czwartek, 18 lutego 2021

PSZCZÓŁKA

Mała pszczółka Anastazja,

Którą niosła, hen!, fantazja,

W ulu już się przebudziła,

Więc za wiosną wyruszyła,

Nie czekając, aby pszczółki –

Anastazji przyjaciółki

Z zimy już się przebudziły

I wraz z nią ul opuściły.

Znana z tego Anastazja,

Którą kusi wciąż fantazja,

Niepokornie i niegrzecznie

Czekać na nic wcale nie chce,

Więc wyfruwa po kryjomu,

I nie mówiąc nic nikomu,

Na spotkanie rusza wiosny,

Czując w sercu zew radosny.

Z ula wnet się wychyliła

I skrzydełka rozchyliła,

I uniosła się w przestrzeni,

A tu wokół… śnieg się mieni,

Mróz jej czułki podszczypuje,

Wiatr ją chłodem w odwłok kłuje,

Płatkiem sypią się niebiosa.

Drży od zimna pszczółka bosa.

Gdzie przycupnąć? Gdzie się schować?!

Nie chce pszczółka zachorować.

Lata, szuka więc schronienia…

Wnet!, się świat w śnieżyce zmienia.

Jak nie huknie!, nie zawieje…

Świszczą wrogo białe knieje.

Zamieć batem wymachuje.

Mróz w szaleństwie jej wtóruje

I dołączył do tej spółki

Wiatr, co dmuchnął w skrzydła pszczółki,

Więc się pszczółka potoczyła

I do sopla przykleiła.

Co to będzie?... Co to będzie?... –

Lament żalu słychać wszędzie.

Pszczółka płacze przyklejona

I przy soplu uwięziona.

Czyżby wiosna się spóźniła,

Że się zima panoszyła?!

Z soplem walczy mała pszczółka,

Czyniąc skrzydłem drobne kółka,

Lecz odwłokiem przymarznięta,

Sytuacją swą przejęta

Przerażenie w sercu czuje,

Coraz ciszej popłakuje.

Połknie pszczółkę sroga zima.

Taka w skutku to przyczyna,

Gdy się czyni według siebie,

Choć o wszystkim jeszcze nie wie,

Gdy dorosłych nie szanuje,

Tacie, mamie dokazuje.

Biedna pszczółka, bo niegrzeczna,

Wobec wszystkich krnąbrna, sprzeczna.

Co tu robić? Co tu czynić?

Siebie tylko może winić

Za bezmyślność i głupotę,

Do swobody też ochotę.

Biedna pszczółka Anastazja…

Gdzież podziała się fantazja,

Co ją kusi i buntuje,

Do zabawy nawołuje?!

Wbrew to samej Anastazji

Przyjaciółki to w fantazji

Mała pszczółka nie znajduje,

Więc w niedoli popłakuje,

A jej lament wiatr rozsiewa,

Żalem krusząc nagie drzewa.

Na te jęki i wołania

Z domu człowiek się wyłania

I postrzega, że do sopla

Przyklejona, niby kropla,

Mała pszczółka drży zmarznięta,

Sytuacją swą przejęta.

Urwał sopel, jak ząb dachu

I z odwagą, i bez strachu

Na blat stołu go położył,

A gdy sopel się rozłożył

Plamą wody na obrusie,

Człek pochylił krągłą buzię,

Obserwując małą pszczółkę,

Którą z stołu wziął na półkę

I osuszył, uratował

I do ula szybko schował.

Nie rób nigdy, co uważasz,

Bo na troski się narażasz.

Czyń, co radzą ci mądrzejsi,

Doświadczeni, doroślejsi.

Nie bądź niczym Anastazja,

Bo nierzadko to fantazja

Swym podstępem pomalutku

Wpędzi cię w pułapkę smutku.

Słuchaj zawsze mamy, taty,

By twój pomysł to pstrokaty

Nie zapędził cię w kłopoty

Wbrew zakazom, dla ochoty.

Teraz pszczółka Anastazja

Zważa, co też jej fantazja

Lekkomyślnie podpowiada.

Wie, że w życiu jedna rada

Najważniejsza zawsze bywa –

Kto niegrzeczny, ten przegrywa.




MINIĘTA WIOSNA

Kolejna wiosna mija mnie na drodze,

Trąca ramieniem, spogląda ukradkiem,

A ja za wiosną nostalgicznie brodzę,

Będąc jej śladów rozrzuconych świadkiem;

 

Tymczasem zegar ponagla spotkanie,

Więc krótką chwilką było to spojrzenie.

Wtem się potykam o konar lub kamień

I nagle wiosna jest jak przewidzenie…

 

W oczach już słońce jesiennie się chyli

I babie lato na skroniach się srebrzy,

Oddech jak trzepot spłoszonych motyli,

Bezlistne palce nad wersami wierszy

 

I kroki jakby splątanych sznurówek,

Wzrok, co przez mgliste okna się przedziera,

A wokół cisza,… skrobanie stalówek,

Co podliczają me życie od „zera”

 

I licytacja: co, ile jest warte?!,

Stukanie młotka, jak wbijanie gwoździ.

Rozgania wiatr ścieżki moje przetarte…

Czy postępować tak się teraz godzi?!

 

Siadam na progu czekając na jutro.

Liście całują dłoń na „Do widzenia”,

Zanurzoną w ciepłe i gładkie futro

Kota, co na kolanach śni marzenia.

 

Wokół się snuje postać szaro-bura

Z chustą na głowie wełny zmechaconej,

Co w płot zmurszały zaciska pazura,

Dając wytchnienie pozycji zgarbionej,

 

A nad nią chmury deszczem rozpłakane

Siąpią i siorbią zmęczeniem strudzone,

I na ramionach okrycie zszarpane

Świadczy, że postać ciągnie w każdą stronę.

 

W sercu mym przeciek nagle się pojawił.

Jakże nie przyjąć wędrowca w podróży,

Który pod domem przypadkiem się zjawił,

Któremu dola nieprzychylnie wróży?!,

 

Więc zaprosiłam w moje skromne progi

Udręczonego pielgrzyma na kawę.

Niechże odpoczną umęczone nogi,

Zanim czas w drogę wyruszyć im każe.

 

I tak została u mnie starowinka

Nad blatem stołu cicho pochylona

Ze wzrokiem, który zerka do kominka,

Z wargą, co zda się szeptem rozmodlona.

 

Przyglądam jej się wręcz z niecierpliwością,

Bo chciałabym już zostać wreszcie sama.

Czas się rozciąga moją gościnnością,

Gdyż starowinka nie chce być przegnana.

 

Podaję kostur i palto na zimę,

I zawiniątko z chlebem oraz serem,

Płynną na chłody w butelce malinę,

Słowa otuchy w serdeczności szczere,

 

A starowinka powieki otwiera,

Dłonią pod chustę siwe włosy chowa

Wzruszonym wzrokiem w me oczy spoziera

I mnie poraża tym gestem bez słowa,

 

Bo w jej źrenicach na siebie spoglądam,

Jaj palcem swoją grzywkę zaczesuję.

Usiadłam obok – niczego nie żądam…

Miniętą wiosnę już teraz pojmuję.




wtorek, 16 lutego 2021

MYŚLI MOJE...

Myśli moje przeróżne i nieodgadnione,

Ciężarem głowy brzemienne, nieposkromione

Zjawiacie się, gaśniecie bez przewidywania,

Zdradzacie się oznaką do ucha szeptania,

 

Aż trudno mi wychwycić inne, prócz was, brzmienie;

Trudno w pędzie za wami złapać jest wytchnienie…

Niemożliwym się zdaje postój w stanie ciszy –

Zgiełk wasz, tętent i podmuch zmysł zszarpany słyszy.

 

Zda się nawet, że wiatr was wszędzie rozpowiada,

Że deszcz treścią was wszystkich na ziemię opada,

Że gałęzie się zdają was powtarzać świstem,

Że powietrze się wami mąci przezroczyste.

 

Dajcież że mi odpocząć, zastygnąć na chwilę.

Niczego więcej nie chcę, ale tylko tyle.

Mam wrażenie, iż stado pędzi na mnie koni,

Więc zasłaniam od kopyt dłońmi płatki skroni.

 

Dudni ziemia galopem, jakby uskrzydlonym,

Jakby bęben, co młotem mocno uderzony

Echem ton powtarza membranę rozsadzając

I hukiem zamkniętym w korpusie swym pękając –

 

A to wasza melodia szarpie pięciolinię,

Więc duch czeka cierpliwie, kiedy dźwięk ów minie.

Chciałabym zamknąć oczy, poczuć odprężenie,

Lecz nie sposób w was znaleźć choć krótkie milczenie.

 

Zewsząd mnie opływacie, rodząc się bez przerwy,

Oplatacie me ciało, duszę, jakby pędy,

I trzymacie mnie w sobie niczym to w niewoli,

Przyprawiając me życie szczyptą cukru, soli.




czwartek, 11 lutego 2021

PRZYDROŻNE KAPLICZKI...

Przydrożne kapliczki, ileż pamiętacie?!,

Z koroną skowronków nad spróchniałym płotkiem.

Jakież to historie przed światem chowacie,

Patrząc w niebo łzawo Jezusowym okiem?

 

Szum lasu was tuli, szelest lasów wiąże,

Albo szczere pola na dłoni unoszą,

Czasem kilka domów obok się przyplącze,

A Chrystus, Maryja… samotnie i boso.

 

Kiedyś pełne kwiatów – dziś pajęczych włosów;

Kiedyś wstążeczkami – dziś wiatrem rozpięte…

Toniecie w milczeniu – kiedyś w chórze głosów,

Które modlitwami gorały przejęte.

 

Dawniej wóz przejeżdżał, na chwilę przystawał,

Bo ludzie z głów czapki w pokorze ściągali –

Dziś się to po prostu przenigdy nie zdarza,

Jakoby już wszyscy ducha zaniedbali.

 

Przydrożne kapliczki przy wjeździe w osady

Lub na skrzyżowaniach – dziś – porozrzucane

Powiedzcie, czy nie ma na człowieka rady,

Aby skruszył serce ciałem znieczulane?

 

Patrzę na was stojąc przy sztucznym bukiecie,

Na którego płatkach kurz deszczem sklejony…

Czy jest chociaż jedna na tym nędznym świecie,

Przy której dorodne kwiatów pachną dzwony?

 

Rozglądam się wokół ze łzą pod źrenicą

I czuję samotność, co klęczy obok mnie,

Smutek, co jesienną, liściastą spódnicą

Zawadza o trawę, pada nieprzytomnie.

 

Czasem wiosna stanie, konwaliami sypnie

I pochyli głowę, pokłon Bogu dając,

I niekiedy lato okiem na was łypnie

Beztrosko pod słońcem w zabawie hasając,

 

Albo sroga zima z matczyną czułością

Kożuchami ciało Jezusa otuli,

Na kolana padnie ze szczerą miłością,

Szyjąc na ramiona płaszcz Bożej Matuli.

 

Człowiek tylko zda się całkiem oderwany

Od piersi Natury, jako wszechmogący,

Na co dzień w swym życiu strasznie zabiegany,

A później w potwornym strachu konający,

 

Co że mnie nie dziwi, bo jak żyć bez Tego,

W którym całą wieczność śmierć nam rozpoczyna –

Śmierć, która bez Boga w Trójcy Jedynego,

Gardła jak baranom cierpieniem rozcina.

 

Przydrożne kapliczki, jak na strychu rzeczy,

Cisza adoruje Pana w swym skupieniu,

Nad wami kruk w żalu pieśń żałobną skrzeczy…

Czy już zostaniecie nieme w zapomnieniu?

 

Czy może się kiedyś ktoś z wiankiem pokaże

Ziół w warkoczu grubym, wstążką przewiązanym,

By jak przed niewielkim, przydrożnym ołtarzem

Pochylić skroń przed Ojcem  umiłowanym;

 

I czy kiedyś zabrzmi śpiew majową porą,

Rzucając nut garście po błękitnym niebie,

Wabiąc ptaki grupą niezliczenie sporą,

Które biorą nuty, jak okruchy w chlebie?

 

Duch mój klęczy w progu spróchniałego płotu

I oczy swe wznosi na figurę świętą,

Bo nie jestże w stanie zaspokoić głodu,

Choć ciała nie ściska jednakowe pęto.

 

Przydrożne kapliczki – śladzie Pana mego

Od stopy, co przeszła miasta oraz wioski –

Przytulcie mnie w drodze, człowieka nędznego,

Który wam powierza radości i troski.




wtorek, 9 lutego 2021

POŻEGNANIE

Żegnaj domie rodzinny, w którym dorastałam,

W którym tak niewiele i dużo otrzymałam.

Żegnaj, bo już nie wrócę, by zostać na stałe.

Pamiętam to, co gorzkie, i to, co wspaniałe.

 

Żegnajcie świętokrzyskie lasy rozbujane,

Wiatrem wiosny i zimy bezwzględnie smagane.

Żegnajcie ptaki moje rozsypane wszędzie.

Smutno mi bez was w życiu mym codziennym będzie.

 

Żegnaj ziemio pachnąca grzybnią oraz ziarnem.

Żegnajcie mgły nad trawą puchate i parne.

Żegnajcie kołnierze śniegu i kwiaty polne

I wy motyle, pszczoły, komary namolne.

 

Żegnaj sarno, która wychylasz się z ukrycia

I ty zającu drżący przed utratą życia.

Żegnajcie dziki, wilki, sosno rozśpiewana,

Koralem szyszek pięknie udekorowana.

 

Żegnajże rzeko Czarna z Krasną skrzyżowana

I kapliczko przydrożna wstążką obwiązana,

I żegnajże kościółku na Starej Wsi, który

Dzwonnicą strzelistą płoszysz rozgniewane chmury.

 

Żegnaj echo, co pieniem koguta rozbrzmiewasz

Oraz szelestem liści, szumem wody śpiewasz,

I co trajzegi dźwigasz ostre ujadanie,

A wieczorową porą świerszczyków cykanie.

 

Żegnaj borówko, jagodo oraz jeżyno,

Żurawino i lipo, leszczyno, tarnino,

Bzie brzemiennych pomponów, kwitnący jaśminie,

Maciejko, zapach której pod oknami płynie.

 

Żegnaj wrzosie lilowy, pierwszy listopada,

Który to pacierzami z Niebem szeptem gada,

I wy chryzantemy, bratki, znicze płonące

I płomieniem pamięci groby gorejące.

 

Żegnaj moja młodości już tam zostawiona,

Wspomnieniami, zdjęciami w sercu utrwalona…

Wschodząc słońce mej duszy dorodnie dojrzało.

Jakich i ile jeszcze przeżyć mi zostało?




ZAGUBIENIE

Wszędzie, gdzie nie spojrzę, dróg wstęgi się wiją.

Mogłabym więc wybrać szlak losowym sprytem,

Lecz… która z tych ścieżek ścieżką jest niczyją,

By móc na niej stopy odcisnąć swym bytem?

 

Męczy już euforia eksplozją radości,

Życie mnie goryczą bowiem napoiło,

Zapoznało z prozą zwykłej codzienności.

Wiele się już we mnie zjawisk zadarzyło.

 

Jeśli być, to tylko w stanie świadomości,

Dojrzale smak każdej chwili celebrować,

Powściągliwie, wiernie też rzeczywistości,

Najdrobniejsze rzeczy i fakty traktować.

 

Marzenia nade mną stadem rozproszonym

We wspomnień treść się niestety nie wpisały,

Celem mym jeszcze nieurzeczywistnionym,

Więc i marzeniami nadal pozostały.

 

Widzę ludzi, którym nie po drodze było,

Więc mnie na swą stronę ciągle przepychali.

Szturchana łokciami, popychana siłą…

Dziś widzę, jak bardzo mnie oni zdeptali;

 

A nic to nie chciałam, jak tylko zapachu

Starych gzymsów, drewna sceną nazwanego,

Kurtyny, co sypała się ziarnem piachu,

Otrzepując falbany z kurzu ciężkiego;

 

Jak aktorów, którzy moją sztukę grają,

Odtwarzając postacie, co wciąż są przy mnie,

Którzy pięknie, żywo emocje targają,

Tuląc moją duszę szczęściem nieprzytomnie…

 

A nic to nie chciałam, jak dźwięku maszyny

Z prowadnicą papieru, taśmą barwiącą;

Jak kąta pod dachem lipy czy leszczyny

Na werandzie kwiatem za ścianą kwitnącą;

 

Jak książek z moimi wyobrażeniami,

Szeleszczących kartką i pachnących drukiem,

Pochłaniających umysł swymi wersami…

Natchnienia, co skrobie w mojej duszy piórkiem…

 

Tyle osób w podciągu, co gna do nikąd,

Z bagażami swych marzeń pasem zapiętych,

Z których żadna jeszcze nie chciałaby wysiąść

Nim nie chwyci w dłonie kilka marzeń sennych.

 

Nie było im dane być po prostu sobą.

W kłębie ścieżek, szlaków utracili drogę.

Teraz podnieść głowy szczęśliwie nie mogą,

Bo im cudza ścieżka oplątuje nogę.

 

Może kiedyś każdy na wschód zwróci oczy

Bez zazdrości wszystkich ludzi nieprzychylnych.

Może kiedyś w dłonie ich marniutki wskoczy

Grosz talentów przecież najszczerzej potrzebnych.

 

Przykro, gdy marnują się kłosy pszenicy,

Ziarno butem miażdżone wciera się w beton.

Słyszę!,… każda dusza upodlona krzyczy,

Zaciskając w ręku swej przegranej żeton,

 

Więc dlatego z sercem wstawiam się za nami,

Z ramion swych tarniny ostrza wydłubując.

Szybujcie pod niebem, trzepocząc skrzydłami.

Nikt, jak z pasją człowiek, nie może mnie ująć.

 

Niech zniknie tułaczka, wszelkie zagubienie.

Każdy jest powołany przecież do czegoś.

Niech się nie zmarnuje żadne uzdolnienie!,

Nie ma bowiem bardziej nic że tragicznego.