środa, 19 marca 2025

ADAPTACJA

Latarnie świecić nadal nie przestały,

Choć słońce zdjęło dawno już zasłonę.

Jakoby czaple wzdłuż chodników stały

Nad nurtem kroków cierpliwie skulone.


Wybladła jasność w poszarzałej szacie

Z różowym blaskiem nieśpiącego nieba

Swą jaskrawością nań osadzać zda się,

Wisząc na czubkach bezlistnego drzewa,


Które się wrosło rozkrzewioną grzywą

W przestrzeń wyciętą pierścieniem betonu...

Korona jego zamarła, o dziwo,

W bezwietrznym szumie milczącego tonu,


Więc usłyszałam rażącą tęsknotę,

Co się w gałęziach drzewa zagnieździła.

Poczułam w sercu ogromną ochotę,

By się ma dusza z nim hen! wypuściła


Jak jeździec, który do konia przylega,

Gdy ten galopem za horyzont pędzi.

Świadomość jednak wzrokiem w dal wybiega,

Przykrych widoków mym myślom nie szczędzi.


Nie widać bowiem przestworu zieleni,

Co się z błękitem rozgwieżdżonym zlewa

I kryształami rosy, skrząc, się mieni,

I pachnie kwiatem, i miodem dojrzewa.


Ścieżki asfaltu siecią zarzucone

Ścierają butów zmęczone podeszwy.

Ludzie nań suną w narzuconą stronę,

Zapominając o sobie bez reszty...


A mi się marzy wyjść poza granice

Życia w okowach, co smak zatraciło;

Wystroić nagość w przewiewną spódnicę,

By moje ciało deszczem się pociło;


Szczotkować włosy wiatru grzebieniami;

Usta zagłuszyć traw szumem o świcie,

Aby nie zdeptać szeptu podkowami

Ciszy, co piersią karmi moje bycie.


A mi się marzy ruszyć przez równiny,

W które się wgryza potęga górami;

Pędzić na oślep w kotliny, w doliny

Z rozpostartymi jak skrzydła rękami;


Zawisnąć w górze niczym ptak nad ziemią,

Aby wykrzyczeć światu, żem szczęśliwa.

Niech się radości dźwięki rozprzestrzenią!

Niech mnie natura do siebie przyzywa!


Gdziekolwiek będę, niechaj mnie ujmuje

Jako Indianin, co śladem mej stopy

Niczym barwnikiem twarz własną maluje,

Kreśląc na skórze szlaków moich sploty!


Tymczasem... siedzę w fotelu przed oknem

Z kubkiem pachnącym wypitą herbatą.

W słońca strumieniach rozmarzona moknę

I się przyglądam w trawie białym kwiatom.


Czas mi upływa wręcz niepostrzeżenie.

Trudno okiełznać pędzące minuty.

Słychać zegara bezradne westchnienie.

Pora założyć rozchodzone buty


I ruszyć w drogę, co papierem ściernym

Dla nóg znużonych marszem się wydaje.

Duch, będąc ciału wciąż kompanem wiernym,

Co krok do przodu na chwilę przystaje,


Aby się upić wiosną w przebudzeniu,

Co młodym winem w swym bukiecie trąca,

By iść nad ziemią w snów rozkojarzeniu

Ku zachodowi płomiennego słońca.


Bez tych postojów trudno by mi było

Zaakceptować moje tu istnienie.

Niech by się moje pragnienie ziściło,

Aby betony zalały przestrzenie


Bujnej zieleni, co rozkrzewia bory...

Wtedy bym chatę sobie postawiła

Z pni, które jeszcze nie straciły kory

I w których płynie wciąż żywicy siła;


Wtedy na progu sobie bym siadała

Wabiona śpiewem wiatru oraz ptactwa,

Odgłosów rosy ze czcią bym słuchała,

Które szelestem strąca cisza zacna...


Tego mi trzeba i niczego więcej,

Co niemożliwym niemal się wydaje,

Bo gdy wyciągam po to głodne ręce,

Świat, lecz z betonu, znów przede mną staje


I znowu muszę siebie w nim odnaleźć,

I znowu muszę zaczynać od nowa,

Z powodu czego można wręcz oszaleć,

Przed czym ucieka w rozmarzenie głowa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 12 marca 2025

EUROPA W KAFTANIE

Biega Europa po ulicach miasta

Pod baldachimem tęczowych kolorów.

Trudno odgadnąć... chłop to czy niewiasta?...

W tłumie dziwacznych libido-upiorów...


Świeci Europa gołymi dupami,

By wzmocnić hasło braterstwa, równości.

Wodzona za nos ślepo instynktami

Ustami krocza wrzeszczy o wolności,


Wielbiąc i chwaląc tylko przyrodzenie,

W świetle którego (na przekór myśleniu)

Rozum przestaje mieć jakieś znaczenie,

Tym zaprzeczając człowieka istnieniu.


Kiedyś Rzymianie, Starożytni Grecy

Hołd oddawali bogom tego świata.

Cywilizacja (być może dla hecy?!)

Dziś z homo sapiens stworzyła wariata,


Co przed wargami sromowymi klęczy

I penisowi pokłony oddaje,

Targany chucią potwornie się męczy,

Za co się gani i bez przerwy łaje.


Kiedyś nie przyszłoby to wszak do głowy,

Że seksualny popęd u człowieka

Wyprze dobitnie łańcuch pokarmowy -

Człek jeść nie musi (?!) a z seksem nie czeka,


Więc!, gdy go tylko pod brzuchem zaswędzi,

Czego zaciskiem ud zdusić nie zdoła,

Za swym instynktem nieprzytomnie pędzi,

Co wręcz o pomstę w nieboskłony woła,


Bo wówczas chwyta gdzie kogo popadnie,

Oddając upust swemu podnieceniu

Czy to w warunkach intymnych, czy stadnie,

W paradzie hucznej, czy też w zacienieniu -


To nieistotne; ważne!, by się działo

Wbrew ewolucji Karola Darwina.

Wciąż z człekokształtnych wiele w nas zostało,

W czym tkwi popędu bonobo przyczyna.


Instrukcja zatem w kwestii masturbacji

Wyparła ze szkół program nauczania.

Wiedza i nauka pozbawione racji

Sprawiły, że się głowa dupie kłania,


A ta (nie wiedzieć czemu wywyższona)

Słońce zaćmiła pośladków krągłością,

Dlatego ziemia Europą ochrzczona

Żyje jedynie fizyczną miłością,


Nie dbając o nic z tak wielkim oddaniem

Jak o libido wiecznie wygłodzone.

To lubieżności się ślepe poddanie

Z rozumu czyni władzy pozbawione


Centrum, z którego winno iść myślenie

Ku prawdzie oraz poznaniu, logice,

A które niszczy lekkie uniesienie,

Co ściąga spodnie, zadziera spódnice,


Przez co Europa stanęła na głowie

I kapeluszem zdobi przyrodzenie.

Chcicy wszem wobec rozbiegane mrowie

Wstrzykuje w ciało jadem znieczulenie


Na duszę oraz istotę natury,

Którym się zwykło wartości ujmować.

Nad tą Sodomą czarne wiszą chmury!

Czy tym Europa zacznie się przejmować?!


Leży bezwstydna niczym prostytutka

O orientacji niesprecyzowanej.

Żądza jej krąży w żyłach niczym wódka.

Resztki godności zatraca zdeptanej,


A gdy za kostkę Amerykę chwyta,

Kiedy przechodzi obok niej chodnikiem,

USA kopie od tyłu z kopyta

Za to, że nie chce wesprzeć ją grosikiem,


Że nią pogardza i że się jej brzydzi,

Że chce ją zbudzić, szarpiąc za ramiona.

Europa powstać z rynsztoku się wstydzi?!

Bez majtek leży chucią odurzona.


Czy zechcesz zacnie się Europo bronić,

Kiedy przekroczy wróg twoje granice?!

Zbrukane dupsko czy zechcesz zasłonić,

Czy zaczniesz palić na stosie dziewice,


By nienażartej żądzy gościnnością

Nieprzyjaciela przyjąć na swej ziemi,

Którą przykryjesz rozgrzebaną kością?!

Zginiesz bezwiednie, jeśli nic nie zmieni


Twojej postawy, poglądów, działania,

Jeśli nie wskrzesisz bezcennych wartości.

Dziś świat się w pas ci, Europo, nie kłania,

Więc nie okaże twym dzieciom litości.


