czwartek, 23 lutego 2023

PIEŚNI ŻAŁOBNE

Kładę skroń, Ziemio, na twoje brzemienne łono,

Którego łożysko życie ze śmiercią brata:

Kiełki jutra energią niespożytą płoną…

Szczątki wczoraj zwój obłych pędraków oplata.


Grudki gruntu i wodą, i śluzem sklejone

Przesuwają się niczym zębatki łańcucha,

Ziarna piachu zaś krążą z ów trybów strącone -

Łoskot tarcia jak igieł wpada mi do ucha…


I się przez to wydajesz płodnością spulchniona.

Życie palce przez skórę twą wysuwa w niebo.

Śmierć larwami dermestes powoli trawiona

Innym zda się hołdować, bo wyższym potrzebom,


Więc wyciąga swe kłącza jakoby korzenie…

Jakby dłońmi mnie chciała uchwycić za rękę…

Chociaż zabrzmi to wszystko co najmniej szalenie:

Pod skorupą, płaszczami słyszałam jej serce!


Biło niczym milionem serc, którzy odeszli.

Wyczuwałam w nim troskę jak Bolesnej Matki.

Nagle wspomnień kolumną moi bliscy przeszli…

Posypały się z wiatru wieńców zgniłe kwiatki…


I wtem jęk usłyszałam jakoby cierpienia!,

Jak złowróżbną wyrocznię tego, co przed nami.

Zobaczyłam tłum szczęścia w miejscu wczoraj cienia

I w tym miejscu też jutro rażące pustkami:


Domy niczym grobowce katakumb rodzinnych,

Bezimienne mogiły relacji zabitych

I samotne ulice ławek niegościnnych,

I agonie umysłów kablami spowitych,


Polityków w żupanach ciągnących na smyczy

Ludzi, których od bruku oderwać nie można...

Zagrzebana zaś żywcem wolność jak lew ryczy!

Tolerancja więc bardziej winna być ostrożna.


Propaganda się szerzy podłymi kłamstwami,

Które w mediach jak mantra ciągle powtarzane,

Stają się przyjętymi ogólnie prawdami,

Wywołując myślenie oprogramowane.


Człowiek w końcu zazdrościć śmierci będzie przodkom,

Bo mu życie pod prądem zbrzydnie bezpowrotnie

I, spijając codzienność w smaku tłusto – gorzką,

Będzie marzył zmęczony, kiedy to odpocznie.


W twoim łonie zaś, Ziemio, umarli w głos krzyczą!,

Po swe dzieci i wnuki wyciągają ręce,

Że się uda ocalić swe pociechy, liczą,

Więc próbują je wyrwać ludzkiej poniewierce,


Lecz… zdeptane wartości jak beton w ich ustach

Niemo stygnie i struny głosowe rozrywa.

Przestrzeń teraz obecna wydaje się pusta.

Cisza pieśni żałobne przyszłości przygrywa


I obcasem przestrogi gniecie defilada

Tego, co dzisiaj słuszne i dla mas korzystne.

Transparenty łopoczą hasłem, co wypada,

A rządzący zaś dbają by ręce mieć czyste.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 21 lutego 2023

DYPLO-KREACJA

Zaprosił mnie dyplomata

Na rozmowę w sprawie pracy.

Piękna grzbiet mu stroi szata,

Lecz nie wiedział, co to znaczy

Dyplomacja w zachowaniu.

Chcąc ją zatem zastosować,

Skupił się waść na ubraniu,

Gdyż nie umiał się zachować.

Rozsiadł bowiem się w fotelu

Jako byk na koniczynie.

Widać było też z min wielu:

Czkał, aż ów czas przeminie.

O siedzisko tarł pośladkiem,

Bo mu było niewygodnie,

Zegar macał zaś „ukradkiem”…

Ot!, cisnęły w brzuch go spodnie.

Marynarkę miał rozpiętą,

Rozchyloną wręcz pod pachy,

A koszulę naciągniętą,

Uszczypliwe ust grymasy.

Nogi trzymał we szpagacie,

Aż szew w kroku się przerzedził,

Odsłaniając niemal gacie.

I pod nosem coś tam bredził

Jakby z fochem, od niechcenia,

Z konieczności sytuacji

I pod batem ponaglenia…

Może chciał do ubikacji?

Nogi na bok rozciągając,

Znów je łączył i rozciągał.

W przód i w tył się wychylając

W stronę wyjścia zaś spoglądał.

Nie wiedziałam, czy wyjść teraz,

Czy... gdy waszeć mnie wyprosi?

I ochotę miałam nieraz,

Krzyknąć: „Co tak pana nosi?!

Usiądźże pan przyzwoicie

Jak wypada dyplomacie!

Toż to żadne jest odkrycie,

Widzieć przez szew pańskie gacie!

Złącz pan nogi! To nie balet!

Siedzisz pan jak w trawie kupa!

Wiercisz się i kręcisz stale

Jakby waść swędziała dupa!

Strach pomyśleć jak pan wchodzisz

Na bankiety i kolacje!

W dobre imię kraju godzisz,

Zaniedbując dyplomację!

Jak traktować nas więc mają,

Skoro siedząc przy debacie

Dyplomatów oglądają -

Naszych głów! - śmierdzące gacie?!”

„Wstyd! Żenada!” - myślę sobie

I wytrzymać mi jest trudno,

Bo to się nie mieści w głowie! -

Jakobym wdepnęła w gówno.

Na przeciwko dyplomata,

Co mnie przyjął w sprawie pracy,

A w realu akrobata.

Czy są wszyscy w sejmie tacy?!

Tu mnie zlało zimnym dreszczem.

Żegnam pana dyplomatę.

Do upadku dojdzie jeszcze.

Naród znowu się rozpłacze.

Ot, wróciła Targowica

W pięknej szacie, z słomą w butach.

Dyplomacja nie zachwyca

Chamstwem i prostactwem struta.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




POD LATARNIAMI

Opływają mnie łuną ciepła latarnie,

Uchylając tylko rąbka tajemnicy,

Rozlewając się w ciemności światłem marnie -

Stąd są gęsto rozstawione w okolicy.


Idę w ciszy, która zewsząd się wylewa,

Ziarnka piasku zgrzyt pod butem powtarzając

Jak łoskotem lawin, co to łamią drzewa,

Kamieniami ze skalistych gór spadając,


A przede mną cień się ciągnie po chodniku

Jakby wyrwać się z obroży stóp zapragnął.

Niczym para, co się wznosi na czajniku,

Widać było, że wolności także łaknął,


Ale wyrwać się nie mogąc z położenia,

Rwał do przodu, wypełzając wciąż spode mnie.

Żal mi wówczas się zrobiło mego cienia.

Próbowałam go odczepić, lecz daremnie.


Idę zatem… Mam wrażenie, że nie sama…

Odgłos kroków jakby w echu z tyłu słyszę,

Lekkim strachem więc do przodu jestem pchana,

Ale ktoś się dodatkowo wprosił w ciszę...


Delikatnie wzrok zarzucam przez me ramię

Na przynętę, by uchwycić delikwenta.

Pozytywną myślą rozum własny mamię,

Aby nie wpaść przerażeniem w lęku pęta.


Nagle widzę jak mnie cudzy cień dościga,

Od mojego, co przede mną, jest milimetr…

Dreszcze obaw przykurczony kark mój dźwiga.

Pragnę uciec choćby nawet na centymetr,


Lecz… gdy znowu się odwracam, zauważam,

Że cień kogoś mnie dotyka jak mackami.

Stop!, i miną swą złowieszczo się odgrażam.

Zakończyło się szpiegostwo odgłosami.


Uchwyciłam w tym momencie rozbawiona,

Że nikt nie szedł za mną, kroku przyspieszając.

Z każdej strony byłam cieniem otoczona

Przez ów światła, co to z latarń opadają.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 20 lutego 2023

ZIEMIO!

Pozwól mi uciec, Ziemio, od ciężaru,

Który przesuwa stopy me po tobie.

Człowiek się chowa nierzadko do baru,

By się oszukać odurzeniem w głowie,


Aby zapomnieć o własnej niewoli

Kroków na wodzy siły grawitacji,

I najzwyczajniej upić że się woli,

By opanować sztukę adaptacji,


Ale się gubi w sobie coraz bardziej

Od realności całkiem oderwany,

Bo go pochłania bezradności gardziel,

Więc jest skutecznie w lęki swe wpychany,


Aż w końcu tonie w stanie beznadziei,

Że jest mu całkiem wszystko obojętne,

Choć z obrzydzeniem spija efekt brei

Tego, co zwykłe, szare i codzienne.


Ocal mnie, Ziemio, od tego upadku,

Za którym dłonie drżą głodne spokoju!

Chcę żyć szczęśliwie na twym skromnym skrawku,

To znaczy godnie w ów przyziemnym znoju


Bo obok tego, co się wżera nurtem

Trucizny, która niszczy człowieczeństwo.

Niech się nie otrze nawet o mą burtę

Odrażające, współczesne szaleństwo,


Co to w postępie widzi triumf ludzkości

Technologicznie ukoronowanej,

Choć Einstein zwie to czasem upadłości,

Wróżącej światu haniebne zalanie


Falą idiotów – śmiercią interakcji,

Bezdusznym bytem w samotnym sąsiedztwie,

Głupoty, co się trzyma własnej racji

I się panoszy zarazą w jestestwie.


Ratuj mnie, Ziemio, od tego obłędu!

Trawi, przeżuwa mnie cywilizacja.

Pragnę wyśliznąć się z uprzęży pędu,

Którego efekt to robotyzacja.


Daj mi się schować przed utratą wiary,

Że nie doczekam jeszcze gorszych czasów.

Odpędź ode mnie ów nocne koszmary.

Uwolnij, proszę, od zgiełku, hałasów.


Niech mnie opływa plusk twej krwi w twych żyłach,

Szum twych obrotów niczym sukni w tańcu,

Szelest pociechy, że się nie spełniła

Apokalipsa trzymana w kagańcu.


Otul mnie, Ziemio, swym zielonym płaszczem…

Niechaj usłyszę jak czas słodko płynie,

Las w blaszki liści ciepłym wiatrem klaszcze.

Niech mi w ramionach twoich życie minie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 18 lutego 2023

STARUSZKA

Minęłam w drodze staruszkę.

Trzymała w swych dłoniach puszkę

Z napisem: „Na chleb i wodę”…

Często tuż obok przechodzę…


Nie umiem być obojętną

Na krzywdę i wobec piętna,

Więc wrzucam bilon do puszki,

Uśmiech ów widząc staruszki.


Mijały dni i tygodnie.

Robiło się coraz chłodniej.

Nadal widziałam staruszkę,

Bilonem karmiąc jej puszkę…


Aż kiedyś mnie zatrzymała,

Pieniądze moje oddała,

Mówiąc, że jako jedyna,

Gdy dzień żebrania zaczyna,


Zawsze ją widzę w potrzebie,

Dając grosz szczerze od siebie.

Nagle mi z żalem wyznaje,

Że z własnej woli nie staje,


Prosząc o grosz na ulicy,

Lecz syn tresuje ją, ćwiczy,

By tak zbierała pieniądze

Na jego luksus i żądze.


Chciałam ją wyrwać z niewoli,

Ale – choć serce ją boli -

Pomocy mej nie przyjęła,

Tylko w rozpaczy westchnęła,


Twierdząc, że się pogodziła,

Bo pewnie złą matką była,

Co dziecko źle wychowała…

I na ulicy została.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 17 lutego 2023

LUD

Ciągnięci taśmą jezdni, chodników

Gdzieś, za czymś, po coś w wiecznym pośpiechu

Z trwałym zmęczeniem i bez uśmiechu

Tworzymy falę głów – koralików,


Sunąc przed siebie w transie tresury

Wciąż na uwięzi cywilizacji.

Tłum przesiewają drżenia wibracji

Kroków pod nosem posępnej chmury,


Która z oparów myśli powstaje

Czymś przytłumionych i zastraszonych,

Na karkach ludzi lekko zgarbionych

Dźwiganych z trudem, kiedy ich łaje


Wyrzut sumienia o zatraceniu

Tego, co w życiu winno być ważne,

Oraz świadomość, iż to jest straszne -

Funkcjonowanie jakby w złudzeniu,


Lecz mimo tego… nadal topieni

Przez swą uległość jak na życzenie

Szarpiemy drogą nasze istnienie,

Które przez bierność wszak się nie zmieni


I nadal będzie tylko tresurą

W kojcu spraw wielu i obowiązków -

Bycia w pręgierzu ścisłych porządków,

Gdy poddawany jest duch torturom,


Więc… słychać jęki i zębów zgrzyty,

Które każdego rwą od środka,

Krzycząc, że kretyn oraz idiotka

Są jak badane przez naukę myszy!


A mimo tego… lud po staremu

Dźwiękiem budzików z domów przegnany

Oraz przez rygor z ego skubany

Wciąż jest posłuszny, lecz… komu?… czemu?!


I w pędzie za czymś gdzieś się zatraca,

Gubiąc po drodze młodość, marzenia,

I nim wyszepcze swe „Do widzenia”,

Gasnąc… wciąż nie wie, co się opłaca.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ŚNIADANIE

Karmisz mną nieustannie twoje dłonie.

Spojrzeniem w oczy spijasz moją duszę,

Więc w ogniu pieszczot zmysłowość ma płonie.

Z twych ust się napić orzeźwienia muszę.


Palce na skórze drżeniem rozbiegane

Iskrami lecą w niebo jak płomienie.

Me ciało tobą całe oplatane

Wtapia się w ciebie jako w wiatr westchnienie


I falujemy jak morza wibracja

Tiulem obłoków niechcący zbudzona…

Spaja nas w jedno żaru ekscytacja

Wschodzącym słońcem tak w nas rozpalona.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl