czwartek, 5 stycznia 2023

ŚLADAMI KOLUMBA

Szukamy ciągle metody na szczęście,

Które tak trudno jest nam zdefiniować.

Żyjąc w pogodni, zgiełku i zamęcie,

Przyjdzie w ów wiedzy jedynie zwariować.


Chcemy zbudować świat, ale stabilny

Na fundamentach pewności, nie wiary,

Aby w nadziei nie tkwił jak naiwny,

Z przyczyn i skutków czyniąc w wnioskach mary,


Więc odrzucamy nieudowodnione,

Nie chcąc dać wodzić się na omamienie,

Zaś przyjmujemy wszystko, co sprawdzone

Przez węch i dotyk, smak oraz spojrzenie.


Po jakimś czasie to jednak za mało.

Ciało za duszą ciągle czegoś szuka,

Trafnie poznając, że coś się przegrało,

Że być szczęśliwym – to nie lada sztuka.


Zatem błądzimy niczym Krzysztof Kolumb

Po niezmierzonych bezkresach istnienia

Od starożytnych z Aten greckich kolumn,

Między którymi słychać szept myślenia,


Do kontynentów spoza świadomości

Dziewiczej jeszcze natury konkretu

Ku upragnionym lądom szczęśliwości,

Będących nadal istotą sekretu.


Sunie w przestworzach nasza „Santa Maria”,

Kadłubem przestrzeń błękitów rozbija.

Wokół niej cisza, lęk oraz nostalgia,

Bo ta karaka zdaje się niczyja.


Statek żaglami wtapia się w obłoki.

Płótno ich chwyta wiatr, który w obłędzie

Filozoficznie omawia widoki

Na to, co było, jest… być może będzie…


Fale w poszycie gładkie uderzają,

Zdradzając sedno ludzkiej egzystencji,

A przerażeni z pokładu spadają,

Ginąc w otchłani smutku bez pamięci.


Jedynie zda się, że tylko szaleńcy

Mogą ocalić swoje nędzne życie.

Nie uciekają, wiedząc, co się święci,

Gdy sztorm uderza gniewem w ich poszycie,


Gdy karawela buja się na boki

I swą zwrotnością obraca, wiruje,

Kiedy zapada pod wód gęste mroki...

Nagle ku kurze gwałtownie szybuje!


Ci wciąż trzymają ster dzikiej wyprawy

Jak pióro, którym kreślą słów kontury,

Nie zdając sobie absolutnie sprawy,

Że ich mądrości są jakoby chmury -


Ulotnym, kruchym zjawiskiem doznania,

Z zatem chwilą marnej przyjemności,

Bo czas przed człekiem odsłania pytania

I znów w nim budzi mnóstwo wątpliwości,


Więc… Czy mu przyjdzie odkryć coś nowego,

Czym zaspokoiłby ludzką ciekawość?

Czy dotrze w końcu do stanu takiego,

By poczuć wreszcie, że uczynił zadość?


Czy raczej będzie wciąż płynął przed siebie

W poszukiwaniu szczęścia bezowocnie?

Czy się zatraci całkiem w tej potrzebie,

Czy zrezygnuje i wreszcie odpocznie?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





środa, 4 stycznia 2023

PORY ROKU

Utraciliśmy cztery pory roku.

Teraz już niemal wszystko wszystkim jedno.

Zima jesieni dotrzymuje kroku

I nawet lato straciło swe piękno,


Bo przetrawione ogniem piekła z nieba

W jesiennej szacie zdaje się gustować

I przyjemności gaśnie w nim potrzeba,

Aby się ludziom, jak kiedyś, podobać;


Bo wysuszone liście z drzew spadają,

Traw wykałaczki kruszą się pod stopą,

Ptaki przed żarem w cieniach się chowają

I nie śpiewają z najmniejszą ochotą,


A tylko milczą w gałęziach zamarłych,

W których i wiatr się ukrywa przed słońcem.

Gęstnieją fale wybuchów upalnych.

Lawą spływają nurty świat parzące.


Wiosna zaś latem w przelocie zagląda,

Szybko przekwita jak w ciągłym pośpiechu.

Na roztargnioną zazwyczaj wygląda

Pędząc przed siebie w nieustannym biegu.


Nim się rozsiądzie, z krzesła się podrywa

Jakoby przed kimś… lub czymś uciekała.

Z wizytą krótką coraz rzadziej bywa

Jakby gościną naszą pogardzała.


A zima dzisiaj też już sobą nie jest.

Płacze po kątach, strumieniami płynie.

Wyciska niebo na ziemię przez lejek

W zmurszałych trawach butwieje i gnije.


Chlupocze błotem jakoby przedwiośnie,

Choć rdzawą miedzią w kolorach odpycha…

Ptak czasem wyrwie się trelem radośnie,

Nutą zgubioną przez świst się przepycha,


Co batem smaga nadąsane chmury

Spięte łańcuchem, co brzęczy ciągnięty…

Świat zamiast biały, zrobił się ponury

Na maszcie żalu rozpaczą rozpięty,


Więc łkają, łzami lejąc, aniołowie,

Wstążkami deszczu oplatają przestrzeń.

Krople pękają dźwiękiem jak w pół słowie…

Sączy się smutek... ciało szczypią dreszcze…


Bez kalendarza trudno dziś rozeznać

W jaki czas wchodzi człowiek zaganiany.

Wisi pod nami ów niewiedzy przepaść,

Który to okres witamy… żegnamy?!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 3 stycznia 2023

PLOTUCHA

Mania była zabiegana

Od wieczora aż do rana

I od wschodu do zachodu,

I na starość jak za młodu

Tam podejrzy, tu podpatrzy,

Zaniedbując jakość pracy.

Tu zarzuci chciwym okiem,

Łypnie w okno cudze wzrokiem.

Wszędzie wśliźnie się jak żmija,

Kiedy kogo w drodze mija.

Nie przepuści, nie odpuści.

Wszystko wiedzieć bowiem musi.

Zerka w oczy i w kieszenie –

W tym bezczelna jest szalenie.

Pod poduszkę i pierzynę,

Aby wiedzieć kto sprężynę

Z kim ugniata w czyim łóżku

Nagusieńko, bo bez ciuszków.

Rzec więc można z przekonaniem,

Że się bez niej nic nie stanie,

Co się Mani by wymknęło -

Taka Mania jest cholerą!

Gdzie nie stanie, tam zobaczy,

Plotką teren swój zaznaczy.

Gdzie nie zerknie, tam dostrzeże,

Mówiąc, iż to w dobrej wierze

Wszystkich śledzi i podgląda.

Choć szacunku sama żąda,

Innych wcale nie szanuje,

Bo ich wszędzie obgaduje.

Bez skrupułów, zawstydzenia

Bliźnim życie w koszmar zmienia.

Tu dorzuci, tam rozdmucha.

Jadem słów pluje do ucha.

KGB by zawstydziła,

Mosad w kozi róg wpędziła,

CIA znokautowała,

Gdyby szczerze im wyznała,

Co wie o kim oraz o czym.

Oj, wylazłyby im oczy,

Gdyby Manię tę poznali,

Choć pięć minut posłuchali.

Taka z Mani jest gangrena!

Nie zna smaku wszak milczenia.

Nie ma krzty przyzwoitości,

Choćby cienia i litości.

Wszyscy Mani unikali.

Wszyscy się jej we wsi bali.

Strach się nawet schylić było,

Aby Mania oka siłą

W odbyt komuś nie zajrzała.

Tak to Mania plotkowała.

Aż pewnego dnia w kościele,

Kiedy wiernych było wiele,

Ksiądz ów Mani dał pokutę,

Mając myśli słuchem strute,

Bo się Mania spowiadała

Za tych, których lepiej znała

Niźli oni samych siebie.

Oj, zagrzmiało gniewem w Niebie,

Gdy do Boga przez kapłana

Mania, ślęcząc na kolanach,

Ósme Prawo naruszała

I o wszystkich rozprawiała,

Zaniedbując własne winy

Bez choć skruchy marnej miny.

Z tego zatem to powodu

I na starość jak za młodu

Krzyżem Mania pokutuje,

Przed ołtarzem kark prostuje,

A lud patrzy obrażany,

Na przykrości narażany

Przez rozwiązłość jej języka

I nos, który wiecznie wpycha

Tam, gdzie nawet nie przystoi.

Oko wreszcie duszę poi

Mani tym pokutowaniem,

Co po którym znów nastanie

Czas jej wścibstwa, złośliwości,

Podłej też uszczypliwości.

Jedna jest na Manię rada:

Niechaj, co chce, klepie, gada.

Kiedyś przyjdzie na nią koniec

I za plotki w piekle spłonie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ŚWIAT NA GŁOWIE

Drzewa na boki że się rozstępują,

Pragnąc uniknąć otarcia ramieniem.

Przy każdym kroku zda się, że falują

Kibici smukłej lekkim nachyleniem.


Stoją zastygłe, a gałęzi kokiem

Jak korzeniami wplatają się w ciemność.

Trudno uchwycić zatem w mroku wzrokiem,

Co jest nade mną, a co jest pode mną,


Bo się odbija ich zarys w strumieniu

Tworząc podwójne, zrośnięte istnienie.

Idę ostrożnie w płochym roztargnieniu,

Bowiem lustrzane mnie mami widzenie.


Patrząc na drzewa, nęka mnie złudzenie,

Że świat do góry nogami zawisnął.

Idę alejką głębiej w ów wrażenie,

Iż mnie ktoś w karton dla zabawy wcisnął.


Drzewa bez liści z dwóch stron są rozcięte

Zwojem korzeni, konarów, gałązek,

Których splątaniem w przestrzeni rozpięte

W błąd wprowadzają, gdzie koniec, początek.


Idę, lecz jakby mucha po suficie.

Świat wszak się zdaje stać w złości na głowie.

Zmysłami badam niepojęte życie,

Co żadna zdolność nigdy nie opowie.


Umowne chwytam z wszech stron spostrzeżenia,

Niepewność budząc, która prawdy szuka.

Wciąż w niepoznane wchodzę przemyślenia,

Aby rozeznać w czym tkwi bycia sztuka,


By się dowiedzieć, co wokół realne,

A co jedynie trafnie skopiowane.

Nie wszystko bowiem to, co namacalne,

Rzeczywistością bywa nazywane.


Istnieją przecież przeróżne zjawiska,

Które człowieka potrafią zaskoczyć.

Prawda na światło przez cień się przeciska,

Dlatego można jej kontur przeoczyć


I uznać kłamstwa za jej objawienie

Wbrew rozsądkowi lub wszelkim przeczuciom,

I wpaść po uszy w to oszołomienie,

Przez co się ciało z duszą wiecznie kłócą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






poniedziałek, 2 stycznia 2023

KORYTARZEM DO KOŃCA

Coś się skończyło i to bezpowrotnie.

Drzwi do framugi przylgnęły z hałasem,

A przed człowiekiem korytarz samotnie

Wabi w nieznaną otchłań ciszy basem


I nieskończenie ciągnie się, i ciągnie

Jakoby całkiem pozbawiony końca,

Więc człek nim idzie prawie nieprzytomnie

Jak marionetka na sznureczkach słońca,


Aż mu się zdaje, że jest nieśmiertelny,

Bo od zakrętu w zakręt prowadzony.

Niekiedy natknie się na próg mizerny,

Po którym kroczy w tunel nieskończony.


Nie czuje wcale uszczypnięć zegara,

Co wskazówkami skórę nań nacina.

W ten sposób wiosnę się zaznaczyć stara,

Której to ciężar kark ku ziemi zgina.


Pustka dokoła uwydatnia dźwięki,

Co się wydają być kroków odgłosem,

Choć to tymczasem urywane jęki

Ciała schnącego pod siwiutkim włosem.


Nim się obejrzy człowiek poprzez ramię,

Stanie przed lustrem sobą przerażony,

Poznawszy, że nim świeży dzień nastanie,

On coraz bardziej jest już nim zmęczony.


Niekiedy zatem bywa zaskoczeniem,

Iż się korytarz pod stopą urywa,

Że się już tylko jest mglistym wspomnieniem,

Które wskrzeszane coraz rzadziej bywa…


I nagle rozpacz pierś człeka rozdziera,

Bólem rozbija na kawałki serce,

Bo umierając, w nicość człek spoziera,

Ma rozbiegane, pełzające ręce,


Które palcami w kępy traw wsunięte

Próbują ciało wyciągnąć spod ziemi,

A grawitacją w przepaść odepchnięte

Czują, że nic się na lepsze nie zmieni,


Więc krzyk rozsadza rozpruwane usta,

Świadomość bowiem strachem szczuje spokój

I wewnątrz płonie w mękach dusza pusta,

Wiedząc, że człowiek będzie kupką prochu.


Miota się zatem i w konwulsjach rzuca,

Jakoby bestia szamocze się, wyje.

Cierpienie miażdży na bezdechu płuca

Wiedzą, że człowiek nie przetrwa, a zgnije.


Inaczej jednak umiera osoba,

Która miłością będąc otoczona

Wierzy, że to się jej bardziej spodoba,

W co ma nadzieję wejść, kiedy już skona.


Przedziwna zgoda opływa w niej członki,

Pokorą dłonie splata jak w wdzięczności,

Powieki ściąga jakoby zasłonki,

Prowadzi duszę w modłach do wieczności


I człek odpływa jak łódka z papieru,

Wtapia się w ziemię niczym kropla rosy.

Staje się ziarnkiem pośród ziaren wielu

Piachu, co trawi skórę, tkanki, włosy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 30 grudnia 2022

ZASTĘPSTWO

Kolejny znów rok wchodzi na me plecy

I mówi: „Unieś mnie chociaż kawałek”.

Ciało jak zawias starej szafy skrzeczy,

A duch się latom wymyka zuchwale.


Mentalność moja buja się dojrzała

Na wiklinowym splocie doświadczenia,

Chociaż nie wszystko w życiu już poznała,

A ma wbrew temu coś do powiedzenia,


Więc się przygląda przez okna mych źrenic

Światu, co mija scen taśmą filmową.

Zda się, że nie ma przed nią swych tajemnic

Codzienność, która nie jest kolorową.


Przez firaneczki rzęs z sobą splecionych

Niczym staruszka dziejom się przygląda.

Nie miewa stanów losem zaskoczonych,

Który panoszy się w swych władczych rządach,


A cierpliwością wydaje się pałać,

Nie oczekując niczego wzniosłego.

Zdarza się łezką jej niekiedy zalać,

Kiedy doznaje czegoś mistycznego.


Czuję obecność jej we mnie wytrwałą,

Gdy na rok patrzę, który mnie opuszcza,

Który okryty sukmaną sparciałą

W zgarbieniu ciężko, idąc, się porusza.


Żegnam go czule ze szczerym wzruszeniem…

Zdążyłam bowiem się z nim zaprzyjaźnić.

Wodzę zań wzrokiem i głuchym milczeniem

W punkcie centralnym wciąż aktywnej jaźni.


Nie było łatwo, bo miał swoje wady,

Lecz na zaletach zawsze się skupiałam.

W chwilach kryzysu oraz ostrej zwady

Nieraz pretensje i do niego miałam.


Niejednokrotnie żalem się iskrzyło,

Gniewem zdradzonych przez siebie kochanków...

Oj, dość burzliwie, żywiołowo było

W porze wieczorów lub wczesnych poranków.


A teraz, kiedy się ze mną rozstaje,

Znikając wolno za życia zakrętem,

Ciepło w mym sercu po nim pozostaje,

Wspomnienia datą wieku w całość spięte...


Szelest wskazówek wyrwał mnie z zadumy.

Zegar się krząta w dziwnej ekscytacji.

Z minut się robią godzin mnogie tłumy.

Czuć odgłos kroków w wyraźnej wibracji.


Zatem niebawem Nowy Rok nastanie,

Wejdzie w me progi jakoby do siebie

I na wieszaku zostawi ubranie…

A jaki będzie? - tego nikt z nas nie wie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 28 grudnia 2022

KALKULACJA

Liczy się teraz i nic poza tym.

Niepewne jutro, zgubione wczoraj -

To w tym momencie niewiele znaczy.

Na ich autopsję to nie jest pora,


Bowiem przeszłości się nie da wskrzesić,

A przyszłość tylko jest biznesplanem.

Gwiazda, co która na niebie świeci

Nie jest, spadając, marzeń spełnianiem.


Żyjemy, ale wciąż w niepewności,

Chociaż świadomość fakt ten wypiera.

Może się skończyć ciąg przyjemności,

Gdyż śmierć cierpliwie na nas spoziera.


Trudno przewidzieć zatem spotkanie

Z jej objawieniem w danym momencie.

Nikt nie jest gotów przecież z nas na nie,

Więc oddychanie nie jest jak szczęście,


Za którym każdy goni w pośpiechu,

Którego szuka w stertach rupieci

Niezdolnym będąc wciąż do uśmiechu,

Mimo że czas nam przez palce leci,


Lecz… gdyby nagle los nas zatrzymał

I sprecyzować kazał nam szczęście…

Czy by odpowiedź mądrą otrzymał,

Czy nam by raczej załamał ręce?


Żądamy więcej, pragniemy więcej.

Nieposkromiony apetyt rośnie.

Niedoścignionym nadal jest szczęście,

Więc nas tęsknota pali żałośnie,


Bo… Co nas karmi zaspokojeniem,

By móc się wreszcie poczuć szczęśliwym?

Czy jest to marzeń wszystkich spełnienie,

Czy to, że jestem człowiekiem żywym,


Przed którym dzisiaj jest perspektywą

Na jutro lepsze od wczoraj właśnie?!

A tak niewiele trzeba, o dziwo!,

By być radosnym nim się nie zaśnie:


Powietrze w płucach i chleba trochę,

Wody łyk, aby choć zwilżyć usta,

Kąt, by się schować przed deszczem, chłodem,

Zegar, co spokój powolnie huśta.


Należy bowiem wreszcie zrozumieć,

Że człek jak kropla, co drąży skałę.

Nie trzeba dużo mieć albo umieć.

Trzeba dziś – teraz żyć, lecz wytrwale


I w odporności na trud wszelaki,

Z wdzięcznością za to, co jest nam dane

Jak poderwane na skrzydłach ptaki,

Co są wolnością w niebie rozsiane.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl