poniedziałek, 20 czerwca 2022

DWA SŁOWA Z NIEBEM

Nade mną płaczesz, niebo łzy roniące,

Sznurami wody wsiąkające w ziemię?

Słowa twe gniewem w echu sile grzmiące

Są mi przestrogą oraz ostrzeżeniem.


Szarość strumieniem wylała się szczodrym,

Perłami kropel spłynęła obficie.

Półmrok, choć zda się kolorem niemodnym,

Wręcz idealnie odzwierciedla życie.


Zastygły drzewa jakby w przelęknieniu.

Za oknem brzoza chyli się pokornie.

Wiatr nagle przepadł w przedziwnym milczeniu,

A cisza za nim błądzi nieprzytomnie.


Deszcz również zniknął,… chyba bezpowrotnie.

Powietrze szczyptą świeżości oddycha.

Gęstość upału kłębi się okropnie

I się w przestrzeni bezczelnie rozpycha


Jak moje myśli, które właśnie teraz

Parują w górę refleksji swobodą…

Ja w tobie, niebo, dryfowałam nieraz

I coraz częściej niż gdy byłam młodą…


Jakoś się z wiekiem chętniej człowiek wdziera

W wymiar wewnętrznej egzystencji ego.

Inaczej z czasem na siebie spoziera -

Bardziej od strony piękna duchowego,


Więc mnie też zdarza się, niebo, zapłakać

Z różnych powodów i to bez znaczenia,

I coraz rzadziej chce się o tym gadać…

Najchętniej spijam esencję myślenia


I się zaszywam gdzieś z dala od ludzi,

By celebrować to, co w głowie siedzi.

Wstaję nim świat się do życia przebudzi

I trwam w zadumie... a duch ciało śledzi…


Tak… widzisz, niebo, coś nas jednak łączy,

Coś nas jednoczy wbrew wszelkim pozorom:

Z ciebie i ze mnie smutek, co się sączy,

I słowa, które z naszych łez się biorą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 16 czerwca 2022

ZEW A KREW

Pan mecenas pochodził z ubogiej rodziny,

Więc się wstydził korzeni genealogicznych.

Do rodziców nie wpadał często w odwiedziny

Oraz skąpił im rozmów telefonicznych.

Wypowiedział zaś biedzie wojnę na całego

I strategii wszelakiej poświęcił się wielce,

By się wdrapać na szczyty życia bogatego -

Z tego zatem powodu skostniało mu serce.

Ludzi szarych miał za nic, więc ich nie szanował,

A majętnym bez mydła wchodził chętnie w dupę.

W tym wariactwie swą duszę podle ignorował.

Zatem ciało, choć czyste, śmierdziało mu trupem.

Dla korzyści brał sprawy wbrew swemu sumieniu,

Wchodził chętnie w układy z przestępczym półświatkiem,

Więc się zdrowy rozsądek zadłużył w milczeniu,

Dostrzegając, że z niego korzysta pan w kratkę.

Z tego to też powodu mecenas jak trąba

Nie korzysta z refleksji i zastanowienia,

Ale tylko w kieszenie, na konta zagląda,

Czerpiąc radość ze swego w złotych wzbogacenia.

Nie ożenił się wcale i dzieci nie spłodził,

Bowiem kochał pieniążki niewyobrażalnie,

Na dzielenie się nimi z nikim się nie godził -

Dbał o swoją samotność przesadnie starannie.

Wszelkie własne potrzeby zaspokajał tylko,

Krytykując tych, którzy o pomoc prosili.

Gwizdał na to, że życie jest jedynie chwilką.

Wierzył nawet, iż jak Bóg, nigdy się nie myli.

Ufał sobie jedynie – nikogo nie słuchał.

W sobie tylko dostrzegał męża wszechmocnego.

Jak się czemuś poddawał, to kaprysom brzucha.

Topił lęki w saganach trunku zaś mocnego.

Zegar w domu ruletką zdawał się obracać

A stres karty rozdawał nieuczciwym trickiem

I bezduszność zaczęła mu po głowie skakać.

Życie się okazało zamkniętym słoikiem.

Wtem się w progu pojawia śmierć w starej sukmanie,

Gołą stopa uderza o parkiet w pokoju.

Pan mecenas wtem krzyczy: „Cóż to za skaranie,

Że hołota z ulicy nie daje spokoju?!”

I z pięściami się rzuca na śmierć agresywnie,

Wyłączając kompletnie logiczne myślenie.

Staje w starciu ze śmiercią całkiem ofensywnie.

Nagle czuje rosnące i błogie omdlenie.

Później budzi się strasznie zdziwiony przegraną

Na krzesełku przed Wielkim Boga Majestatem.

Sądzi, że rzeczywistość jest ciągle tą samą,

Chociaż ręce ma z tyłu związane krawatem.

Mruży oczy, próbując coś sobie przypomnieć.

Której mafii mógł podpaść i siebie narazić?

Grzebie wręcz histerycznie w stercie różnych wspomnień,

Lecz nie może Tej Twarzy z kimś znanym skojarzyć.

Już się niemal podnosi do mowy końcowej,

Aby wybrnąć obronnie z trudnej sytuacji,

Ale nagle ktoś z boku przerywa mu mowę,

Cichym szeptem zaznacza, że to nie czas racji,

Po czym głośniej dodaje, że wszystko gotowe.

Na te słowa grabarze stają z łopatami.

W tym momencie mecenas nagle traci głowę.

Czuje jak mocz mu płynie gołymi nogami,

Więc się zrywa i wrzeszczy: „Na Boga! Zapłacę!”,

Lecz łasego na okup w gronie nie znajduje.

Wtem się nagle spostrzega – ktoś buchnął mu kasę

I z powodu pieniędzy strasznie lamentuje.

Zorientował się bowiem, że utracił wszystko

I jak nagi się zjawił, tak nagi umiera.

Widząc siebie nad trumną jakby nad kołyską,

Się nie modli, a syczy: „Aż jasna cholera!”

Tak dokończy żywota każdy bez wyjątku.

Nic nie weźmie ze sobą, choćby zdobył wiele.

Czyś jest dziadem z ulicy, czy panem majątku

Wiedz, że skarbem jedynym są ci przyjaciele.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



JESTEŚ

Jesteś – i to tak naprawdę jest najważniejsze,

By być, choć fakt ten do czegoś zobowiązuje.

Nawet drzewo, które powstało jako pierwsze,

Produkcją tlenu życiu hojnie usługuje


I ziemia, która rodzi, plonem swym się dzieli

Czy niebo, co wodą zaspokaja pragnienie.

Gdyby nie natura, to nic byśmy nie mieli -

Zniknęłoby człowieka na wieki istnienie.


Nie ma zatem w przyrodzie zbędnych elementów,

Każdy detal w biologii jest rzeczą istotną.

Tak i człowiek – skarbnica wszelakich talentów -

Jest jakoby na oścież otworzone okno.


Trudno szczelnie się zamknąć w ciasnej izolatce

I jak w paczce zapałek przysiąść w mrocznym kącie.

Godzinami się zdają spłoszone dmuchawce,

Ogniem, który wygasa, zachodzące słońce,


Więc nie warto przekąską stać się egoizmu,

Trawić czas emocjami, które nie budują

I naiwnie spożywać truciznę narcyzmu,

Wierząc, że się tym jadem inni wokół trują.


Jesteś – i to tak naprawdę jest najważniejsze,

Lecz być trzeba dla ludzi, nie tylko dla siebie,

Żeby życie codzienne stało się piękniejsze,

Nawet jeśli jedynie o wodzie i chlebie.


Czerp więc siłę od bliskich, siłą swoją płacąc.

Twórz i pracuj z tą myślą, że to dla potomnych.

Niechaj ludzie w osobie twej szczęście zobaczą

I się uczą od ciebie, co czyni ich skromnych.


Jaki sens żyć jałowo, nic nie zostawiając?

Kciukiem odbij na ziemi papilarne linie.

Będziesz pewien, z doczesnym stanem się żegnając,

Że w pamięci potomnych cień twój nie przeminie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 15 czerwca 2022

MOWA KOŃCOWA

Są wśród nas ludzie, których nie słyszymy,

Bo ignorancją kleimy im usta.

Lekceważąco obok przechodzimy

Jakby tam, gdzie są, przestrzeń była pusta.


Nie chcemy wiedzieć czy się angażować

W tych, których fala bezradności łyka.

Wolimy oczy pod stopami chować,

Wierząc, że Bóg też powieki przymyka.


Egoistycznie korzystamy z czasu,

Co wydzielany jest nam w każdej dobie,

I podmiotami jesteśmy hałasu,

Gdyż najważniejsze to mówić o sobie.


Szczytne nas hasła niosą echem w niebo -

Autoreklama wszak się rozpędziła!

Lecz duch w nas drzemie i gardzi potrzebą

Tych, co fortuna w slumsy przegoniła.


Fakt! - nie każdemu potrafimy pomóc,

Bo i nie każdy chce z tego skorzystać,

Lecz do najsłabszych warto się jest przemóc,

Aby nadziei dla nich błysła iskra.


Nawet nie wiemy, ilu pośród dzieci,

Które tresuje bezwzględna ulica,

Gdzie jednakowe przecież słońce świeci,

Jest tych, którymi świat się dziś zachwyca?


Ilu van Gogh’ów, ilu Hemingwayów

Anonimowo biega po śmietnikach?!

Ilu nas mija w ciszy Schumacherów?!

Ilu naukowców trzyma ćmy w słoikach?!


Czy mają odejść w cień nieświadomości,

Bo los złośliwie wrzucił ich w kołyskę

Domów, gdzie bieda ssie zmurszałe kości

I łzami gasi wszak pragnienia wszystkie?!…


Nie ma ni gorszych, ni lepszych na świecie!

Bywają tylko uczciwi i wcale…

Jeśli nic o kimś mijanym nie wiecie,

Nie patrzcie w oczy mu nigdy zuchwale.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 14 czerwca 2022

TEN

Nie wstydź się płakać, kiedy dusza pragnie,

Kiedy się w tobie żal wzbiera ogromny.

Nie dbaj też o to, czy łkać ci wypadnie

W miejscu, to w którym nie będziesz samotny.


Poddaj się temu, czego ci potrzeba

W tej właśnie chwili niecierpiacej zwłoki.

Niech cię lęk ludziom bezdusznym nie sprzeda,

Co zasłaniają twym oczom widoki


Na bycie sobą w każdej sytuacji,

Na życie w prawdzie, która ci pozwala

Cieszyć się czasem i bez komplikacji

Wciąż cię radością wbrew twym łzom rozpala.


Nie ma to bowiem większej szczęśliwości

Niż czuć się dobrze w skórze własnej właśnie -

Spokój sumienia jest stanem wolności.

W przeciwnym razie światło całkiem gaśnie...


Nic zatem w płaczu nie ma niegodnego,

Co by nam jakoś i w czymś uwłaczało.

W chwili słabości nie ma też nic złego,

Co z bycia silnym by nas okradało.


Prawdziwie wielkim jest ten z łzą na rzęsach,

Który się uczuć wzruszenia nie wstydzi,

Który twarz chowa w bezradności rękach,

Gdy ludzką krzywdę, choć najmniejszą, widzi,


Który z empatią swą się nie rozstaje,

Mimo że to się często nie opłaca -

Ten znacznie więcej światu temu daje,

Bo go duchowo swym sercem wzbogaca.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 13 czerwca 2022

POD LIPĄ

Unosi się nad ziemią wilgotne powietrze.

Na trawach jak na nici perły rosy błyszczą.

Wiatr się schował przed światem – wyjść z ukrycia nie chce.

Liście zatem nie szumią, gałęzie nie świszczą


Jak zastygłe na zawsze w przekleństwie bezruchu,

Czekające cierpliwie na odczarowanie.

Szelest blaszek gdzieś przepadł bez widu i słuchu,

A w koronach dzięcioła pnie się kołatanie.


Zatrzymuję się, idąc, pod dachami lipy.

Mgiełka kwiatów już wodzi zmysł na pokuszenie.

Chłonę cała ów zapach iście znakomity.

Karmi duszę rozkoszne, bujne rozmarzenie


I odpływam na fali tegoż zamyślenia

W jasny błękit, co taflą nade mną się zdaje.

Przy akompaniamencie błogiego milczenia

Z dźwiękiem słów, które szepczą, już się nie rozstaję


I zasiadam pod lipy rozpyloną wonią...

Bez reszty się wsłuchuję w ciszy rozgadanie,

Zbierając bukiet wersów zachłanną nań dłonią,

I zapadam się duszą w strof ów zaczytanie…


Wszyscy wokół gdzieś za czymś nieustannie gonią.

Mnie porywa natomiast szalone natchnienie,

Od którego rozsądku głosy me nie stronią,

A jedynie wzmagają nań większe łaknienie.


Mogłabym więc pod lipą kwitnącą pozostać.

Niech mnie w tyle zostawi czas wiecznie spóźniony.

Mogłabym się z przyszłością dla tej chwili rozstać,

Byle gorał zew we mnie twórczości spragniony.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 9 czerwca 2022

YIN CZY YANG?!

Usiadła smutna głowa nad kieliszkiem wódki,

Bo bywa górnolotna, a świat jest malutki

I z każdym dniem, i rokiem strasznie się zawęża,

Co skroń oplata troską, dusi siłą węża.

Nie widzi smutna głowa dla siebie przyszłości,

Więc siedzi w barze – w wódce zatapia przykrości.

Bezradność ją dobija i niemoc katuje,

Gdyż się bezużyteczną owa głowa czuje.

Nad blatem się pochyla przybita zmartwieniem

I błądzi pod nogami spłakanym spojrzeniem,

Bo kiedyś się uznaniem, szacunkiem cieszyła

I poważaną w każdym towarzystwie była,

A dzisiaj jej intelekt, wszelakie talenty

Świat całkiem ignoruje, gdyż dupą przejęty,

I nie na możliwości, lecz na wygląd stawia,

A ludzi, co są mądrzy – zdaje się – obawia;

Bo dziś nie błysk zdolności bywa najważniejszy,

A ten, co w obnażaniu swojej dupy śmielszy,

Więc w mediach nikt nie mówi o naukowej racji,

A chwali się w wywiadach aktem masturbacji.

Dochodzi smutna głowa zatem do stwierdzenia,

Że dupa miewa więcej dziś do powiedzenia,

Dlatego fonia huczy, mówiąc: „-uj” i „-urwa”,

I dzięki dupie właśnie powstaje kulturwa,

I z tego to powodu dzisiaj dziełem sztuki,

Zwanej „konceptualną” dla potrzeb nauki,

Konserwa ekskrementów Piera Manzoniego

Sprzedaje się jak obraz mistrza da Vinci’ego.

W Norwegii zaś milionów trzy dotacji dostał

Pan Vegard Vigne, którego metoda jest prosta -

Pierdzi, farbę rozpyla, malując bohomazy

Bezwstydnie określane przez światłych: „obrazy”.

Sprzedała się więc sztuka w każdej swej dziedzinie -

Wszystko, co tworem dupy, to dziełem zasłynie.

Tej właśnie sytuacji trudno głowie sprostać.

Nie wie jak się do głosu mądrze w końcu dostać.

Załamana tym stanem upija się często.

Trudno od ekskrementów wypić wodę gęstą.

Wybiera zatem ciecze o ognistej sile,

By świat był mniej ohydny i wyglądał mile.

Wtem się w barze pojawia tłum wokół dziewczyny,

Która promuje świece z zapachem waginy.

Ludzie jej wiwatują i ją adorują,

I produkt ów cuchnący z ochotą kupują,

By owa aktoreczka oraz reżyserka -

Gwyneth Paltrow, którą sława rozgłasza wszem wielka,

Choć potem swego krocza u nich zagościła,

Nawet!, gdyby powietrze tym smrodem skwasiła.

Tak dupa, moi Mili, tkwi na piedestale!

Czy będzie to pięć minut, czy może na stałe?!

Jeśliby tak przyjęło się na długie lata,

By nie widzieć upadku zepsutego świata

I by obejść z lekkością człeka upodlenie,

Lepiej z głową przy blacie utopić myślenie,

Wódką siebie znieczulić na obrzydliwości

I pijanym pozostać w pozorze radości.

„Jedną rzeczą – wtem głowa przemawia – się trapię…

Gdzie się podział, na Boga, jakiś homo sapiens?!”

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl