piątek, 6 stycznia 2023

W PARKU NAD RANEM

Wschód słońca spod Ziemi jeszcze się nie dźwignął,

Więc noc w głębię czerni wciąga okolicę.

Przyzwoicie dzięki latarniom jest widno;

Zatem senną chwilą oko swoje sycę.


Ciepłe westchnienie wiatru ciało opływa,

Odgarnia z czoła włosy w rzęsy wplątane.

Woła mnie z ukrycia nagle czapla siwa.

Krakanie jej skrzeczące jest powtarzane,


Niesie się w powietrzu na skrzydłach bezdźwięcznych.

Ledwo źrenica moja w locie ją chwyta.

Jak wampir lęk budzi, choć na piórach pięknych

W odcieniu księżyca mistyką zachwyca.


Błądzę za nią daremnie, bo jak duch znika

I rozpływa się w cieniach ciemnych konturów.

Wtem mi pod stopami kos, skacząc, przemyka

Jak na wzór miotełką podrywanych wiórów.


Czyżby nie za wcześnie na te roztańczenia

Przypominające zapis w pięciolinii?

Wszystko dookoła we wiosnę się zmienia.

Gdzieniegdzie już słychać jak ptaszyna kwili,


A to przecież styczeń i… zdaje się zima?

Czy to akt jest zbrodni z wielkim okrucieństwem?!

Mimo że się ciągnie przestrzeń wokół sina,

Wiosna w nią się wtapia, co zda się szaleństwem.


Pachnie mokrą ziemią oraz trawy kiełkiem,

Który się przebija przez grudki sklejone.

Szum gałęzi płynie wesolutkim dźwiękiem.

Pluszczą nurty wodą wezbraną niesione,


Obmywając brzegi wartkiego strumyka,

Co zaprzęgiem koni rwie dziko do przodu

I, w amoku biegnąc, prądem się rozpycha

Jakby na uprzejmość nie znalazł sposobu.


Ależ jest cudownie, móc to celebrować,

Co się wokół dzieje poza ludzką wolą.

To jakoby Nieba w kawałkach kosztować

Tą jeszcze uśpioną, budzącą się porą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




PRZEZNACZENIE

W drodze dokądś tam… po prostu przed siebie

Każdy zaciska w pięści wodze życia.

Co za zakrętem spotka? - tego nie wie.

Czy będzie jutro? - nie odgadnie dzisiaj.


Kłusem rytmicznie na tarczy zegara

Ciągnie na kole bagaże dorobku.

Bezkresne prerie przejechać się stara.

Mija na szlaku tablice nagrobków


Tych, którym dotrzeć się tam nie udało -

Gdziekolwiek cel swój obrali podróży.

Na co dzień może robili za mało,

Co dla sukcesu wszak dobrze nie wróży.


Trasa się ciągnie, a preria rozlewa.

Miarowy rytm się spod podków wymyka

I przekonanie już w każdym dojrzewa,

Że sam prowadzi los w takcie walczyka,


Aż nagle koń się zrywa czymś spłoszony,

Chcąc kopytami rozbić błękit nieba,

I bezradnością, strachem porażony

Pędzi na oślep, gdzie każe potrzeba.


Oś koła pęka jakoby zapałka.

Uderza z hukiem bagaż o podłoże.

Koło turkocze jak zepsuta pralka.

W pierwotne miejsce powrócić nie może.


Wirem bilonu kręci się szalone,

Po czym spowalnia, niepotrzebne leży ,

Bo tu i ówdzie szkodą nagryzione,

I połamane w kępach traw się szczerzy.


Tak w jednej chwili straciwszy kontrolę

Każdy się staje nagrobkiem przy drodze.

Wszak nie wystarczy mieć siłę i wolę,

Gdyż przeznaczenie trzyma życia wodze.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 5 stycznia 2023

ŚLADAMI KOLUMBA

Szukamy ciągle metody na szczęście,

Które tak trudno jest nam zdefiniować.

Żyjąc w pogodni, zgiełku i zamęcie,

Przyjdzie w ów wiedzy jedynie zwariować.


Chcemy zbudować świat, ale stabilny

Na fundamentach pewności, nie wiary,

Aby w nadziei nie tkwił jak naiwny,

Z przyczyn i skutków czyniąc w wnioskach mary,


Więc odrzucamy nieudowodnione,

Nie chcąc dać wodzić się na omamienie,

Zaś przyjmujemy wszystko, co sprawdzone

Przez węch i dotyk, smak oraz spojrzenie.


Po jakimś czasie to jednak za mało.

Ciało za duszą ciągle czegoś szuka,

Trafnie poznając, że coś się przegrało,

Że być szczęśliwym – to nie lada sztuka.


Zatem błądzimy niczym Krzysztof Kolumb

Po niezmierzonych bezkresach istnienia

Od starożytnych z Aten greckich kolumn,

Między którymi słychać szept myślenia,


Do kontynentów spoza świadomości

Dziewiczej jeszcze natury konkretu

Ku upragnionym lądom szczęśliwości,

Będących nadal istotą sekretu.


Sunie w przestworzach nasza „Santa Maria”,

Kadłubem przestrzeń błękitów rozbija.

Wokół niej cisza, lęk oraz nostalgia,

Bo ta karaka zdaje się niczyja.


Statek żaglami wtapia się w obłoki.

Płótno ich chwyta wiatr, który w obłędzie

Filozoficznie omawia widoki

Na to, co było, jest… być może będzie…


Fale w poszycie gładkie uderzają,

Zdradzając sedno ludzkiej egzystencji,

A przerażeni z pokładu spadają,

Ginąc w otchłani smutku bez pamięci.


Jedynie zda się, że tylko szaleńcy

Mogą ocalić swoje nędzne życie.

Nie uciekają, wiedząc, co się święci,

Gdy sztorm uderza gniewem w ich poszycie,


Gdy karawela buja się na boki

I swą zwrotnością obraca, wiruje,

Kiedy zapada pod wód gęste mroki...

Nagle ku kurze gwałtownie szybuje!


Ci wciąż trzymają ster dzikiej wyprawy

Jak pióro, którym kreślą słów kontury,

Nie zdając sobie absolutnie sprawy,

Że ich mądrości są jakoby chmury -


Ulotnym, kruchym zjawiskiem doznania,

Z zatem chwilą marnej przyjemności,

Bo czas przed człekiem odsłania pytania

I znów w nim budzi mnóstwo wątpliwości,


Więc… Czy mu przyjdzie odkryć coś nowego,

Czym zaspokoiłby ludzką ciekawość?

Czy dotrze w końcu do stanu takiego,

By poczuć wreszcie, że uczynił zadość?


Czy raczej będzie wciąż płynął przed siebie

W poszukiwaniu szczęścia bezowocnie?

Czy się zatraci całkiem w tej potrzebie,

Czy zrezygnuje i wreszcie odpocznie?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





środa, 4 stycznia 2023

PORY ROKU

Utraciliśmy cztery pory roku.

Teraz już niemal wszystko wszystkim jedno.

Zima jesieni dotrzymuje kroku

I nawet lato straciło swe piękno,


Bo przetrawione ogniem piekła z nieba

W jesiennej szacie zdaje się gustować

I przyjemności gaśnie w nim potrzeba,

Aby się ludziom, jak kiedyś, podobać;


Bo wysuszone liście z drzew spadają,

Traw wykałaczki kruszą się pod stopą,

Ptaki przed żarem w cieniach się chowają

I nie śpiewają z najmniejszą ochotą,


A tylko milczą w gałęziach zamarłych,

W których i wiatr się ukrywa przed słońcem.

Gęstnieją fale wybuchów upalnych.

Lawą spływają nurty świat parzące.


Wiosna zaś latem w przelocie zagląda,

Szybko przekwita jak w ciągłym pośpiechu.

Na roztargnioną zazwyczaj wygląda

Pędząc przed siebie w nieustannym biegu.


Nim się rozsiądzie, z krzesła się podrywa

Jakoby przed kimś… lub czymś uciekała.

Z wizytą krótką coraz rzadziej bywa

Jakby gościną naszą pogardzała.


A zima dzisiaj też już sobą nie jest.

Płacze po kątach, strumieniami płynie.

Wyciska niebo na ziemię przez lejek

W zmurszałych trawach butwieje i gnije.


Chlupocze błotem jakoby przedwiośnie,

Choć rdzawą miedzią w kolorach odpycha…

Ptak czasem wyrwie się trelem radośnie,

Nutą zgubioną przez świst się przepycha,


Co batem smaga nadąsane chmury

Spięte łańcuchem, co brzęczy ciągnięty…

Świat zamiast biały, zrobił się ponury

Na maszcie żalu rozpaczą rozpięty,


Więc łkają, łzami lejąc, aniołowie,

Wstążkami deszczu oplatają przestrzeń.

Krople pękają dźwiękiem jak w pół słowie…

Sączy się smutek... ciało szczypią dreszcze…


Bez kalendarza trudno dziś rozeznać

W jaki czas wchodzi człowiek zaganiany.

Wisi pod nami ów niewiedzy przepaść,

Który to okres witamy… żegnamy?!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 3 stycznia 2023

PLOTUCHA

Mania była zabiegana

Od wieczora aż do rana

I od wschodu do zachodu,

I na starość jak za młodu

Tam podejrzy, tu podpatrzy,

Zaniedbując jakość pracy.

Tu zarzuci chciwym okiem,

Łypnie w okno cudze wzrokiem.

Wszędzie wśliźnie się jak żmija,

Kiedy kogo w drodze mija.

Nie przepuści, nie odpuści.

Wszystko wiedzieć bowiem musi.

Zerka w oczy i w kieszenie –

W tym bezczelna jest szalenie.

Pod poduszkę i pierzynę,

Aby wiedzieć kto sprężynę

Z kim ugniata w czyim łóżku

Nagusieńko, bo bez ciuszków.

Rzec więc można z przekonaniem,

Że się bez niej nic nie stanie,

Co się Mani by wymknęło -

Taka Mania jest cholerą!

Gdzie nie stanie, tam zobaczy,

Plotką teren swój zaznaczy.

Gdzie nie zerknie, tam dostrzeże,

Mówiąc, iż to w dobrej wierze

Wszystkich śledzi i podgląda.

Choć szacunku sama żąda,

Innych wcale nie szanuje,

Bo ich wszędzie obgaduje.

Bez skrupułów, zawstydzenia

Bliźnim życie w koszmar zmienia.

Tu dorzuci, tam rozdmucha.

Jadem słów pluje do ucha.

KGB by zawstydziła,

Mosad w kozi róg wpędziła,

CIA znokautowała,

Gdyby szczerze im wyznała,

Co wie o kim oraz o czym.

Oj, wylazłyby im oczy,

Gdyby Manię tę poznali,

Choć pięć minut posłuchali.

Taka z Mani jest gangrena!

Nie zna smaku wszak milczenia.

Nie ma krzty przyzwoitości,

Choćby cienia i litości.

Wszyscy Mani unikali.

Wszyscy się jej we wsi bali.

Strach się nawet schylić było,

Aby Mania oka siłą

W odbyt komuś nie zajrzała.

Tak to Mania plotkowała.

Aż pewnego dnia w kościele,

Kiedy wiernych było wiele,

Ksiądz ów Mani dał pokutę,

Mając myśli słuchem strute,

Bo się Mania spowiadała

Za tych, których lepiej znała

Niźli oni samych siebie.

Oj, zagrzmiało gniewem w Niebie,

Gdy do Boga przez kapłana

Mania, ślęcząc na kolanach,

Ósme Prawo naruszała

I o wszystkich rozprawiała,

Zaniedbując własne winy

Bez choć skruchy marnej miny.

Z tego zatem to powodu

I na starość jak za młodu

Krzyżem Mania pokutuje,

Przed ołtarzem kark prostuje,

A lud patrzy obrażany,

Na przykrości narażany

Przez rozwiązłość jej języka

I nos, który wiecznie wpycha

Tam, gdzie nawet nie przystoi.

Oko wreszcie duszę poi

Mani tym pokutowaniem,

Co po którym znów nastanie

Czas jej wścibstwa, złośliwości,

Podłej też uszczypliwości.

Jedna jest na Manię rada:

Niechaj, co chce, klepie, gada.

Kiedyś przyjdzie na nią koniec

I za plotki w piekle spłonie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ŚWIAT NA GŁOWIE

Drzewa na boki że się rozstępują,

Pragnąc uniknąć otarcia ramieniem.

Przy każdym kroku zda się, że falują

Kibici smukłej lekkim nachyleniem.


Stoją zastygłe, a gałęzi kokiem

Jak korzeniami wplatają się w ciemność.

Trudno uchwycić zatem w mroku wzrokiem,

Co jest nade mną, a co jest pode mną,


Bo się odbija ich zarys w strumieniu

Tworząc podwójne, zrośnięte istnienie.

Idę ostrożnie w płochym roztargnieniu,

Bowiem lustrzane mnie mami widzenie.


Patrząc na drzewa, nęka mnie złudzenie,

Że świat do góry nogami zawisnął.

Idę alejką głębiej w ów wrażenie,

Iż mnie ktoś w karton dla zabawy wcisnął.


Drzewa bez liści z dwóch stron są rozcięte

Zwojem korzeni, konarów, gałązek,

Których splątaniem w przestrzeni rozpięte

W błąd wprowadzają, gdzie koniec, początek.


Idę, lecz jakby mucha po suficie.

Świat wszak się zdaje stać w złości na głowie.

Zmysłami badam niepojęte życie,

Co żadna zdolność nigdy nie opowie.


Umowne chwytam z wszech stron spostrzeżenia,

Niepewność budząc, która prawdy szuka.

Wciąż w niepoznane wchodzę przemyślenia,

Aby rozeznać w czym tkwi bycia sztuka,


By się dowiedzieć, co wokół realne,

A co jedynie trafnie skopiowane.

Nie wszystko bowiem to, co namacalne,

Rzeczywistością bywa nazywane.


Istnieją przecież przeróżne zjawiska,

Które człowieka potrafią zaskoczyć.

Prawda na światło przez cień się przeciska,

Dlatego można jej kontur przeoczyć


I uznać kłamstwa za jej objawienie

Wbrew rozsądkowi lub wszelkim przeczuciom,

I wpaść po uszy w to oszołomienie,

Przez co się ciało z duszą wiecznie kłócą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






poniedziałek, 2 stycznia 2023

KORYTARZEM DO KOŃCA

Coś się skończyło i to bezpowrotnie.

Drzwi do framugi przylgnęły z hałasem,

A przed człowiekiem korytarz samotnie

Wabi w nieznaną otchłań ciszy basem


I nieskończenie ciągnie się, i ciągnie

Jakoby całkiem pozbawiony końca,

Więc człek nim idzie prawie nieprzytomnie

Jak marionetka na sznureczkach słońca,


Aż mu się zdaje, że jest nieśmiertelny,

Bo od zakrętu w zakręt prowadzony.

Niekiedy natknie się na próg mizerny,

Po którym kroczy w tunel nieskończony.


Nie czuje wcale uszczypnięć zegara,

Co wskazówkami skórę nań nacina.

W ten sposób wiosnę się zaznaczyć stara,

Której to ciężar kark ku ziemi zgina.


Pustka dokoła uwydatnia dźwięki,

Co się wydają być kroków odgłosem,

Choć to tymczasem urywane jęki

Ciała schnącego pod siwiutkim włosem.


Nim się obejrzy człowiek poprzez ramię,

Stanie przed lustrem sobą przerażony,

Poznawszy, że nim świeży dzień nastanie,

On coraz bardziej jest już nim zmęczony.


Niekiedy zatem bywa zaskoczeniem,

Iż się korytarz pod stopą urywa,

Że się już tylko jest mglistym wspomnieniem,

Które wskrzeszane coraz rzadziej bywa…


I nagle rozpacz pierś człeka rozdziera,

Bólem rozbija na kawałki serce,

Bo umierając, w nicość człek spoziera,

Ma rozbiegane, pełzające ręce,


Które palcami w kępy traw wsunięte

Próbują ciało wyciągnąć spod ziemi,

A grawitacją w przepaść odepchnięte

Czują, że nic się na lepsze nie zmieni,


Więc krzyk rozsadza rozpruwane usta,

Świadomość bowiem strachem szczuje spokój

I wewnątrz płonie w mękach dusza pusta,

Wiedząc, że człowiek będzie kupką prochu.


Miota się zatem i w konwulsjach rzuca,

Jakoby bestia szamocze się, wyje.

Cierpienie miażdży na bezdechu płuca

Wiedzą, że człowiek nie przetrwa, a zgnije.


Inaczej jednak umiera osoba,

Która miłością będąc otoczona

Wierzy, że to się jej bardziej spodoba,

W co ma nadzieję wejść, kiedy już skona.


Przedziwna zgoda opływa w niej członki,

Pokorą dłonie splata jak w wdzięczności,

Powieki ściąga jakoby zasłonki,

Prowadzi duszę w modłach do wieczności


I człek odpływa jak łódka z papieru,

Wtapia się w ziemię niczym kropla rosy.

Staje się ziarnkiem pośród ziaren wielu

Piachu, co trawi skórę, tkanki, włosy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl