

Ostudzi burzę własnych emocji,

Spojrzę mu w oczy, choćby wśród zgliszczy,

Przytulę mocno, szepnę: „Odpocznij.”

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 11 lutego 2022

PORANNE WSTAWANIE

Cisza… a w niej upiorna złośliwość zegara,

Co zgrzytem kół, napędów zagłuszyć się stara

Myśli, które krążą jakby rój ciem nad światłem

Przyklejanych gdzieniegdzie skrzydeł wielkim plastrem.


Na stole kawa stygnie – za oknem noc siedzi,

Okiem bladego światła zakamarki śledzi,

Przygarbiona, skulona kuca pod drzewami

Przeganiana ptasimi o świcie trelami…


Jeszcze wszystko śpi wokół, wcale się nie spiesząc

I w lenistwie spoczynku bezczynnością grzesząc,

A jedynie latarnie rosną z krawężnika -

Każda z nich jasną plamą w przestrzeń czarną wnika.


Odprężony świat piersią pełną oddech łapie,

Gałęziami w powiewie po plecach się drapie

I rozciąga szeroko barczyste ramiona…

Na nim jeszcze spoczywa ciemności osłona


Jakby ciało kochanki na torsie kochanka,

Co opływa z mgły wątłej utkana firanka,

Podkreślając kształt bioder oraz w talii wcięcie,

Odsłaniając włos jasny rozsypany wszędzie


A będący poświatą wschodzącego słońca,

Które się wspina w niebo jak roślina pnąca,

Powojami promieni oplata ciemności,

Rozrzedzając jej kolor w pastelach szarości.


Zda się wtargnął wiatr w okno, rozsunął zasłony.

Czymś jest chyba zraniony i mocno wzburzony…

Jak zdradzony plądruje kąty i notatki,

Wpada w słoje w spiżarni, w szafki i w szufladki.


Nagle!, z domu wybiega i pędzi na ślep.

Może coś przeciw sobie w rzeczach, w słowach dostrzegł?

Płaszcz u ramion jak skrzydła anioła trzepocze.

Frędzle płaszcza się wiją jak wierzby warkocze…


I wiatr zniknął, i noc się gdzieś zawieruszyła.

Łuna świtu świat cały porankiem spowiła.

Kawa stygnie zaciekiem w pustej filiżance,

A dzień teraz się zbudził – chodzi w nocnej halce.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





czwartek, 10 lutego 2022

BALECIK

Brunatno-bury kaptur ziemi rozpromienia

Haft, co zieloną nicią został wykonany,

I cekiny bielutkie, co błysk spostrzeżenia

Wyłania z tła, gdyż beżem jest zdominowany,


Więc trudno oku sprostać barwom cynamonu,

Którym zastygłe łany są poprzykrywane.

Wracając ze spaceru ścieżyną do domu,

Widziałam koraliki skąpo przyszywane


I kiedy się zbliżyłam, by sprawdzić zjawisko,

Radość pocałowała me poważne usta,

Bo nagle zobaczyłam, że pod źdźbłami, blisko

Wiosna do drzwi zamkniętych już cierpliwie stuka.


Wsunęłam dłoń pod falę splątanych powojów,

Palcami podtrzymując maleńką stokrotkę.

Jej płatki, co do łuski podobne są z kroju,

Wklejone były w miodu złociuteńką kropkę


Jak śnieżny tiul tworzący falbany spódnicy

Rozłożonej szeroko zwiewnym usztywnieniem

Opływającym biodra w talii baletnicy,

Którą trzyma łodyga jak nóg naprężeniem;


A pod spodem są listki jak pointy tańczące

Krokiem wiatru na palcach wzniesione lekkością…

Zda się – balet rozsypał się sztuką na łące,

Piruetem wiruje z niezwykłą płynnością.


Jakże duszę rozpiera przyjemność patrzenia

Na te akty budzącej się do życia wiosny,

Na te sceny, co w których natura się zmienia,

Siejąc nastrój wszem wobec niezwykle radosny.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl