Pan
mecenas pochodził z ubogiej rodziny,
Więc
się wstydził korzeni genealogicznych.
Do
rodziców nie wpadał często w odwiedziny
Oraz
skąpił im rozmów telefonicznych.
Wypowiedział
zaś biedzie wojnę na całego
I
strategii wszelakiej poświęcił się wielce,
By
się wdrapać na szczyty życia bogatego -
Z
tego zatem powodu skostniało mu serce.
Ludzi
szarych miał za nic, więc ich nie szanował,
A
majętnym bez mydła wchodził chętnie w dupę.
W
tym wariactwie swą duszę podle ignorował.
Zatem
ciało, choć czyste, śmierdziało mu trupem.
Dla
korzyści brał sprawy wbrew swemu sumieniu,
Wchodził
chętnie w układy z przestępczym półświatkiem,
Więc
się zdrowy rozsądek zadłużył w milczeniu,
Dostrzegając,
że z niego korzysta pan w kratkę.
Z
tego to też powodu mecenas jak trąba
Nie
korzysta z refleksji i zastanowienia,
Ale
tylko w kieszenie, na konta zagląda,
Czerpiąc
radość ze swego w złotych wzbogacenia.
Nie
ożenił się wcale i dzieci nie spłodził,
Bowiem
kochał pieniążki niewyobrażalnie,
Na
dzielenie się nimi z nikim się nie godził -
Dbał
o swoją samotność przesadnie starannie.
Wszelkie
własne potrzeby zaspokajał tylko,
Krytykując
tych, którzy o pomoc prosili.
Gwizdał
na to, że życie jest jedynie chwilką.
Wierzył
nawet, iż jak Bóg, nigdy się nie myli.
Ufał
sobie jedynie – nikogo nie słuchał.
W
sobie tylko dostrzegał męża wszechmocnego.
Jak
się czemuś poddawał, to kaprysom brzucha.
Topił
lęki w saganach trunku zaś mocnego.
Zegar
w domu ruletką zdawał się obracać
A
stres karty rozdawał nieuczciwym trickiem
I
bezduszność zaczęła mu po głowie skakać.
Życie
się okazało zamkniętym słoikiem.
Wtem
się w progu pojawia śmierć w starej sukmanie,
Gołą
stopa uderza o parkiet w pokoju.
Pan
mecenas wtem krzyczy: „Cóż to za skaranie,
Że
hołota z ulicy nie daje spokoju?!”
I
z pięściami się rzuca na śmierć agresywnie,
Wyłączając
kompletnie logiczne myślenie.
Staje
w starciu ze śmiercią całkiem ofensywnie.
Nagle
czuje rosnące i błogie omdlenie.
Później
budzi się strasznie zdziwiony przegraną
Na
krzesełku przed Wielkim Boga Majestatem.
Sądzi,
że rzeczywistość jest ciągle tą samą,
Chociaż
ręce ma z tyłu związane krawatem.
Mruży
oczy, próbując coś sobie przypomnieć.
Której
mafii mógł podpaść i siebie narazić?
Grzebie
wręcz histerycznie w stercie różnych wspomnień,
Lecz
nie może Tej Twarzy z kimś znanym skojarzyć.
Już
się niemal podnosi do mowy końcowej,
Aby
wybrnąć obronnie z trudnej sytuacji,
Ale
nagle ktoś z boku przerywa mu mowę,
Cichym
szeptem zaznacza, że to nie czas racji,
Po
czym głośniej dodaje, że wszystko gotowe.
Na
te słowa grabarze stają z łopatami.
W
tym momencie mecenas nagle traci głowę.
Czuje
jak mocz mu płynie gołymi nogami,
Więc
się zrywa i wrzeszczy: „Na Boga! Zapłacę!”,
Lecz
łasego na okup w gronie nie znajduje.
Wtem
się nagle spostrzega – ktoś buchnął mu kasę
I
z powodu pieniędzy strasznie lamentuje.
Zorientował
się bowiem, że utracił wszystko
I
jak nagi się zjawił, tak nagi umiera.
Widząc
siebie nad trumną jakby nad kołyską,
Się
nie modli, a syczy: „Aż jasna cholera!”
Tak
dokończy żywota każdy bez wyjątku.
Nic
nie weźmie ze sobą, choćby zdobył wiele.
Czyś
jest dziadem z ulicy, czy panem majątku
Wiedz,
że skarbem jedynym są ci przyjaciele.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl