środa, 1 grudnia 2021

WSPÓŁPRACA SIĘ OPŁACA

Wielkanocny Zając zgubił się, pobłądził,

Bo wyruszył w podróż i nawet nie sądził,

Że z wiosny przeskoczy w zimę pełną chłodu,

Że mu przyjdzie cierpieć i z mrozu, i z głodu.

Szukał więc schronienia w nie lada pośpiechu,

Skacząc i nurkując w srebrnych puchach śniegu,

A gdzie łapki odbił, tam cukierkiem sypnął.

Schował się w pierzynę płatków – nagle czmychnął!,

Tu kicnął, tam kucnął uchem się zdradzając,

Ciepłego schronienia w rozpaczy szukając.

Za nim stada lisów, wilków podążają,

Bo głodem okrutnie biedne przymierają.

Zając, przeczuwając zaś los nieprzychylny,

A rzadko w przeczuciach bywał Zając mylny,

Uciekał ścigany swych skoków zygzakiem,

Znacząc ślady łapek cukierkiem, lizakiem.

Wtem zobaczył blade światełko z okienka.

Podszedł do chałupy i ostrożnie zerka,

Do domu lękliwie w szyby zaglądając

I przez kwiaty z mrozu wzrokiem się wdzierając,

A tam pod kominkiem, w którym drżą płomienie,

Stoi choineczka – na niej lśnią promienie

Świateł, co się w bombkach gwiazdą odbijają

I wszem diamentami srebrzyście migają;

A tam ciepłe wiszą z futerkiem skarpety,

Leżą skrzące nitką złocistą serwety,

Misy z piernikami oraz z makowcami

I z herbatnikami, jak też z orzechami.

Rozmarzył się Zając pod oknem czatując

I nastrój Świąt swoich Wielkanocnych czując,

Zatem nie zwlekając w drzwi z drewna zastukał,

W które niecierpliwie i natrętnie pukał.

Wtem zamek zazgrzytał, zawiasy jęknęły.

Renifery w progu przed gościem stanęły.

Zając przerażony w tył dwa razy skoczył,

Wytrzeszczając w strachu swe brązowe oczy.

Wnet – „Kto to?” - głos basem z domu się wyrywa.

„Jakaś powsinoga!” - Rudolf się odzywa.

Kometek, Amorek gościa obwąchują,

A Tancerz i Fircyk porożem falują.

Błyskawiczny, Pyszałek przy Zającu skaczą,

Złośnik, Profesorek, oddychając, charczą

Jakoby z niesmakiem, niezadowoleniem.

„Czego szuka u nas?!” - padło zagadnienie,

Po którym się nagle zjawił siwobrody

W czerwonym kubraku na siarczyste chłody.

„Zając Wielkanocny?!” - Mikołaj się zdziwił -

„Czy to żart jest jakiś, czy Zając prawdziwy?”

Zając tupnął łapą, sypiąc cukiereczki,

Na piersi krzyżując swe przednie łapeczki.

W swym przypływie złości, której nie ukrywał,

Nic powiedzieć nie mógł, bo zębem wygrywał

Dźwięk mrozu, co kruszył przemarznięte kości,

Nie mając współczucia ani też litości.

„Wejdź, proszę – Mikołaj w gościnę zaprasza. -

Niech schronieniem będzie ta chałupina nasza

Dla takiego, jak ty, przybysza dziwnego

Co się wdarł do Bożonarodzeniowego

Święta, które w grudniu, a nie wiosną bywa.

Cóż ciebie to zimą w me progi przyzywa?!”

Zając zęby szczerzy oraz łapki grzeje.

Trudno rzec, czy zły jest, czy się tylko śmieje -

Tak zimno wygięło pyszczek dziwną miną,

Że nie sposób zgadnąć, co jest jej przyczyną:

Czy strach albo radość, niezadowolenie,

Czy szaleństwo zmysłów albo przestraszenie.

„Masz – rzecze Mikołaj – herbatę z cytryną

Doprawioną miodem i słodką maliną.

To zaraz cię rozgrzeje, mowę przywróci,

Wszystkie zmysły ciepłem natychmiast ocuci.”

„Jak się mogę odwdzięczyć?” - Zajączek pyta

Nakarmiony hojnie, jak również do syta.

Mikołaj brwi ściągnął, skubnął palcem brodę.

„Rzuć – rzecze – w prezenty dzieciom na osłodę

Cukierków, lizaków i czekolad krocie.

Uszczęśliwią dzieci te twoje łakocie.”

Tak powstała prężna, potężna współpraca,

Co strat nie przynosi, tylko się opłaca,

Bowiem niesie radość i zadowolenie

Czy to jest Wielkanoc, Boże Narodzenie,

Gdyż dzieci prezenty w tym czasie dostają

I na Święta zawsze w napięciu czekają.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ZIMA

A za oknem ciągle leje,

Wiatr szaleje, mocno wieje,

Drzewa szarpie za czupryny.

Słychać trzepot peleryny,

Co ramiona wiatru tuli,

Przylegając do koszuli

Bez guzików, w dziury, w łaty.

Nie ma wiatr porządnej szaty,

Więc świat cały bywa szary,

Mokry, zimny i zbutwiały.

„Co za zima?! Toż to plucha! -

Głosi Ela, brat jej słucha. -

Wyruszamy na wyprawę!

Ja tak tego nie zostawię.

Trzeba znaleźć Panią Zimę! -

Krzyczy, robiąc groźną minę. -

Za mną! W drogę! Wyruszamy!

Tak traktować się nie damy!

Chcemy śniegu, lodowiska!

Urządzimy nam igrzyska!

Chcemy bawić się sankami!

Rzucać chcemy się śnieżkami

I na język płatki łapać,

W zaspach śniegu hasać, skakać,

Lepić kule na bałwany…”

„Zatem w drogę! Wyruszamy!” -

Brat zawołał niecierpliwie,

A wiatr wieje przeraźliwie,

Deszczem leje, w oczy rzuca,

Drzewa, krzewy z sobą skłóca.

Ela z bratem idą żwawo

Gnani w podróż ważną sprawą.

Choć pogoda im nie sprzyja,

Duch w nich walki nie przemija.

Tu zajrzeli, tam zerknęli.

„Zima! Zima!” - wciąż krzyczeli,

Poszukując Pani Śniegu,

Przemierzając ścieżki w biegu.

Wtem pod świerkiem coś ujrzeli!

Z przelęknienia wręcz struchleli...

Siedzi Pani w futrze białym.

Srebrne loki wystawały

Spod puchatej, wielkiej czapki

Haftowanej w śniegu płatki,

Co na której z sopli lodu

Lśni korona w kwiatach mrozu.

„Pani Zima!” - krzyczy Ela

I przez krzewy się przedziera.

A tu Zima deszczem płacze.

„Czy już śniegu nie zobaczę?” -

Eli brat się wnet zasmucił

I plecami się odwrócił,

By nie zdradzić przygnębienia,

Że się Zima w jesień zmienia.

„Wyście dzieci mnie szukały?

Czego żeście tutaj chciały?” -

Pyta Zima zaskoczona,

Choć wizytą ucieszona. -

„Wszyscy mówią żem jest brzydka…” -

I tu łza jej w oczach błyska.

Dzieci Zimę przytuliły

I jej gorycz osłodziły,

I dlatego z zaskoczenia

Świat się srebrem rozpromienia,

Śniegiem sypią się obłoki,

Bielą lśnią polany, stoki,

Drzewa puchem otulone

I nad puchem pochylone

Pięknie mienią się diamentem.

Dzieci cieszą się szaleństwem

Zabaw w śniegu i na śniegu.

Echo niesie dźwięk ich śmiechu.

Cóż, że mrozem szczypie w uszy,

Że się śniegiem Zima puszy,

Że ślizgawką ślad swój znaczy -

To wszak każdy jej wybaczy.

Nie ma większej że radości,

Kiedy Zima u nas gości.

Nawet wtedy mama, tata

Tracą dorosłości lata

Oraz w śniegu, co się świeci,

Bawią się jak małe dzieci.

Piękna to jest Pani Zima.

W niej wszak szczęścia jest przyczyna,

W niej i magia, stan radości.

Zaproś Zimę zatem w gości.

Niechaj śniegiem sypie, prószy,

Szczypiąc mrozem w nosy, uszy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 30 listopada 2021

BYCIE SZCZĘŚLIWYM

Nie mów, że pora już zrezygnować,

Na wodzy trzymać wszelkie pragnienia!

Ja siebie nie dam w szufladkę schować.

Mam jeszcze wiele do powiedzenia,


Mam i apetyt na życie w sile,

Która jak skrzydła z pięt Achillesa

Niesie me kroki niczym motyle,

Choć sprawność ciała jej nie przyświeca,


Więc choćbym miała jak Syzyf tyrać

I dzień zaczynać wiecznie od nowa,

Nie dam się przykuć duchem do wyra

Póki nie płata figli mi głowa.


Nie dbam o nastrój, który za oknem:

Czy deszczem, śniegiem sypnie mi w oczy,

Czy zmarznę, czy też może przemoknę -

Świat w każdej szacie bywa uroczy.


Ja nie mam czasu na uciekanie

Przed tym, co bywa nam niewygodne.

Ja nie mam czasu na narzekanie.

Biorę, co daje los, choć to skromne.


Ja nie wybrzydzam i nie przebieram -

Każda minuta na wagę złota.

Przez trud codzienny w przód się przedzieram.

Tak mnie napędza życia ochota.


Dziś już nie tańczę tanga na stole,

W kankanie nogą nie wymachuję.

Nie dbam o huczne, skoczne swawole.

Z naturą w parze wszak spaceruję


I znacznie wolę jej towarzystwo,

Bo szczere bywa oraz cierpliwe.

W niej mam dla ciała i duszy wszystko -

Bycie szczęśliwym jest zaraźliwe.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



JESIEŃ W ROZPACZY

Stukot galopujących kopyt

Przecina niebo tumanem chmur.

Słychać wiatru spłoszony skowyt,

Za którym pędzi obłoków sznur.

Kurz się szarością kłębi i pieni

Jak duch, co zda się z martwych powstawać.

Niebo w koszyku krętych korzeni

Chyba przywykło że się poddawać

Naturze, co rozkapryszona

Raz się uśmiecha, raz znowu łka.

Czym to do tego przymuszona,

Że w swej zmienności uparcie trwa?

Dyliżans kołem wtem cisnął w ziemię,

Aż się pod siłą drzewa ugięły.

Liście skosiły koła promienie.

Gałęzie nagie bunt szumem wszczęły,

A pojazd konny kałużę zbił,

Więc rozprysnęła się kaskadą.

Wiatr się w strumieniach jej wody wił

Niczym zraniony czyjąś zdradą.

Zleciał z błękitów wodospad żalu

Jakoby empatii potwierdzenie.

Plusk przezroczystego z chmur koralu

Leciał z łoskotem płatków na ziemię

I ni to deszczem, ni śniegiem był

Podmuchem siany na wsze strony.

Dźwięczał jak milion tłuczonych szyb

Brokatem w górze rozproszony...

A ja w tych strugach spacerująca

Rozkoszy dziwnej w sercu doświadczam.

Mogę tak chodzić w plusze bez końca -

Szczęście nad szczęściem sobie przywłaszczam.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 29 listopada 2021

ODWIEDZINY

Wiem, że czekasz, aż otworzę, za progiem

Z sukienką, różańcem, butami w pudełku.

Chcesz mnie zabrać ze sobą w długą drogę.

Masz dla mnie wyprawkę w niewielkim węzełku.


Nim cię jednak wpuszczę, muszę poprosić,

Abyś się w podróż za bardzo nie spieszyła.

Nie ma się co niecierpliwić i złościć.

Zwlekałabyś, gdybyś tyle, co ja, żyła.


Mam mnóstwo spraw jeszcze do załatwienia,

A poza tym do mnie teraz los się śmieje.

Mam pasje i marzenia do spełnienia,

A pod nogami grunt czasu, co kruszeje.


Zrozumiałabyś mnie, będąc mną samą -

Z dojrzałością na grzbiecie już przemęczonym

I z kartką z kalendarza dawną wyrwaną

Na wozie, co zda się w błocie uwięzionym.


Potrzebuję zatem kilku lat na plus,

By zapiąć codzienność na ostatni guzik.

Nie powtarzaj, proszę, że to pora już.

Niech nadzieja uśmiechnie się na twej buzi.


Nie boję się ciebie – nie jesteś straszna.

Kiedyś przecież będzie trzeba pójść za tobą.

Ta decyzja nie będzie moja własna.

Trudno bowiem pożegnać się ze sobą.


Jeżeli jednak musisz wziąć coś w zastaw,

Zabierz sprawność nóg i pleców – niechaj stracę.

Daj mi tworzyć, choć chwilę – to jest łaska.

Ułomności mej głowy ci nie wybaczę.


Usiądź, proszę, wygodnie przy kominku.

Zagrzeję ci wina z bukietem korzeni,

Poczęstuję kapustą z ziarnem kminku.

Zostaw prezent dla mnie na szafce w sieni.


Nie przymierzę sukienki ani butów.

Celebruję każdą sekundę w minucie.

Masz, proszę, kosz wełny i parę drutów,

I licz, niczym godziny, oczek przekłucie.


Tymczasem będę tuż obok w pokoju

Pochylona w pracy nad mym powołaniem.

Jak skończę, odejdę z tobą w spokoju

Pogodzona z ostatnim mym pożegnaniem.


Założę wtedy sukienkę i buty,

Które przyniosłaś ze sobą w podarunku.

Zakryję ramiona frędzlami chusty.

W progu wzniosę toast z wytrawnego trunku


Za twą wyrozumiałość i wrażliwość,

Za udane me życie, nieprzegapione,

Za twą uczciwość oraz sprawiedliwość,

Za obowiązki z miłością wypełnione.


Później pójdę twoimi stóp śladami,

Czując, że mi dane było być szczęśliwą.

Zostawię wszystko bez żalu za nami -

A anioł piórami przesieje me żniwo.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 26 listopada 2021

ETAT

Stróż anioł dostał nowe zlecenie.

Kontrakt podpisał na polecenie

Pana i Boga Wszechmogącego

A jednocześnie, i szefa swego.

Adres zapisał piórem w notesie

Beńka, co mieszkał we wsi przy lesie.

Spakował bagaż – małą saszetkę,

A w niej różaniec, grzebień, chusteczkę,

Po czym wyruszył w podróż niezwłocznie,

Myśląc, że później sobie odpocznie,

Lecz kiedy dotarł w wskazane miejsce,

Ścisło go w bólu strapione serce.

Beniek okazał się kawalerem.

Co chwilę wzywał jakąś cholerę.

Nóg nigdy nie mył i jądra drapał.

Jak szedł, to chrząkał, stękał i sapał.

A przy posiłku dłubał se w nosie

I mlaskał, siorbał jak małe prosie.

W domu nie sprzątał i puszczał bąki,

Aż mu przed chałupą drzew więdły pąki.

Wódki i kobiet sobie nie skąpił,

A jak se dobrze pojadł i popił,

Wdawał się w bójki, tak bez przyczyny,

Krzycząc na wszystkich: „Wy skurwysyny!”.

Czasu nie tracił na nabożeństwa,

Nawet jak były poważne święta.

Leżał w pierzynie brudny, cuchnący,

Wręcz swym wyglądem odrażający.

Anioł miał przy nim pełno roboty,

Żadnej radości, same kłopoty,

Żadnej wdzięczności ni posłuszeństwa,

Jedynie ogrom cierpień, szaleństwa.

Gdy do sumienia Beńka coś szepnie,

Ten tylko głośno, niczym łoś, beknie,

Więc anioł czuwa jakby przy słupie,

Bo Beniek mówi: „Mam wszystko w dupie”

I nikim, niczym się nie przejmuje,

I jak chce kaprys, tak postępuje.

Bezradny anioł w depresję popadł.

Żal go okrutny goryczą dopadł,

Więc usiadł nocą, pisząc podanie:

„Mój Zacny Boże i Dobry Panie.

Zwracam się z prośbą o przydział nowy,

Bo ja do Beńka już nie mam głowy,

Ni cierpliwości, ni sposobności,

By go nakłonić do pobożności.

Uparte z niego stworzenie głupie,

Które powtarza: „Mam wszystko w dupie”.

Nie sypiam, nie jem, po nocach płaczę,

Nic w Beńka życiu bowiem nie znaczę.

W tej bezradności więc uniżenie

Błagam o nowe dla mnie zlecenie.”

Pan Bóg odebrał taką depeszę

I myśli na głos: „Czym go pocieszę?”,

Po czym niezwłocznie na list odpisał:

„Zostań dni dziesięć jeszcze od dzisiaj.

Podrzucę jemu ciężką chorobę

Za niezupełnie pełniutką dobę.

Może w cierpieniu się opamięta.

W takich momentach najtwardszy pęka

I jak go zetnie okrutna trwoga,

Leci na oślep do Pana Boga.

Może tym razem też nam się uda

Przez ból, zlęknienie uczynić cuda,

Bo, widzisz, człowiek ciężkie stworzenie…

Nierzadko musi zmóc go strapienie,

By się spamiętał, by się nawrócił.

Ludzie są bardziej niźli zepsuci.

Egoizm zżera ich nędzne serca,

Dobrobyt, zdrowie w głowach przekręca

I za nic mają wtedy bliźniego,

A i nierzadko siebie samego,

I na rzeź idą niczym barany

Jak naród podły, piekłu sprzedany,

Więc by ich dusze z tego ocalić,

Trzeba – tu nie ma czymże się chwalić -

W codzienność wcielić stan wyjątkowy:

Biedę, samotność, ból i choroby.

Zazwyczaj wtedy człowiek mądrzeje

I w krnąbrnym duchu wiarą kruszeje.

Czyń swą posługę przez tydzień cały,

By ci do końca trzy dni zostały.

Jak się chłop w porę nie opamięta,

Po drugiej stronie już spędzi święta

I skończy żywot nędzny na ziemi,

W piekle lądując, jak się nie zmieni.”

Tej samej doby po telegramie

Beniek był w strasznym choroby stanie,

Więc anioł przy nim czuwał wytrwale,

Nim opiekując się wręcz wspaniale.

Leki podawał, strawy gotował,

Prał, sprzątał w chałupie, ciuchy prasował.

Beniek w gorączce, w strachu zawodził

Na spowiedź, modły – wszystko się godził.

Odbył pokutę, Komunię przyjął,

Jak łabędź ugiął się twardą szyją.

Do piersi szkaplerz z skruchą przytulił.

Przed krucyfiksem korzył się, kulił.

Wzruszył się anioł tym nawróceniem,

Więc wynagrodził mu ozdrowieniem,

U Pana Boga o zdrowie prosząc

I w dziękczynieniu pochwały głosząc,

Lecz!, kiedy Beniek wyszedł z choroby

I poczuł siłę jak chłopak młody,

Do swych nawyków wrócił w pośpiechu,

Żyjąc, jak dawniej, w przeciężkim grzechu.

I znów stróż anioł stał jak przy słupie,

Słysząc z ust Beńka: „Mam wszystko w dupie”.

Pan Bóg nie zdzierżył obrotu sprawy.

Stał się stanowczy i mniej łaskawy.

Po Beńka wysłał migiem kostuchę,

Co w ziemię wbiła mu kości kruche.

Stanął więc Beniek przed Majestatem

Jak pochowany, więc pod krawatem

I gdy usłyszał: „Idziesz do piekła!”,

Nagle w nim pycha okropna pękła

I zaczął błagać, i lamentować,

Na piersi ręce w modłach krzyżować,

A Pan Bóg milczy i nóżką tupie,

Po chwili rzecze: „Mam wszystko w dupie.”

Jak Kuba Bogu, tak Pan Bóg Kubie.

Później na głowie człowiek włos skubie

I krzyczy w żalu: „Za jakie grzechy?!”,

Choć w doczesności żył dla uciechy,

Za nic to mając Pana i Boga,

Którego widzi, gdy drży w nim trwoga.

Zważ więc, czy byłbyś ty pobłażliwy,

Gdyby dla ciebie ktoś uszczypliwy,

Poniżał ciebie i gardził tobą,

Chodząc na co dzień z zadartą głową?

Pamiętaj! - Pan Bóg nie jest złośliwy,

Lecz Miłosierny i (!) Sprawiedliwy.

We szczerym żalu, co złe wybaczy,

Ale i karę słuszną wyznaczy,

Bo jak na ziemi zapiszesz siebie,

Takie cię życie czeka i w Niebie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 25 listopada 2021

PYTANIE O CZAS

Czymże jest czas, jeśli nie ulotnym zjawiskiem,

Który przez śmierć znaczenie istnienia odsłania,

Jeżeli nie bytu imieniem i nazwiskiem,

Jeśli nie tym, co nas kruszy oraz pogania?


Czym jest czas, jeśli nie procesem przemijania,

Płynnym przejściem młodości w nieuchronną starość,

Jeśli nie funkcją bicia serc i oddychania?…

Płowieje w nim kolorów odcień w bladą szarość.


To złodziej, co wykrada z życia przyjemności,

Wynosi to, kim dziś jesteśmy, po kryjomu.

Nie spocznie póki nie sięgnie po nagie kości

I nie splądruje po nas bezpańskiego domu.


To kat, co przypomina, że już umieramy,

Obiera nasze ciało jak skórkę z owocu,

Co drwi podle, że wpływu żadnego nie mamy

Na koniec, co zagląda nam do martwych oczu.


To nauczyciel szacunku, jak też miłości

Wobec tego, co wokół jest rzeczywistością,

Wykładający sztukę przyziemnej radości

Czerpanej z drobnych rzeczy, co są codziennością.


To przewodnik po miejscach wartych celebracji,

Wskazujący szlaki decyzji i wyborów,

Czuwający na straży swych sędziwych racji,

Idący w towarzystwie duchów i upiorów.


To archeolog – odtwórca naszej przeszłości

Zbierający skorupy wspomnień zachowanych,

Portretujący zarys naszej tożsamości…

O oczach i twarzy podobnych do nas samych…


To kolekcjoner tego, co po nas zostanie,

Który stanie nad grobem w ciszy pochylony,

Który dłonią z płyty wygłaszcze jedno zdanie

O tym, kto w tej mogile został położony.


Pragniemy go okiełznać, jak również oswoić,

Więc w obrożach zegarów zatrzymać go chcemy.

Próbujemy tym czujność uśnieżyć, upoić -

Zadomowić go w żaden sposób nie możemy.


Widzę zatem odwrotność przekory, uporu,

Że to wszelkie stworzenie jest cyfrą na tarczy,

Nie budzi więc fakt jeden komicznego sporu -

By ktoś umarł zgrzyt tylko wskazówek wystarczy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl