środa, 14 maja 2025

ŚWIAT NIEMAL IDEALNY

Luis mnie Amstrong głosem swym napawa,

Bo drzewa, róże kwitną i dla ciebie,

Bo brzmi miłości w jego słowach sława,

Że każdy kocha niewyłącznie siebie


I że mijając pieszych na ulicy,

Ściska ich dłonie, "jak się masz?" - wołając...

Tymczasem w dali ktoś zraniony krzyczy,

Od strzału w piersi samotnie konając.


Na jego twarzy nie kolory tęczy,

A kurz, co z zgliszczy spłoszony osiada.

Ciemny dzień oczy bólem jego męczy,

A noc świętości ni krzty nie posiada.


Gdy śpiewa Luis o płaczących dzieciach,

Które w beztrosce szczęścia dorastają,

Widzę pociechy, szukające w śmieciach

Czegoś, co w usta bezmyślnie wkładają,


Aby oszukać głód od środka żrący

Brzuch pełen ognia na miarę pożogi.

Spod stóp ich płynie szczurów strumień rwący.

W gnijących resztkach brodzą bose nogi.


Nie widzę nieba, białych chmur w błękicie,

O jakich pieśnią Luis Amstrong prawi,

Tylko zdeptane na proch kruche życie

Pociechy, co się żalem, płacząc, dławi,


Siedząc przy matki zwłokach zbezczeszczonych,

Które wręcz z dziką niemal zachłannością

Dziobią i jedzą kruki oraz wrony,

Walcząc o kęsy ciała z zawziętością,


Gdy wokół rozpacz kracze wniebogłosy,

Echo bezradne niesie w świat wołanie,

Żebrzące wszędzie bezwstydnie pomocy,

A obojętność odpowiada na nie.


Nie widzę nieba w słonecznym podszyciu

Ani obłoków pod tęczowym łukiem,

Śmierć tylko, która przeciw staje życiu,

I się panoszy bomb, pocisków hukiem.


Słyszę jak Amstrong rozpłakane dzieci,

Lecz te w kopalniach ciemnych dorastają,

Gdzie czas bezdusznie na pracy im leci,

Gdyż ich z dzieciństwa wielcy okradają.


Dostrzegam błękit na perłowej piersi,

Co na czerwonym dywanie króluje,

Gdy ten pod suknią krokami szeleści,

Kiedy ta trenem po nim spaceruje.


Ów łzy szafiru z papilarną linią

Niepełnoletnich w podziemnych tunelach

Świadczą, że lata im jednako miną,

Kiedy Luisa nadzieja rozpiera,


Że się nauczą kiedyś jeszcze więcej

Niż kiedykolwiek on to będzie wiedział...

Mnie na te słowa krwawi jednak serce,

Bo w szkolnej ławce niejeden nie siedział,


A za szafirem, kobaltem lub złotem

W butach za dużych o lat kilkanaście

Wsiąkają w ziemię trudów słonym potem

Nim ciało wątłe na wieki nie zaśnie...


Mój świat wspaniały - nie mogę zaprzeczyć -

Nie osiągalnym zdaje się marzeniem,

Kiedy to ogrom absurdalnych rzeczy

Żongluje ludzkim, niewinnym istnieniem.


Świat nasz wygodny, niemal idealny,

W którym jest dla nas wszystko oczywiste,

W innym wymiarze jest wręcz nierealny,

Bo słońce chłonie niebo gorzko-krwiste,


Więc kiedy dla mnie kwitną drzewa, róże,

Dla ciebie tuman wznosi się półmroku.

Ja mam deszczowe i gradowe burze,

Ty cierń cierpienia kiełkujący w oku.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




ŻYCIE

Jaki żeś piękny, cudzie nad cudami!,

Którego nawet opisać nie umiem.

Władam jedynie prostymi słowami,

A tych stosownych nie znam, nie rozumiem.


Każdego ranka więc klękam przed tobą

Jak głuchoniemy, co krzyk odzyskuje

I nagle nie jest tą samą osobą.

Wzruszony tylko, klęcząc, popłakuje


I krzywi usta bezdźwięczną wymową,

Wrzaskiem jedynie wargi wykrzywiając.

Na co dzień władał inną zgoła mową

Za rzemieślnika jej moc w sobie mając.


Jaki żeś piękny, cudzie nad cudami!,

W promieniach słońca, które świat wybudza,

Pod gwiazd chorągwią oraz sztandarami

Z tarczą księżyca, co zmysły pobudza,


Światła poświatą pełznąc w łez padole,

Rzeki, jeziora w srebro przetapiając,

Cyrkonią mieniąc się w staw szklistym kole,

Rosę zaś łuną w świetliki zmieniając,


Przez co się łany łąk i pól wydają

Plonem kryształu, co szronem skrzy w nocy,

Spichlerzem, w który z obłoków spadają

Gwiazdy rażące swą jasnością w oczy.


Jaki żeś piękny, cudzie nad cudami!,

W nagich gałęziach, które pąki rodzą,

W ziarnach, co z ziemi wychodzą kiełkami,

W kwiatach, co miodem pszczoły do się zwodzą,


W dmuchawcach, które wiatr wszem rozdmuchuje,

Zieloną przestrzeń ziela dorodnego

Niczym płatkami śniegu przysypuje,

W szumie listowia szelestem rwącego


I w szumie deszczu, co pluszcze i dzwoni

Kroplami wody jakoby wibrafon,

W gradzie, co dudni stadem dzikich koni,

W ciszy, co zda się śpiewać przez megafon.


Jaki żeś piękny, cudzie nad cudami!,

W mych dłoniach, które są przepracowane,

W myślach, co marszczą me czoło nad brwiami,

We włosach, co są szronem malowane,


W sercu, co bije i nieziemsko czuje,

W umyśle, który każdą rzecz rozważa,

We krwi, co tobą zachłannie pulsuje,

I w ciekawości, co spokój naraża


Na ból sumienia i jego bezsenność,

Na którą cierpi ciebie człek spragniony,

By ciebie wielbić przez swą długowieczność,

Gdy byt jest śmierci przez czas zastawiony.


Jaki żeś piękny, cudzie nad cudami!,

Czego nie ujmie kunsztem żadna sztuka.

Chłonę cię, cudzie, moimi członkami,

Przez co ma dusza miejsca w tobie szuka.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




ROZPRAWKA O STAROŚCI

ROZPRAWKA O STAROŚCI

Trudno starością ochrzcić ciało chore,

W którym ni siła, ni zwinność nie gore,

Którego oczy bielmem wypalane

W bystrości wzroku nie są już te same,


Gdy, choć krok nogi ze sobą związuje,

Oddech świszczący z piersi ulatuje

A dłoń uściskiem tężyzny nie grzeszy,

Duch w owym ciele młodością się cieszy.


Trudno zarzucić dość sędziwej damie,

Że już w szeregu dzierlatek nie stanie,

Kiedy jej członki rwą się wciąż do tańca

Nieskrępowane modlitwą różańca


I kiedy echo śmiechem swym zaraża,

Rzadko się gniewa, tym rzadziej obraża,

Kiedy zachłanna jest na komplementy

I wrze w jej sercu wigor niepojęty.


Trudno zarzucić, że nie jest młodzieńcem,

Temu, co skronie siwym skrzą się wieńcem,

A mimo tego myśli ma figlarne

I nastawienie do życia nie! czarne,


Temu, co walczy o swoje wartości,

I nie narzeka, gdy go łupią kości,

A za niewiastą jeszcze się obróci,

Czując w krwi lekkie łaskotanie chuci.


Niejeden bowiem z tężyzną Zeusa

Z byle powodu się nad sobą wzrusza,

W lamentach tracąc swe zmysły zawzięcie

I ogłaszając wszem sobą przejęcie.


Niejeden bowiem jak Ares, Apollo

Wlecze się, idąc i szurając, wolno

Jakby od ziemi stóp oderwać nie mógł

I bez przyczyny wyraźnej zaniemógł.


Niejeden łypiąc okiem na dziewczynę,

Chętnie by wsunął się sam pod pierzynę,

By nic nie robić, jeno spać, stękając

I bóle w krzyżu od leżenia mając.


Niejedna smutkiem zatruta niewiasta

Jako zakalec drożdżowego ciasta

Humorem wszystkich zadręcza i męczy

A makijażem za wiek swój nie ręczy,


Bo w blasku słońca niczym Afrodyta

Pięknem i wdziękiem uwodzi, zachwyca,

Ale po nocy owa Nefretete

Posiada cechy fizyczne, lecz nie te,


I, sunąc, stęka, niczym duch zawodzi,

Że jej powietrze na urodę szkodzi,

Garściami łyka diety suplementy

I dba o spokój, lecz najlepiej święty.


Z tego wynika, Panie i Panowie -

Starość się rodzi u człowieka w głowie.

Nie świadczy o niej w związku z tym metryka,

A duch (nie ciało!), co więdnąc, kuśtyka.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 13 maja 2025

JAK ORZEŁ

Chciałabym poczuć wiatr na mej skórze,

Który me ciało na wskroś przeszyje.

Niechajże drżenie jak w płatkach róże

Od stóp po głowę powiewem zmyje


Zmęczenia ciężar i kurz wysiłku,

Odłamki lęków, rany z upadków.

Niechaj me włosy na linach kilku

Wciąga jak żagle wzdęte na statku.


Niechbym poczuła plusk pod stopami,

Który przestrzenią się wpław kołysze.

Chcę być rozpięta, by ramionami

Niczym nadajnik pochłaniać ciszę.


Chciałabym poczuć wiatr, który pachnie

Płatkami śniegu, soplem w promieniach.

Owej świeżości zmysł we mnie łaknie

Niczym spragniony, co w splotach cienia


Spierzchnięte usta zwilżyć próbuje

Szorstkim językiem na wiór wyschniętym,

Spękane wargi wręcz usiłuje

Nakarmić rosą z pieprzowej mięty.


Takiego wiatru dzisiaj mi trzeba

I jego dłoni silnych na sobie,

Bym pod bezkresem w błękitach nieba

Mogła dryfować jak liść na wodzie.


Chciałabym stanąć na takim szczycie,

Który się mieści pod jedną stopą,

Bym zostawiła przyziemne życie,

Mając obłoki pod nią, nie błoto,


I wiatru fale, co odklejają

Ciało oporne do nieważkości,

Oraz powietrzem swym wypełniają

Me umęczone, zbolałe kości,


Abym się wzniosła lekkością myśli

Ponad przeciętność ludzkiej natury.

Niechaj się we mnie nareszcie ziści

Sen, by przecinać skronią swą chmury.


Chciałabym wiatru mieć te zdolności,

Które w człowieku lekkość wzniecają,

By nad poziomem szczerej radości

Doznawać stanów, co odsłaniają


Wolności sedno wciąż utajnione,

W zwykłej tułaczki codziennych trudach

Pomimo starań niedoścignione

Wbrew naiwności, że dziś się uda.


Chciałabym poczuć wiatr na mej skórze.

Otwieram zatem okna na oścież.

Stoję piętami tylko na murze,

Z którego skoczyć byłoby prościej,


Na co się jednak nigdy nie skuszę,

Bo inne płoną we mnie zamiary.

Ja wszak szybować jak orzeł muszę

I świat opuścić posępnie szary.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 8 maja 2025

KIM...

Dzieciństwo moje mnie porzuciło.

Obce mi zatem są jego cechy.

Życie się bowiem na mnie zemściło.

Miałam mizerny ochłap uciechy.


Marzenia niczym stada motyli

Na co dzień w siną dal uciekały.

Nie znałam wróżek, by w jednej chwili

Świat mój dorosły odczarowały.


Troski w me myśli wdarły się siłą,

Przez co me oczy w mroku widziały,

Więc jako dziecku trudno mi było

To, co emocje nie przyswajały,


Ułożyć w całość dłońmi małymi

Z kawałków mego zbitego życia,

Co krawędziami swymi ostrymi

Tworzyły rany już nie do zszycia.


Jako panienka więc miałam blizny,

Przez co się sobie nie podobałam...

A los mi wlewał krople trucizny.

Jutra przed sobą nie dostrzegałam,


Z dnia na dzień ciągnąc się po podłodze

Pośród nie! kwiatów, lecz stóp zapachów.

Zorientowawszy się, że nie chodzę,

Pełznąc po bruku, cierniach i piachu,


Chwyciłam rękę czyjąś przypadkiem,

Która palcami mą dłoń dźwignęła,

I w jednej chwili, Pan Bóg mi świadkiem!,

Noga na Ziemi moja stanęła.


Proch się osunął z mojego ciała,

O bruk na drobny mak się zbijając.

Twarz moja łzami się obmywała,

Wręcz z lotu ptaka świat oglądając.


Asekurując się tym ramieniem,

Krok wysunęłam i szłam przed siebie

Jak linoskoczek, co płochym cieniem

Rozkołysany idzie po niebie...


I od tej pory lata minęły,

W których się chodzić tylko uczyłam.

Oczy pod stopą wzrokiem utknęły.

Od drogi późno je odkleiłam,


Więc kiedy wreszcie w lustro spojrzałam,

Zlękłam się kogoś w nim mi obcego.

Czy całe życie tak wyglądałam

Pomimo ciała kiedyś małego?!


Dłońmi szorstkimi zmarszczek dotknęłam,

Wpatrując w źrenic się rozmydlenie,

A ramionami dziecko objęłam,

Którego żal mi było szalenie.


W strumieniu wody zamknęłam oczy.

Strugi toczyły się w bruzdach skóry.

Z końca w początek nikt nie przeskoczy...

Już uleciały mych ptaków sznury.


Został na ustach moich smak kurzu,

Na skroniach nici babiego lata...

Dzień coraz krótszy, wieczór się dłuży

A deszcz ze słońcem często się splata.


Stojąc pod drzewa nagą koroną,

Patrzę za siebie łkającym wzrokiem,

Na nogi bowiem mnie postawiono,

Więc delektuję się dzisiaj krokiem,


A przecież wielu jest, co się korzą,

Ciągną na brzuchu ludzką pogardę,

Ślad swego życia nosami orzą,

Mając nie pięty, lecz palce twarde.


Nie od nas samych bowiem zależy,

Kim albo czym się z wiekiem stajemy.

Nie sztuką kopać kogoś, kto leży.

W innych jest widać to, co siejemy,


Bo, gdy w człowieku godność umiera

Przez społeczeństwo żywcem grzebana,

Powiek na światło mu nie otwiera,

Mając wrośnięte w ziemię kolana...


Szukam dziś takich, co się czołgają.

Nie, by dług spłacić, ale ocalić

To, co ci ludzie gdzieś w sobie mają

I co by mogli w sobie pochwalić.


Ja miałam szczęście zobaczyć siebie

Po wielu latach w lustra odbiciu.

Niejeden jednak niestety nie wie,

Kim był, choć pławił się w pięknym (?!) życiu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





środa, 7 maja 2025

ŻAŁOBNICA

Stoi latarnia samotnie przy drodze,

Mej wyobraźni (wbrew oczekiwaniom)

Trzymając mocno niepokorne wodze,

Więc przystanęłam, głodnie patrząc na nią,


A ona, wisząc głową żałobnicy,

Spływa pod nogi strumieniem poświaty,

Która się sączy ze szklanej źrenicy

Jakby prowadząc umarłych w zaświaty,


I nawet nie drgnie, i się nie rozejrzy.

Wzrok jej pod stopy zdaje się rzucony.

Kto pod jej powiek tajemnicę wejrzy,

Zobaczy smutek żalem jej mącony.


Stoi w zadumie jak dama ze stali,

Która nad grobem pustym łzy swe leje.

Oko jasnością bladą wręcz się żali.

W zamarłej piersi cierpienie goreje.


Trochę mi matkę w bólu przypomina,

Co wywarami ziela odurzona

Samotnie żegna jedynego syna,

Bo choć milcząca, lecz niepogodzona


Ze stratą, której udźwignąć nie sposób,

Wrzeszczy lamentem, co ciszę rozsadza.

Gorycz jej żółcią wylewa się z oczu.

Odcięty język modlitwami włada,


A mimo wszystko... zda się niewzruszona,

Choć swą postawą bezlitośnie krzyczy.

Męką okrutną stoi powalona,

Gniew oraz gorycz trzymając na smyczy.


Patrzę jak wrasta odporna na drżenie

W ziemię, co falą traw do niej podpływa.

Słyszę w powiewach bezradne westchnienie

Wiatru, gdy szepcze, że jest nieszczęśliwa.


Kapelusz z blachy o szarym kolorze

W czerep jej zgrabny zda się wprasowany.

Z niego zaś woal w koronkowym wzorze

Zwisa na lico z pajęczyn utkany


I usztywniony powagę podkreśla

Siły głębokiej w asfalt zapatrzenia.

Myśl mnie nie popchnie w tej chwili najśmielsza,

Aby przejść obok, wychodząc z jej cienia.


Jakżebym mogła zdeptać tę żałobę,

Która się światła smutną łuną leje?!

Przechodzę zatem betonową drogę,

A dusza moja we łkaniu boleje,


Bowiem zostawiam w żalu żałobnicę,

Co się samotnie z swym cierpieniem zmaga.

W owej latarni wszak wyraźnie widzę

Człeka, którego świat bezduszny zdradza,


Gdyż, kiedy niesie krzyż swój na ramionach,

Życie się bawi, go nie dostrzegając.

On pod tym krzyżem udręczenia kona,

Twarz nieochrzczoną łzami obmywając.


Iluż jest ludzi cierpiących w sąsiedztwie,

O których zdarza się lekko rozprawiać,

Co świadczy tylko o uczuć kalectwie

Jakie ułudą zwykło się zastawiać? -


Z tą to refleksją wracam ze spaceru...

Latarnia zgasła a słońce wypełzło..

Pośród radości, obowiązków wielu

Smutkiem przez serce westchnienie mi przeszło.


Teraz zaś siedząc z kubkiem w obu dłoniach,

Widzę za oknem jasność w złotej szacie,

A mimo tego czuję na swych skroniach

Woal z pajęczyn podpięty pstrokacie


Oraz kapelusz z blachy żałobnicy,

Co się nad grobem pustym pochylała,

Sącząc strumienie ze szklanej źrenicy

Światła, którego gorzką łuną łkała.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 6 maja 2025

W TEJ CHWILI

Siedziałeś obok, mój Aniele Stróżu,

Kiedy o świcie ze snu się zbudziłam.

Snułeś się wzrokiem smutnym po podwórzu...

Patrzyłam tylko i nic nie mówiłam,


By się nie zdradzić i Ci nie przeszkadzać.

Tak pochłaniały Cię wzroku przestworza,

Że aż nie śmiałam Ci sobą zawadzać.

Przez łzy z twych źrenic biła złota zorza.


I chociaż słońce się nie wychyliło

Spod czarnej mazi, co nocą rozlana,

Spod twoich powiek światło ciepłe biło

I ciemność w skrusze padła na kolana.


Wiedziałeś dobrze, że ze snu przybiłam

Do mego łóżka, na którym siedziałeś,

Że się na Tobie okiem uwiesiłam,

A mimo tego na mnie nie spojrzałeś.


Zastygły źrenic swych nieruchomością

Dłoń zacisnąłeś na mych spiętych rękach

I wyszeptałeś z żalem, i z miłością:

Życie codzienne to ból i udręka...


W każdej wszak chwili człowiek siebie traci

A oprócz tego rozstaje się w drodze

Z tymi, za których pustką w sercu płaci,

Czując jej ciężar jak kulę przy nodze.


Dzień cię odziera z przywilejów wszelkich.

Samotność bywa zatem wyraźniejsza,

Bo głosem zmarłych jak szumem muszelki

Szepcze do ucha, żeś coraz silniejsza,


I ma w tym rację, czemu nie zaprzeczę.

Każdego ranka w tym mnie wszak utwierdzasz,

Bo kiedy los cię do parteru gniecie,

Spod jego buta zbolała wypełzasz


I ruszasz dalej z głową podniesioną

O daną lekcję życiową mądrzejsza.

Pod twego ciała mizerną osłoną

Dojrzewa dusza z każdym dniem piękniejsza...


Zalałam kawę parującym wrzątkiem.

Usiadłam obok z kubeczkiem naparu,

Mierząc się w ciszy z nowym dnia początkiem.

Rozmawiać z Tobą nie miałam zamiaru.


Chciałam jedynie milczeć oraz słuchać

O tym, co na głos w myślach rozprawiałeś.

Wtem mnie zacząłeś łokciem lekko szturchać,

Po czym z uśmiechem rozmarzonym wstałeś,


A gdy podszedłeś do okna wielkiego,

Za którym szalał wiatr jakby w lamencie,

Wypowiedziałeś wręcz coś bezcennego,

Że wbrew niedoli odnalazłam szczęście.


Wtem krtań powietrzem się zablokowała,

Struny zadrżały mimowolnie jękiem,

Pierś ognia cieczą wręcz zabulgotała,

Usta me krzywiąc wrzeszczącym przejęciem,


Bo oto nagle zdałam sobie sprawę,

Iż racji Tobie odebrać nie mogę.

Życie nie było wobec mnie łaskawe,

Ale nadzieją w każdym dniu je słodzę


I mimo wszystko oraz nade wszystko

Kocham bezwzględnie, chociaż platonicznie,

Choć mam pod stopą kamień i ściernisko,

Choć mnie do ziemi za kark nieraz ściśnie.


Spojrzałam zatem na Ciebie z uśmiechem,

A Tyś mnie objął ojcowskim ramieniem,

Szepcząc: Narzekać byłoby że grzechem.

Serce me drgnęło wzniosłym uniesieniem


Szczerej wdzięczności za rosę na trawie,

Mgłę, co opada tumanami pary,

I za łabędzie, i kaczki na stawie,

Za świt różowy i za wieczór szary,


Za śpiew skowronka, co się zawieruszył,

Świst ostrza kosy, gdy ziele podcina,

Za bez, co kwiatem słodyczy się puszy,

Za śnieg, któremu dziś jest obca zima,


Za chleby z pieca oraz zsiadłe mleko,

Zapach ogórków, które dziś nie pachną,

Za stopy, które obmywała rzeka,

Bo wbrew zmęczeniu drogi naprzód łakną,


Za obijane upadkiem kolana,

Gdyż mnie bez skrzydeł latać nauczyły,

Za duszę, która jest niepokonana,

Oraz za ciało, co ciernie spowiły,


Za ludzi, którzy mi się obrzydzili,

Gdyż swą postawą całkiem nieświadomie

Przestrzeń wolności we mnie utworzyli,

Która mych myśli spokój rześki chłonie,


Za czas na łące, gdy spod kwiatów polnych

Obłoki niczym sunące żaglówki

Widziałam jako puch mych marzeń wonny,

Gdy echo niosło odgłosy sierpówki,


Za zapach ściółki, grzybni oraz próchna,

Co się z igliwiem żywicznym mieszały,

Za deszcz przędący nici mokre płótna,

Za wiatr, co którym ubrania pachniały,


Za złote liście, zioła butwiejące

I babie lato, i gałęzie nagie,

Za wszystko kruche i znak mi dające,

Że tu na Ziemi długo nie zabawię,


Bo dzięki temu cieszyć się dziś umiem

Tym, co dla innych zdaje się banalne,

I choć samotność idzie ze mną w tłumie,

To szczęście moje jest nieobliczalne...


Spojrzałeś na mnie bezkresu oczami,

Przez które weszłam do nieskończoności.

Miałam wrażenie, iż wiszę stopami

Nad wibrującym stanem przyjemności,


Której nie sposób opisać słowami,

Choćby na miarę wieszczów szyte były.

Wtedy oplotłeś mnie swymi rękami

I nagle smutki wszelkie się skończyły,


I zrozumiałam w tej to krótkiej chwili,

Że świat tak piękny jest jedynie drogą.

Tęsknota we mnie nieustannie kwili

Za tym, co oczy znaleźć w nim nie mogą,


A czym mnie poją twych źrenic obrazy,

Kiedy mi w głębię ich spojrzeć pozwalasz.

Mam w sobie zgodę, ani krzty urazy,

Bo się, Aniele Stróżu, nie oddalasz


I nawet teraz - w tej mizernej chwili -

Nad klawiaturą siedząc pochylona,

Choć zmysł się żaden nawet nie wysili,

Czuję, że jestem Tobą otulona.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl