Pokazywanie postów oznaczonych etykietą PIOSENKA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą PIOSENKA. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 30 kwietnia 2024

PÓŹNY PORANEK

Twoje włosy rozrzucone na poduszce

Ciągle czuję, leżąc obok, na mej twarzy.

Pod prysznicem strumień wody wartko pluszcze.

Żebyś wyszła wreszcie z domu, mi się marzy,

Więc udaję, że mnie sen w swych sidłach trzyma,

Że powieki mi ołowiem nadal ciążą.

Dzień się ciężko mi przy tobie wszak zaczyna

A me myśli niczym śmigłem w głowie krążą.


Ref.

Kiedy słyszę jak za sobą drzwi zamykasz,

Wstaję całkiem obolały z wielką ulgą.

Choć za wady mnie przenigdy nie przeklinasz,

To przekonać mi się do nas wciąż jest trudno.

Nie potrafię się oswoić z taką myślą,

Że się będę musiał sobą z tobą dzielić.

Nie wiem nawet jak i kiedy że nam przyszło

Jedno łóżko wspólnie nocą po świt ścielić.

Nie pojmuję, co się ze mną w prawdzie dzieje.

Gdy cię nie ma, szukam miejsc, co po nas stygną,

Lecz gdy jesteś a za oknem właśnie dnieje,

Chcę byś znikła, bo mi chwile z tobą brzydną.



Kubek kawy mnie wybawi z odurzenia,

Aromatem ziaren zapach twój ścierając

Niczym gumką szkic, co powstał od niechcenia,

Nic mym oczom weń wpatrzonym już nie dając.

Ignorując zaś zegara ponaglenia,

Dosiadając zaprzęg koni mechanicznych,

Ruszę prosto, aby pozbyć się myślenia

O nas jako czasie dosyć lakonicznym.


Ref.

Ciągle słyszę jak za sobą drzwi zamykasz

Rozkoszując się bezwstydnie wielką ulgą.

Lubię, kiedy z mego życia nagle znikasz,

Bo przekonać mi się do nas wciąż jest trudno.

Nie potrafię się oswoić z taką myślą,

Że się będę musiał sobą z tobą dzielić.

By to wszystko, co jest wspólne, wreszcie prysło,

Muszę klina whisky z lodem sobie strzelić.

Nie pojmuję, co się ze mną w prawdzie dzieje.

Gdy cię nie ma, szukam miejsc, co po nas stygną,

Lecz gdy jesteś a za oknem właśnie dnieje,

Chcę byś znikła, bo mi chwile z tobą brzydną.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






poniedziałek, 22 kwietnia 2024

W MATNI

Dźwięk klucza w zamku wciąż budzi nadzieję,

Że się samotność wreszcie mną znudziła,

Lecz ta bezczelnie się w me oczy śmieje

Jakby w niej była wręcz nieziemska siła.

Spojrzawszy na mnie wypalonym okiem,

Nogi swe splata i ręce wyniośle,

Siedząc w fotelu naprzeciwko bokiem

Milczy, wręcz krzycząc i wrzeszcząc doniośle,

Aż się w mej głowie łokciami rozpycha

Pustka, co która myśli precz wypiera.

Czuję jak radość w mym sercu usycha

A dusza szaty na piersi rozdziera.


Ref.

Otwieram okno, żeby się ratować

I żeby uciec z piwnicznych pokoi.

To nic, że wcale nie umiem szybować.

Zderzenie z ziemią na pewno mniej boli.

Na parapecie stojąc z stopą w górze,

Rozkładam ręce niczym ptak do lotu

I muszę skoczyć, bo nie mogę dłużej

Znieść samotności niemego bełkotu.



Wpadam w ul rozmów oraz towarzystwa.

Muzyka stara się zagłuszyć smutek.

Wodospadami przelewa się czysta.

Nieważny sposób, lecz istotny skutek.

Dym papierosów wręcz połyka światło.

Jak w gabinecie luster się wnet czuję.

Przede mną jedno z nich w kawałki trzasło,

Reszta szyderczo wokół mnie wiruje.

Nagle się zdaje, że się świat zatrzymał.

Tłum stał się tylko podkładką z kartonu.

Ktoś mnie za rękę w tym momencie trzymał,

Mówiąc, że pora już wracać do domu.


Ref.

Otwieram okno, ażeby wyjść w porę

Żeby się wyrwać z zbyt ciasnych pokoi.

Głęboki oddech dość zachłannie biorę.

Świadomość skoczyć się wcale nie boi.

Na parapecie stojąc z stopą w górze,

Rozkładam ręce niczym ptak do lotu

I muszę odejść, bo nie mogę dłużej

Znieść za plecami huku i bełkotu.


Budzę się w kącie pod spoconym kocem.

Samotność patrzy na mnie z obrzydzeniem.

Zlewają mi się dni, zlewają noce.

Nie wiem, czy jestem już tylko wspomnieniem?

Cisza palcami jak na złość mi pstryka

Rytm spadających minut zapomnienia.

Niesie się echem zegarów muzyka

I mnie wprowadza w dziwny stan omdlenia.

Przykładam skronie do zimnej podłogi.

Zamykam oczy, by snem się wykupić,

Lecz mi pod kocem spacerują nogi

I wbrew mej woli pragną mnie ocucić.


Ref.

Więc patrzę w okno przytłumionym wzrokiem.

Na parapecie gołąb biały siedzi

I łypie na mnie bystrym, wścibskim okiem

I mnie uważnie bez dyskrecji śledzi.

Rozkładam ręce, aby go przytulić.

W nim dostrzegając wreszcie bratnią duszę.

Chyba nie mogę wciąż się w sobie kulić.

Za tym gołębiem poszybować muszę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 12 października 2023

W DRODZE

Za dużo jest za mną zdeptanych szans,

Spalonych mostów i zamkniętych drzwi.

Mam szczerze dosyć, zatem mówię "pas".

Już żadnej karty los nie wciśnie mi.


Wsiadam do auta i naciskam gaz,

Opony zdzieram, które dymią się.

W końcu się żyje tu i teraz raz.

Silnik jak wściekły do przodu się rwie.

Prędkość zaś przestrzeń jak szkło rozbija.

I pustym śmiechem wiatr ze mnie szydzi.

Wyłączam światła - ciemność mi sprzyja,

Z dali w jej mroku nikt mnie nie widzi.


Mówiłem "kocham", lecz nie na serio.

Miłość jest przecież czymś wyświechtanym.

Chcesz widzieć życia w niej swego sedno.

Ja się nie czułem nigdy kochany.

Mam na swym koncie kilka wykroczeń,

Bowiem za rogi trzymałem byka.

Niejednokrotnie z drogi swej zboczę

Dopóki zegar ciągle mój cyka.


Wsiądę do auta i gaz nacisnę,

Spalę opony z piskiem przy starcie.

Może się wreszcie w obłoki wcisnę

I Bogu będę drzazgą zażarcie,

Aby zrozumiał, że się nie zgadzam

Na to, co patrzył z obojętnością,

Co kamieniami w kieszenie wsadzam,

Gdy idę walczyć znów z codziennością.


Brałem, co mogłem, ażeby przetrwać

I za powietrze nie płacić w ratach,

By nie pozwolić siebie zadeptać.

Świat oglądałem w więziennych kratach.

Nigdy nie dbałem, co o mnie myślą.

Mnie już w dzieciństwie ometkowali.

Własne refleksje upijam ciszą,

Dlatego bywam często ze stali,


A kiedy dosyć mam tego syfu,

To wsiadam w auto i gaz naciskam,

I drogą pędzę jak śmieć do zsypu,

I obojętność z serca wyciskam.

Prędkość zaś przestrzeń jak szkło rozbija.

I pustym śmiechem wiatr ze mnie szydzi.

Wyłączam światła - ciemność mi sprzyja,

Być może śmierć mnie z daleka widzi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 21 września 2023

BAROWA DOLA I NIEDOLA

Wchodzę do baru. Bratniej duszy szukam.

W tłumie być może się zawieruszyła.

Palcami o blat niecierpliwie stukam,

By Krwawa Mary w piersi mnie wtuliła.

Barman coś mruczy do gościa pod nosem,

Który ode mnie siedzi nieco dalej

I się odzywa doń ochrypłym głosem:

"Nie pierdol głupot i do pełna nalej!".


Ref.

Z wszech stron otacza mnie dym papierosów,

Odór gorzały zagęszcza powietrze,

Które się wdziera niczym kwas do oczu,

Więc łzy obijam o blat, chociaż nie chcę.



Charkot mnie nagle zaczepia rozmową:

"Nic się nie przejmuj. Wypij strzemiennego,

Po którym wszelkie zmartwienia odchodzą,

Więc się uwolnisz od gówna, kolego."

Brzęk szkła w toaście roztargnienie budzi.

Przełykiem strumień znieczulenia spływa,

Więc coraz śmielej wychodzę do ludzi,

Ego mej twarzy już w dłoniach nie skrywa.


Ref.

Z wszech stron otacza mnie dym papierosów,

Odór gorzały zagęszcza powietrze.

Diabeł zagląda mi chytrze do oczu

I moją pychę pochwałami łechce.



Wiruje Ziemia spódnicą w obrotach.

Uważam, aby na nią nie nadepnąć.

Koleś się obok w swych gestach szamota.

Ja się hamuję, by się nie odszczeknąć.

On coraz głośniej płacze nad swym losem,

Który go w dupę kopnął na zakręcie,

Później zaciągnął fioletowym nosem

I, czkając, mówił: "Ty masz, stary, szczęście."


Ref.

Z wszech stron otacza mnie dym papierosów,

Odór gorzały zagęszcza powietrze.

Czerń mi napływa ślepotą do oczu

I nagle pada pod stopami serce.



Budzę się rano pod mostem w kartonach,

Z głową wtuloną w kałużę wymiotów.

Wilgoć powietrza wydaje się słona.

Znów mnie osacza sfora mych kłopotów.

Nie wiem, gdzie jestem, więc idę na czuja.

Samotność dźwigam na plecach zgarbionych.

Przechodzi obok ktoś ze słowem: "Szuja!".

Czuję bicz wzroku niemal z każdej strony.


Ref.

I znów uciekam, gdzie dym papierosów,

Odór gorzały zagęszcza powietrze.

Niechaj mnie chwali bełkot schlanych głosów.

Życia w realu nie zniosę, więc nie chcę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 30 maja 2022

CZEKAM

Odeszłaś, zostawiając zapach swój w pościeli,

Ślad szminki na kubku, niedopitą kawę.

To przykre – nim dzień się zapowiedział w bieli

Zdałem sobie właśnie przypadkowo sprawę,

Że wraz z tobą odeszła jakaś cząstka mnie,

Niby nic szczególnego, bo to niewiele,

Lecz gdy jesteś, to żyję jakoby we śnie,

Kiedy znikasz, smutny nagle matowieję.


    Nie oddalam się jednak bezmyślnie od domu.

    W progu czekam, aż zjawisz się z torebką w ręku.

    Nie pozwalam o tobie nic mówić nikomu.

    Żyję, że cię wypłoszą szeptem rozmów, w lęku.

    Wazonami, co kwitną, ozdobiłem kąty,

    Rozsunąłem firanki, otworzyłem okna.

    Czekam, chociaż już zegar wybija rok piąty…

    Już niebawem znów jesień będzie w liściach mokła…


Widzę włosy twe w blasku słońca o wschodzie

Rozrzucone falą na poduszce obok,

Chociaż wiem, że jesteś gdzieś daleko w drodze

Ulotna jak wiatrem gnany w podróż obłok.

Nie pozwolę ci zniknąć – zatrzymam wszystko,

Co się z tobą kojarzy, tobą oddycha.

Dzięki drobnym rzeczom jesteś przy mnie blisko…

Jakoś dzień bez ciebie w jutro się przepycha.


    Nie oddalam się nadal bezmyślnie od domu.

    W progu czekam, aż zjawisz się z torebką w ręku.

    Nie pozwalam o tobie nic mówić nikomu.

    Żyję, że cię wypłoszą szeptem rozmów, w lęku.

    Wazony, co kwitną, ustawiłem w kąt pusty,

    Rozsunąłem firanki, otworzyłem okna.

    Czekam, chociaż już zegar wybija rok ósmy...

    I niebawem znów jesień będzie w liściach mokła…


Trzask gałęzi w kominku jak twoje kroki,

Co płoszyły ciszę skrzypieniem podłogi.

Na piersi swej czuję ciągle twoje loki

I jestem szczęśliwy, zapadam w sen błogi,

A gdy rankiem się budzę, robię ci kawę,

Chociaż wiem, że nawet nie sięgniesz po kubek.

Życie bez ciebie jest jak płótno dziurawe -

Nieprzydatne, ale mimo to je lubię.


    Nie oddalam się nigdy bezmyślnie od domu.

    W progu czekam, aż zjawisz się z torebką w dłoni.

    Chociaż żyję świadomie, ale po kryjomu

    Z myślą, że już nie wrócisz, na mej siwej skroni.

    Wazonami, co kwitną, ozdobiłem kąty,

    Rozsunąłem firanki, otworzyłem okna.

    Czekam, a zegar szydzi, bo to rok dziesiąty,

    W którym to gości jesień w mych progach samotna.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl


środa, 17 marca 2021

W PODRÓŻY

Pan wybaczy,… już pana pożegnam.

Na peronie są moje bagaże.

Idę już, zanim zegar mnie przegna.

Zostać tu bowiem się nie odważę.

Pyta pa: dokąd pędzę?, gdzie jadę?,

Przed kim tak, albo przed czym uciekam?

Obiecuję – to wszystko rozważę,

A tymczasem odchodzę, nie zwlekam.

Pragnie pan mnie zatrzymać przy sobie

Choć do dnia, w którym zamknę swe życie.

Nie wie pan, że w mej drobnej osobie

Mieszka ktoś, kogo widać w zeszycie

Pełnych słów – filmów w krótkim metrażu,

Pełnych stron, jak galerii obrazów.

 

Wiatru się przecież nie da zatrzymać.

         Nie da się wiatru chwycić za ręce.

         Wiatr jest w podróży – lato czy zima.

         Kołem pociągu dudni w nim serce.

         Wiatr moje ciało skrzydłami rozcina,

         Porywa w niebo lekkim podmuchem,

         Duszę, jak żagiel mocno napina,

         Więc z wiatrem lecieć po prostu muszę.

 

Pyta pan, czy się jeszcze spotkamy?...

Kto to wie, czy zastanie nas jutro?

Dzisiaj już sobie ręce podamy.

Pan na ramię założy mi futro.

Potem ja wolnym krokiem odejdę.

Może raz się za siebie odwrócę,

A gdy próg stacji na peron przejdę,

Cichy wiatr pogwizdując zanucę.

Może pan stanie w ognie milczący.

Deszczu łza zwilży moje powieki.

Stukot kół ciężki pociąg ciągnących

Czynią świat bliskim, choć jest dalekim.

Czas czekania potwornie się dłuży,

A ja wciąż… ciągle jestem w podróży.

 

Wiatru przecież się nie da zatrzymać...




piątek, 29 maja 2020

WIATR


Wiatr rozczesał warkocze drzew,
Wskoczył w trawę i zaszeleścił.
Echem niesie się jego śpiew
O przedziwnie magicznej treści.
Każdą nutą szumi nim las,
Każdym tonem przestrzeń rozbrzmiewa
I choć bezwzględnie mija czas,
Wiatr odejścia się nie spodziewa.

O, gdyby tak i moja dusza
Potrafiła wszystko wyśpiewać.
Każda chwila jej serce wzrusza,
A wyrazić się tego nie da.

Może w wazon uchwycę wiatr,
Może złowię go siecią morza.
Taki pomysł dziś mi się wkradł,
Wywołując mych myśli pożar.
Nikt jak on nie nauczy mnie
Śpiewać czysto paletą dźwięków.
Zawiruję z nim – Czemu nie?!
Niech mnie niesie na swoim ręku.

O, gdyby tak i moja dusza
Potrafiła wszystko wyśpiewać.
Każda chwila jej serce wzrusza,
A wyrazić się tego nie da.

Napisałam mu kilka słów
Ułożonych króciutkim wierszem,
Więc gdy znowu przybędzie tu,
To poproszę go wdzięcznie szeptem,
By nauczył mnie pięknie grać
I nauczył mnie jak on śpiewać.
Dziś nie będę mogła znów spać,
Bo i kiedy się go spodziewać?

O, niechby i tak moja dusza
Potrafiła jak on wyśpiewać
To, co nieustannie ją wzrusza.
Niech śpiewa, niech śpiewa, niech śpiewa!



WE WSCHODZIE SŁOŃCA


Zza wieżyczki kościoła wychyla się słońce,
Więc nadzieja na lepsze ponownie jest dana.
Kij od wieków posiada w sąsiedztwie dwa końce
I dlatego sekunda jest wciąż odliczana.

Trudno szansę zmarnować, lecz trudno się przemóc,
By się życie toczyło bezbłędnie, szczęśliwie.
Chcieć nie zawsze oznacza, że nie można nie móc,
Los nie zawsze traktuje nas bowiem troskliwie.

Stoję z kawą przy oknie otwartym na oścież,
A godziny w pośpiechu gdzieś pędzą spóźnione.
Pewnie byłoby łatwiej i bezwzględnie prościej,
Gdyby można pójść z czasem, lecz nie w jedną stronę,

A tak trzeba się zbierać i trzeba się poddać.
Zegar ciągle wiosłami przesuwa minuty,
Zatem wsiadam na pokład i w dłoń chwytam wiosła,
Zakładając na stopy już zniszczone buty.

Trudno szansę zmarnować i trudno się przemóc,
By się życie toczyło bezbłędnie, szczęśliwie.
Chcieć nie zawsze oznacza, że nie można nie móc,
Los nie zawsze traktuje nas bowiem troskliwie.

Na ulicach są ludzie z głowami przy ziemi
Przemęczeni dźwiganiem bagażu porażek,
Ale idą przed siebie, bo może się zmieni
I pomyślność im drogę do radości wskaże.

Szkoda tylko, że wzrokiem nie mierzą wysoko
I że ptaków, co w locie, nie pragną dogonić.
Często łzawi im solą przygnębione oko,
Nie potrafią od siebie przekleństwa odgonić,

Bo najtrudniej po prostu na co dzień się przemóc,
By się życie toczyło bezbłędnie, szczęśliwie.
Chcieć nie zawsze oznacza, że nie można nie móc.
Los nie zawsze się do nas odnosi troskliwie.

Zanim słońce się schowa za wieżą kościoła,
Zanim we śnie pogrąży się ma okolica,
Będę wbrew i pomimo świadomie wesoła,
Bo, co dziś, mnie po prostu upojnie zachwyca.

Nie chcę szansy zmarnować, choć trudno się przemóc,
By mieć życie bezbłędne – niech będzie szczęśliwe!
Chcę!, choć to nie oznacza, że nie mogę nie móc.
Kocham los, co mnie rzadko traktuje troskliwie.