środa, 3 marca 2021

WIELKI?!... POST

Płyną gorzkie żale kroplą Krwi Jezusa.

Rozważania Męki w kątach szept wskrzeszają.

Modlitwa, jak w półśnie, usta nam porusza.

Korale różańca palce nam splatają.

 

Wyrzeczeń pokutnych lista przyrządzona

Zdaje się formować kształt dnia powszedniego,

Lecz… Do kogo myśli adresuje głowa,

Gdy się nam przydarzy coś w życiu dobrego?

 

Komu bije serce, gdy coś nas ucieszy?

Czy dusza dziękuje za coś przyjemnego,

Czy ciału, co pości, bałwochwalstwem przeczy,

Przypisując sobie cechy Najwyższego?

 

Czy w codziennej pracy do Boga wzdychamy?

Obierając marchew lub myjąc podłogę,

Czy przy sobie Ojca Niebieskiego mamy,

Czy raczej na ziemi betonową nogę?

 

Czy w słowach bolesnych zdarza nam się ziewać,

Spoglądać na zegar, by dobić do brzegu,

Czynić tak, jak nie chcę, ale przecież trzeba,

Idąc przez Post Wielki bezmyślnie i w biegu?

 

A, w drodze przyziemnych naszych obowiązków

Jadąc autobusem, na kogo patrzymy?

Czy w chaosie zmartwień, spraw oraz porządków

Naszą przynależność do Stwórcy widzimy?

 

Idąc do Kościoła, skrzydła że nas niosą

I świadomość tego, żeśmy są niegodni

Czy krok raczej ciężki, podcinany kosą,

Upór, byśmy innym stali się podobni?

 

Czy w przykładanym: „nie piję…”, „nie jem…”, „bo poszczę”,

„Czuwam na kolanach w wyznaczonej porze”;

Rygor!,… może miłość do Chrystusa goszczę?

W miłości czy w strachu przed Bogiem się korzę?

 

Fiolet zniknie z ołtarza - będzie grób Pański,

Jako symbol nagrody – znak Zmartwychwstania

I baranki z cukru, święconki, pisanki…

A, ile będzie dusz w łasce pojednania?

 

Ilu stanie odmienionych, bliższych Bogu,

A ilu na sznurku w obroży tradycji?

Kłębią się już tłumy z koszykiem u progu…

Czy choć wiedzą w jakim celu tutaj przyszli?!

 

Iluż to z nich, Wielkiej Nocy cześć oddając,

Gotowych jest dzisiaj złożyć swoje życie?

Ilu, przed ołtarzem kolana zginając,

Przyziemność celebruje w swym sercu skrycie?

 

Nawy puchną pełne Tomaszów Niewiernych,

Którzy postępują, jak trzeba!, bez wiary,

A ich usta złote wbrew sercom nikczemnym,

Jak buty na stopach, co są nie do pary.

 

Jeszcze nam zostało dni z Wielkiego Postu,

Jeszcze czas, by siebie rozpalić dla Boga.

Niech dusza skosztuje, jak i Jezus, octu,

By była pod Krzyżem, nie tylko!, gdy trwoga.

 

Niech Krwi Krople wypełnią ciało, jak dzbanek,

I wsiąkną w duszę, jakoby w gąbkę woda,

Niech wiara, nadzieja, miłość (jak poranek)

Odsłoni, że Jezus – Życie, Prawda, Droga.




piątek, 26 lutego 2021

WŁOSY MOJE...

Włosy moje ze wstążką promieni w kosmykach,

Które kroplą bursztynu spływały i złotem

O blednących bawełną rozsypanych niciach,

O lekkości piór, które wiatr rozpinał lotem.

 

Włosy moje w warkoczu pędem dzikiej róży

Rozkwitniętej, dorodnej i splecionej liściem,

Przeplatane, jak ścieżki codziennej podróży,

Rozczesane i lśniące jedwabnym połyskiem.

 

Włosy moje, jak fale wzburzonego morza

Czy rozwiane w przestrzeni burzą, która w trawie

Wznieca zielonych płomieni tańczący pożar!...

Na ramionach zastyga, niczym mgłą na stawie.

 

Włosy moje,… dziś tylko jakby babie lato,

Postrzępioną z pajęczyn wyciągniętą nitką

I zebrane w warkoczyk przerzedzoną kratą,

Zawinięte w ślimaka przebitego spinką.

 

Włosy moje,… ze śladem zanurzonej dłoni

I z dotykiem, co opadł jak kurz pod podeszwą,

Jak cień, który się pruje spod nagiej jabłoni,

Niczym słońce jesieni, co zda się… już wzeszło.

 

Włosy moje,… dziś tylko dzielone grzebykiem

I z tasiemką zadumy, co czoło oplata;

Dziś już tylko, nie burzą, lecz kruchym kosmykiem,

Co za ucho ze skroni siwizną opada.

 

Włosy moje, jak poszwa nostalgicznych myśli,

I pachnące, mizerne niczym suche siano…

Może jeszcze pod wami cokolwiek się przyśni,

Więc rozpuszczam was zatem i mówię: „Dobranoc”.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 24 lutego 2021

NIE MA CIEBIE...

z dedykacją dla mam, które straciły dziecko

Nie ma ciebie, a jesteś bardziej jednak przy mnie,

Jak przenigdy nie byłeś wszak do owej pory.

Każdy zwykły dzień za dniem przemija bezczynnie

W asyście pogody, co zmienne ma humory.

 

W szyby się wtapia słońce, jakoby bursztynem,

A ja widzę łez krocie spadające z nieba,

Tuląc w matczynych ramionach smutku przyczynę,

Której dusza żałobne pieśni cicho śpiewa,

 

Kołysząc cię w kolebce, w wspomnień zawiniątku

Z kołysanką na ustach, co kroplą jest soli,

Czytając ulubione bajki od początku –

Wszystko to trzymam w sercu, choć to bardzo boli.

 

Obok puste łóżeczko i samotne łóżko…

Na blacie stoi twój kubek, zdjęcie ze szkoły.

W twym pokoju bezdennie jest i strasznie głucho,

Chociaż w kątach słyszę głos twój ciągle wesoły.

 

Nierzadko na twej poduszce głowę swą składam,

Chcąc uchwycić twój zapach w powietrzu, twój dotyk…

I szeptem, wtulona w twą kołdrę, opowiadam,

Czując twe bicie serca, twego wzroku promyk.

 

Rosa zwilża me oczy rzęsą zawiązane

I strumieniem się wkrada w wargi zaciśnięte.

Dni bez ciebie nie są,… nie będą takie same

Przez me serce na dwie części bólem rozcięte.

 

Patrząc na trawę, widzę pierwsze twoje kroki.

W szumach, szelestach wiatru twój głos wyłapuję.

W toni wody, co płynie, dostrzegam twe oczy…

Wszędzie za tobą błądzę i cię poszukuję.

 

Babie lato palcami w ciszy celebruję,

Wyobrażając sobie ciebie w siwych włosach.

Grzebieniem mych opuszków skroń twą rozczesuję…

Ma tęsknota za tobą mdleje w bólu, szlocha…

 

Oby przetrwać dzień cały, przespać noc nieczule,

Oby popchnąć czas kołem, niech leci z urwiska.

Me cierpienie na piersi rozrywa koszulę

I szponami samotność w me ciało się wciska.

 

Nie ma ciebie, a jesteś bardziej jednak przy mnie,

Jak przenigdy nie byłeś, choć zawsze obecny.

Czekam w cierpieniu, kiedy życie me przeminie,

By cię objąć, przytulić, wiedzieć, żeś bezpieczny.




poniedziałek, 22 lutego 2021

GRZESZ-NIC!-A

Panie, który wbijasz w me skronie cierń sumienia

I oplatasz refleksją głowę ociężałą,

Który patrzysz w me oczy źrenicą milczenia…

Wciąż daję Ci Panie siebie samej za mało.

 

Panie, łzą całujący wargi rozbiegane,

Co rzadko na swych skrzydłach niosą szept pacierza,

A częściej wypluwają słownictwo zbrukane…

Moja dusza się Tobie ciągle sprzeniewierza.

 

Panie, którego krople Krwi skórę zraszają,

Perłą lepką, jak miodu, na mnie z Ciebie lecą

I które mój krwioobieg Panie rozpalają…

Czemu wbrew mojej woli we mnie działać nie chcą?

 

Panie, co ramionami wciąż mnie obejmujesz,

Jak kochający Ojciec ukochane dziecko…

Co też umiłowany Jezu Chryste czujesz,

Gdy się wobec Ciebie zachowuję zdradziecko?

 

Panie, którego dłonie gwoźdźmi naznaczone

Ze zmartwionego czoła kłopot odgarniają

I pocieszeniem ciepła koją moje skronie…

Moje ręce Twych dłoni wciąż się nie trzymają.

 

Panie, który nogami wyrastasz z pnia Krzyża

I który Krwi żywicę z śródstopia wyciskasz…

Jestem solą w Twych ranach jakoby pokrzywa,

A mimo to wciąż Tobie bezgranicznie bliska.

 

Panie, co Miłością płoniesz niczym ofiara

Całopalenia za nas i za nasze życie…

Tak niewielu być z Tobą choć chwilę się stara,

A tak wielu jest chwastem w dojrzałym pszenżycie.




NA DŁONIACH

Na moich dłoniach pył dnia wczorajszego,

Kurz drogi, którą przeszłam z przeznaczeniem,

Sok w skórze czosnku w palcach krojonego

I ziół kruszonych opuszków zgnieceniem,

 

I cień dotyku twoich rąk kochanie,

I pocałunków słońca, co w podróży,

Ślad czasu, z którym wieczne jest skaranie,

Bo młodość krótka, a starość się dłuży.

 

Na dłoniach moich światło płowych oczu…

Trudno uwierzyć, że tak spracowane.

Siedzi na palcach motyl mego wzroku,

Gdy trzymam dłonie ze sobą związane.

 

Już nie te same – sprawne oraz sprytne

I rozbiegane w rwącej aktywności.

Niekiedy zdają się jakoby sitkiem,

Bo przesiewają zdolność mej sprawności.

 

Na dłoniach moich noc swą skroń układa,

Oddechem błogim oplata nadgarstki

I snu wargami na rzęsach osiada,

Jako więdnących róż opadłe płatki.

 

Lekka niezdarność zaciska obręcze

I pierścieniami palce obrączkuje…

Tę niezaradność opłakuje serce,

Którą codzienność je dzień w dzień częstuje.

 

O moje dłonie z miłością na palcu,

Z odciskiem stópek, rączek mego syna,

Z pacierzem, który trzymacie w różańcu

Czas w was się kończy, śpi… ledwo zaczyna...

 

Kruszeją w garści zaciskane kwiaty,

Któreście kiedyś w szczęściu przyjmowały.

Los zdziera młodość z was dłonie na raty,

Byście, jak posąg, kamienne zostały.

 

Już nie ta sprawność i nie ta wrażliwość,

I nie ta siła zaciśniętych palców,

Lecz patrząc na was, nadal widzę miłość

I widzę sprawność, jak wiruje w walcu…

 

Takie was dłonie moje zapamiętam –

Zachłanne w pracy i szczodre w pieszczotach.

Moją starością nie jestem przejęta,

Bo życie tylko kolor miewa złota.




WODA

Siedzę nad wodą, której nurt wezbrany

Rwie gdzieś przed siebie w pośpiechu zlęknionym.

Szum płynnych kropel pluskiem kołysanych

O skały pęka korytem spienionym

 

I rozpryskuje się na świata strony,

Bryzą zraszając brzeg, jakby powieki.

Przed czym ucieka wyraźnie spłoszony

Pod moją stopą bliski, choć… daleki?

 

Za oknem brzozy wiatr warkocze splata,

A przez mój pokój woda nadal płynie.

Zegar, jak młyńskie koło, wodę swata

Z minutą, która tonem na pianinie

 

Każdą jej kroplę dźwiękiem zapisuje,

Spadając z tarczy wskazówką strącona,

A ja jej brzmienie w ciszy celebruję

Kolejną nutą w życie prowadzona.

 

Wtem nurtem rzeki, jak taśmą filmową,

Sceny na zdjęciach płyną wspomnieniami,

Więc moją przeszłość przeżywam na nowo,

Spojrzeniem błądząc za fotografiami.

 

Za oknem liśćmi zsypała się brzoza.

Ostrza wskazówek skracają me życie.

Nad wodą ciąży posiwiała głowa,

Na pustych stronach zastyga w zeszycie,

 

A prądem nurtu liście brzozy płyną…

Kolejny miesiąc zniknął za plecami.

Lata rwą wodą tą moją doliną,

A plusk ich sekund bawi się zmysłami.

 

Trudno oderwać nogi jest od rzeki,

W której to toni zanurzam swe stopy.

Ciągnie się woda historii przez wieki.

Gniją spojone jej kroplą traw kłosy,

 

Więc ciało moje tak to zatopione

Też źdźbłem się zwija od nadmiaru wody.

W milczeniu kona przy brzegu zgarbione…

Z jego poczwarki wychodzi duch młody,

 

A woda płynie nic nie zauważa,

Nikomu w drodze też się nie przygląda

I przemijaniem stworzenia zaraża,

Niosąc ich zdjęcia na wzburzonych prądach.

 

Tak i też moja twarz w zwierciadle wody

Zmienia się nurtem marszczona, smagana.

Zegar odcina kupony swobody,

Więc jutro pewnie będę zapomniana.




niedziela, 21 lutego 2021

BOMBUS

Wyfrunął to trzmiel łąkowy –

Bombus przez naukę nazwany –

Jaskrawo do samej głowy

I czarną barwą zsypany,

I na niewielkich skrzydełkach

Niesie swą krągłą posturę

Nad łąkę, gdzie pąkiem pęka

Kwiat pod zielonym traw piórem.

Kusił go zapach nektaru,

Wabiły soki wiosenne,

Więc w mgiełkach tego oparu

Stawiał swe kroki trzmiel senne

I do kielichów zaglądał

Łakomie, i z apetytem –

Więcej niczego nie żądał,

By zasiąść, gdzie źródło syte.

Nurkował w płatkach sasanki,

Zanurzał się i w krokusie,

A głowę miał, jak pisanki,

Bo brudną z nektaru buzię.

Nie gardził smakiem stokrotki,

I spijał miód z przebiśniegów.

Omijał ogrodów płotki,

Fruwając bez przerwy w biegu,

By z trąbek złotych żonkili

Lub z kufli też tulipanów

Łykiem zachłannym przechylić

Zawartość kwiatowych dzbanów,

By brzuszek chłonny wypełnić

Miodowym, słodkim napojem,

By komfort sobie zapewnić,

Jedząc co najmniej za dwoje.

Objadał się trzmiel okropnie

Z przesadną to zachłannością,

I łykał w pośpiechu krople

Z nieokiełznaną radością.

Nie umiał nawet ocenić,

Czy głód już swój zaspokoił.

Pod światłem słońca promieni

Trzmiel wciąż się dwoił i troił,

By jeść, pić, jeść, pić bez przerwy

I we dnie, niekiedy w nocy,

Kiedy głód szarpał mu nerwy,

Leciał, gdzie zapach uroczy

Z kielichów się wydobywał

Kwiatów kwitnących na łące.

Sen swój nierzadko przerywał,

By miodu krople gorące

Do brzuszka schować w pośpiechu

Z przesadną wręcz zachłannością

W obżarstwie swojego grzechu

I do jedzenia z miłością.

Tak po tygodniach obżarstwa

Próbował trzmiel w górę wzlecieć,

Lecz grawitacja uparta

Pozwolić mu na to nie chce,

Więc ciężkim, grubym odwłokiem

Trzmiel przywarł mocno do ziemi.

W niebo spogląda swym okiem.

Wie, że pozycji nie zmieni,

Bo skrzydła nie mają siły,

By w górę poderwać trzmiela.

Jedzenia czas zatem miły,

Pełen luksusu, wesela,

Zakończył się bezpowrotnie

I okradł trzmiela z zdolności,

By latać sobie swobodnie

Nad łąką samych pyszności.

Leży trzmiel teraz bezradnie.

Bólem przeszywa go brzuszek.

Oj!, bardzo, bardzo nieładnie.

Dziś cierpi nasz łakomczuszek.

Pamiętaj zatem na przyszłość,

By pić oraz jeść z umiarem,

Aby nie było ci przykro,

Żeś najadł się lecz z nadmiarem,

Że cierpisz z tego powodu,

Bo boli cię ciężki brzuszek,

Więc wyczuj potrzeby głodu;

Nie bądź, jak trzmiel, łakomczuszek.