Pachnie
drewno osuszone z wielu wiosen,
Dym,
co strużką się wymyka w świat kominem
I
żywica ogniem pita z brzóz i sosen,
Co
objęte pod fajerką są płomieniem,
Który
wije się i trzaska drzazg zwęgleniem.
Pachnie
w domu na tarninie grzybem schnącym
I
skwarkami na patelni smażonymi,
I
na kaflach barszczem białym się czyniącym,
Ogórkami
w rosie soku skąpanymi
I
cebulą, która wonią łzy wyciska,
I
rudbekią nagą, co się w okna wciska.
Dom
mej babci wyjątkową był przystanią,
W
której chlebem świeżym, chrupkim czuć powietrze
I
nad którą – nad sufitem spało siano,
I
na strychu dla gołębi było jeszcze
Miejsce
lęgu i gruchania, piór i puchu…
Czasem
z dachu było słychać sowie: „hu… hu…”
Tuż
przed progiem były stopnie z dwóch kamieni
Płaskim
kształtem ustawionych że stabilnie.
Przez
drzwi główne się wchodziło zaś do sieni,
Prowadzącej
do środka lud gościnnie
Do
pomieszczeń ze stropami podpartymi
Bel
rzędami białą farbą pokrytymi.
W
kuchni kredens śnieżnobiały i wodniarka
A
z krzesłami tuż pod oknem stół z ceratą,
W
obu oknach zaś zasłony i firanka
Krótka,
aby nie narażać się w nich kwiatom,
A
na ścianie zegar stary i makatka,
I
pod piecem taborecik, i węglarka.
W
pokoiku meblościanka, stół z obrusem,
Kilka
krzeseł wokół blatu okrągłego,
Obraz
duży i z Maryją, i z Jezusem
Ku
czci Serca otwartego Najświętszego,
Telewizor
z kineskopem, dwie wersalki,
A
w spiżarce Frania – model starej pralki,
Lodóweczka,
z desek regał z przetworami,
Kosz
ziemniaków i gumowce, i kapoty,
Które
wiszą na wieszaku z kołeczkami
Brane
w pole jak odzienie do roboty.
Na
wprost wejścia, co otwiera zaś zgrzyt klucza
Wisi
obraz – Jezus w łodzi, gdy naucza.
Tuż
nad progiem zaś krucyfiks, kropielnica -
Anioł,
który z porcelany trzyma misę.
Złote
włosy opływają jego lica.
„W
Imię Ojca, Syna, Ducha” – szept ów słyszę
Osób,
które, wchodząc w izbę, się modliły
I
z chałupy z owym słowem wychodziły.
Trudno
znaleźć dziś w Wąsoszu to obejście.
Kwitnie
pieniądz i dobrobyt, przepych kapie.
Niejednakie
na podwórkach siedzi szczęście.
Kot
na schodach we śnie czasem, mrucząc, chrapie.
Oprócz
tego nic wsią starą nie pulsuje,
Więc
wspomnienie tamtych czasów wszem się snuje.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl