Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BALLADA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BALLADA. Pokaż wszystkie posty

środa, 21 października 2020

DO NIEBA!... DO PIEKŁA?!

 

z koroną wirusem

Oj!,… przedziwnym to księdzem byłże proboszcz Stach,

Bowiem na hasło „covid” przeszywał go strach,

Więc w maseczce śmigał i ręce ciągle mył,

A wobec swych parafian podejrzliwym był.

Gdy Boga wysławiał z oratorskim wdziękiem,

Jednocześnie w Niebo spoglądając lękiem,

Naciskał flakonik z płynem dezynfekcji,

Którego dźwięk wiernym był tłem tych prelekcji.

Komunii udzielał w akcie profanacji,

Twierdząc, że w obawie wiele jego racji,

Więc troską o wiernych wiecznie się zasłaniał,

A kto nieposłuszny, to tego przeganiał,

Podając Jezusa niemal w rękawicy

Za osłoną maski oraz przyłbicy

Jakoby zarazę covid – dziewiętnaście,

Po której w męczarniach każdy w końcu zaśnie,

A kiedy na koniec wrzeszczał: „Bóg jest z wami!”,

Cieszył się, że Mszę ma wreszcie za plecami

I do domu ślizgiem węża, albo żmii

Pędził w strasznym lęku ze stułą u szyi.

Trudno było księdza Stacha po Mszy spotkać

I posługa jego nie bywała słodka,

Bo gdy zaryglował się już na plebani,

Ignorował ludzi, stojących za drzwiami

I głosząc zza ściany, że są obostrzenia,

Zamiast „Z Panem Bogiem”, krzyczał: „Do widzenia!”.

Graniczyło z cudem, by ksiądz Stach usłużył

I na obostrzenia oko swe przymrużył,

Dlatego lud pragnął przyjąć sakramenty,

Ale ksiądz w wierności państwu bywał święty

Więc gdy człowiek żebrał namaszczenia chorych,

Proboszcz nie znajdował odpowiedniej pory,

Tłumacząc, że nie chce pacjenta narażać

I covid czy siebie, czy innych zarażać,

Tak więc parafianie sobie porzuceni

Byli w otchłań piekieł bezczelnie ciągnieni,

A Stach niczym Piłat ciągle mył swe ręce,

Na potrzeby wiernych mając twarde serce.

Tak ksiądz Stach o życie doczesne się trapił,

Aż na własne wieczne potwornie się zgapił

I kiedy w wypadku zginął nieboraczek,

Upadł na kolana przed Bogiem i płacze,

Prosząc o łaskawość, grzechów odpuszczenie

I mając przed piekłem straszne przerażenie,

Lecz Pan Bóg do Stacha wtenczas zagaduje,

Że są obostrzenia, więc dziś nie przyjmuje,

I by słowom dodać większego znaczenia,

Naciska flakonik do rąk odkażenia.

Stach po schodach pełznie, litości błagając.

Flaszka do rąk mycia jęczy, zagłuszając

Wszelki księdza skowyt i wszelkie lamenty,

A Bóg dłonie myje szczerze uśmiechnięty

I do Stacha palcem ostrzegawczo kiwa,

Szepcząc: „Jak na ziemi, tak i w Niebie bywa.

Jakżeś se zasłużył, tak ciebie traktuję

I twej skruchy synu wcale nie przyjmuję,

Bo żeś jest nieszczery, jedynie zlękniony,

Perspektywą piekła, widać!, przerażony.

Odsuń się ode mnie na dwa metry księże.

Niechże jakiś dystans obostrzenia będzie.

Zaraz cię do piekieł strąci mój Piotr święty.

Żeś we mnie nie wierzył, to dziś bądź przeklęty!”

„Jakże to?!,… – Stach prosi, dłonie swe składając

I o litość Boga w lamencie błagając –

Przecież na Mszy każdej Ciebie wysławiałem,

Ciało i Krew Syna Twego rozdawałem,

I dbałem o Kościół jakoby o siebie,

A w tych trudnych czasach, to nikt tego nie wie,

Ileż to wyrzeczeń, ileż poświęcenia

Trzeba było podjąć dla Mszy odprawienia…”

Na słowa te Pan Bóg gniewem się unosi

I głosem stanowczym o milczenie prosi,

Choć Stach jękiem skomle: „Jesteś Miłosierny…”

„A ty, drogi Stachu, co najmniej bezczelny!

Jestem Miłosierny, lecz nie jestem głupi.

Człek myśli, że moje wybaczenie kupi

Za spojrzenie w oczy, za łzy krokodyla,

Lecz teraz jest, Stachu, sprawiedliwa chwila!,

Więc powiem, żeś Moim Miłosierdziem szastał,

Jezusa traktował jak kawałek ciasta!

Usta twe Mą Wszechmoc wspaniale głosiły,

Ale czyny twoje słowom tym przeczyły.

Ja cię powołałem do dusz ratowania,

Ciebie pochłonęła covid-owska mania

I zamiast o życie wieczne serce trapić,

Tyś się wolał w domu na doczesność gapić…”

„Ja się o parafian z miłością troszczyłem,

Dlatego ostrożny tak przesadnie byłem…” –

Tłumaczy się Stachu, łzy z oczu swych leje,

A Pan Bóg się na to z rozbawieniem śmieje.

„Tyś się tylko Stachu strachem swym przejmował,

Dlatego  przed ludem żeś się ciągle chował.

We Mnie nie wierzyłeś i Mi nie ufałeś,

Dlatego się covid histerycznie bałeś.

Znam Ja ciebie Stachu od twojej podszewki.

Niczym Judasz trzymasz grzechów swych sakiewki

I stoisz przede Mną w takim zakłamaniu

I o sobie w wielkim, chwalebnym mniemaniu,

A Ja ciebie widzę w prawdzie naguśkiego

I w twej pysze, w kłamstwie strasznie paskudnego.

Idźże precz do piekła!, gdzieś innych zapędził.

Nie będziesz mi fałszem za uszami ględził!”

„Okaż mi Swą litość Miłościwy Boże!

Twe Serce wybaczyć przecież wszystko może.” –

Stach się w piersi pięścią uderza jak młotem,

Cedząc słowa żalu posypane złotem,

Lecz Bóg głową kiwa i tylko zaprzecza.

„Niebo nie dla duszy, która tonie w grzechach!

Jeszcze byś Mi świętych w pole wyprowadził.

Idź do piekła! W Niebie będziesz tylko wadził.

I załóż maseczkę tak dla bezpieczeństwa.

Mej przywilej drobny w otchłani męczeństwa.”

Stach strachem podszyty, jak w dłonie nie trzaśnie:

„Czyżby i tam szalał covid – dziewiętnaście?!

Ulituj się! Ratuj Miłosierny Boże!...”,

Lecz Pan Bóg już Stacha wybawić nie może,

Bo na co dzień Stachu w roli duszpasterza

We wszystkim się Panu swemu sprzeniewierzał.

Uważaj więc zatem i Ty, drogi Księże!

Służąc, myśl, co z Tobą po Twej śmierci będzie.

Miłosierdziem Bożym gęby nie wycieraj

I na Sprawiedliwość ostrożnie spozieraj.

Tak duszyczki prowadź, aby w Niebie były,

A nie by w luksusie doczesności gniły.

Nie idź śladem Stacha, byś w piekle nie zginął.

Pan Bóg jest i Końcem i skutków Przyczyną,

Więc Jemu zawierzaj siebie oraz trzodę,

Pan Ci wynagrodzi wszelką niewygodę.




poniedziałek, 21 września 2020

MEA CULPA

Wydawało się Zdzichowi,

Że ma dobre, złote serce,

I dlatego Zdzich się głowi,

Czemu nikt go kochać nie chce.

Chlebem, solą się podzieli

I ugości z serdecznością,

Lecz gdy tylko gniew go zdzieli,

Staje Zdzisiek w gardle kością

I wybucha pianą złości,

„-urwą” rzuci oraz „-ujem”,

Po lawinie tych przykrości

Zdzisiek ciągle nie pojmuje,

Czemu większość go unika

I szerokim mija kołem?!...

Ma nasz Zdzisiek dwa oblicza

I skłonności niewesołe

Do najbliższych poniżania,

Przeklinania ich w amoku,

Dobrych imion ich deptania.

Drwi, że łzy ktoś dusi w oku,

Bo w przypływie gniewnej złości

Tylko Zdzich ma przywileje,

Aby zadać cios przykrości

Komuś, kto jest łatwym celem,

A gdy z siebie już wyrzuci

Jad wściekłości niepotrzebny,

Gdy w kimś spokój złością skłóci,

Gdy już zada ból bezczelny,

Do codziennych spraw powraca,

Jakby nic się nie zdarzyło,

I choć w Zdziśku zła jest sprawca,

Żyje, jakby tak nie było.

Przykre skutki tej postawy

Niszczą życie towarzyskie.

Zdzich nie widzi tak tej sprawy

I na kogoś winy wszystkie

Zwala wielkim oburzeniem,

Nie znajdując w sobie skruchy.

Każdy z gorzkim przerażeniem

Tych oskarżeń łowi słuchy,

W których Zdzich obarcza innych

Za relacje czci niegodne

I w uporach swych dziecinnych

Myje ręce, co podobne

Do Piłata dłoni w wodzie.

Zdzich szczęśliwy w przekonaniu,

Bo sumienie go nie bodzie,

Wciąż się dziwi, gdy w rozstaniu

Porzucany bywa często

Przez znajomych poniżanych.

Zdzich do normy wraca prędko

Mimo słów lekko rzucanych.

Miejmy zatem wzgląd na Zdzicha

I panujmy nad ustami,

Bo gdy wokół wszystko zdycha,

Może... żeśmy winni sami?!





piątek, 18 września 2020

W POBOŻNOŚCI

Prosiła Zuzanna Boga o pociechę,

Również jej małżonek chciał mieć tę uciechę,

Więc oboje razem bardzo się modlili

I dniem oraz nocą mocno się trudzili,

By sobie zmajstrować małego dzieciaczka –

Prześliczną dziewczynkę, zdrowego chłopaczka,

I pomiędzy pracą, pomiędzy pacierzem

Mąż Zuzannę ganiał jak na głodzie zwierzę,

Aż pewnego razu Zuzia zaciążyła,

Dorodnego syna szczęśliwie powiła.

Wielka była radość w sąsiedztwie, w rodzinie,

Więc w błogosławieństwie życie słodko płynie.

Po miesiącu na chrzcie Józef jemu dali.

„Niechaj Bóg pomnoży” – pokornie błagali.

Jak przystało na to święte Józka imię,

Które chwałą dzięki Biblii po dziś słynie,

Które to oznacza: „niechaj Jahwe przyda”,

Pracowity Józek jest, no i nie! brzydal,

I dyskretny, i sumienny, i uczynny,

I że często podrywany, toż niewinny.

Żadnej pannie nie odmówi, bo nie umie.

Każdą pannę, co w potrzebie, to rozumie.

Żadnej zatem nie odrzuca, nie odmawia,

Bowiem chętnie Józek wszystkim wszem pomaga.

Nie rozwiązłej to natury jest przyczyna,

Że u Józka zawsze puszy się pierzyna,

A nadmiernej wrażliwości na kobiety,

Co w potrzebie i do niego lgną !,niestety.

Tak pocieszał Józek żonę od młynarza,

Z której córką sypiać często mu się zdarza,

I Jadwigę – siostrę pana organisty,

Chromą Ewę – pielęgniarkę od dentysty.

Na plebani gospodynię też pocieszał,

Gdy w kościele na choince lampki wieszał,

Przy zakupach ekspedientkę na zapleczu

I Jagodę, co pasała gęsi w mleczu,

Przyjaciółkę własnej mamy nieszczęśliwą,

Co z piekarni przynosiła im pieczywo…

Trudno zliczyć, ile kobiet Józek wspierał.

Wszystkie cenił!, nie wybrzydzał, nie przebierał.

Oprócz tego pomagania im w potrzebie,

Żyłże Józek bardzo skromnie, bo o chlebie,

I do pracy czy fizycznej, umysłowej,

Czy to ciężkiej, czy niekiedy też lajtowej

Szedł z ochotą, bez zbędnego narzekania.

Miał smykałkę do roboty i kochania,

Lecz w niedziele, wszystkie święta leniuchował.

Panem Bogiem się za bardzo nie przejmował

I pacierzem dnia nie kończył, nie zaczynał,

Chociaż nigdy nie pił dużo, nie przeklinał.

Matka Józka ciągle z troską pouczała,

Przed obrazem Matki Bożej wciąż płakała:

„Co to będzie ma Maryjo z moim Józkiem,

Gdy się życie wnet okaże dlań za krótkie?

Gdzież to szczęście wymodlone się podzieje,

Jak mój Józio przed swą śmiercią nie zmądrzeje?”

„Bój się Boga! – prosi matka swego syna –

W bezbożności ognia piekieł jest przyczyna.

Kiedy wreszcie się syneczku ustatkujesz?

Zważ!, na zgubę swą kochany postępujesz.”

Jednak Józek dłonie matki w rękach trzyma

I policzki rozbawieniem swym wydyma.

„Niechże mama się nie martwi, bardzo proszę.

Z trudem troskę drogiej mamy w sercu znoszę.

Jestem młody, mam przed sobą całe życie.”

Na te słowa do dom puka śmierć o świcie

I do Józka słodkim słowem zagaduje:

„Czas się skończył, więc cię Józiu dziś spakuję.”

Józek zerwał się, przez okno czmychnął sprytem,

Za nim diabeł dudni w ziemię swym kopytem.

Józek do bram od Królestwa Niebios biegnie,

Ale zda się, że zupełnie niepotrzebnie,

Bo na bramie kartka wisi: „Zaraz wracam”

Wraz z dopiskiem, że pobożność się opłaca.

Zamarł Józek w swoim wielkim zaskoczeniu.

Za nim diabeł sapie, dyszy w go gonieniu.

Józek dłońmi szarpie bramę przerażony.

Widać, że chce do Królestwa być wpuszczony.

Jednak kłódka na łańcuchu ciężko zgrzyta.

W tym momencie prawda jasna jest odkryta:

Miłosierny bywa pan Bóg Sprawiedliwy

I w osądzie czynów ludzkich też uczciwy,

Że jak człowiek Jemu często dokazuje,

Ta mu Pan Bóg tę serdeczność okazuje,

Więc gdy Józek lamentuje, drżąc przy bramie,

Nagle święty Piotr z lampionem przed nim stanie

I spokojnym głosem szepcząc, oznajmuje,

Że Bóg Ojciec pod pierzyną leniuchuje

I jak Józek czy w niedziele, czy też w święta

O Nim nigdy i przenigdy nie pamięta,

Tak Bóg teraz tymże samym to sposobem

Chce spokojną pozostawić sobie głowę.

„Idźże sobie. – Piotr do Józka zagaduje –

Jak ty w życiu, tak Bóg teraz postępuje.

Nie zakłócaj Mu spokoju jak przywykłeś.

Egoizmem i lenistwem Niebu zbrzydłeś.”

„Miejże litość! – błaga Józek na kolanach –

Żem umarły, tom zobaczył dzisiaj z rana.

Nie zdążyłem do spowiedzi, do Komunii.

Budźże Boga!... Miłosierny, to zrozumi.”

„Dajże spokój! – wtrąca Piotrek z rozgniewaniem –

Pogardziłeś Panem Bogiem, Zmartwychwstaniem.

Miałeś życie w lat trzydzieści trzy zamknięte

I nie dbałeś nigdy o to, co jest święte.

Żałowałeś choć godziny Panu swemu,

Więc i teraz nie zawracaj głowy Jemu.

Jesteś młody, masz przed sobą całą wieczność.

Idź do diabła! Gadam z tobą wszak przez grzeczność.”

Piotr odchodzi, a pod bramą Józek płacze.

Serce jemu z przerażenia drży, kołacze.

Pięścią w piersi Józek wali: „Moja wina.”…

„W twojej winie – mówi diabeł – jest przyczyna

Mego triumfu, że do siebie cię zaproszę.

Idź przede mną w dół po schodach, bardzo proszę.” –

Skłonił diabeł grzbiet w pokłonie ironicznie,

Śmiechem dudniąc pod błękitem wręcz tragicznie.

Sunie Józek, w bezradności łamiąc ręce,

Aż mu w duszy ból rozsadza smutne serce.

Jeden morał z tej historii do nas mówi –

Niechaj nikt go w bezmyślności swej nie zgubi!:

Choć żeś młody, zadbaj teraz o swą duszę,

By po śmierci nie dopadły cię katusze.

Nigdy nie wiesz, kiedy życie twoje zgaśnie.

Może teraz na twym progu śmierć jest właśnie?...

Żyj pobożnie, jak ci Pan Bóg nakazuje,

Bo choć zgrzeszysz, to na pewno się zmiłuje

I gdy dotrzesz do bram Niebios w niepewności,

Czyś zasłużył na oznakę wszak Miłości,

To z pewnością ułaskawi cię Zbawienie

I rozsuną się przed tobą wrót promienie,

A ten, który w życiu drogę sobie skraca,

Na bram prątkach ujrzy napis: „Zaraz wracam”.




sobota, 27 lipca 2019

NIE DOGODZISZ


Szła pogoda drogą przez przestrzenne pola,
Podziwiając naturę w każdym szczególe.
Wtem usłyszała, że ktoś ją żalem woła
I prosi o litość niebywale czule.

Przystanęła, wzrokiem mierząc okolice,
Szukając zawzięcie ją wołającego.
W dali zobaczyła purpurowe lice,
Więc poszła w kierunku człowieczyny tego.

A pod lasem w polu stał Józek zdyszany
Na spękanej ziemi, która ziarnem pluła,
Słońca ogniem strasznie będąc owędzanym
Butelczynę wody do piersi przytula

I na widok pogody zaskarża upały,
Narzekając na suszę bez krzty litości,
Zawodząc, że ziarna nie będą wzrastały,
Prosząc choć o kroplę drobnej wilgotności.

Pogoda się wzruszyła, więc deszczyk dała,
Lecz Józek wciąż narzekał, że to za mało.
Pogoda się prośbom ulegle poddała
I szczodrze dni kilka hojnie popadało,

Ale Józek narzekać zaczął na chmury,
Na to, że pada i deszczykiem wciąż siąpi,
Że wokół obraz jesieni jest ponury
I że niebo słońca ludziom wrednie skąpi.

Pogoda na te słowa się obraziła,
Wiedząc, iż Józkowi niczym nie dogodzi,
Jak ona zechciała, tak i uczyniła
I teraz swoimi ścieżynami chodzi.

Taka to jest bowiem natura człowieka,
Że, czy słońce świeci, czy też deszczyk pada,
Uparcie na wszystko i wszystkich narzeka
Bez względu na to, czy tak mu wypada.

A, to za wilgotno, a to za gorąco –
Wszystkim chciałby Józek w życiu dyrygować,
Wszystko oraz wszystkich traktuje przecząco.
Nie warto się w Józka z troską angażować.

Trzeba reagować z przymrużeniem oka,
Robić, co się robi bez zbędnej przesady.
Józek na świat patrzy przesadnie z wysoka,
Jakby w życiu szukał nie szczęścia, a zwady.