wtorek, 2 października 2018

KREDKI


Deszcz za oknem roni łzy
Jakby smutny, jakby zły.
Płacze, siąpi, lamentuje.
W okno wścibsko się wpatruje,
A w pokoju na kanapie
Nuda śpi i głośno chrapie.
„Co tu robić?” – duma Ewa
I leniwie wzdycha, ziewa,
Przeciągając całe ciało,
Jakby nic jej się nie chciało.
Wszystko wokół nudzi, męczy
I znużeniem, i snem dręczy.
„Dajże spokój. – nuda szepce –
Mnie się też nic robić nie chce.
Kładź się obok na kanapie
I patrz jak deszcz w szyby kapie.
Po co męczyć się zabawą
Czy tym, co rodzice każą.
Lepiej leżeć, patrzeć w sufit
Jeden cały dzień i drugi.
Nie ma nic przyjemniejszego
Od lenistwa leniwego.”
„Co mi szkodzi?! – mówi Ewa –
Przecież nikt się nie pogniewa,
Jak nie będę nic robiła,
Tylko w łóżku się byczyła.
W końcu jest to rozwiązanie
Na to moje narzekanie.”
Leży Ewa więc na łóżku
To na plecach, to na brzuszku,
To na boku lewym, prawym
Bez zajęcia i zabawy,
A czas dłuży się i dłuży.
Ewa sennie oczy mruży
Lecz nie może wcale zasnąć.
Niewygodnie jej i ciasno.
Wstała nagle rozzłoszczona
I na nudę obrażona.
Z wielką chęcią i natchnieniem
Myśli: „Zaraz coś tu zmienię…
Pomaluję świat kredkami!
Wesołymi kolorami
Odczaruję smutki wszelkie.
Wszystko małe zrobię wielkie.
Świat zasypię motylami,
Wesołymi uśmiechami.
Tu kwiatuszki, a tam pszczółki
I bociany, i jaskółki…”
Tych pomysłów wiele było,
By się Ewie nie nudziło,
Więc kredkami baśniowymi,
Kolorami magicznymi
Pokój Ewa rozjaśniła
Panią nudę przepędziła
Na odległe świata strony,
Gdzie jest smutek przygnębiony.
Od tej pory w dni deszczowe
Kredki w biurku kolorowe
Kolorami świat malują
I szkicują, i rysują
Wszystkie rzeczy wymarzone,
Wymyślone i zmyślone.
Ty też możesz tak czarować,
Wszystko wokół kolorować,
Aby nigdy się nie nudzić,
Nie narzekać i nie smucić.



SPOKÓJ


Fale zgiełku się zdały zatracić w niemocy.
Wiatr na gałęzi przysiadł i nogami macha,
Wpatrując w moje okna wielkie, bystre oczy,
Chowając twarz w kołnierzu jesiennego płaszcza.

Czasem szumem zaczepi w śnie zastygłe liście
Czy szelestem rozrzuci kroki w szorstkiej trawie.
W dłoniach trzyma jarzębin purpurowe kiście,
Obserwując na niebie rozpięte żurawie.

Ludzie pędzą przed siebie jakoby w hipnozie
Szpilką wzroku przybici do płyty chodnika.
Suną niemo i szaro w przygarbionej pozie…
Rys ich w czasie się kruszy i powoli znika.

Mimo głębi spokoju, co w przestrzeń się wtapia
Kroplą wosku płonącej świecy przemijania,
Giną w sieci złudzenia, co ludzi obłapia
I nie widzą w swym życiu ni nadziei cienia.

A wiatr w drzewie schowany bacznie się przygląda
Tym osobom szuraniem butów przemieszczanym.
Ze współczuciem w ich oczy bezradnie spogląda,
Będąc w życiu codziennym niezauważanym.

A mnie serce w tej chwili zachwytem się budzi,
Głowa szczęściem zakwita, dusza się raduje,
Usta szepczą gorliwie modlitwą za ludzi,
Których mija to wszystko, co cudem pączkuje.



czwartek, 27 września 2018

NIEDOSTRZEŻONE


Banalny odruch radości ust nieświadomych,
Spojrzenie w oczy wyrwane skrzydłami z serca,
Swobodne strumienie kroków nieposkromionych,
Drobinki kształtów rzeźbionych pod siłą palca,

Wędkarstwo na wabik słuchu dźwięków w głębinie,
Żeglarstwo wzroku, co umie sunąć w przestrzeni,
Pływanie w słowach, co kroplą w wytrawnym winie
Znaczą lot myśli pod banderolą promieni,

Milczenie wspólne przy filiżance herbaty
I dotyk dłoni, która dłoń naszą rozgrzewa,
Kalendarz na ścianie pożółkły i pstrokaty
I trzask w kominku ogniem trawionego drzewa –

To wszystko nam jest dane za darmo w hojności,
A przez nas w codzienności wręcz zaniedbywane.
Wciąż chcemy czegoś więcej w głodzie zachłanności,
Tracimy więc bogactwo podle roztrwaniane.

Nie dostrzegamy smaku w okruchach istnienia,
Choć z nich się właśnie składa cały bochen chleba.
Na oślep wciąż szukamy sensu i znaczenia,
Choć do szczęścia niewiele nam w życiu potrzeba.

Gdyby przysiąść na ławce, rozejrzeć się wokół,
Analizą ogarnąć, co sprawia przyjemność,
Każdy by zauważył, że miłość i spokój,
Zdrowie, które zapewnia wszelką umiejętność.



środa, 26 września 2018

FILIŻANKA JESIENI


Złote pasemka w warkoczach brzozy za oknem,
Łzy strącone z gałęzi wiatru pocałunkiem,
Świt przeszywający na wskroś mrożącym chłodem,
Żałobnice na trawie rozsypane sznurkiem…

A ja w łyku herbaty odnajduję łąki,
Akacje, co w kokonach pszczoły rozpieszczają,
Jagody, której w runie iskrzą szronem pąki
I lipy, co się miodu wstążką przepasają.

A ja w łyku herbaty dostrzegam konwalie,
Lawendę, która niebo sprowadza na ziemię,
W jej toni z przyjemnością przyglądam się malwie
I czuję cytrynowe imbiru korzenie.

A ja w łyku herbaty z bukietem nagietka
Ozdobionym kokardą mięty i maliny
Słyszę echo, co ptactwo unosi jak rzeka,
Wypełniając tym śpiewem każdy rys szczeliny…

Obok kosze jarzębin pełne są owoców,
Kasztany oraz dęby bogato brzemienne,
Pajęczyny plecione z siwiuteńkich włosów
I rosy kryształowe dukaty bezcenne,

A w mych dłoniach maleńka filiżanka wiosny,
Lata, które dojrzewa niczym bursztyn słońca,
Aromat rozmarzenia beztroski, radosny
I jesień, którą gościć potrafię bez końca.



Z CISZĄ


Nikt nigdy tak szczerze ze mną nie rozmawiał, jak…
Cisza

Więc wtapiam się w jej milczenie, odsuwając świat…
Wokół rozpływa się kontemplacyjna głusza
I znika bezpowrotnie domek sklejony z kart.
Gaśnie neon wyzwań, pościgów i chaosów,
Ciało puchem opada w zmysłów odprężenie…
Nikt i nic nie przybiera wyraźniejszych głosów
Jak wewnętrzne, głębokie do głębi myślenie.
Nagle w siebie wsłuchuję się bez wątpliwości,
Odkrywając na nowo duszy mej obecność…
Na pokładzie żelaznej, świętej cierpliwości
Znów zanurzam się ciałem w przyjemności wieczność…

Nikt nigdy tak szczerze ze mną nie rozmawiał, jak…
Cisza

Która zdradza trzask pąku, gdy rozchyla się kwiat…
Ona zawsze wszyściutko zauważa pierwsza,
Zapełniając na pamiątkę przemijaniem kadr…
Trzask nasiona, źdźbła trawy, albo szum obłoków,
Mgły westchnienie, co snuje się w sennych zaroślach
I plusk łez, które wiszą na rzęsach przy oku
Czy szept na zawstydzonych i nieśmiałych ustach –
To wszystko można tylko zauważyć w ciszy…
Uchwycić najpiękniejsze partytury życia
Zanim dźwięk się przebudzi i w nucie poruszy…
Prawda jest tylko w niej możliwa do odkrycia.

Nikt nigdy tak szczerze ze mną nie rozmawiał, jak…
Cisza



poniedziałek, 24 września 2018

ESENCJA ŻYCIA


Mam w dłoniach kubek gliniany –
Mizerne i kruche naczynie –
Szarością barw malowany,
Który, jak ja, też przeminie,

A w nim mam wywar ziołowy
Kwiatów zerwanych po drodze
Miodowy i cytrynowy.
Gorycz w nim czuć nieraz srodze.

Zwilżam wywarem tym usta,
Gaszę pragnienie mej duszy.
Smak codzienności mnie wzrusza
I pychę skutecznie kruszy.

Przeróżną szczyptą zapachu
Przyprawia powietrze wokół,
Lecz mimo cierpkiego smaku
Znajduję w nim słodki spokój.

Mam w kubku wywar ziołowy –
Esencję mojego życia,
Refleksję natchnionej głowy
I sens doczesnego bycia.

Nie każdy łyk mi smakuje,
Nie każdy mnie uszczęśliwia,
Lecz zawsze mnie inspiruje
I na apetyt mój wpływa.

Pachną ziołami minuty
Parzone w glinianym kubku,
A nad nim świeżości nuty
Brzmią i w radości i w smutku.



niedziela, 23 września 2018

W KRUCHOŚCI


Zastygam wzrokiem w sekundzie
Puchem strąconym z dmuchawca,
Milcząca w zgiełku i szumie
I oderwana od świata.

Wszystko się dzieje gdzieś obok
Jakoby poza mym ciałem.
Dusza w przestrzeni jak obłok
Widzi to wszystko wspaniałe

I zawieszona nad ziemią
Podziwia wszelkie stworzenie.
Minuty sennie się chwieją
I giną niepostrzeżenie…

Czas niczym woda przez palce
Skapuje nieświadomością
I w mglistej, przewiewnej halce
Gnany jest precz z niewdzięcznością.

Tak wiele z oczu tracimy,
Wiele gubimy w chaosie.
Za czymś bezmyślnie gonimy.
Siejemy swych żądań krocie…

Pochylam się nad minutą
W jej bladym cieniu istnienia.
Pogardzam wszelką obłudą
I szukam śladów wspomnienia.

Wtapiam się w każdą godzinę
Jak liść w kropelce bursztynu.
Kiedyś na pewno przeminę
Jak nic wśród płynących minut.

Nie chcę więc zniknąć jałową
I nie chcę być bez znaczenia
Jak szeptem natchnione słowo,
Które nic w nikim nie zmienia.