piątek, 24 lutego 2023

PORANNA ZADUMA

Płyną niemym strumieniem złociste potoki.

Linie ich brzegów ciemność powoli rozrzedza.

Nurt zaś od latarń spływa wrośniętych wzdłuż drogi,

Więc wyznaczonym szlakiem pokornie przebiega


I rozświetla ulice puste, i spokojne,

Niespłoszone podeszew dokuczliwym tarciem.

Myśli moje w nich krążą jakoby bezdomne,

Szukając odpowiedzi we wszystkim uparcie…


Spoglądają pod ławki i krzewy kartkują,

Rozdzielają gałęzie niczym włos na czworo,

Z traw najmniejsze westchnienie szumu wyczesują,

Szelest drzew za podpowiedź bardzo ważną biorą.


Każdy dźwięk, choćby nawet niewiele słyszalny,

Wyławiany jest przez nie z czułą wrażliwością.

Taki zmysł z natury jest darem nietykalnym,

Bo wrodzoną człowieka świadomą zdolnością,


Która doń przywiązana jest jak ptak do gniazda -

Zawsze wraca, lecz kiedy zapragnie, wyfruwa.

Ta zasada bliskości nierzadko się sprawdza.

Często zatem powstaje w głowie myśli burza,


A w niej człowiek jak w deszczu tez, wniosków i stwierdzeń.

Chłonie każdy ton słowa i sensu podszepty.

Treść dociekań, zagadnień, sprzeczności, potwierdzeń

Czynią z niego mimikę i stany, i gesty…


Kawa dawno wystygła, opary osiadły

Na kubeczku glinianej i zimnej skorupy,

I strumienie zniknęły, w jasności wybladły,

I ulice spłoszyły obcasów przytupy…


Przegapiłam wschód słońca w myślach zatopiona.

Spostrzegawczość i czujność niczym ptak się wzbiły.

Byłam przez nie jak gniazdo ciałem porzucona.

Mego ducha zadumą w rozkosz wprowadziły,


Więc nie czuję goryczy czy rozczarowania,

Ale lekkość i pokój wewnętrznej harmonii.

Już wskazówka kolejną godzinę przegania

I znów świeża osiada myśl na mojej skroni...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 23 lutego 2023

MY NIE MUCHA!

Zachwalała mucha gówno,

Nie wychodząc z ubikacji.

Taką muchę nie jest trudno

Wnet przekonać do swych racji.

I tak właśnie nas traktują

W parlamencie dygnitarze.

Przyszłość dla nas aranżują,

Co nie idzie z dobrem w parze.

Pomysłami jak z rękawa

Sypią na złowieszcze czasy.

Przykra ludność czeka sprawa.

Znikną z menu wszak frykasy.

Przydział mięsa chcą wprowadzić

Z niebanalnym uszczupleniem.

Czy nie będzie że nam wadzić

To żałosne obostrzenie?!

Wyobraźmy sobie teraz

Larwy chrząszcza na talerzu,

Jak ząb o ząb, trąc, rozciera

I nie może w końcu przeżuć

Szarańczaka lub pająka,

Mrówek połykanych w biegu

Albo pluskwę, co się błąka,

Rozgniataną bez uśmiechu.

W czym pomoże z poświęceniem

Pożeranie stawonogów?!

Szczują, straszą ociepleniem.

Lista rośnie wciąż wymogów.

Przez hodowlę ponoć trzody

Na niekorzyść słońce grzeje.

Obok kiełków żarcia mody

Od insektów gar pęcznieje.

W czym pomoże nam chityna,

W jadłospisie dominując?

Czy oziębi ona klimat,

Od środka ludzi trując?

A co z NASA wybrykami

I przemysłem militarnym,

Naukowymi badaniami?!

Czy to nie scenariusz czarny?!

Samolotów całe roje

I podróże dyplomatów -

To też budzi niepokoje.

Niech nie robią z nas wariatów!

Wycinają płuca Ziemi

Bez namysłu i litości,

Bo w intencji swych kieszeni

Na wzrost, zysk nieruchomości.

Żyją niczym monarchowie

Bez zawężeń możliwości.

W naszej burdel robią głowie,

Korzystając z bezkarności.

W jednych majtkach każą chodzić,

Limit na odzież planując.

Długo będą nas tak zwodzić,

Jak błaznami dyrygując?!

Niejednego nie przekona

Absurdalność dyplomacji.

Nie bywamy na salonach.

Nie siedzimy w ubikacji!

My nie mucha odurzona

Pustym słowem durnych racji.

Nie będziemy się zajadać

Na półmisku owadami.

Już niebawem może władza

Będzie karmić nas gównami,

Które sami wydalimy

I pożremy z przekonaniem,

Że planetę ocalimy

Przed klimatu ocieplaniem.

Won! Won z kuchni, dygnitarze!

Precz od szafy z ubraniami!

Otworzycie nam cmentarze,

By nas żywić pędrakami?!

Zamiast stołu w restauracji

Katakumby podsuniecie?!

Dla nas larwy w słusznej racji -

Wy delicje jednak jecie.

Nam parciany wór na plecy -

Wam jedwabie i koronki.

Wy kawiory, mercedesy -

My spod liści szaszłyk stonki.

Co czekacie na owacje,

Sobą sami zachwyceni?!

Z głupotami wypieprzajcie!

Trzeba wolność wam docenić

I pozwolić nam wybierać,

Co lubimy, nie musimy,

Jeść, jak również się ubierać.

My nie mucha! - My myślimy!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




PIEŚNI ŻAŁOBNE

Kładę skroń, Ziemio, na twoje brzemienne łono,

Którego łożysko życie ze śmiercią brata:

Kiełki jutra energią niespożytą płoną…

Szczątki wczoraj zwój obłych pędraków oplata.


Grudki gruntu i wodą, i śluzem sklejone

Przesuwają się niczym zębatki łańcucha,

Ziarna piachu zaś krążą z ów trybów strącone -

Łoskot tarcia jak igieł wpada mi do ucha…


I się przez to wydajesz płodnością spulchniona.

Życie palce przez skórę twą wysuwa w niebo.

Śmierć larwami dermestes powoli trawiona

Innym zda się hołdować, bo wyższym potrzebom,


Więc wyciąga swe kłącza jakoby korzenie…

Jakby dłońmi mnie chciała uchwycić za rękę…

Chociaż zabrzmi to wszystko co najmniej szalenie:

Pod skorupą, płaszczami słyszałam jej serce!


Biło niczym milionem serc, którzy odeszli.

Wyczuwałam w nim troskę jak Bolesnej Matki.

Nagle wspomnień kolumną moi bliscy przeszli…

Posypały się z wiatru wieńców zgniłe kwiatki…


I wtem jęk usłyszałam jakoby cierpienia!,

Jak złowróżbną wyrocznię tego, co przed nami.

Zobaczyłam tłum szczęścia w miejscu wczoraj cienia

I w tym miejscu też jutro rażące pustkami:


Domy niczym grobowce katakumb rodzinnych,

Bezimienne mogiły relacji zabitych

I samotne ulice ławek niegościnnych,

I agonie umysłów kablami spowitych,


Polityków w żupanach ciągnących na smyczy

Ludzi, których od bruku oderwać nie można...

Zagrzebana zaś żywcem wolność jak lew ryczy!

Tolerancja więc bardziej winna być ostrożna.


Propaganda się szerzy podłymi kłamstwami,

Które w mediach jak mantra ciągle powtarzane,

Stają się przyjętymi ogólnie prawdami,

Wywołując myślenie oprogramowane.


Człowiek w końcu zazdrościć śmierci będzie przodkom,

Bo mu życie pod prądem zbrzydnie bezpowrotnie

I, spijając codzienność w smaku tłusto – gorzką,

Będzie marzył zmęczony, kiedy to odpocznie.


W twoim łonie zaś, Ziemio, umarli w głos krzyczą!,

Po swe dzieci i wnuki wyciągają ręce,

Że się uda ocalić swe pociechy, liczą,

Więc próbują je wyrwać ludzkiej poniewierce,


Lecz… zdeptane wartości jak beton w ich ustach

Niemo stygnie i struny głosowe rozrywa.

Przestrzeń teraz obecna wydaje się pusta.

Cisza pieśni żałobne przyszłości przygrywa


I obcasem przestrogi gniecie defilada

Tego, co dzisiaj słuszne i dla mas korzystne.

Transparenty łopoczą hasłem, co wypada,

A rządzący zaś dbają by ręce mieć czyste.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 21 lutego 2023

DYPLO-KREACJA

Zaprosił mnie dyplomata

Na rozmowę w sprawie pracy.

Piękna grzbiet mu stroi szata,

Lecz nie wiedział, co to znaczy

Dyplomacja w zachowaniu.

Chcąc ją zatem zastosować,

Skupił się waść na ubraniu,

Gdyż nie umiał się zachować.

Rozsiadł bowiem się w fotelu

Jako byk na koniczynie.

Widać było też z min wielu:

Czkał, aż ów czas przeminie.

O siedzisko tarł pośladkiem,

Bo mu było niewygodnie,

Zegar macał zaś „ukradkiem”…

Ot!, cisnęły w brzuch go spodnie.

Marynarkę miał rozpiętą,

Rozchyloną wręcz pod pachy,

A koszulę naciągniętą,

Uszczypliwe ust grymasy.

Nogi trzymał we szpagacie,

Aż szew w kroku się przerzedził,

Odsłaniając niemal gacie.

I pod nosem coś tam bredził

Jakby z fochem, od niechcenia,

Z konieczności sytuacji

I pod batem ponaglenia…

Może chciał do ubikacji?

Nogi na bok rozciągając,

Znów je łączył i rozciągał.

W przód i w tył się wychylając

W stronę wyjścia zaś spoglądał.

Nie wiedziałam, czy wyjść teraz,

Czy... gdy waszeć mnie wyprosi?

I ochotę miałam nieraz,

Krzyknąć: „Co tak pana nosi?!

Usiądźże pan przyzwoicie

Jak wypada dyplomacie!

Toż to żadne jest odkrycie,

Widzieć przez szew pańskie gacie!

Złącz pan nogi! To nie balet!

Siedzisz pan jak w trawie kupa!

Wiercisz się i kręcisz stale

Jakby waść swędziała dupa!

Strach pomyśleć jak pan wchodzisz

Na bankiety i kolacje!

W dobre imię kraju godzisz,

Zaniedbując dyplomację!

Jak traktować nas więc mają,

Skoro siedząc przy debacie

Dyplomatów oglądają -

Naszych głów! - śmierdzące gacie?!”

„Wstyd! Żenada!” - myślę sobie

I wytrzymać mi jest trudno,

Bo to się nie mieści w głowie! -

Jakobym wdepnęła w gówno.

Na przeciwko dyplomata,

Co mnie przyjął w sprawie pracy,

A w realu akrobata.

Czy są wszyscy w sejmie tacy?!

Tu mnie zlało zimnym dreszczem.

Żegnam pana dyplomatę.

Do upadku dojdzie jeszcze.

Naród znowu się rozpłacze.

Ot, wróciła Targowica

W pięknej szacie, z słomą w butach.

Dyplomacja nie zachwyca

Chamstwem i prostactwem struta.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




POD LATARNIAMI

Opływają mnie łuną ciepła latarnie,

Uchylając tylko rąbka tajemnicy,

Rozlewając się w ciemności światłem marnie -

Stąd są gęsto rozstawione w okolicy.


Idę w ciszy, która zewsząd się wylewa,

Ziarnka piasku zgrzyt pod butem powtarzając

Jak łoskotem lawin, co to łamią drzewa,

Kamieniami ze skalistych gór spadając,


A przede mną cień się ciągnie po chodniku

Jakby wyrwać się z obroży stóp zapragnął.

Niczym para, co się wznosi na czajniku,

Widać było, że wolności także łaknął,


Ale wyrwać się nie mogąc z położenia,

Rwał do przodu, wypełzając wciąż spode mnie.

Żal mi wówczas się zrobiło mego cienia.

Próbowałam go odczepić, lecz daremnie.


Idę zatem… Mam wrażenie, że nie sama…

Odgłos kroków jakby w echu z tyłu słyszę,

Lekkim strachem więc do przodu jestem pchana,

Ale ktoś się dodatkowo wprosił w ciszę...


Delikatnie wzrok zarzucam przez me ramię

Na przynętę, by uchwycić delikwenta.

Pozytywną myślą rozum własny mamię,

Aby nie wpaść przerażeniem w lęku pęta.


Nagle widzę jak mnie cudzy cień dościga,

Od mojego, co przede mną, jest milimetr…

Dreszcze obaw przykurczony kark mój dźwiga.

Pragnę uciec choćby nawet na centymetr,


Lecz… gdy znowu się odwracam, zauważam,

Że cień kogoś mnie dotyka jak mackami.

Stop!, i miną swą złowieszczo się odgrażam.

Zakończyło się szpiegostwo odgłosami.


Uchwyciłam w tym momencie rozbawiona,

Że nikt nie szedł za mną, kroku przyspieszając.

Z każdej strony byłam cieniem otoczona

Przez ów światła, co to z latarń opadają.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 20 lutego 2023

ZIEMIO!

Pozwól mi uciec, Ziemio, od ciężaru,

Który przesuwa stopy me po tobie.

Człowiek się chowa nierzadko do baru,

By się oszukać odurzeniem w głowie,


Aby zapomnieć o własnej niewoli

Kroków na wodzy siły grawitacji,

I najzwyczajniej upić że się woli,

By opanować sztukę adaptacji,


Ale się gubi w sobie coraz bardziej

Od realności całkiem oderwany,

Bo go pochłania bezradności gardziel,

Więc jest skutecznie w lęki swe wpychany,


Aż w końcu tonie w stanie beznadziei,

Że jest mu całkiem wszystko obojętne,

Choć z obrzydzeniem spija efekt brei

Tego, co zwykłe, szare i codzienne.


Ocal mnie, Ziemio, od tego upadku,

Za którym dłonie drżą głodne spokoju!

Chcę żyć szczęśliwie na twym skromnym skrawku,

To znaczy godnie w ów przyziemnym znoju


Bo obok tego, co się wżera nurtem

Trucizny, która niszczy człowieczeństwo.

Niech się nie otrze nawet o mą burtę

Odrażające, współczesne szaleństwo,


Co to w postępie widzi triumf ludzkości

Technologicznie ukoronowanej,

Choć Einstein zwie to czasem upadłości,

Wróżącej światu haniebne zalanie


Falą idiotów – śmiercią interakcji,

Bezdusznym bytem w samotnym sąsiedztwie,

Głupoty, co się trzyma własnej racji

I się panoszy zarazą w jestestwie.


Ratuj mnie, Ziemio, od tego obłędu!

Trawi, przeżuwa mnie cywilizacja.

Pragnę wyśliznąć się z uprzęży pędu,

Którego efekt to robotyzacja.


Daj mi się schować przed utratą wiary,

Że nie doczekam jeszcze gorszych czasów.

Odpędź ode mnie ów nocne koszmary.

Uwolnij, proszę, od zgiełku, hałasów.


Niech mnie opływa plusk twej krwi w twych żyłach,

Szum twych obrotów niczym sukni w tańcu,

Szelest pociechy, że się nie spełniła

Apokalipsa trzymana w kagańcu.


Otul mnie, Ziemio, swym zielonym płaszczem…

Niechaj usłyszę jak czas słodko płynie,

Las w blaszki liści ciepłym wiatrem klaszcze.

Niech mi w ramionach twoich życie minie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl