czwartek, 8 października 2020

FORTEPIAN

Wiatr gwałtownym podmuchem pootwierał na oścież okna w salonie, w którym stał już tylko fortepian w politurze czarnego koloru niczym we fraku obsypanym delikatną powłoką kurzu. W fali owego jesiennego westchnienia przefrunęła nad podłogą kartka papieru. Przetoczyła się kilkakrotnie po parkiecie, niczym baletnica w piruecie, po czym… przywarła do nogi instrumentu, jak dłoń w białej rękawiczce, nie potrafiąca pogodzić się z rozstaniem…

- Zmarzniesz babciu. – Ola otuliła ramiona staruszki wełnianą chustą, dłonią rozcierając jej lekko przygarbione plecy. Kobieta jednak nie zareagowała, siedząc w bezruchu w starym, wiklinowym fotelu i wpatrując się niemal magnetycznie w błyszczący czernią fortepian. – Babciu… - powtórzyła Ola, próbując wtopić się swym spojrzeniem w rozmarzone, nieobecne oczy staruszki, błądzące za kimś lub za czymś gdzieś… w zamglonej, sinej dali nieodgadnionych myśli, albo wspomnień – zmarzniesz… - wyszeptała dziewczyna, całując starszą panią w czoło.

- Mamo!... Mamo!... – echo niosło przez puste pokoje troskliwe wołanie.

- Tutaj jest babcia! – krzyknęła Ola, patrząc w stronę drzwi wejściowych do salonu, w których nieoczekiwanie pojawił się wysoki, krępy mężczyzna z lekko łysiejącą głową, w której wysokim czole odbijało się powoli zachodzące słońce. – Czy to konieczne? – zapytała Ola, oplatając ramieniem posturę wciśniętej w fotel staruszki.

- Kochanie, - wyszeptał mężczyzna – przecież już rozmawialiśmy na ten temat. Babcia ma demencję starczą… - głos zadrżał mu wzruszeniem – Choroba będzie postępowała… Będzie gorzej, tylko gorzej. To bardzo dobry dom opieki…

- Panowie już skończyli? – wtrąciła Ola, ocierając z oczu łzy.

- Jeszcze kilka pudeł i sekretarzyk z gabinetu dziadka… Za godzinę powinniśmy już wracać do domu. Pomogę im, - wyjaśniał, zamykając szczelnie okna – będzie szybciej. – zatrzymał się na chwilę, wpatrując się w staruszkę z wyraźnym rozrzewnieniem. Lekki uśmiech rozczulenia rozjaśnił wąskie usta, przysłonięte grubym, oszronionym wąsem. – Pomogę im… - powtórzył skrępowany sytuacją, wychodząc z salonu i kilkakrotnie spoglądając na siedzące w nim kobiety.

- A, pamiętasz babciu, - zapytała z lekkim uśmiechem Ola, tuląc do siebie głowę staruszki pełną sprężystych, siwych loków – jak tańczyliśmy tutaj na sylwestra? – roześmiała się serdecznie na wspomnienie tej chwili, nie mogąc powstrzymać w sobie wybuchu szczerej radości – Wujek Tadzik zaczepił nogami o kabel z lampkami i przewrócił się, uderzając głową o fortepian…

- Ale ty jesteś ładna… - zachwyciła się staruszka, w dłonie tuląc twarz Oli i uważnie się jej przyglądając, z nieukrywanym, widocznym podziwem – Piękna jesteś… Masz męża?

- Babciu, - Ola uśmiechnęła się niepewnie, obejmując rękoma dłonie starszej pani. – przecież wiesz, że nie…

- A, czyja ty jesteś dziecino? – zapytała, odsuwając się myślami w zupełnie inny wymiar, jakby w żaden sposób niespokrewniony z obecną sytuacją.

- Babciu, to ja… Ola… Jestem twoją wnuczką, córką twojego syna Janusza…

- Nie znam… - wzruszyła obojętnie ramionami starsza pani – Janusz… Janusz… - powtórzyła kilkakrotnie, odpływając w przeszłość, po czym odwróciła się z promiennym uśmiechem do Oli, klaszcząc triumfalnie w dłonie – Był taki jeden Janusz… Oj, to był bardzo dobry człowiek. Myśmy chodzili do jego sadu na złodziejkę, żeby sobie trochę jabłek podjeść… Bieda była w domu okropna. Ty wiesz, że on nawet i chlebem, i mlekiem nas częstował?... Mamusia miała nas dziewięcioro dzieci, a po śmierci tatusia tylko z tego, co ziemia dała mogła nakarmić rodzinę… Oj, biednie było, biednie… A, ty masz pracę? – zapytała po chwili zadumy.

- Tak babciu, mam.

- To dobrze, dobrze moja droga. – odetchnęła z ulgą, poklepując Olę dłonią po ręku – Dobrze, że masz pracę… Będziesz miała pieniądze na chleb… - i ponownie zapadła w toni głębokiego zamyślenia, a po chwili znów wpatrywała się w twarz Oli z wyraźnym podziwem, ale i z wyraźną niewiadomą – Czyja ty jesteś dziecko? – zapytała szeptem z delikatnym uśmiechem na ustach.

- Twoją wnuczką.

- Tak?

- Tak babciu. Jestem twoją wnuczką…

- Zimno tu u ciebie. Czemu mnie tu przyprowadziłaś?

- To jest twój dom babciu. – wyjaśniała Ola – Jesteśmy w twoim domu… - starsza pani zamilkła, wpatrując się w fortepian i nie odrywając od instrumentu wzroku pełnego miłości, wdzięczności, szczęścia i słodyczy podobnej do dziecięcej radości, promieniejącej w wyblakłych, szklących się mgłą źrenicach – Nie pamiętasz… - dziewczyna westchnęła bezradnie. Wtem kobieta wstała, rozcierając splecione palcami dłonie. Chwiejnym, niepewnym krokiem ostrożnie zbliżyła się do fortepianu, dotykając kruczej obudowy wzrokiem niepohamowanego wzruszenia. Zatrzymała się na moment. Była bardzo mocno podekscytowana. Stała w miejscu, dygocąc z namiętnego podniecenia radości, rozsadzającej jej bezradne wobec wrażliwości serce. Wilgotność łez zaiskrzyła bystrością żywego w jej głowie skojarzenia. Odwróciła się w stronę Oli. Dłonią wskazała na instrument, jakby chciała zaprezentować fortepian w jego pełnej krasie dostojeństwa. Następnie skierowała całą posturę drżącego ciała w kierunku czarnego mebla, stojącego w salonie od… - w odczuciu Oli – niepamiętnych lat. Postawiła przed sobą parę kroków, po czym ponownie się zatrzymała, ponownie spojrzała na wnuczkę, nie wstydząc się łez wzruszenia, spływających po pomarszczonych, dygocących policzkach, a po chwili stała już przy fortepianie, ostrożnie rozkładając pokrzywione starością dłonie na opuszczonej głównej nakrywie instrumentu.

- Grasz na fortepianie?! – zapytała z ekscytacją, pieszczotliwie dotykając opuszkami palców pulpitu i klawiatury.

- Nie… - odparła zaskoczona reakcją babci Ola.

- Nie?! – zdziwiła się staruszka – Jaka szkoda! Jaka szkoda!... Już jako dziecko marzyłam, by zostać pianistką międzynarodowej sławy. – wspominała z rozczuleniem starsza pani, głaszcząc bezdźwięcznie czarno-białe klawisze instrumentu – Wieczorami siadałam przy stole i udawałam, że gram na fortepianie, że akustyka niesie pięknym echem nieskazitelnie czysty dźwięk strun i młoteczków, ukrytych pod rozłożoną skrzydłem nakrywą, a wszyscy wokół mnie zachwycają się wyjątkowością i instrumentu, i mojego talentu oczywiście… - staruszka roześmiała się szczebiotliwie, splatając na piersi dłonie – Boże mój, jakże marzyłam, by zostać wybitnej sławy pianistką… jakże marzyłam…

- Nigdy nie słyszałam, byś kiedykolwiek grała na fortepianie. – wtrąciła nieśmiało Ola, ostrożnie podchodząc do babci, jakby bała się ją spłoszyć i w ten sposób wyrwać z opowiadania wskrzeszanych radością wspomnień.

- Bo nie umiem… - westchnęła z bólem starsza pani, nerwowo wzruszając ramionami.

- Jak to?! – zdziwiła się Ola, wskazując bezradnie rozłożonymi dłońmi stojący przed nimi fortepian – Przecież… on tu stoi… odkąd pamiętam… Myślałam, że grywałaś kiedyś na nim i że… Naprawdę, nie umiesz grać na fortepianie?! Przecież… mówiłaś, że marzyłaś, by zostać wybitną pianistką…

- Mamusi nie było stać na pianino, fortepian czy nawet naukę muzyki… mamusi nie było stać… - powtórzyła z wyraźnym rozczarowaniem i żalem w smutnym głosie – Później wybuchła wojna… - rozmowa wyraźnie podrażniła starszą panią. Kobieta oplotła ciało wełnianą chustą, jakby się chciała w niej cała schować. Nerwowo poruszała ramionami i potrząsała lekko głową. – Czy to takie dziwne, że brak pieniędzy odbiera ludziom prawo do realizacji ich marzeń?!

- Nie, absolutnie, że nie. – Ola przestraszyła się reakcją babci, więc wyciągając asekuracyjnie ręce w jej kierunku, starała się ją owym gestem troski wyciszyć i uspokoić – Wielu ludzi zostało przez to nieodkrytych…

- Masz dzieci? – kobieta spojrzała w oczy Oli z rozpromienieniem rosnącego w niej spokoju.

- Nie, nie mam babciu.

- Jak będę miała dzieci, - wtrąciła starsza pani – to zadbam, by umiały grać na fortepianie.

- Zdziwiłabyś się. – zaśmiała się Ola, zasłaniając dłonią usta – Tata nie ma słuchu…

- Bzdura! – oburzyła się starsza pani – Mój tatuś wspaniały miał głos. Jak on śpiewał, jak on śpiewał… Oj, żebyś ty słyszała, jak on śpiewał… Po żniwach, na przykład, to cała wieś przychodziła, by pomóc, ale i po pracy posłuchać jak śpiewa i jak już tatuś dał się uprosić, to cały świat zamierał… Taki miał głos!... Taki miał piękny głos… Szkoda, że nie miał zaparcia, by rozwijać swój talent… Wtedy było dużo łatwiej niż dziś…

- Jesteście! – wpadł do salonu szczebiotliwy głos eleganckiej starszej pani w kapeluszu z siwym piórkiem – A, już się bałam, że was nie zastanę.

- Dobry wieczór pani Krystyno. – wyszeptała Ola, nie ukrywając zaskoczenia, wywołanego niespodziewaną wizytą sąsiadki babci, za którą ta nawet nie przepadała, utrzymując z nią raczej dyplomatyczno – poprawne stosunki, wymuszone miejscem zamieszkania, ale na pewno nie sympatią, jak to raczył zawsze odczytywać ów nieproszony gość.

- Jak się czujesz moja droga?! – z przesadnym krzykiem wyartykułowała elegancka kobieta, o rudawych włosach, wystających koniuszkami kosmyków spod kapelusza – Jesteś zdrowa?!

- Babcia przecież słyszy. – oznajmiła z poirytowaniem Ola.

- Nigdy nie wiadomo, moja droga, – wyjaśniła Krystyna, zasłaniając dłonią twarz, jakby próbowała ukryć przed obok stojącą starszą panią domu treść szeptem cedzonych słów – kiedy jej się pogorszy. Raz mówi sensownie, a raz w cały świat. Ze słuchem może być podobnie. To już stara kobieta jest…

- Sama jesteś stara!, - wtrąciła staruszka, zaplatając ręce na piersi – i w dodatku ruda, a to znaczy, że wredna…

- Babciu…

- A, mówiłam, że niekiedy gada w cały świat? – kobieta rozglądając się bacznie dokoła, spacerowała wolno po salonie – Boże, jakie tu kiedyś życie tętniło…

- Prawda? – westchnęła z rozmarzeniem Ola – Żal wspominać, kiedy teraz wszystko minęło…

- I to bezpowrotnie, niestety, bezpowrotnie… Sprzedaliście już fortepian? – zapytała Krystyna, zerkając chytrze na instrument.

- Fortepian nie jest na sprzedaż! – oznajmiła starsza pani – To bezcenna pamiątka rodzinna.

- Daj spokój!, moja droga. – roześmiała się Krysia, ściągając z dłoni rękawiczki – Jutro nawet nie będziesz pamiętać, co to w ogóle jest i do czego służy…

- Fortepian nie jest na sprzedaż! – tupnęła nogą starsza pani, zagryzając nerwowo usta – To skarb mojej rodziny.

- Może napijemy się herbaty? – zaproponowała Ola.

- Chce mi się siusiu… - oznajmiła starsza pani, skubiąc palcami pasek spódnicy – Muszę iść do toalety.

Ola wyprowadziła babcię z salonu, a gdy po chwili wróciła sama, zastała panią Krystynę siedzącą przy fortepianie. Kobieta kołysała się przy instrumencie lekko i swobodnie, niczym liść niesiony delikatnym podmuchem jesiennego wiatru. Dłonie jej palców zaledwie muskały drzemiące twardo klawisze, które nagle pod wpływem ciepłych opuszków budziły się do życia, jak kwiaty rozchylające na wiosnę falbany swych płatków. Dźwięki płynęły w wypełnioną echem przestrzeń, nie płosząc wszem obecnej ciszy.

- O, - zachichotała pani Krystyna, wyrwana z transu muzyki obecnością Oli – nie zauważyłam ciebie, drogie dziecko.

- Pani gra…

- Jestem nauczycielką muzyki, moja droga. – oznajmiła dumnie Krystyna wynurzając majestatyczne spojrzenie zza pulpitu fortepianu – Niestety… - dodała po chwili – na emeryturze.

- Pani chce kupić fortepian babci?

- Ona nawet nie zna nut! – zadrwiła bezczelnie – Instrument się marnuje, a u mnie miałby szansę na drugie życie.

- Ale… - zawahała się Ola – jako nauczycielka muzyki, z pewnością posiada pani w domu taki instrument.

- Owszem!, - oznajmiła dumnie Krystyna – ale ten fortepian jest wyjątkowy…

- Jak każdy inny. – zamanifestowała swe niezadowolenie Ola, unosząc pewnie głowę i spoglądając na panią Krystynę z delikatną pogardą, na którą ta słusznie sobie zasłużyła śmiałością ironii oraz drwiny.

- Nie masz racji, moja droga. Nie masz racji! – zaszczebiotała Krysia – Ten jest jedyny w swoim rodzaju.

- Nie rozumiem…

- W każdym razie, - wtrąciła niecierpliwie Krysia – gdybyście się zdecydowali sprzedać fortepian, proszę się ze mną skontaktować. Przebiję każdą cenę. Pieniądze się wam przydadzą. Domy opieki bardzo dużo kosztują…

- O to akurat nie musi się pani martwić…

- Moje dziecko, - stanowczym głosem wtrąciła pani Krysia – dąsami babci nie pomożesz.

Drzwi salonu zatrzasnęły się z lekkim hukiem. Ola została sama. Rozejrzała się wokół, nie potrafiąc zdusić w sercu wzruszenia i poczucia niesprawiedliwości. Sentymentalnie dotykając milimetrów pustego salonu, wspominała chwile, które sączyły się w nim ze szczerą, spontaniczną radością w poczuciu prawdziwego, rodzinnego szczęścia, niczym musujący upojeniem szampan. Podeszła do okna, przytulając do chłodnej szyby zatroskane zadumą czoło. Krople deszczu wydawały się chcieć wpaść do środka. Uderzały koralami wody o szyby i rozpryskiwały się, i spływały wstążką mokrego śladu w kierunku pustych donic, stojących pod balkonowymi drzwiami. Po chwili podeszła do fortepianu. Palcami dotykała jego boku, wygiętego czarną politurą jednolitego koloru i przypominającego kibić kobiety, która właśnie w kruczej, błyszczącej i mocno opinającej ciało sukni stanęła na scenie w półmroku ekskluzywnego klubu, w oparze tytoniu i alkoholu, damskich oraz męskich perfum, czekając w bezruchu na blask reflektorów…

Ola usiadła przy fortepianie. Szczupłe dłonie o długich, wąskich palcach ułożyła na klawiaturze instrumentu, ale miękko i ostrożnie, by nie zbudzić strun i młoteczków, zdających się być zaklętymi w głęboki, wieczny sen.

- Olu, - w drzwiach salonu pojawił się ojciec, wsunięty ciałem między skrzydło a futrynę, jakby przynaglony do pośpiechu – czas na nas…

- Wiedziałeś, że babcia chciała być pianistką? – zapytała dociekliwie, wpatrując się w oczy mężczyzny z niebywałą wnikliwością – Nawet nie umiała grać na fortepianie… Nie było jej dane…

- Tak. – potwierdził.

- Czy dlatego kupiła fortepian?

- To nie babcia kupiła fortepian…

- Nie?!, - zdumiała się Ola – więc kto?

- Mój tato. – Janusz wszedł do salonu. Stanął przed oknem, błądząc wzrokiem w jesiennym mroku zachłannego na czas wieczoru – Mój tato,… Stasiu… - uśmiechnął się serdecznie – Stasiu był niesamowitym mrukiem…

- Kim?! – zaśmiała się wzruszona wspomnieniami ojca Ola.

- Mrukiem. No wiesz,… niewiele mówił. A, milczał jak grób, gdy trzeba było cokolwiek powiedzieć miłego. – uśmiechnął się, rozczulony rozpamiętywaniem portretu swego taty – Nigdy, nigdy!, przez całe pięćdziesiąt lat małżeństwa… – uniósł ostrzegawczo wskazujący palec – nie powiedział mojej mamie, że ją kocha, a świata poza nią nie widział.

- Skąd wiesz, że nie widział poza nią świata?

- Bo przez całe swoje życie, które do lekkich, łatwych i przyjemnych nie należało!, zbierał w tajemnicy przed wszystkimi pieniądze, by właśnie na pięćdziesiątą rocznicę ślubu podarować swojej umiłowanej żonie fortepian, o którym ona tak bardzo marzyła…

- Boże… - Ola ukryła twarz w dłoniach, zalewając się łzami wzruszenia – nie możemy go sprzedać… - szlochała bez opamiętania.

- Oczywiście, że nie! – oznajmił stanowczo Janusz – Ten fortepian to najpiękniejsze wyznanie miłości, jakie kiedykolwiek mógłby poznać świat.

- To skarb rodzinny… - łkała Ola – Tak powiedziała babcia. – wyjaśniła dławiąc się płaczem.

- Tak kochanie, to skarb rodzinny. – Janusz mocnymi ramionami przytulił córkę, obsypując jej głowę pocałunkami.

- A, ty wiesz, że pani Krysia chce go kupić?

- Pani Krysia kochała się bardzo w moim tacie i dlatego babcia jej tak nie lubiła…

- I chyba nadal jej nie lubi. – zaśmiała się Ola, wycierając twarz mokrą od łez.

- Bo pani Krysi chyba nie przeszła miłość do Stasia… Mój tatuś był prawdziwym dżentelmenem. Bardzo podobał się kobietom. Mam to po nim… - zaśmiał się serdecznie, przytulając w ramionach Olę.

- Pewnie, pewnie… - zachichotała – A, mama chociaż o tym wie?!

- Oczywiście!, - oznajmił – dlatego za mnie wyszła za mąż.

- Też zbierasz w tajemnicy przed wszystkimi pieniądze na jakiś szczególny prezent dla mamy? – zażartowała Ola.

- Nie. Nikt już nie będzie tak oryginalnie piękny w miłości, jak mój tato… Chodźmy. Mama z babcią czekają na nas w samochodzie.

Ola zatrzymała się w progu salonu, patrząc na fortepian ze szczególnym uznaniem jego wartości, której już nikt nigdy w żaden sposób nie będzie w stanie wycenić, bo niemożliwym jest oszacowanie duszy człowieka, którą symbolizował ten właśnie instrument, stojący samotnie a dostojnie w pustym pokoju opuszczonego domu.






wtorek, 6 października 2020

PTAK W LOCIE

Uwielbiam momenty jeszcze głębokiej nocy, pachnącej świeżością poranka, kiedy świat pogrążony jest we śnie, ptaki przebijają się śpiewem przez ciszę z szerokiej, bezkresnej dali, światła drogowych latarni niczym szpilki przebijają się przez jedwab ciemności, szklane wieżowce toną w zmieniających się leniwie chmurach, a ja… siedzę na balkonie z kubkiem świeżo parzonej kawy i z papierosem… Mogłabym spędzać wówczas czas zupełnie nago, smagana podmuchami wiatru, by poczuć na własnej skórze dotyk przestrzeni, ale!, niestety, cywilizacyjne uwarunkowania i mieszkanie w centrum ekskluzywnej dzielnicy jednak zobowiązuje do powściągliwości i przyzwoitości, czymkolwiek ona jest dla otoczenia. Siadam więc przy stoliku, zaciągając się papierosem i zachłannie wpatrując się w niebo…

Chyba już jestem zmęczona… Rozglądam się wokół, czując jedynie osaczającą mnie pustkę. Samotność była mi wierniejsza niż ktokolwiek na świecie, a przecież – wydaje mi się – nigdy nie byłam wymagająca. Chciałam być tylko kochana i potrzebna… Może nikt nie potrafił mnie zrozumieć?... Może błędnie sygnalizowałam swoje potrzeby?... Sygnalizowałam… Śmieszne… O wszystkim zawsze i wszędzie wobec każdego byłam bezwstydnie szczera. Żądałam i domagałam się miłości i szacunku. Żądałam, by traktowano mnie poważnie i podmiotowo, a nie przedmiotowo. Domagałam się miejsca w życiu swoich bliskich, jakie powinna zajmować osoba poważana i kochana, potrzebna, a nie tylko wykorzystywana. Byłam i… chyba nadal jestem wymagająca. Zawsze taka byłam. Zawsze byłam bezwzględnie wymagająca wobec siebie, dlaczego więc nie miałabym być wymagająca wobec innych?!... Pieprzona hipokryzja i egoizm. Ludzie pragną miłości i szacunku, ale na własnych warunkach, żeby tylko nie stracić wygody. Tak!, jestem zmęczona… jestem kurewsko zmęczona. Gdyby nie ci wszyscy ludzie śpiący w swoich kryształowych szufladach, wykrzyczałabym to całemu wszechświatu! Niechby się nawet gwiazdy poruszyły i planety zatrzęsły w pierścieniach swych orbit. Niechby podmuch mojego głosu zdmuchnął wijące się na słońcu płomienie ognia, ale… Nie. Muszę milczeć, by nie pobudzić sąsiadów, bo przecież nie wypada drzeć mordy o czwartej rano… Kto to w ogóle wymyślił?!... Wszyscy pieprzą banialuki o ewolucji i pochodzeniu człowieka od małpy, a publicznie nawet, jak małpa, nie możesz się po dupie podrapać czy ryknąć z przepony, by dać upust emocjom i uwolnić się od wewnętrznych udręczeń. Komu by to przeszkadzało?!... Skoro wokół pełno zwolenników teorii Darwina, nie powinien nikt mieć pretensji, że wydzieram trepa, wydając dzikie okrzyki i uderzając pięściami o klatkę piersiową niczym bananowi przodkowie ludzkiej populacji… Obłęd i pieprzona hipokryzja. Każdy postępuje i wygłasza te swoje pełne farsy poglądy na potrzeby chwili, którą można wydoić z potencjalnych korzyści… Boże, jak ja nienawidzę obłudy. Ulice miast toną w maskach. Jeden drugiego ciągnie za sznurki. Nic chyba nie dzieje się już naprawdę i tym właśnie jestem już zmęczona…

Odstawiam filiżankę kawy, nad którą unosi się blada wstążka wrzątku. Zapalam kolejnego papierosa… Wszystko jedno na co przyjdzie mi umrzeć. W końcu kiedyś każdy musi wsiąść do pociągu zmierzającego w nieznanym nam wszystkim kierunku… Piekło,… albo niebo… Podchodzę do barierki balkonu. Wspieram na niej dłonie. Unoszę twarz w stronę ciemnego nieba. Zamykam oczy i nagle!... Czuję jak gwałtowny wiatr przywiera do mego ciała, obejmując swymi dłońmi moją twarz… Boże mój, jakież to niesamowicie przyjemne doznanie…

A, co by było, gdybym niespodziewanie odeszła, spadając w dół na łeb, na szyję? Czy ktokolwiek, a raczej czy cokolwiek pochyliłoby się nad moim martwym ciałem?... Na przykład ptak, który przycupnął na ziemi w poszukiwaniu pożywienia… Czy pochyliłby się nade mną, przekręcając łepek w prawo, a później w lewo, jakby przyglądając się memu martwemu ciału?... Czy znalazłaby się chociaż jedna osoba, która westchnęłaby epizodem ulotnego wspomnienia, wskrzeszając mnie w ten sposób choć na chwilę?... Pewnie nad filiżanką zniknęłaby wstążka zaparzonej dopiero co kawy. Słońce przypływem jasności zatopiłoby miasto. Ludzie ruszyliby pędem do pracy, mknąc ulicami w wybranych lub narzuconych im losem kierunkach, jak w hipnozie…

Spoglądam w dół, lekko wychylając się z balkonu i bacznie rozglądając się po okolicy. Widzę kłęby napuszonych krzewów, okalających budynek, w którym mieszkam…

Pewnie nikt by mnie nawet w tych krzakach nie zauważył. No, może facet, który raz na jakiś czas przyjeżdża skosić trawę i przyciąć żywopłoty… Może on, chociaż i to nic pewnego. Tyle razy go mijałam, a on nigdy mnie nie powitał zwykłym skinieniem głowy.

Patrzę w dół, wychylając się z balkonu jeszcze bardziej. Wiszę niemal nad ziemią. Rozkładam ręce, unosząc głowę w górę i lekko odchylając ją w tył… Jakże cudownie muszą się czuć ptaki w locie… Ogarnia mnie głębia przestrzeni. Wiatr porywa mnie w ramiona, rozsuwając na boki przewiązany sznurkiem szlafrok. Wpełza pod delikatne, falujące zmysłowo klapy materiału. Owija się wokół mojej tali, przytulając się do moich piersi i leżąc mi na brzuchu. Wychylam się więc jeszcze odważniej, zachłanna na odczuwaną słodycz czerpanych doznań. Chciałabym nawet wniknąć w przestrzeń. Rozpłynąć się w ciemności jak powietrze. Poczuć każdym, po prostu każdym! milimetrem ciała wolność ptaków w locie… Na wskroś przeszywa mnie ekscytacja… i nagle… spadam w dół!...

 

- Proszę przyjąć wyrazy głębokiego współczucia. To była piękna ceremonia pogrzebowa.

- Dziękuję. Zapraszam pana na stypę. To kameralne spotkanie… Będzie nam bardzo miło.

- Witaj moja droga. – w rozmowę wtrącił się podbiegający i sapiący ze zmęczenia mężczyzna, trzymający w dłoni wiązankę kwiatów, przewiązanych wstęgą z napisem: „Kochanej siostrze Krzysztof” – Wiem. Nic nie mów. Spóźniłem się…

- Jak zwykle.

- Nie mogłem się wyrwać z pracy. Przepraszam.

- Chodźmy… No, ale odłóż tę wiązankę! Chyba nie pójdziesz na stypę z tym bukietem kwiatów?!

- Racja! Ach, co ja bym bez ciebie zrobił siostrzyczko? – roześmiał się szczebiotliwie, odkładając wiązankę na grób, obłożony kwiatami – No, to chodźmy. – zaproponował radośnie, zacierając energicznie dłonie – Ale się zimno zrobiło. Jasiu będzie?

- Wyjechał do rodziców. Mama jego jest w szpitalu. Ciśnienie czy coś w tym stylu… Antoś idź grzecznie! Nie szarp brata za kołnierz!

- Ale on mi zabrał cukierka! – zamiauczał niepocieszony chłopiec.

- Antoś!... – pogroziła palcem matka, zaciskając mocno usta – Zawsze masz jakieś wytłumaczenie…

- Coś nam zostawiła?

- Kto?

- No, jak kto?! – Krzysztof skinął głową w kierunku grobu, od którego powoli się oddalali. – Siostrzyczka. – dodał ironicznie, stawiając szeroki kołnierz płaszcza i próbując osłonić się od gwałtownych podmuchów wiatru.

- Nie wiem. – wyszeptała kobieta – Jutro ma być odczytanie testamentu.

- Jak w filmie. – roześmiał się mężczyzna.

- Na prawników było ją stać, więc...

- Czy stać ją było na gest wobec rodzinki? – wtrącił Krzysztof.

- Czy ja wiem?!... – smutnym głosem wtrąciła kobieta, wzruszając nerwowo ramionami – Prawdą jest, że to będzie jakieś… dwadzieścia lat?!, jak żeśmy w ogóle nie utrzymywali z nią kontaktów?!

- Dwadzieścia trzy. – wyjaśnił Krzysztof – No, ale o rodzinie trzeba chyba pamiętać. – oznajmił ironicznie – Dzielić miała czym. W końcu na biedną nie trafiło.

- Zobacz!, - zachichotała kobieta, rozkładając na powitanie szeroko ramiona – kogo moje piękne oczy widzą… Barbara! – mocnym uściskiem wtuliła w ramiona podchodzącą do nich kobietę w czarnym kapeluszu i wełnianym płaszczu seledynowego koloru – Kiedy przyjechałaś? Na długo?

- Wiem, że to głupio zabrzmi, - wyjaśniła Basia – ale dzięki pogrzebowi mogłam wziąć w pracy urlop okolicznościowy, więc pomyślałam, że będzie okazja się spotkać, więc jestem. – rozłożyła szeroko ręce, jakby upominała się o uściski – Cieszę się, że udało mi się wyrwać z pracy.

- No, dawnośmy się nie widzieli. – oznajmiła kobieta, nie mogąc pohamować szczerego przypływu radości – Będzie jakieś pięć miesięcy?

- Delegacje. – wyjaśniła Basia, witając się z Krzysztofem serdecznymi pocałunkami w policzki – Wykończą mnie te podróże służbowe. Dużo ludzi było na pogrzebie? – zapytała szeptem.

- Zaskakująco dużo. Nawet nie spodziewałam się, że będzie miała tak piękny pogrzeb.

- Wiadomo już, czy coś nam zostawiła? – zagadnęła Barbara.

- Też o to pytałem. – roześmiał się Krzysztof – Jutro usłyszymy wyrok. Będzie uroczyste odczytanie ostatniej woli zmarłej. – zachichotał.

- Widzieliście ją? Jak wyglądała? – zapytała dociekliwie Basia.

- Nie otwierali trumny. Ponoć sobie tego nie życzyła.

- A, kto o tym zadecydował?! – zaskoczył się Krzysztof.

- Jej mąż. Nawet na pogrzebie pozwolił sobie na bezczelny komentarz… - szyderczo zaszczebiotała kobieta, poprawiając rękawiczki – Kto spotykał się z moją żoną, będzie ją pamiętał, a ci, którzy ją odrzucili, lepiej, by o niej zapomnieli. – zacytowała, parodiując wspomnianego mężczyzną.

- Bezczelność! – warknął Krzysztof.

- A, czemu ona właściwie targnęła się na swoje życie? Widomo coś?! – zapytała dociekliwie Basia…

 

Głupcy! – wzdycham, patrząc na nich spod kopuły nieboskłonu. – Nie odebrałam sobie życia, idioci! – krzyczę, unosząc się w przestrzeni posępnych obłoków na szeroko rozłożonych ramionach, jak na olbrzymich skrzydłach niewyobrażalnie ogromnej rozpiętości, obejmującej niemal całą połać posępnych chmur…

Spadłam z balkonu… Wiem!, kretyńska śmierć. Chciałam tylko poczuć smak wolności, którą delektują się każdego dnia ptaki. Nie przewidziałam po prostu, że ześliznę się z barierki i zlecę z balkonu. Ot!, i poleciałam, pofrunęłam…

Boże, ależ to było przyjemne uczucie, przebijające me ciało na wskroś ostrzem chłodnego powietrza, paraliżującego ciało strachu, ale i uskrzydlającej duszę ekscytacji… Chyba nawet nie zdążyłam krzyknąć?... Świat zawirował dokoła, jakbym siedziała na szalejącej błyskawicami karuzeli. Obróciłam się kilka razy w powietrzu. Rozłożyłam ręce i… chyba zamknęłam później oczy?... Nie jestem pewna…

Może wyglądałam idiotycznie, leżąc tak plackiem na ziemi… Chyba nie zrobiłam jakiejś kretyńskiej miny?... Wydaje mi się, że czułam smak krwi w ustach. Chyba tak. Chyba krew wypełniała moje usta i wypłynęła z uszu, bo poczułam strumienie ciepła, ale… Czy to teraz istotne? Czy to ważne? Tyle razy wydurniłam się w życiu, że teraz na koniec mi już raczej nie zależy. Ciało miałam całkiem niezłe, jak na swój wiek, więc tym bonusem mogę jakoś zrekompensować jakąkolwiek karykaturalność zaistniałej sytuacji.

Dobrze mi teraz i to jest najważniejsze. Naprawdę dobrze mi teraz. Unoszę się w przestrzeni niczym piórko. Czuję przeszywające mnie na wskroś powietrze pełne rozkosznego wiatru. Opływają mnie obłoki i nieograniczona, nieokiełznana swoboda. Oddalam się… oddalam się… jakby wsysana w niebo… i coraz mniejszą czuję więź z ziemią, coraz mniej obchodzą mnie sprawy rozgrywające się na jej powierzchni … Jestem wolna. Jestem wolna! Jestem wolna! Czy ktoś mnie słyszy?!... Jestem wolna! Jestem wolna jak… ptak w locie! i tylko to się liczy.





poniedziałek, 5 października 2020

NAJDROŻSZY...

mojemu synowi

Powiedzieć, że cię kocham, to jednak za mało,

Aż tak wiele!, się w mojej małej duszy mieści.

W życiu naszym, Najdroższy, przeróżnie się działo,

Więc jesteśmy jak zwoje różnobarwnej treści,

 

Dlatego bardzo ciężko bywa nam na sercu

I beztroska się rzadko zdarza na przekąskę…

Trzymam wspomnień bezcennych kilka wiązek w pęku

Z lękiem, że kiedyś do nich drzwi będą za wąskie,

 

A tak pragnę zachować to, co nas łączyło,

Bo kiedy już odfruniesz, chcę mieć Cię w ten sposób,

Chcę pamiętać ,co naszą drogę zespoliło,

Chcę być z Tobą na wieki choć duchem po prostu.

 

Zaledwie wczoraj byłeś kilkuletnim chłopcem

Z plecakiem, co książkami Cię niemal przerastał,

A dzisiaj już mężczyzną z twarzą z szorstkim włosem,

Który będzie jutro próg własnych dni przekraczał…

 

Jak przyjdzie mi Cię żegnać – jeszcze maleńkiego?!

Czy serce mi nie pęknie, kiedy się oddalisz?

Widzę w Tobie już pana, lecz syna mojego…

Niezłomnie będę Ciebie wypatrywać w dali.

 

Zostanie tu po Tobie ślad chłopca tamtego,

Co błądził za mym krokiem, jak cień wiecznie wierny –

Ślad dziecka szczęśliwego, bo uśmiechniętego,

A uśmiech ten był zawsze promienny i szczery…

 

A!, pamiętasz, jak bajki przed snem Ci czytałam?!

W pokoju Twym kłębiły się sterty papieru.

Z przyjemnością Cię wówczas zza drzwi podglądałam,

Gdy kleiłeś z tych kartek coś własnych projektów…

 

Pamiętam Twoje oczy, co słońcem świeciły,

Gdy rankiem znajdowałeś prezenty pod drzewkiem,

Herbatników okruchy, co się pogubiły

Na stole obok szklanki pobrudzonej mlekiem…

 

I kiedy otwierałeś list od Mikołaja,

Który to przed Wigilią pisałam do Ciebie,

Gdy choinka się w światłach przed Tobą kłaniała,

Lśniąc brokatem jak gwiazdy diamentem na niebie…

 

Pamiętam dzień w przedszkolu, jak i w pierwszej klasie.

Miałeś więcej odwagi niżeli ja sama.

Pamiętam chrzest, Komunię, Twoje bierzmowanie.

Obym skarb ten bezcenny w sobie zachowała.

 

Pamiętam jak dbałeś o mnie, gdy chorowałam…

Z kartką na przedramieniu i z napisem: „kelner”.

W łóżku przykryta kocem na prośbę leżałam,

A Ty wówczas przejmowałeś z ekscytacją ster.

 

Pamiętam, gdy dostałeś świnkę morską, pieska,

Zeberkę i kanarki śpiewające w klatkach.

Na wspomnień czar się w oku wzruszeń iskrzy łezka,

Nie odda wszak tych skarbów za nic każda matka.

 

Wiedz Synku, że gdy znikniesz z mojej codzienności,

A miałbyś tę potrzebę, aby do niej wrócić,

Będzie czekać na Ciebie dom mojej miłości –

Nie mógłby Cię Najdroższy przenigdy odrzucić.

 

W nim nie musisz udawać wszak kogoś innego.

Wszystkie smutki i trudy możesz w nim zostawić,

Aby podjąć wyzwania dnia bowiem nowego,

Nie musząc Swojej duszy niepotrzebnie ranić.

 

W nim możesz się zatrzymać, jak w bezpiecznym porcie,

Przechytrzyć gradobicie, chmury przygnębienia.

W nim możesz łzy osuszyć przy mleku i miodzie.

W nim możesz zmysł ukoić w ciszy zrozumienia.

 

Każdy z nas błędy sadzi na życia rabatach,

Każdy dźwiga swe jarzmo niemądrych decyzji.

Każdy dług wobec Boga płaci w ciężkich ratach.

Grzeszni stąd odejdziemy, jakeśmy tu przyszli –

 

Więc tym się nie zadręczaj w chwilach utrudzenia,

Lecz przyjdź, by Cię w ramionach przytuliła matka,

Dając Ci choć namiastkę, okruch pocieszenia,

Chroniąc dłońmi chociażby iskrę Twego światła.

 

I wiedz o tym, że mimo wszelkich Twych przewinień

Kochać Ciebie Syneczku nigdy nie przestanę,

I choć ciało me zwiędnie, a dusza odpłynie

Mą miłością w Twym sercu na zawsze zostanę.




ZEGAR

Jednonogi, z drewnianą protezą

Stopnie schodów przemierza wytrwale.

Zęby złote w ust kole się szczerzą.

Wąs francuski zadarty zuchwale

Zda się wznosić, na przemian opadać

Pod mimiką okrągłych policzków.

Zda się szeptem coś prawić, wciąż gadać

Pod zapięciem rdzą startych guziczków.

Krawat wisi pod brodą zaspany,

Choć się lekko przesuwa na boki.

Głos spokojny i basem skąpany

Wspomnień skrytych odsłania uroki

I pod pachą zanosi zdjęć zwoje

Na poddasze, gdzie często się chowa.

Szeptem jego zbudzone pokoje

Płyną w chmurach jak zadarta głowa.

Przy kominku zastyga w zadumie,

Biegunami ruszając fotela

I w szelestach, i w pluskach, w poszumie

Swoim sercem się w przeszłość przedziera,

Więc zastyga w momencie puls życia,

Niecierpliwie czekając na przyszłość.

Teraźniejszość wyrwana z ukrycia

Mija nagle, oszukując bystrość.

On sędziwy, w kozaku drewnianym

Szronem kurzu wychyla się z okna.

Wzrokiem tęsknym w punkt martwy wbijanym

Ciągle czeka i nie mruży oka.




MIŁOŚCI MOJA...

O, miłości moja!, bezsennością ścięta,

Dłońmi nabrzmiałymi od wszelkich wyrzeczeń,

Mimo trudów lekko cieniem uśmiechnięta

Pląsająca w życiu ku innych uciesze.

 

O, miłości moja!, z kokiem rozplątanym,

W który wiatr swe palce lubieżnie zanurza,

W fartuchu podartym i w kuchni zszarpanym…

Więdniesz i usychasz jak jesienią róża.

 

Rozwijaj się we mnie i bądź niestrudzona,

Bym poznała życie w każdej jego formie.

Bym była przez ciebie zawsze prowadzona

Nim śmierć się pojawi w moim progu po mnie.




ZA POEZJĄ

Mogłabym światu podarować siebie –

Rozrzucić w słowach jak okruchy chleba,

By każdy człowiek, będący w potrzebie,

W szepcie tych głosek duchowo dojrzewał,

 

Lecz… któż zrozumie wędrowca w rozterce,

Co w obłąkaniu myśli szczęścia szuka

I w nieboskłony wyciąga wciąż ręce,

Z których się sączy opętania sztuka?!;

 

Któż spojrzy jemu w oczy z zaufaniem,

Chcąc rozszyfrować mowę bełkoczącą?!...

Takiego każdy omija spotkaniem,

Rzucając wzrokiem pod nogi gardząco.

 

Mogłabym światu siebie podarować,

By znaleźć w kimś, w czymś swoją bratnią duszę.

Przyszło mi jednak samotnie wędrować,

Więc siebie samą znieść po prostu muszę

 

I gdy się we mnie wzbiera dzikość serca,

Gdy skrzydła ramię piórem przebijają,

Gdy dźwięk wrze we mnie, na wskroś mnie przewierca,

Zmysły na zewnątrz ciało przebijają

 

I niczym stado spłoszonego ptactwa,

Co rozsypane pod nieba kopułą,

Lecą w nieznane niczym ćma do światła,

Nie wiedząc nawet, co dokładnie czują.

 

Któż więc zrozumie stan takowej duszy?

Kto się pochyli nad jej poniewierką?

Kto jej łzy wzruszeń empatią osuszy?

Być może znajdzie się ktoś,… lecz nieprędko.





czwartek, 1 października 2020

NIEDOPOWIEDZIANE

Wszystko się zdaje niedopowiedziane,

Jakby urwane w pół – słowie lub – zdania,

Niedokończone i nagle przerwane

Bez ostrzeżenia i bez narzekania.

 

Rankiem na stole kawa niedopita,

Talerz w okruchach nagryzionej bułki,

Myśl notowana w podręcznych zeszytach

Albo na skrawku uszczkniętej bibułki;

 

Buty pod progiem gwałtem porzucone,

Jakby spragnione spaceru po bruku,

Płaszcze na haku w nieładzie skłębione…

W tle stary zegar, co powtarza: „ku… ku…”.

 

Wszystko się zdaje jakby rozpoczęte,

Ale zastygłe w przerwie na herbatę.

Na szafce książki szeroko rozpięte

Leżą w bezruchu, jakoby skrzydlate.

 

Nawet za oknem czas jakby się wstrzymał

Od popędzania obrazów do zmiany.

Zdaje się… konar, co w okno się wpinał,

Nie był podmuchem wiatru kołysany

 

I ptak, co w liściach przykucnął na chwilę,

Jest jako spinka wsunięta we włosy…

Na kwiatach drzemią kokardą motyle

I stoją w pionie traw złociste kłosy…

 

Czyżby się wszystko nagle zatrzymało?

Czy wszystko nagle się już zakończyło?

Wciąż mamy czasu na bycie za mało,

A nim szastamy, jakby go przybyło.

 

Czy powiedziałam, jak bardzo cię kocham,

Gdy wychodziłeś z domu już spóźniony?...

Stoję przy szafce i naczynia chowam,

Czując jak pędzi świat niedościgniony,

 

Mając świadomość, że być może dzisiaj

Już nie dopowiem, nie dokończę czegoś.

Gdzieś w codzienności zaginął obyczaj,

Aby na jutro nie odkładać tego,

 

Co właśnie teraz należy wypełnić,

Aby postawić kropkę z końcem siebie.

Gdy ciało będzie w potrzebie wciąż pędzić,

Dusza nam zgaśnie przy żałobnym śpiewie,

 

Bo nie wypowie, siebie nie wyrazi

I nie przebije się przez zgiełk szaleństwa.

W niedokończonym świat się cały pławi,

Jak osaczony skutkami przekleństwa,

 

Więc wszystko wokół niedopowiedziane,

Jakby przerwane w pół – słowie czy – zdania,

Wszystko w chaosie niczym rozgrzebane

I jedno drugie zaczęte przegania…