piątek, 17 kwietnia 2020

NA PRZYSTANKU PKP


We Wąsoszu – Koneckim jest przystanek taki,
Który dziś odwiedzają sarny oraz ptaki,
Wokół sosnowym lasem wiatr historię głosi,
Że dwa wydarzenia zastygły na tej osi.

Do dziś się z gęstwin liści rozkazem wyrywa
Głos Szwieca „Robota”, co partyzantów wzywa
Do ataku na pociąg, który światłem świeci
Pod niemiecką swastyką – rok czterdziesty trzeci…

I nawet do tej pory, choć dawno po wojnie
Zgrupowanie „Ponury” śpi wciąż niespokojnie.
Zza pni widać postacie, jak zbłąkane cienie.
Żołnierz czuwa wzdłuż torów nadal niestrudzenie

A trzask gałęzi spod butów oddziału AK-a
Z ciszą płochliwą w podchody zawzięcie wciąż gra.
Oczy błyszczą świetlikiem spod gęstych paproci,
Gdy w bezsennej źrenicy księżyc blask swój złoci.

Wiatr ich oddech wstrzymuje w cierpliwym czekaniu,
Gdy się tor kołem budzi w lekkim kołataniu
I zdawać by się mogło, że to pociąg wroga,
A to tylko historię snuje czujna głowa.

Mroźnym powietrzem płyną opary ogniska.
Płomień iskrami w niebo drzemiące się wciska.
Drzewa szumią pieśniami partyzanckich głosów.
Pajęczyny się mienią kolorem ich włosów.

Przy pomniku, co akcję z sierpnia upamiętnia,
Dwie osoby w mundurach jakoby od święta
Pełnią wartę choć zmysł ich nie złowi człowieka –
Ich historia tam stoi, chociaż czas ucieka.

O, Wąsoszu – Konecki jak wiele widziałeś
I jakich bohaterów wspaniałych poznałeś.
Dziś las twój opowiada tamte dawne dzieje.
Partyzantów pieśń płynie – wiatr nią drży i wieje.

Obok życie się toczy w codziennym spokoju,
Nie znające oddziałów partyzanckich znoju.
Teraźniejszość się zdaje przeszłość zaniedbywać.
Ona jednak nie myśli ciągle się ukrywać,

Więc szelestem konarów nas do wspomnień wzywa
I nazwiska AK-owców szumem drzew przyzywa,
Wskrzesza pamięć o chłopcach, którzy to wojence
Składali swoje życie jak w matczyne ręce.

O, Wąsoszu – Konecki zawsze opowiadaj
I historii tę prawdę szumem drzew wykradaj,
Byśmy Szwieca „Robota” zawsze wspominali,
Partyzantów „Ponury-ch” w lesie dostrzegali.



OBYCZAJEM


Dzień imienin, gdy nastaje,
Jest witany obyczajem,
Którym wszyscy chłopcy z wioski
Bez spółgłoski, samogłoski –
W głuchej ciszy gdzieś pod drzwiami
Zdobią domy gałęziami,
Obwiązują to obejście
Na pomyślność i na szczęście,
Szpaler robią konarami
I pod liśćmi dachówkami
Zanim kogut w głos zapieje,
Nim noc zrzednie, nim zadnieje
Budzą wszystkie instrumenty:
Akordeon, skrzypce, bębny,
Śpiewem echo przepłaszając,
Domowników wybudzając.
Na orkiestrę tuż przed progiem,
Która tańcem drażni nogę,
Patrzy z okna ojciec, matka,
A przy płocie też sąsiadka,
Panna, co ma chrztu rocznicę,
Co rumienią się jej lice
Ze wzruszenia i radości,
Że jej dom kolegów gości,
Wyróżniony obyczajem
Pachnie brzozą niczym majem,
Opleciony z każdej strony,
Młodym drzewem okraszony.
Szarpie matka za drzwi klamkę
Przez fartucha lnianą szmatkę,
Szarpie ojciec z całej siły,
Aby drzwi się otworzyły,
Ale węzeł młodej brzozy
Nie dopuszcza doń swobody.
Śpiew w świat niesie wiatr szalony,
Skrzypce i akordeony,
Bębny, dłonie rozklaskane
I przytupem rozhasane
Stopy w krokach poplątanych.
Dźwięk ust szczerze roześmianych.
Gdy drzwi drgnęły zawiasami,
Szła rodzina z łakociami
Chleba, wódki i kiełbasy,
Wszystkim dzieląc te frykasy,
Wznosząc w górę toastami,
Radosnymi okrzykami
„Najlepszego!” – wszem życzenia...
Miłe sercu te wspomnienia.
Szkoda, że w Wąsoszu dzisiaj
Gdzieś zaginął ten obyczaj,
Że nie ujrzysz roztańczonych,
Na podwórku rozgoszczonych
W dniu imienin jakiejś panny,
Gdzie śmiech słychać nieustanny,
Gesty szczerej życzliwości
Skok muzyki w rytm radości.



O, PANIE...


Nic już nie cieszy bez Ciebie mój Panie,
Nic nie pokrzepia, nie koi nadzieją.
Dzień w pełnej krasie przed mym okiem staje,
A chrypą echa demony się śmieją

I zacierają długich palców ręce
Pouczepiane gałęzi kwitnących,
I wtórujące żałobie i męce,
Drapią pazurem dusze konających.

Kościoły puste błagają litości,
W tabernakulum Jezus porzucony,
A na ulicach śmierć, co białe kości
Wrzuca na wózek, kiedy biją dzwony.

Kwilenie ptaka jest niczym udręka,
Bo do obrazu rzeczy nie pasuje.
Śmierć oczodołem na ofiary zerka,
W ukryciu liści i kwiatów czatuje,

I niespodzianie jak złodziej przychodzi
Niby łagodna jakby przeziębienie,
Zaciska gardło, ciało zgonem godzi,
Aż z płuc uchodzi bezradne westchnienie,

Następnie ciągnie na drewnianym kole
Kopy ściśniętych skorup człowieczeństwa,
Później… jak zwierzę, które zdechło, w dole
Wciska liczebnie bez błogosławieństwa,

Po czym powraca na pole swych łupów
By nowe zebrać i w pieczarze schować.
Dłonie zaciera, gdy pośrodku trupów
Poczętym dzieckiem gardzi biała głowa.

Nic już mnie Panie wokół nie weseli,
Bo pod stopami otchłań – przełyk grobu,
Którego czeluść jęzorem płomieni
Nie zaspokaja piekielnego głodu,

Więc politycy eutanazję sieją,
Młodzi bezczelnie wierzą w swoją młodość,
Świat hołd oddaje nędznym przywilejom,
Promując tylko egoizm i podłość.

Dziś fizjologia, chęci i kaprysy
Sumienie dawno wyparły z obiegu.
Nieliczni tylko wysyłają listy,
By Bóg zatrzymał to szaleństwo w biegu,

Lecz ci zazwyczaj obłędem nazwani
Dziś się błąkają tylko w samotności,
Nieliczni bowiem są również kapłani,
Którzy potrafią wszak służyć Miłości,

Większość upija się Twym Miłosierdziem,
Zapominając o Sprawiedliwości,
Głoszą, że nigdy nie zdradzasz się gniewem,
Gardząc zapisem w Pismach Twej Świętości.

Szukam Cię Panie, bo tęsknię okrutnie
I nie znajduję miejsca w tym, co wokół.
Jestem szczęśliwa, choć czuję się smutnie,
Bo wiem, że patrzysz na mnie niczym sokół

I ta świadomość mą duszę umacnia,
I inspiruje do zerkania w Niebo.
Bezcennym skarbem każda dusza bratnia,
Która wymyka się ciała potrzebom.

Błogosław Panie czasom w czarnej chuście,
I Wodą Życia karm Swoich wybranych.
Niech każdy, zanim którykolwiek uśnie,
Pozna, że Królem jest Pan Zmartwychwstały.



wtorek, 14 kwietnia 2020

SPACER


Chcąc się czasem oderwać od rzeczywistości,
Idę często w wspomnienia, gdzie dzieciństwo gości…
Stoję twarzą przy płocie zwróconą w bzu kwiaty,
W akacje, co stroi kołnierz płatków puchaty,

W wiśnię, co pochylona w kierunku Janowa
Pod kapeluszem kwiatów głowę swoją chowa,
Jerzyn, co drobnym liściem gałęzie skrapiają
I w bzu pniach strzelistych kokardy splatają,

We wrzosy, które za bzu kurtyną pęcznieją
I pochodnią fioletu na jesień jaśnieją,
Nostalgię akcentując w trawach przekwitniętych,
Co są pod parasolem pajęczyn rozpiętych…

Teraz już tego nie ma – dom wyrósł przede mną,
W którym od drzew przesianych w oknach zda się ciemno,
A tuż obok następny i trzeci wyrasta,
Jakby chałką plecioną z drożdżowego ciasta.

W prawą stronę wyglądam, wciąż stojąc przy płocie.
Widzę dachy gospodarstw topniejące w złocie.
Obok stoi odlewnia – była Dziedzicowa.
W sąsiedztwie drzew zasłona dom Piekarskich chowa,

Dalej po Werensowej pan Ryszard z Zarowia,
Nieco dalej ze Stasiem pani Pabiaszowa,
A za jej ogrodzeniem Janusz Ciaś z rodziną,
Z gołębiami co w górze śnieżnym piórem płyną;

Pani Fredzia Kowalczyk i państwo Kosowie,
Obok państwo Mączyńscy jak głowa przy głowie,
Po przeciwnej zaś stronie dom pusty się wznosi
I o córkę sołtysa z rodziną się prosi,

A następnie Potoccy, państwo Wójcikowie;
Nowi mieszkańcy, których nie wspomnę w mym słowie,
Bowiem obcy są dla mnie ci nowi przybysze,
A jak nie znam nie piszę, co od kogo słyszę.

Prawa strona Wąsosza – Przymiarki się kończy
Krzyżem Pana Jezusa pośród dzikich pnączy.
W lewą stronę wyruszam i idę przed siebie
Pod baldachimem liści na słonecznym niebie.

Mijam państwa Wierzbickich, co siedzą w ogrodzie
I państwa Jakubowskich, którzy żyją w zgodzie
Z córką Zosią Brzezińską po mężu Bogdanie…
Już ich nie ma wśród żywych, choć ich cień zostanie,

Jak po Niusi, jej mamie Wierzbickiej z nazwiska
Mieszkających, gdzie teraz zakład pana Zdziśka,
A tuż za nim wciąż mieszka Marzenka od Ciasia,
Która w rzeczywistości ma na imię Jasia.

W sąsiedztwie dom w ruinie po zmarłym małżeństwie.
Choć patrzę na te zgliszcza, wciąż widzę w nim szczęście,
Na ławce państwa Dudów pod studnią siedzących,
Spokojnych ust uśmiechem wszystkich witających,

A obok domek stoi Krysi oraz Janka,
Którego strzeże suka wabiąca się Krajka,
A dalej zamieszkali szanowni Kwietniowie,
Za nimi zaś od dawna państwo Nowakowie –

I na nich lewa strona Wąsosza – Przymiarki
Wyznacza topografią linię swojej miarki,
Więc idę, za zakrętem w stronę Nowin krocząc,
Wzruszeniem wspomnień żywych oczy swoje mocząc,

Mijając dom Siulczyńskich, Kosów i Mazurów,
Naprzeciwko przystanku opuszczonych murów,
Przechodząc obok miejsca, gdzie mieszkała Kaja,
Za którym Ostrych Górek kontur się wyłania.

Idę prosto przed siebie asfaltową drogą.
Bujna zieleń mnie koi rozkosznie i błogo,
Odsłaniając mym oczom dostojność kościoła.
Za nim Starej Wsi radość w gościnę mnie woła.

Wokół lasy i pola porośnięte łąką –
Kiedyś bruzdy ziemniaków okraszone stonką.
Przez te gaje, zarośla, kwiatów polne łany
Szum rzek płynie, co ptasim śpiewem przeplatany,

Unosi się z wód Czarnej oraz ujścia Krasnej
Wstążką nieba jak nitką w politurze jasnej…
Przepiękna ta, dziewicza w swej urodzie ziemia
Dojrzały czas smuteczków w beztroskę zamienia,

Dlatego często wracam wspomnieniem w te strony,
By koić odprężeniem umysł udręczony,
By ludzi właśnie stamtąd powitać spojrzeniem,
Zaprosić ich na kawę wspomnień tych westchnieniem.



piątek, 10 kwietnia 2020

ŚWIEŻOŚĆ


Przestrzeń pachnie świeżością z dzieciństwa mojego,
Unosi się rosą, sokiem traw, mgłą i ziemią
I nie czuć jej żarem powietrza prażonego,
W którym różnorodności niczego nie zmienią,

W którym tylko jałowość niczym suchość ognia
Węch stapia i nos drażni piekielnym odorem
I pachnie jednolicie każdego dnia co dnia –
Tym samym betonowym, rozgrzanym fetorem.

Dziś wszystko jest już inne, jakby odrodzone,
Kropli wody w zieleni ożywione wonią,
Nutą wyrazistości mocno przyprawione,
Rozsiane wszem wobec hojną, silną dłonią.

Wiatr niesie dobrodziejstwa jak kelner na tacy
I można uszczknąć smaków różnorodnej barwy
Bez zgadywania który, co dokładnie znaczy,
Bowiem powiew leciutki odsłania swe skarby

I nie trzeba już nosa wciskać w kielich kwiatu,
By doszukać się czegoś, co z nim się kojarzy.
Dzisiaj przestrzeń swe piękno pokazała światu –
Bukiet perfum, o którym świat w nostalgii marzy.

Dziś poranek jak słońce wschodzi mgły wilgocią,
Łzy z rzęs strąca na trawy do ziemi wtulone,
Złotem nieba jakoby miodową słodkością
Kropi drzewa żywicą lekko przyprószone,

Stopą trąca pył kwiatów, które jeszcze drzemią,
Skrzydłem chłodu odbija się, lecąc w obłoki,
Wydobywa spod gruntu woń równą korzeniom,
Zdradzającą wilgotne runa gorzkie soki.

Dziś noc pachnie jak deszczem, którego nie było,
I nektarem pąków, które do snu się tulą,
Stygnącym niebem, które złociście świeciło,
I perłami wody, które w błękit parują,

Tatarakiem i liśćmi zgniecionymi w dłoniach,
Igłą lasu, co szumi za horyzontami,
Ziołem wiankiem splecionym na zachodu skroniach,
Mlecznym ziarnem zbóż, makiem polnym i chabrami.

Jeden wniosek się tylko nasuwa w tym czasie,
Że w człowieku jest śmierci natury przyczyna.
Wszystko kona w codziennym zgiełku i hałasie
I powietrze przez ludzi cuchnie jak padlina.

Chciałoby się zatrzymać tę świeżość na zawsze,
Aby można w oddechu poznawać stworzenie,
Lecz w człowieku to wszystko, co bywa wręcz straszne
Niszczy i deformuje świeżości istnienie.




środa, 8 kwietnia 2020

SZKIC WĘGLEM


Widzę w szpalerze drzewa, które grubą kreską
Wydają się przebijać niebem na niebiesko,
Gałęzie, które z pąków wyciskają liście
I słońce, co się w rosie przegląda przejrzyście;

I widzę oceany turkusem uśpione,
Polnym kwieciem bogato i ręcznie zdobione,
Łaskotane skrzydłami zastygłych motyli
W politurze nektaru, który zapach pyli.

Słyszę ptaki w zamęcie szumów i szelestów,
W pluskach wody i wiatru nieprzebranych szeptów,
Łoskot pszczoły, co lotem przecina powietrze
I przy strunach harf, skrzypiec rozegrane świerszcze.

Słyszę mgły odetchnienie, co wznosi się w górę
I anioły, co przestrzeń trąciły swym piórem,
Odgłos płatków, co z hukiem spadają na ziemię
I poranne, uśpione dnia wschodzące pienie.

Czuję perfumy rosy w bryzie orzeźwienia,
Miodową woń owoców w stanie rozkwitnienia,
Żywiczny zapach ognia ziemniaków w popiele,
Aromat runa jakby kadzidła w kościele,

I czuję wilgoć ziemi, która obrodziła
I hojnie się na wiosnę ziołami nakryła,
Korzenie, które pachną napojem źródlanym,
I wieczór, który kusi urokiem różanym…

To wszystko jednak tylko węglem szkicowane,
Ułomnie przez zmysł ludzki światłem odbijane,
Ożywiane konturem różnorodnych cieni
Na tle płowych promieni półzłotem się mieni.

Kiedyś zobaczę obraz wyższego stworzenia
W łunie niebywałego mej duszy olśnienia
I nie poczuję żalu, gdy ziemię opuszczę.
Będę leżeć w hamaku, który tworzą bluszcze,

I podziwiać w kolorach dziewiczych to wszystko,
Co przede mną już dawno nad niebem rozbłysło,
Co mnie czeka, gdy tylko doczesność porzucę
I do domu na wieki z radością powrócę.



NAD ZIEMIĄ


Stoję na brzegu plaży, a fale zielone
Opływają me stopy lekkim uderzeniem,
Później się oddalają jakby zawstydzone,
Po czym… znów podpływają rosy rozproszeniem,

Pianą śnieżnych stokrotek oplatają nogi,
W przezroczu odbijając złote kwiaty słońca.
Szum wody bryzą niesie spokój słodko-błogi,
Jakby przestrzeń nie miała ni granic, ni końca.

Przede mną błękit morza, albo oceanu
Zda się do mnie przemawiać pewnym zachęceniem,
By rzucić w toń me myśli jak strumieniem z kranu,
Pozwolić ciału płynąć z fal tych uniesieniem.

Gra świateł się rozpryska na iskier miliony,
Dzięki którym zwierciadło mieni się brokatem,
A horyzont w niebieski kolor zatopiony
Zda się, niczym wodospad, wypływać wszechświatem.

Stoję nadal milcząca, a stopy me wiszą
Nad przepaścią błękitnym winem wypełnioną.
Fale biją o skały i duszę kołyszą,
By nie była czymkolwiek banalnie zlęknioną.

Gwiazdy zdały się wtopić w wody tej przezrocze,
Jakby niebo pode mną dłonie rozłożyło
I czekało cierpliwie, że niebawem skoczę,
Więc dlatego obłoków skrzydła rozłożyło,

Lecz ja stoję spokojna z zamkniętymi oczy,
A wiatr rześki opływa me ciało i duszę.
Nie dbam o to, czy zmysł mój cokolwiek przeoczy.
Wiszę teraz nad ziemią, choć wcale nie muszę.

Wokół… cisza, czujności błogie ukojenie,
Jakbym nagle się wzbiła latawcem nad światem.
Rzeczywistym się stało mej duszy marzenie,
Że mam ręce potężne, silne i skrzydlate,

Każdym ruchem jak wiosłem przebijam błękity,
Przesuwając się niczym żaglówką w przestrzeni…
Ręce moje jak ptaki – otwarte zeszyty,
Rozłożone jak skrzydła na sznurkach promieni.