piątek, 8 stycznia 2021

KOLEJ RZECZY

Młodości!... – wołam wciąż za siebie smutnym głosem,

Lecz nic nie odpowiada, nikt się nie wyłania.

Wiatr się bawi, drwiąc ciągle, moim siwym włosem

I palcami drzew oczy złośliwie zasłania.

 

Cisza oddech zmęczony uparcie powtarza.

Echo, szydząc, po piętach mi depcze zawzięcie.

Młodości!... – wołam, lecz ona… nie odpowiada,

Choć wyciągam błagalnie utęsknione ręce.

 

Deszcz jedynie, co tylko nade mną zapłakał,

Bo wzruszenia powstrzymać w piersi nie potrafił.

Młodości!... – głos z goryczą w rozpaczy się zbratał

I przykrością gardło zaciskał, bólem dławił.

 

Młodości!... – ironicznie przestrzeń wciąż powtarza

I wszystko dookoła zda się śmiać, chichotać.

W kałuży twarz w powiewach wiatru się rozprasza –

Ta twarz, którą mogłam dziś rano w lustrze spotkać.

 

Dotykam dłonią oczu obrytych zmarszczkami,

Wpadniętych, jak wyschnięte, mgłą spowite wody,

Dotykam ust opadłych drżącymi palcami,

Policzków, skroni srebrnych i podkowy brody.

 

Odwracam się za siebie – wczoraj tak nie było…

W namiętnych pocałunkach topiły się wargi,

W oczach słońce wiosenne kaskadami lśniło,

A dziś?!... się ciało moje pochyla i garbi.

 

Młodości!... Gdzieś się w tłumie mi zawieruszyła?!,

Jak dziecko oderwane od matki spódnicy…

Gdzieżeś mi się bezradna, zlękniona zgubiła?!

Żal wypływa za tobą z gasnącej źrenicy.

 

Na kałużę spojrzenie przesuwam bezradne

I przyglądam się sobie potwornie zmienionej.

Dwa dołeczki w policzkach – to jedno mi dane –

Przywołują twarz dla mnie dziewczyny znajomej.

 

Osunęłam swe ciało na zgięte kolana.

Dłonią, jakby nieśmiałą, odbicia dotykam.

To ja jestem w kałuży deszczem malowana,

W rozrzewnieniu za młodą – mną bezradnie wzdycham.

 

Już odeszłaś… - powiadam tajemniczym szeptem –

Tak niewiele zrobiłaś, a tak wiele chciałaś.

Teraz ja na twym miejscu dyżuruję, jestem…

Spójrz, proszę, jak się we mnie szybko zestarzałaś?

 

Wtem dojrzałość mnie chustą srebrzystą oplata,

Zimne ręce zaciska na moich ramionach,

A oddech jej ciężki z mym oddechem się splata

I jej skóra na moich wygniotła się dłoniach.

 

Chodź. – powiada – Nie warto wciąż patrzeć za siebie.

Taka kolej jest rzeczy i trzeba to przyjąć…

Myśli moje, wspomnienia… jak ptaki na niebie.

Kiedyś przecież i one muszą w końcu przysiąść.




niedziela, 3 stycznia 2021

KALENDARZ

Patrzę na kartki kalendarza,

Jak czas szelestem je podważa,

Wertuje w ciszy i w skupieniu,

W lekkim, sennym rozkojarzeniu.

Niekiedy trochę się pochyli

Nad wytrwałością krótkiej chwili,

Po czym w rozpędzie i w pośpiechu

Rwie owe kartki warte grzechu,

Rzucając nimi, niczym liśćmi,

Jakby czekając, że się przyśni

To, co w pamięci pozostało

I czego ciągle było mało,

Za czym tęsknota serce łamie

I co w zniszczonym bywa stanie…

A kartki lecą w sine dale

Jakby wbrew sobie, bo ospale…

Czasem się jakaś w szybę wklei,

Choć większość w trawie papier ścieli.

Spadają kartki z kalendarza.

Rój ich się mnoży i rozmnaża.

Lecą w przestrzeni jak śnieżyca,

A każda bielą swą zachwyca.

Na każdej bledną me wspomnienia.

Każda, jak list bez potwierdzenia,

Gdzieś i do kogoś w błękit leci,

I jakby znaczek bielą świeci.

W deszczu tych kopert zamyślona,

Wzrokiem do nieba przytwierdzona

Nie dbam też, ile mi zostało

 I czy to dużo, czy też mało?

Patrzę na kartki kalendarza.

Czekam, co w nich się mi przydarza,

Przyjmując wszystko z aprobatą.

Dzień mi kolejny jest zapłatą.

A, gdyby wszystko się skończyło,

Westchnę, że warto nią być było –

Kartką maleńką z kalendarza,

Która pozornie nic nie stwarza.




NIESPODZIEWANE

Jeszcze nie zastygła radość narodzenia,

Jeszcze świeżym wiatrem pachną młode liście,

Jeszcze nie opadła rosa ze wzruszenia,

Jeszcze drzewa szumią echem uroczyście,

 

A już lekkim krokiem szarość świat zaciemnia

I żałobnym tonem cisza smutna milczy,

Światłem wypłowiałym horyzont się spienia

I kroki w oddali, jak godziny, liczy.

 

Pragnęłoby serce popłakać w ukryciu,

Refleksją przymrużyć poranione oczy…

Trudno się sprzeciwić płynącemu życiu,

Które wabi w podróż nieba promień złoty.

 

Pod niebem się wznosi radość pięciolinią,

Nad ziemią unosi nuta przygnębienia.

Dni pokorne cicho w posłuszeństwie miną.

Wszystko wokół zda się trwałe, chociaż zmienia.

 

Wyciągamy ręce po prawa młodości,

A siwymi nićmi włos kryje ramiona.

Większość zdolna tylko do własnej miłości

Więdnie swej kruchości niemal nieświadoma,

 

Jakby wiekuistość była przeznaczona

Z ziemią pod stopami bezpiecznie wklejoną,

A tymczasem kona dusza odrzucona,

Gdyż skarbonką bywa ciała martwe łono.

 

Z butelką przy dłoni i z tańca łańcuchem,

Z uśmiechem, co często nas nie odzwierciedla,

Pędzimy w beztroskę, niczym koła głuche

Pociągu, co rzeźbi tory ostrzami hebla;

 

I nierzadko staje nam śmierć przed oczami,

Całkiem nieproszona, całkiem niepotrzebna.

Wtem!... wszystko, jak światło, gaśnie gdzieś za nami…

Już nie słychać nawet pulsu myśli,… serca…

 

Los rozdał już karty i zgarnął nagrodę.

Jaki żeton został w zaciśniętej dłoni?...

W bezdechu człek walczy o wolność, swobodę,

A tymczasem tylko na obroży goni

 

Za ułudą ego, które drwi z człowieka,

Za poglądem, wiarą w troskę tolerancji,

A za progiem tylko zaskoczenie czeka,

Gdyż nie masz wygranej żadnej wszak gwarancji

 

I tak niejednego przetrawiło życie,

Wypluwając resztki rozrzuconych śladów.

Czas depcze po piętach, pochłania nas skrycie,

Krusząc ludzkie ciała podmuchami wiatru.





wtorek, 22 grudnia 2020

Z CAŁEGO SERCA

Za dach, pod którym mam suche ubranie,

Z całego serca dziękuję Ci Panie.

Za łóżko oraz ciepłe w nim posłanie

Bezpiecznym ciałem dziękuję Ci Panie.

Za świeżą kawę, zanim świt nastanie,

Ustami w łyku dziękuję Ci Panie;

I za rozkoszne ptaków rozśpiewanie

Duszą w zachwycie dziękuję Ci Panie.

Za wiatr, za deszczu w szyby kołatanie

Pełna podziwu dziękuję Ci Panie;

I za to śniegu w płatkach opadanie

Nienasycona dziękuję Ci Panie.

Za drzewa w lesie i łąk rozhasanie

W tańcu radości dziękuję Ci Panie;

I za pstrokate pór roku rozlanie

Cię uwielbiając, dziękuję Ci Panie.

Za słońce, które wieńczy me wstawanie,

Wdzięczna za życie dziękuję Ci Panie.

Za księżyc w pełni i gwiazd migotanie,

Jak rozmarzona… dziękuję Ci Panie.

Za sen spokojny, ciszę i różaniec

W swym rozmodleniu dziękuję Ci Panie.

Za czyjeś dłonie, w oczy spoglądanie

I mądre słowa dziękuję Ci Panie.

Za dróg mych w krzyżu ciężkie poplątanie

Już pokorniejsza dziękuję Ci Panie.

Za na człowieka życzliwe zerkanie

Bardziej wrażliwsza dziękuję Ci Panie;

Oraz za innych się opowiadanie

We wstawiennictwie dziękuję Ci Panie.

Za łez i bólu gorzkie smakowanie

Szczerze szczęśliwa dziękuję Ci Panie.

Za pracowite ciągłe się staranie

Wszystko ceniąca dziękuję Ci Panie.

Za me dzieciństwo, starą się stawanie

Dojrzewająca dziękuję Ci Panie.

Za miłość, gniewu też nieodczuwanie

Prawdziwie wolna dziękuję Ci Panie.

Za me talenty, myśli rozbieganie

Cię adorując, dziękuję Ci Panie.

Za każde Twoje Prawa Przykazanie

Godna w szacunku dziękuję Ci Panie;

I za każdego, kto przede mną stanie

Jako potrzebna dziękuję Ci Panie.

Za Pisma Twego szlaku mi wskazanie

Tobie posłuszna dziękuję Ci Panie.

Za to przez Ciebie mnie nierozpieszczanie

Znacznie mądrzejsza dziękuję Ci Panie.

Za dzień się z nocą w czasie przeplatanie

Tęskniąc za Tobą, dziękuję Ci Panie.

Za to, że jestem oraz mnie wybranie

Z całego serca dziękuję Ci Panie




środa, 16 grudnia 2020

TAK MI SIĘ DUSZA...

Tak mi się dusza tęsknie rozśpiewała,

Tłumiąc w gałęziach ptactwa zawodzenie,

I rozogniona z ciała się wyrwała

Galopem pędząc w niebieskie przestrzenie.

 

Wiatr duszę szarpał za halkę z koronek,

Jakby zatrzymać ją zapragnął w locie,

Lecz głos jej zadrżał tak stanowczym tonem,

Że wiatr sprzeciwił się swojej ochocie

 

I puścił duszę hen!, na poniewierkę,

Siadając smutnym pod dębu koroną.

Oczy swe topił w swą bezradną rękę,

Bo nawet wzrokiem duszy nie dogonią.

 

Wznosi się zatem dusza uwolniona,

Jak szal z jedwabiu na chmurach rozpięty.

O!, jakaż zwiewna, jakaż odprężona

Nad światem, który zda się bólem ścięty.

 

Wtem z bladych ramion skrzydła się rozchodzą

I niczym ostrze wypuszczonej strzały

W obłok i jeden oraz drugi godzą,

By się przed nimi falą rozsuwały.

 

Z rozgarniętego, spienionego morza,

Które to pióra na bok rozdzierają,

Słońca złociste wznoszą się poroża

I na mą duszę koroną spływają,

 

Więc ta niewiele myśląc w zawahaniu,

Usiadła sobie w pięciu liniach słowa

I w lekki myśli jakby kołysaniu

Z ust jej płynęła partytura nowa,

 

A za nią jeszcze świeższa niż obecna

Oraz kolejna w zapisie wersowym,

A każda inna, jak spod pióra wieszcza,

Co mu dziwactwa przychodzą do głowy.

 

Leć moja duszo i się nie zatrzymuj!,

Bo nie dla ciebie bruk, jak gwoździe w ziemi.

Co widzisz, w słowa melodyjne rymuj!

Być może ciało się moje odmieni

 

I dzięki tobie coś więcej zobaczy

Prócz tego, co nos zawadza swym czubkiem.

Może zrozumie, że niewiele znaczy,

Życie przyziemne że bywa za krótkie.

 

Leć moja duszo, wznoś się coraz wyżej

Bez wątpliwości i bez sentymentów!

Wzbijaj się w niebo błyskiem, coraz chyżej!

Bądź bardziej wierna nie zmysłom, lecz sercu.





wtorek, 15 grudnia 2020

FILIŻANKA KAWY

Myśli słabną, omdlałe więdną jak listowie,

Nędznym, wątłym płomieniem nad gasnącą świecą

Tlą się w sennej i jakby nieobecnej głowie…

Chyba nic dziś nie wskrzeszą i nic nie powiedzą.

 

Siadam zatem przy szybie z filiżanką kawy.

Noc za oknem się jeszcze rozstać nie potrafi

Z światem w drzemce, co dla niej jest nader łaskawy,

Bo pokorą jej tylko komplementy prawi.

 

Nic nie strącam ze struny wszem obecnej ciszy.

Kawą tylko swe zmysły rozpieszczam w szczodrości.

Oddech piersi spokojnej echo pewnie słyszy,

Więc zagląda tu do mnie, wpraszając się w gości

 

I oboje przy kawie milczymy w skupieniu,

Przyglądając się temu, co za oknem stygnie.

Każdy łyk się wydaje smakiem w rozmarzeniu

Duszy, która w refleksji coraz bardziej milknie.

 

Filiżanka do dłoni swym ciepłem przyrasta,

Rozjaśniając nastroje wschodem mej nadziei,

Która pachnie świeżością rosnącego ciasta

Pod pościelą złocistych i krwawych płomieni.

 

Już ostatni łyk kawy i czas żyć na nowo.

Rozpędziły się koła na szprychach wskazówek

I jaskółki pomysłów szybują nad głową.

Ruszam zatem w codzienność jakoby na próbę.




W ADWENCIE

Dziś wracają wspomnienia w konie zaprzęgnięte

Kojarzące się wszystkie z nadchodzącym świętem

I kopytem rozpruły bruk jasnego nieba.

Widać!,… goni je jakaś nagląca potrzeba…

 

Spod podkowy się sypią płatki śnieżnobiałe,

Opadają na oczy zmęczone, ospałe,

Pocałunkiem na skórze gasną kroplą wody,

Niczym dotyk wzruszenia minionej przygody,

 

Więc odkładam porządki i siadam przy oknie,

Które we łzach drży całe i jesienią moknie…

Za szybami już nie ma rozbawionych dzieci,

A jedynie golizną drzew korona świeci

 

I brunatne się błoto z kałużą przeciera,

Trawnik martwą tęczówką w błękity spoziera.

Ptaki nawet wiosenne wyśpiewują wiersze…

Trudno zgadnąć jest dzisiaj, co jest, było święte.

 

Domy toną w światełkach, jak kalejdoskopy.

Przyspieszyły wskazówek rozbiegane stopy.

Nikt nie czeka już na nic i rzadko na kogoś.

Wszystko dzisiaj jest skąpe, dla wszystkich za drogo.

 

W listonosza zaś torbie urzędy, opłaty.

Nikt dziś już nie wysyła świątecznej też karty.

Świat pędzi zabiegany, jakoby szaleniec…

Bez znaczenia czy z świerka, czy też z bazi wieniec.

 

Pewnie nie zauważą Twego Narodzenia.

Przejdziesz Panie, jak wiatru bezszelestne tchnienia.

Choinkami mieszkania strojone wygasną.

W każdym domu, by przyjąć Cię, będzie za ciasno…

 

Jak zaświeci, tak zgaśnie Gwiazda Betlejemska,

Nie dostając się nawet do ludzkiego serca.

Świąt praktycznie już chyba nikt nie zauważy.

Czas przeminie dźwigając kosz pustych bagaży…

 

Smutno jakoś, więc deszczem  i oczy zroszone

Wodzą wzrokiem w przeszłości wspominaną stronę,

Gdzie: modlitwa, skupienie i dom w pobożności

Stoi, jeszcze niestrojny, w szarej pokorności;

 

Mycie okien i szklanych dobytków z kredensu,

Przecieranie obrazów, które bliskie sercu;

A pod koniec adwentu makowce, pierniki,

I drożdżowe z jabłuszkiem kruche rogaliki;

 

Tuż przed samą Wigilią choinka w klejnocie

I światełka w gałęziach, co podobne złocie;

Kopy śniegu i mrozu grafika na szybach;

Radość dzieci ogromna i szczerze prawdziwa…

 

Co się z nami dziś stało, żeśmy zubożeli?!

Szczęście własne i innych samiśmy przeklęli,

Rwąc bezmyślnie przed siebie i całkiem na oślep,

Żyjąc ciągle w ułudzie, że będzie nam dobrze,

 

A tymczasem… czas zadrwił z naszej naiwności,

Okradając codzienność z godzin przyjemności,

I dlatego się zdaje, żeś młody, choć stary,

Bo cię wciąż oszukują kasyna zegary,

 

Wygrywając w Blacjacka wszak za każdym razem.

Niby żyjesz, a jesteś na ścianie obrazem…

Tak mnie jakoś myśl chłodna ujęła w adwencie,

Podsuwając przed oczy wspomnień stare zdjęcie.