piątek, 3 września 2021

JESIEŃ W GOŚCIACH

Nad Wąsoszem mgły kłęby zawisły z pewnością,

Ociężałe i senne osiadły na trawie,

Choć się w niebo unoszą z dmuchawców lekkością,

Odsłaniając uroki jesieni łaskawie

 

Jak kurtyna, co w górę ciągnięta przedstawia

Scenografię sosnami porośniętej ziemi,

W których brzoza w pniu bieli wstydliwie się kłania

Baletnicy spódnicą jak łabędź się mieni.

 

Obok dęby posturą tancerza stanęły

Ze świerkami w szpalerze jak przy polonezie,

A pod nimi paprocie wachlarze rozpięły…

Szelestami i szumem wiatr powozem jedzie.

 

Nad czubkami się wstążki z kominów unoszą.

Szczyptą drewna, co ogień pochłania, świt pachnie.

I opary sarnimi uszami się stroszą.

Echo z ziemi podnosi rosę, co nań kapnie.

 

W kępach trawy żółknącej zając cicho siedzi.

Cisza klęczy u progu wschodzącego słońca

Prawdę niosąc pokutną niczym po spowiedzi,

Więc jej słowa modlitwy ciągną się bez końca.

 

Asfaltowa się jezdnia przebija przez domy

Jeszcze stopą nie tknięta przebudzonej wioski.

Stoi na niej lis rudy w futro wystrojony,

Choć w obejściach nie ujrzy smakowitej gąski.

 

Przy zakręcie kapliczka z cierpiącym Jezusem,

Co Mu wrzosu gałązki stopy otulają,

A na płotku przy krzyżu jak garby poduszek

Ptaki w czarnych habitach Jutrznię odmawiają.

 

Spaceruję, Wąsoszu, wspomnieniem twą drogą,

Zaglądając w leniwe, roztargnione okna.

Widzę w progach osoby, co już spać nie mogą,

Których wieczność wtopiła w szklistość swego oka.

 

Patrzą na mnie z  uśmiechem smutkiem rozchylonym,

Rozpoznając jak bardzo wioska się zmieniła,

Jak przycichły wyrwane z gospodarstwa domy,

Jak je przykra samotność znużeniem przykryła.

 

Spaceruję, Wąsoszu, wspomnieniem przez lasy.

Widzę jesień, co w gości już ci się wprosiła.

Wskrzeszam swoją pamięcią te przepiękne czasy,

W których małą dziewczynką i panienką byłam.

 

Jakżeś pięknie się ubrał w fioletowe pióra

Wrzosowiska i w szaty liści, co płowieją.

Kolorami się zmienia twa jesienna skóra.

Oczy moje podziwem do ciebie się śmieją.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



I TYLE PO NAS...

Dzień w dzień przechodzi delikatną nicią,

Którą wiatr może przerwać w każdej chwili.

Nikt człowiekowi nie może wszak przysiąc,

Że żyć wciąż będzie, choć słońce się chyli.

 

Że się obudzi jak poprzedniej doby,

Zrealizuje, co zepchnął na jutro,

Że prężny będzie, choć już nie tak młody,

Że czas ucieka, lecz całkiem na próżno.

 

Codziennie tkamy historię nas samych.

Nić czasu płynie, skręca w prawą stronę,

Wplata godziny oczek nabieranych,

Które łańcuszkiem rosną połączone.

 

Później półsłupkiem i słupkiem dziergamy

Wzór obowiązków, które dzień nam zsyła.

Nocą, niekiedy, wzór ten obrabiamy,

Aby wskazówka koło zatoczyła.

 

Tak pochłonięci tym szydełkowaniem

Rozpiętym niczym serwetka w gałęziach

Między wstawaniem oraz zasypianiem

Przy przyspieszonych uderzeniach serca

 

Nawet świadomość tę zaniedbujemy,

Żeśmy są wszyscy niczym pajęczyna –

Do codzienności się przywiązujemy,

A tu drobnostka nić życia rozcina –

 

Ptak, w locie który skrzydłami zahacza,

Ostrzami pióra sieć tę rozpruwając,

Lub wiatr w zadumie, który się przechadza,

Podmuchem westchnień nić w liściach trącając…

 

I tyle po nas, i tyle naszego –

Strzęp pajęczyny na trawie, paproci,

A na nim w tonie wspomnienia ciepłego

Kroplami rosy nostalgia się złoci.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 2 września 2021

WITAJ SZKOŁO NA WESOŁO!

Skończyły się wakacje i lato przemknęło.

Życie szkolne we wrześniu znowu się zaczęło.

Leży Romuś pod kołdrą, nosa nie wystawia,

Że mu każą się uczyć – tego się obawia,

Więc udaje chorego oraz zmęczonego,

Jak i chłopca dla oka wręcz niewidzialnego.

Nie oddycha, nie mówi, nie rusza się wcale.

Myśli – „Wyjdą z mieszkania, to będzie wspaniale.

Mama pójdzie do pracy, tata do roboty,

To natychmiast precz znikną me szkolne kłopoty.

Siostra pójdzie do szkoły, a brat na uczelnię.

Wszyscy wyjdą z mieszkania, ale dziś beze mnie.

Będę siedział cichutko jak pod miotłą myszka.

Nie chce mi się wychodzić… Pogoda jest brzydka!

A, poza tym nie lubię uczyć się i liczyć

Ani nawet na sporcie, co pan każe, ćwiczyć.

I pisanie mnie nudzi oraz rysowanie,

O co chodzi też pani?! – ciągłe zgadywanie.

Po co wiedzieć, co kiedy, gdzieś się wydarzyło

I jak ludziom za Piastów w ojczyźnie się żyło?!

Co mnie z grubsza obchodzi czym tlen jest lub siarka?!

Wiedza z książek po prostu nic że nie jest warta!

Wolę zostać w pokoju, pograć w Internecie.

Nie obchodzi mnie wcale, co się dzieje w świecie.

Chcę mieć w życiu po prostu tylko spokój święty.

Jestem sobą jedynie prawdziwie przejęty.”

Takie myśli Romkowi wciąż towarzyszyły.

„Ja do nauki po prostu – mówi – nie mam siły!”

Wszyscy w nagłym pospiechu wybiegli z mieszkania.

Romuś zatem spod kołdry jak kot się wyłania.

Sprawdza puste pokoje i do kuchni wchodzi.

Radość w nim kipi wielka, że swój dzień osłodzi,

Robiąc wszystko, co zechce, bez żadnych nakazów,

Baz narzekań, wymagań, jak również zakazów.

Siada zatem w piżamie przed swoim tabletem,

Angażując swą głowę tylko Internetem,

I wtem!... Nagle!... Zdumienie Romka ocuciło,

Bowiem w sieci nikogo z kolegów nie było.

Pustka zatem i nuda Romka ogarnęły

I zmartwienia, i smutki okrutnie przejęły.

„Słuchaj Romek – tornister z kąta się odzywa. –

Pakuj wszystkie klamoty! Szkoła że nas wzywa.”

„Co tu będziesz sam siedział?!” – zeszyty wtórują.

„Wszystkie dzieci są w szkole!” – kredki dokazują.

„Nauka nie jest ciężarem w dobrym towarzystwie” –

Rzekły z biurka przybory szkolne niemal wszystkie.

„Wolisz sam być w pokoju czy w gronie kolegów? –

Pyta zeszyt odważnie pierwszy chyba z brzegu. –

Ruszaj bracie! – zachęca, szeleszcząc kartkami. –

Będziesz miał towarzystwo i uciechę z nami!”

„Idźże Romuś do szkoły, by wzbogacić głowę –

Zachęcają z szuflady farby plakatowe. –

Szybciej czas tobie minie w szkolnej ławce chłopcze.

Idź do szkoły, Romeczku. Wszystko będzie dobrze.”

Romuś zerwał się z krzesła, tornister spakował.

Od tej pory do szkoły chętniej podróżował.

Jaka bowiem jest frajda – być samemu w domu?

Żyć bez szkoły, przyjaciół – nie radzę nikomu.

Nauka może i nie jest wielką przyjemnością,

Ale bycie samemu większą jest przykrością.

W szkole grono kolegów, grono koleżanek.

W domu, będąc samemu, godziny te same –

Tylko nuda, zmęczenie, potworne znużenie.

W szkole dzwonkiem i śmiechem wirują przestrzenie.

Czasem wiedzy skosztować trzeba dla mądrości

I niekiedy się zmierzyć ze stopniem trudności,

Ale nigdy samemu, bowiem w towarzystwie

Wchodzisz w wiedzy tajniki odkrywane wszystkie.

Kiedy idziesz do szkoły, pomyśl dla zachęty:

Każda klasa jakoby u portu okręty;

Wchodzisz zatem na pokład ze zgraną załogą,

Więc twe zmysły odkrywać nowe lądy mogą;

Czasem będą trudności, lecz… Jaka przygoda

Jest ciekawa, gdy zawsze ta sama pogoda?

Musi czasem wiatr sztormem wzburzyć oceany.

Ty z załogą krzyczycie: „Żywioł pokonamy!” –

I w tym właśnie zabawa tkwi najprzyjemniejsza,

Że im więcej trudności, przygoda fajniejsza.

Ruszaj zatem do szkoły w radosnych podskokach.

Tyś kapitan okrętu, więc bystrego oka

Potrzebujesz i wiedzy, by okręt prowadzić.

Zbytnio szkoły nie lubisz? – to nauce nie wadzi.

Żeby okręt prowadzić, trzeba wiedzieć przecież,

Co i jak jest czy działa we szerokim świecie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ROZSTANIE

Kolejny etap mamy już za sobą.

Decyzja szybka, klucze na komodzie.

Nostalgia krąży, jak jastrząb, nad głową

A dusza płynie na łez rześkim chłodzie.

 

Poupychane przy progu walizki…

Bilety na nich gdzieś w cieplejsze strony.

Trudno żal wstrzymać, kiedy ktoś nam bliski

Odchodzi nagle w cień rozkojarzony.

 

Na to się nie da przecież przygotować,

Chociaż świadomość czas ten zapowiada.

Niemożliwością fakt przedyskutować,

Gdy od nas zgody wbrew woli wymaga.

 

Jeszcze pięć minut lekkiej krzątaniny,

Aby posprawdzać, czy wszystko zabrane.

W przelocie tylko ledwo się widzimy.

Pusto dokoła, bowiem spakowane.

 

Głowę zakrywasz białym kapeluszem,

Którego wstążka chce wracać do domu.

Stęsknionym wzrokiem iść za tobą muszę

Choć do zakrętu wiernie, po kryjomu.

 

Na ścieżce stopy twoje rozrzucone

Zdradzają pośpiech jakoby w ucieczce.

Ach… moje lato!, w którą to żeś stronę

Pognało cicho, skradając me serce?!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 31 sierpnia 2021

PRZEZNACZENIE

Trudno uwierzyć, że gdy cię nie będzie,

To mimo wszystko słońce jutro wstanie,

Czas nie zatrzyma się w szalonym pędzie,

Niewielu załka ci na pożegnanie.

 

Być może garstka, która zauważy,

Że ciebie nie ma, żeś się w drodze zgubił,

Wspomnieniem stanie przy grobie na straży,

Tęskniąc, byś wreszcie do żywych powrócił.

 

Większość, zupełnie ciebie nieświadoma,

Ruszy zwyczajem do swych obowiązków.

Osoba tobie całkiem nieznajoma

Zgarnie pustostan twoich dawnych kątów

 

I powyrzuca pamiątki po tobie,

Zmieni strukturę, którą budowałeś.

Z góry się przyjrzysz tej właśnie osobie

Z zadumą w sercu: „Co osiągnąć chciałeś?”…

 

Przewrotna kruchość ludzkiego istnienia

Wodzi człowieka wciąż na pokuszenie.

Co byś nie zrobił, nic to wszak nie zmienia –

Kiedyś nastąpi twe nieprzebudzenie,

 

Lecz z tą różnicą, że zachody słońca

Będą się wschodem odradzać na nowo

I to zjawisko trwać może bez końca –

Ty zaś jakoby wyszeptane słowo.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia,.pl



sobota, 28 sierpnia 2021

WOŁAM!...

Wołałam!... lecz nikt nie odpowiadał,

Oprócz echa, które mnie wspierało

I choć mój głos przestrzenie rozsadzał,

Tylko ono dźwięk głosu słyszało.

 

Chcąc mnie wesprzeć, powtarzało za mną

Głoski, które pierś z siebie wydała…

Wokół było i niemo, i czarno.

Cisza brzemię mych głosek dźwigała.

 

Lata całe wołałam… wołałam!...

Ale nigdy nikt nie odpowiadał…

W końcu wołać czy mówić przestałam,

Bo nie warto, gdy szept mój przeszkadzał.

 

Dzisiaj idę w milczeniu, w zadumie

Pokorniutka i z echem pod rękę.

Większość gani mnie i nie rozumie,

Podszczypując krytyką udrękę.

 

Gdzie byliście, gdy kiedyś wołałam?!

I dlaczego nikt z was nic nie mówił?!

Czemu z echem i ciszą zostałam?!

Czemu głos mój się błąkał i gubił?!

 

Teraz, kiedy przywykłam do tego

I co najgorsze już oswoiłam,

Chcecie okraść mnie ze wszystkiego

Jakbym sobą was dzisiaj drażniła.

 

Przecież może pozostać jak było

I, jak wtedy, dziś też mnie nie słyszcie,

I traktujcie jak coś, co się śniło

Lub jak wiatrem strącane z drzew liście.

 

Kocham szczerość, więc żadnej obłudy.

Niech zostaną ci, co mnie słyszeli.

Nienawidzę tandetnej podróby

Ludzi, którzy się nagle skądś wzięli.

 

Komplementem nie kupisz mej duszy,

Adoracją nie uśpisz czujności.

Bliscy sercu ci, co ich coś wzruszy,

Którzy mają potencjał miłości –

 

Tacy bowiem mnie będą traktować

Jakby siebie pragnęli doświadczyć.

Z nimi nigdy nie będę żałować,

Choćbym miała nic w życiu nie znaczyć.

 

Nie ma bowiem cenniejszej monety

Ponad szczerym, życzliwym człowiekiem.

Takich długo szukałam, niestety,

Lecz to czasy odległe, dalekie.

 

Teraz szczęście to obok mnie siada,

Bo, gdy wołam czy szepczę w zadumie,

Echo czułe na dźwięk odpowiada,

Ale i ten, co głos mój rozumie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 27 sierpnia 2021

CEL

Co za źrenicą uśmiechniętą siedzi?

Co się ukrywa w niej przed całym światem?

Oko czas, który przechodzi, wciąż śledzi.

Jakie wspomnienia rejestruje zatem?

 

Twarz się mimiką próbuje wykręcić

Z podejrzliwości o wrażliwą duszę

I tak udaje szczęśliwą do śmierci.

Ja jednak płaczę, kiedy czymś się wzruszę.

 

Za stara jestem na przybranie pozy,

Na to by skórę przywdziewać nie swoją.

Szczerość nie wróży przecież zmierzchu grozy.

Biedni, co siebie samych że się boją.

 

Idę przez życie z podniesioną głową.

Nie każdy musi darzyć mnie sympatią.

Duszy nie karmi zakłamane słowo.

Nie chcę się szarpać z bzdurą czy też z racją.

 

Już nauczyłam się samodzielności

I z samotnością się zaprzyjaźniłam.

Czuję przedsmaczek duchowej wolności.

Dziś widzę – kiedyś tylko ślepą byłam.

 

Zasiadam często więc przed klawiaturą.

Opuszczam metry kwadratowe świata.

Czuję, że z ramion wyrasta mi pióro

I że mój umysł z sercem płynie… lata…

 

Ziemia mi spada spod stóp jak obuwie.

Zmysły otula błogie odprężenie.

Czuję się jakbym miała dobrze w czubie –

Tak we mnie kipi szalone natchnienie.

 

Trudno jest sobie samemu zaprzeczyć.

Trudno się pozbyć doznań, doświadczenia.

Ważne, by życie swe świadomie przeżyć!

Czy ktoś tym wzgardzi?... – to już bez znaczenia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl