niedziela, 23 października 2022

SZPILKA

Sprytnym ruchem pani szpilka

Wbiła w odwłok się motylka

Z kolorowej tasiemeczki

Spiętej w kształcie kokardeczki

A przypiętej do koszuli,

W którą szpilka główkę tuli.

„Pracy – mówi – się nie boję.

Łączę w całość różne kroje

Szlufki, listwy i nogawki,

Kołnierzyki czy rękawki,

Żabociki, zakładeczki,

Mankieciki, falbaneczki…

Czy to spodnie, czy spódnica?

Mnie krawiectwo wręcz zachwyca.

Mam wspaniałe powołanie!

Czy zasłony, czy ubranie,

Czy pokrowce na krzesełka...

Dla mnie to przyjemność wielka

Tworząc, łączyć i formować,

I materiał ukształtować.

Spinam wszystkie elementy.

Drobny szczegół jet upięty

Dzięki mym umiejętnościom,

Niebanalnym też zdolnościom,

Lecz… – szpileczka łepek chyli

I cichutko płacząc, kwili -

Nikt mej pracy nie docenia…

Ni „dziękuję”, „do widzenia”…

Nikt nie powie... tak to bywa…

Igła nicią tylko zszywa

To, co złączę, co pospinam,

Ukształtuję, poupinam…

Ja najwięcej wykonuję!

Jak tak będzie, zastrajkuję.

O podwyżkę się upomnę

I co robię wnet wypomnę!

Niechaj prawda nie ukrywa,

Że jest szpilka nieszczęśliwa!”

W tym momencie krawiec przyszedł.

„Co ja, szpilko, tutaj słyszę?!

Jakiś lament, narzekania…

Trzeba uszyć nam ubrania.

Jak mi w pracy nie pomożesz,

To nie będę dziś w humorze,

Bo bez ciebie nie ram rady.

Dzięki tobie są rękawy

Czy kołnierze, czy nogawki…

W tym nie sprawdzą się agrafki.”

Po tych słowach pani szpilka,

Odczekawszy chwilek kilka

Wzięła się za upinanie,

Aby stworzyć dziś ubranie.

Rozpaliła ją ochota.

Wrzała migiem więc robota.

Wystarczyło ją pochwalić,

By przestała już się żalić.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 21 października 2022

KIM JESTEM?...

Zabiorę swoje życie ze sobą,

Spakuję je w kopertę bez znaczka

I pod anonimową osobą

Wyruszy gdzieś w nieznane ta paczka.


Będą starać po wersach się znaleźć

W tłumie wszystkich kim byłam dokoła.

W sposób ten można tylko oszaleć.

Byłaby to historia wesoła.


Ślady po mnie wiatr zatrze miotełką,

Wydrapując ich cień gałązkami.

Stanę tylko się w morzu kropelką,

Ów kopertą pomiędzy wierszami.


Będą snuć wszem domysły: kim byłam?...

Będą łudzić się wielkim odkryciem.

Będą śledzić to, co już przebyłam,

Zaglądając autopsją w me życie,


Ale ja, choć na zewnątrz beztroska,

Nie rozpoznam się na tym portrecie,

Który będzie jak plotek pogłoska,

Więc wyszepczę: „Nic o mnie nie wiecie”.


Nigdy bowiem nie byłam wylewna,

Swojej duszy więc nie obnażałam -

W oczach ludzi zaś byłam ta jedna…

Ta, za którą się JA ukrywałam.


I dlatego pod pięknym uśmiechem

Byłam JA przez koszmary dręczona,

Zatruwana miłością i grzechem,

I przez bliźnich w pokusy wodzona.


Trudno dziś nawet zgadnąć mi samej

Kim się stałam… czy dobrym człowiekiem?

Może mam kupon w dłoni przegranej

Maskowany wspomnianym uśmiechem?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 20 października 2022

OPUSZCZONE GNIAZDO

Patrzysz… i wokół zjawia się pustka.

Trzaskiem gałęzi czas się wymyka

I niedomknięta huśta się furtka,

Ścieżka ucieka nurtem strumyka…


I jakoś smutno się uczyniło…

Zamilkł tembr głosu oraz ton śmiechu.

Jeszcze niedawno gwarnie tu było

I przeminęło w trwożnym pośpiechu.


Już nie ma nawet komu gotować

I nie ma komu zrobić herbaty…

Wspomnienia ciężko kartką wertować,

Bo radość spłaca się dziś na raty


Tych lat na wspólny dzień zaciągniętych,

Spożytkowanych lepiej lub gorzej...

Za ust twych grymas bólem wygiętych

Przyszło zapłacić sercu najdrożej.


Trzepotem skrzydeł wciąż twarz otula

Powiew rozstania nieodwracalny.

Matka do piersi zdjęcie przytula.

Wokół się mnoży jej warg szept mszalny


Za powodzenie, błogosławieństwo,

Aby pociecha strzeżona była

W świecie, to w którym jest okrucieństwo

I tylko modlitw zwycięska siła,


Więc bez kontroli nad własnym dzieckiem

Snuje się w kątach strachem dręczona.

Myśl, by pociecha była człowiekiem

W pragnieniach troską jest pieleszona...


Tak w opuszczonym gnieździe się toczy

Żywot matczyny usychający -

Kobieta w oknie topi swe oczy,

Czy jej potomek nie jest cierpiący...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



KAKOFONIA

Nic nie mów, proszę… Rozmawiam z myślami…

Szepczą do mnie szelestem liści za oknami.

Ledwo słyszę ich słowa zagubione...

W zgiełku miast drżą hałasem zatrwożone.


Cicho… cicho… gdzieś głoski zabrzęczały

Jakby szkło się rozbiły, rozsypały…

Ach, to tylko tramwaju rozdrażnienie

Na szaleńca, co zapadł w zaciemnienie.


Może jednak?… Coś słyszę gdzieś w oddali…

Niczym syk jak powietrza, co się pali,

Jak w płomieniu przetapianego włosa…

Nie… nie… To tylko… tylko żar papierosa…


Ciszej… ciszej… ciszej… Na litość boską!

Chłonę z odmętu, co może być głoską.

Grzęznę w tumulcie i tonę w jazgocie,

I się zapadam jak po uszy w błocie.


Tu wrzask i raban!, pisk opon i dzieci,

Miotłą drapanych po chodnikach śmieci,

Wycie, szczekanie i psów ujadanie,

W betonie wiercenie!, zgrzyt i stukanie…


Tam zamęt, rumor jakoby na grzędzie…

Rejwach, larum i rwetes!… są wszędzie…

Mętlik wiruje, wokół się obraca…

Wrze niczym w garze i pośpiech, i praca.


W odmęcie chaosem się napędzamy,

Więc wszystko słyszymy i nie słuchamy…

Gaśnie minuta w lęku po minucie.

Rośnie w panice i w strachu zaszczucie,


Że nie zdążymy i że przegapimy...

W pędzie niczego i nic nie widzimy!

Narasta siła oraz przemęczenie

I się urywa jak guzik!… istnienie...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 19 października 2022

OZNAKI HOJNOŚCI BRATERSKIEJ MIŁOŚCI

We wsi, leżącej jak groszem u gór podnóża,

Która to dachówkami z lasów się wynurza,

Zamieszkał z miasta człowiek – zacny pan Ignacy,

Zakończywszy w swym życiu etap ciężkiej pracy.

Chcąc odpocząć od zgiełku, hałasu i tłumu,

Zaszył się w głąb natury wśród szelestu, szumu,

Przylegając posesją do płotu sąsiada,

Z którym o tym, co w świecie, rozprawia i gada,

Przechwalając się dumnie wiedzą niesłychaną,

Z radia, z TV i z gazet chłonnie zdobywaną.

A!, że miał pan Ignacy i tytuł docenta,

Pychą jego, choć krucha, pierś rosła napięta.

Trudno było mu zatem dostrzec mankamenty,

Które tworzył, wciąż sobą szczycąc się przejęty.

Pan Ignacy wszak siebie widział prekursorem.

Gardził zatem kulturą ludową, humorem,

Pragnąc stworzyć świat zgodny z mediów świętą racją,

Chlubiąc się nienaganną w sobie tolerancją,

Głosząc, że we wsi nie ma bardziej otwartego

Niż on, bo z duchem czasu wiernie idącego.

Na zebraniach zaś chętnie jak na wiecu stawał

I o własnej miłości braterskiej rozprawiał:

O tym, jak wszystkich kocha, jak wszystkich szanuje;

O tym, jak wszystko zgodnie, z szacunkiem przyjmuje;

Jak mu nikt nie przeszkadza, jak mu nic nie wadzi

I że nikt go przenigdy niczym nie urazi.

Wszystko jednak prysnęło jak bańka mydlana.

Pan Ignacy z docenta zamienił się w chama,

Kiedy sąsiad ukończył wyższe fakultety,

Kłując w oczy dyplomem uczelni, niestety.

Wtem się zbudził w Ignacym wojownik zawiści.

Idąc ślepo za ciosem w podłej celach myśli,

Wszczął batalię przeciwko swemu sąsiadowi -

Nocy każdej bezsennie nad ciosem się głowił,

Aby w dzień mu uprzykrzyć przyzwoite życie,

Które teraz płynęło na sukcesach szczycie.

To donosy pisywał, by spokój zakłócić,

Truł za płotem drób, aby sąsiada zasmucić.

Skargi składał do sądu za pianie koguta,

Za to, że wieś jest gnoju zapachem zatruta,

Że komary z sąsiadem są w spisku i w zmowie,

Bo kąsają go nocą po nogach i głowie.

Krzyczał głosem ochrypłym – „Ja wam nie daruję,

Wy kanalie, wieśniaki, - urwy oraz – uje!”,

Aż… skażony mściwością skonał w progu sądu

Porażony piorunem gniewu z niebios prądu,

A gdy stanął przed bramą na kłódkę zamkniętą,

Zderzył się z informacją na kartce przypiętą:

„Jakie były oznaki braterskiej miłości,

Takie szanse na hojność Rajskiej gościnności”.

Woła Ignaś stroskany – „Mam tytuł docenta!” -

I udaje, że grzechów więcej nie pamięta.

Wtem Piotr Święty zza chmury smutny się wychyla,

Szalę wagi sądowej winami przechyla,

Na Ignaca spogląda przerażonym okiem,

Po czym mierzy surowym, nieprzychylnym wzrokiem

I powiada – I u nas śmierdzi, bracie, gnojem.

Znajdź gdzie indziej kwaterę i odejdź z pokojem.”

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




ONA I JA

Jest we mnie ona – dzika niczym wilki.

Skrada się… czyha… wybiega z ukrycia.

Cień jej na miarę w igły wpiętej szpilki.

Zda się, że nie ma więc prawa do życia,


A mimo tego czai się gdzieś we mnie

I nigdy nie wiem, kiedy się ujawni.

Mogłabym starać się, ale daremnie,

Bowiem jest ciągle częścią mojej jaźni.


Rozkłada skrzydła i wręcz bezszelestnie

Jak polująca sowa się wyłania.

Ja wtedy jestem jakby w transie, we śnie -

Ona me mroczne oblicze odsłania.


Próżno z nią walczyć, bo jest nieuchwytna,

Bo jest esencją po prostu emocji.

W działaniu bywa przebiegła i sprytna,

I niebezpieczna, gdy się na coś złości.


Muszę ją zatem okiełznać, oswoić.

Innego wyjścia bowiem nie znajduję.

Może więc wtedy najmniej będzie broić?

Do tego jednak wiary potrzebuję,


By móc możliwym zrobić niemożliwe,

Oraz nadziei, by przetrwać najgorsze,

Jak też miłości, aby obrzydliwe

Ufnie móc przyjąć jako coś najdroższe.


Każdy ma w sobie podwójną naturę -

Siebie i tego, co mu towarzyszy,

Co siedzi wewnątrz, gdzie myśli ponure,

Którego słychać najdobitniej w ciszy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



POLOWANIE

Ciągle uciekam jak zaszczute zwierzę

Przez las wydarzeń oraz sytuacji.

Biegnę przez krzaki, nagle w chruście leżę,

Padam jak kłoda bez wdzięku i gracji.


Gałęzie plączą rozpędzone kroki

I niczym pęta ciało oplatają.

Nad głową śmieją się zuchwałe sroki

I kruki, wrony złowieszczo gadają.


Wiatr wyje, szarpie drzew głowy zawzięcie

Jakby chciał zebrać trofea zwycięstwa,

A mnie pcha w przestrzeń do życia zacięcie,

Co jest oznaką… tchórzostwa czy męstwa?!


Nie myślę o tym, bo waltornię słyszę,

Która jak demon zarośla przemierza

I strzałą dźwięku wnet powala ciszę,

Co w mych ramionach z grzechów swych się zwierza.


Tulę ją mocno z miłością w objęciach,

A kiedy gaśnie, ciało jej układam

Na mchu wilgotnym ustronnego miejsca

I niczym łania w świerki gęste wpadam.


Za mną już pędzi galopem ułana

Sfora spragnionych mego poświęcenia.

Chce mnie powalić strzałem na kolana,

By zedrzeć ze mnie pasję i marzenia,


Biegnę więc, biegnę!, ile tchu w mej piersi,

Żeby niedola mnie nie ustrzeliła.

Rzadko się komu w tej ucieczce szczęści,

Gdy wrogom sprzyja wręcz nadludzka siła.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl