czwartek, 21 czerwca 2018

ZA ŚWIĘTOŚCIĄ


Jakimż pięknym językiem Wandzia przemawiała,
Kiedy się publicznie w modlitwę angażowała
I przeplatając paluszki paciorem różańca,
Miała pokorną minę – nie triumfu, lecz poddaństwa.
Wszyscy więc panią Wandzię nad podziw podziwiali
I z niej też w pobożności przykład brać się starali,
Bo kiedy na nią patrzyli w tym akcie oddania,
Mieli wrażenie, że niebo anioła odsłania.
Lud Wandzię świętą okrzyknął zanim Pan Bóg zdążył,
Więc wieść o świętej Wandzie po wsiach i miastach krąży.
Zdawałoby się, że Chrystusa Odkupiciela
Pobożność pani Wandzi przyćmiewa, onieśmiela –
Taką to piękną sławą okryto panią Wandzię,
Że nawet!, gdy stanęła w polu czy na werandzie,
To do niej lud kierował modlitwy i intencje,
Klęcząc jak przed Majestatem i splatając ręce.
Wiara w tę świętość Wandzi tak wszem się rozszerzyła,
Że Wandzia niczym królewna w przywilejach żyła,
Za audiencje u siebie opłaty pobierała,
Wszystkich wokół ganiła i krytykowała,
Przeklinając oraz bluźniąc w nerwach bez ustanku
Czy to w kościelnym przedsionku, czy w domowym ganku.
Przeplatając zaś różaniec z modlitwą na ustach,
Myślała, czy jej rośnie w polu groch i kapusta,
Czy się kury w grzędach będą niosły wyśmienicie
Czy obrodzi w portfelu i szeleszczącym życie,
By jej wszyscy sąsiedzi bogactwa zazdrościli
I aby (gorzej niż ona) w nędzy, biedzie żyli.
Zaniedbywała Wandzia w odmawianej modlitwie
Ludzi, których to intencje pomijała sprytnie,
Koncentrując się jedynie na własnej miłości
I o dobro własne egoistycznej dbałości.
Mimo wszystko dla parafian świętą pozostała
I na ludzkiej naiwności strasznie korzystała,
Bo ludzie taką podłą przypadłość w sobie mają,
Że nie Bogu, ale żywym cześć i hołd składają
I w tym całym zakłamaniu, w tej ślepej grzeszności
Pożerani są brutalnie przez narcyzm miłości.
Morał jeden się nasuwa z ludzkiej przypadłości,
Który strachem mnie przejmuje aż do szpiku kości:
Choćby nawet sam Pan Jezus wśród nas się pojawił,
Byłby nikim wobec Wandzi, choć to On nas zbawił.



środa, 20 czerwca 2018

ROZTARGNIENIE


Porozsiewałam myśli niczym kartki papieru.
W chaosie szeptów podrzuciłam je w górę
Jak bukiety jesiennych, szeleszczących liści…
Wszystkie opadły na ziemię zapisane piórem –
Pełno w nich mojej duszy i śladów przeszłości:
Jedne są mało warte, bezcenne niektóre…
Ot cały proces wschodzącej w ciele dojrzałości.

Patrzę ciągle przed siebie, jak w oczekiwaniu
Na kogoś, kto w drzwiach stanie z uśmiechem miłości
Lub też na coś, co się wyłoni zza progu w nadziei…
Patrzę wytrwale w oczy spóźnionej przyszłości.
Dłoń grzeje kubek świeżo zaparzonej herbaty,
Usta zaczarowane niedokończonym słowem
Uparcie milczą niczym pozrywane kwiaty…
Nie wiem, czy cokolwiek komuś jeszcze zdradzę, powiem.

Wokół wiatr me myśli kartkuje, przesuwa,
Odczytując świszczącym głosem sekretne zaklęcia.
Powojem gałęzi oplata nieobecną, snem ochrzczoną głowę.
Tuli mnie w ramionach z czułością i troską przejęcia,
A ja… jestem obok jak anioł na kamiennej płycie
Z kubkiem zimnej herbaty, wcale nieupitej…
Siedzę niema w bezruchu i spisuję życie.



wtorek, 19 czerwca 2018

DOJRZAŁOŚĆ


Gdzie jesteś życie moje w koronie z płatków krwi?!
Rozmyły się w przestrzeni jak mgła zielone dni.
Wstążeczki marzeń wszelkich jak motyl spłoszony
Zerwały się w locie w nieznane świata strony.

Gdzie jesteś wianuszku kwitnących możliwości,
Ambicji, które patrzą na los z wysokości?!
Gdzie jesteś naiwności dryfująca w chmurach?!
Po tobie pozostały: berło i purpura…

Na drzewie zawieszone skrzydła z szarym piórem,
Po którym spływa wszystko, co bywa ponure –
Anioł stał się człowiekiem, co stąpa po ziemi
I wie, że ciężką pracą jest cokolwiek zmienić.

Gdzie jesteś siło nadludzka i wszechmogąca –
Ta!, któraś tworzyła doskonałość bez końca,
Ta!, która niemożliwe miałaś odczarować
I perfekcyjnie wszystko w czasie dopracować?!

Gdzie się podziałaś młodości w zwiewnej sukience?!
Wyciągam do ciebie trudem zmęczone ręce.
Patrzę dojrzałym okiem w twe pyszne źrenice.
Szukam cię!, choć na ciebie już dawno nie liczę.

Wspominam ciebie tylko z wielkim rozrzewnieniem,
Bawiąc się tym uroczym, bajkowym wspomnieniem.
Teraz bowiem cierpliwość jest mą szczerą siłą,
Bo nie wszystko, co w planie, w życiu się ziściło.

Tak już bywa w przewrotnych wskazówkach zegara –
Młodość działa i walczy, niewiele się stara.
Z wiekiem jednak, gdy człowiek dojrzewa jak owoc
Myśli, tworzy, przeżywa sekundy, lecz!,... z głową.



sobota, 16 czerwca 2018

BUTY


Bezcenne są krople rosy na mych butach,
Deszczu, który zasnął na nich na wiek wieków,
Droga stemplem kroków roztarta, rozpruta,
Pyłki roślin i kurz czy też płatki śniegu.

Bezcenne są za mną zdeptane kilometry,
Zmiażdżony pod podeszwą piach lub żwir kruszony.
Bezcenne są przede mną niezliczone metry,
Szlak jeszcze niepoznany, jak i niezmierzony.

To całe me bogactwo na sznurówkach wisi,
Zbrudzone, poplamione życia atramentem.
Z tym samym też bogactwem inni na świat przyszli,
Choć może z większym niż ja rozgłosem, zamętem.

Nie mogę się zatrzymać, nie mogę zawrócić,
Bo wciąż gna mnie do przodu zachłanność na życie.
Nie umiem się użalać, umartwiać czy smucić,
Gdyż poi mnie nadzieja w każdym, świeżym świcie.

Sznurówkami oplatam całe moje bycie,
Obwiązuję zachody, jak i wschody słońca,
Wiążę przeznaczenie, co spowalnia mnie skrycie,
Łączę nimi początek z punktem mego końca

I przemierzam ścieżki, drogi, kręte wyboje
Wciąż w mych zniszczonych butach marnego dorobku –
Ciało moje i dusza wciąż wiernie we dwoje
Niczym wskazówki czasu na błękitnym spodku;

I przemierzam kolejne miejsca na mapie,
Przedzieram się przez szlaki zapomniane
Niczym cień, którego nikt nigdy nie złapie,
Jak słońce złotem na niebie oznaczone.



czwartek, 14 czerwca 2018

DRZWI JUTRA


Spijam sekundy życia, co na ustach stygną,
Zostawiając po sobie ślad smaku jak mgiełka.
Z każdą minutą staje się kobietą inną,
Choć z tym samym plecakiem na przetartych szelkach.

Coś się we mnie skończyło, znikło bezpowrotnie,
Zatrzymało się jednym westchnieniem wskazówek…
Dusza czasem w rozpaczy od łez gorzkich moknie
Zakleszczona w kokardach zniszczonych sznurówek.

Idę dalej przed siebie, więc zaraz wyruszam,
Wstanę z krzesła przydrożnej, maleńkiej kawiarni.
Wschodem słońca i nowiem księżyca się wzruszam,
Ścinam smugi bezsennych, płonących latarni

I dopóki mi jeszcze tej radości starczy,
Takiej prostej, banalnej, niczym niezmąconej,
Będę biegać dokoła mej zegara tarczy
Na skrzydełkach fantazji czasem nieskażonej.

Idę dalej przed siebie wbrew wszelkim trudnościom,
Jakby gnana zachłannie przez ciekawość życia,
Zbieram wszystkie przyprawy dni z wielką wdzięcznością,
Badam smaki, sprawdzając co mam do odkrycia,

Co się jeszcze przede mną odsłoni u progu,
Gdy otworzę kolejne drzwi gasnącej doby,
Spoglądając bezczelnie w oczy Panu Bogu
I szukając w goryczy odcieni osłody?

Co za drzwiami mnie czeka odległego jutra?,
Które może po prostu wcale nie nastąpić…
Życie moje jak drzazga spróchniałego kutra
Wciąż dryfuje na losu chłodno ciepłej dłoni.



piątek, 25 maja 2018

KRÓTKO


Wstajesz każdego ranka jak z przyzwyczajenia,
Jakby się wszystko dzisiaj w tym dniu należało,
Jakbyś miał spisać historię, lecz bez zakończenia,
Jakby złe innym ludziom tylko się trafiało,

A przecież możesz nie dopić zaparzonej kawy,
Nie założyć skarpet, wychodząc spod prysznica.
Nie wiesz, czy w dniu dzisiejszym los będzie znów łaskawy,
Bo może… nie masz już nic więcej do przeżycia…

Zostawiłeś na później list niedokończony,
Wstrzymałeś palce na klawiaturze telefonu;
Powtarzasz, że jutro, bo dziś jesteś zmęczony
I więdniesz samotnie w ścianach milczącego domu;

Pędzisz za czasem w pogoni ciągle zwyciężony;
Chcesz zacząć od nowa, ale następnego dnia;
Udajesz szczęśliwego, choć jesteś poniżony,
Bo pochłania cię bez reszty ta bezwzględna gra.

Gradobicie słów, co krążą gdzieś nad twoją głową,
Błyskając złośliwością, niesprawiedliwością…
Wciąż marzysz, by wokół ciebie było kolorowo,
Ale nie radzisz sobie z serc zatwardziałością.

Zatrzymaj się na moment w tej banalnej chwili!
Spójrz na to, co wokół ciebie się rodzi i dzieje!
Pomyśl: twoje życie jest jak żywot motyli –
Z każdą minutą słabnie i z każdą też kruszeje.

Może ciebie za chwilę tu, teraz zabraknąć.
Zatrzyma się twa czynność w etapie nieskończonym,
Lecz świat nie będzie tęsknił, nie będzie cię łaknąć
I staniesz się (jednym z wielu) krzyżem zakurzonym.

Będą cię mijać inni, niekiedy też wspominać
I rzadko ktoś o tobie powie dobre słowo,
Więc kiedy będziesz świtem świeży dzień rozpoczynać,
Obudź się!, lecz tak, jakbyś się rodził na nowo.




czwartek, 24 maja 2018

W UKRYCIU


Otulę ramiona szalem i schowam się pod deszczem,
By łzy z tęczówki nieba obmyły moje ciało.
Czy zrobię, oprócz tego, coś w dniu dzisiejszym jeszcze?
Niczego mi nie będzie na pewno brakowało.

Potrzebna mi jest cisza i dotyk anioła,
Co skrzydła swe nade mną wiernie rozpościera.
Będziemy siedzieć razem bez gestów i bez słowa –
On cierpliwy troskliwie, ja bezwstydnie szczera.

Potrzebne mi wytchnienie od karuzeli życia,
Od ludzi, którzy wścibsko zaglądają w okno.
Szukam w dłoniach przestrzeni siebie i ukrycia…
Niech wszystko wrze i wrzeszczy w bólach dookoła.

Potrzebny mi łyk wody, co nawilży duszę,
Ukoi drżenie zmysłów w lękach niespokojnych.
Zanurzam się w milczącą samotności głuszę
Gubiąc dźwięk moich ust wiecznie niepokornych.

Siedzę w deszczu na krześle z gałęzi plecionym
W towarzystwie anioła, co stan mój rozumie –
Jestem sobą, prawdziwą, bez zbędnej osłony.
Obok czas bezszelestnie gdzieś przed siebie sunie.

Bywa w życiu niekiedy właśnie taka potrzeba,
By się schować przed światem, zapomnieć oddychać,
Aby smugą błękitu na sklepieniu nieba
Móc czymkolwiek szlachetnym testament zapisać.

Bywa we mnie nierzadko pragnienie skrytości,
W które wpadam z radością jak dziecię w ramiona.
Anioł mój mi nie skąpi w tym czasie miłości.
Wszelka gorycz w mej duszy wówczas wolno kona.