Zamiast obwiniać Stany Zjednoczone,

Zasłoń gaciami wreszcie przyrodzenie

I w marszu połącz nogi rozłożone,

Między którymi gnije twe myślenie!


Odrzuć ustawy, co bańką mydlaną

Puszczane w przestrzeń są dla ogłupienia!

Przestań być dziwką z błotem wciąż mieszaną!

Wkrocz pewnym krokiem w okres odrodzenia!


Zajmij się wreszcie tematem rzeczowym,

Nie!, kto z kim sypiać powinien czy musi.

Nigdzie nie zajdziesz ów szlakiem tęczowym.

Nos, będąc w dupie, w końcu cię udusi


I to nie będzie wina Ameryki,

A tego, żeś się kaftanem związała,

Bo (miast w koszuli spiętej na guziki)

Tyś z gołym zadem jak małpa biegała.


Oj, miałby z tobą Freud niemało pracy,

Karol zaś Darwin wpadłby w obłęd zmysłów.

Serwujesz siebie lubieżną na tacy.

Topisz się w ściekach tragicznych pomysłów.


Ty, kiedyś w szatach z jedwabiu i w perłach,

Dzisiaj w kaftanie godnym obłąkańca,

Z paczką kondonów w ręku zamiast berła...

Trzymasz swe dzieci na smyczy w kagańcach,


Skupiając życie oraz ich uwagę

Na przyrodzeniu, które wbrew naturze!,

Ma w twym mniemaniu przeogromną wagę.

Taką się tobą brzydzę oraz nużę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 24 lutego 2025

NA ZAWSZE

Wciąż słyszę kosy zwiewne łaskotanie,

Świst ostrza, który trawy w bukiet ścina,

Ździebeł i kwiatów miękkie opadanie,

Co się w wachlarzach falami rozpina.


Soczysty zapach mięsistej zieleni

Skrapia powietrze sosnami pachnące.

Przestrzeń w złocistych strumieniach promieni

Wtapia się w siano drzemiące na łące.


Widzę motyli barwne rozhuśtanie,

Które wibruje oceanu taflą.

Słyszę skowronka szczodre rozśpiewanie

I trzask płomieni za kuchennym kaflem.


Kogut wciąż budzi we mgle śpiącą wioskę,

Którą dziś cisza głuchoniema tuli,

Brzęcząc pajęczyn postrzępionym włoskiem

Jakoby nitką poprutej koszuli


Szarpniętej kolcem jeżyn w bujnym lesie,

Gdy partyzanci się w nim przemieszczali.

Echo ich kroki trzaskiem runa niesie

Jakby w tych gąszczach nadal koczowali


Szwieca "Robota" chłopcy cichociemni

I Dobrzańskiego majora "Hubala".

Wciąż, gdy w tych borach, już się mocno ściemni

Oddział żołnierzy ogniska rozpala


I szumem wiatru pieśń się chórem zrywa,

Że "Dziś do ciebie przyjść (miła) nie mogę".

Noc nad iskrami szatę gwiazd rozrywa,

By choć w ten sposób okazać żałobę.


W tych świętokrzyskich osadach za płotem

Współczesność siedzi z wspomnieniem na ławce.

Szelest gałęzi nostalgicznym słowem

To, co minęło, zachowa na zawsze.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





sobota, 22 lutego 2025

KOŃSKIE W ŻAŁOBIE

Starych kamienic widzę długie rzędy

Okalające skwerek przy kościele,

Nad którym były kasztanowe pędy,

A dziś się nad nim niebo nagie ściele.


Brukowa kostka pożarła chodniki

I fale kwiatów brzęczące pszczołami,

Kleksy zieleni tworzące trawniki...

Zniknęli ludzie razem z ławeczkami.


Ucichły ptaki, bo drzewa wycięto.

Warkot silników, gwar z betonu miasta

Wabiony w przyszłość rozwoju przynętą

W szarą przyziemność się boleśnie wrasta.


Historia zda się błądzić po ulicach

Niczym bezdomna, której łzawią oczy,

Płoną żałobą odblaskami znicza,

Gdyż po zbiorowym grobie z żalem kroczy.


Wszystko się zmienia, lecz świadomość czuwa

Jakoby harcerz, który wartę pełni.

Zamordowanych ludzi się odczuwa.

Krążą wśród żywych i wciąż są bezsenni.


Widzę ich dusze września dwunastego,

Gdy się na skwerku w milczeniu gromadzą

Pod strumieniami deszczu jesiennego...

Czy ktoś je widzi?!... Nikomu nie wadzą?!...


Kalendarz wskrzesza to przykre zdarzenie,

Kiedy naziści Żydów rozstrzelali.

Chociaż się prochem stało ich istnienie,

Ci ludzie zmarli wśród żywych zostali.


O, miasto moje!, choć lgniesz do przyszłości,

I choć się zmieniasz, pracujesz i bawisz,

Wciąż oplatają się cienie przeszłości

A wiatr nad nimi szumnie śpiewa Kadisz.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





czwartek, 20 lutego 2025

MAŁO NAS

Mało nas dzisiaj w ciągłym zabieganiu

Za czymś, co zda się wcale nieistotne,

W nieustającym, przesadnym staraniu

O dni dostatnie, lecz często samotne.


Wiecznie pod presją spóźnionych zegarów

Biegniemy, na to już nie mając siły

Jakbyśmy byli wyrzutkami barów,

W których nas smutki niemal w trupa spiły.


Praca się stała życiem ponad życie.

Rosnące braki w nią nas wręcz wtopiły.

Przemija ślepo zaniedbane bycie,

Które zmartwienia o jutro spowiły.


Okradł nas system z czasu na refleksje.

Człowiek niewiele zaczął bowiem znaczyć.

Trudno wyciągnąć jest z doświadczeń lekcje.

Nie mamy kiedy sobie wytłumaczyć


Tego wszystkiego, co nas urobiło

Według sugestii władczych tego świata…

Życie się nasze w ciemnościach rozmyło

I jak ćma wokół smugi światła lata


Nadziei na to, że być może da się

Zaciągnąć lejce i galop zatrzymać,

Aby w spokoju usiąść na tarasie

I przestać siebie bezdusznie wyżymać


Niczym bieliznę do kropli ostatniej,

By na wiór wyschła do sznurka przypięta…

Być może kiedyś będzie wreszcie łatwiej,

Tymczasem goni codzienność przeklęta


Lęk nasz za lękiem, że ciągle musimy,

Zapominając o własnych potrzebach,

Które w pogoni za ciałem tłamsimy,

Startując jeszcze (co gorsze) w przedbiegach.


Nie ma okazji, aby porozmawiać

Z własnym sumieniem o tym, co nas boli.

Nauczyliśmy się słodycz udawać,

Trzymając w ustach pełną beczkę soli.


I w zakłamaniu patrzymy na siebie,

W oczach deficyt czegoś postrzegając.

Na własny temat niczego się nie wie,

Roszczenia innych wręcz w strachu spełniając.


Z głową spuszczoną między ramionami

Ciągniemy stopy z trudem po asfalcie.

Niechęć nas wiąże ciężkimi krokami

Wciąż stawianymi do przodu uparcie,


Trzymając w dłoni paragon na szczęście,

Którym jest karta, ale kredytowa.

Los się odwrócił przed nami na pięcie

I się pomyślność gdzieś skutecznie chowa.


Dzień za dniem mija jakby strzelił z bata.

Przed wschodem słońca z domu wyjeżdżamy,

A gdy zachodem noc się w łaski wkrada,

Z czołem przy stopach do siebie wracamy.


Trzask drzwi podkreśla jedynie samotność.

Cisza w mieszkaniu jak lód w szklance whisky

Podkręca myśli dokuczliwą głośność,

Co na biegunach straconej kołyski


Zda się kołysać wstręt do samych siebie

Na prawo, lewo wahadła ruchami.

Żyjemy w stadzie, lecz ciągle w potrzebie,

By być naprawdę i wreszcie nie sami.


Mało nas w sobie, jeszcze mniej w relacjach.

Świat wirtualny sobą szprycujemy,

Pławiąc się w kłamstwie najczęściej, w owacjach,

Na które (zda się) nie zasługujemy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 18 lutego 2025

SPIESZNO MI

Usiadłam na progu, by zawiązać buty.

Szarpnęłam sznurówki jak powozu lejce.

Obcas o próg stuknął niczym koń podkuty,

Który, by iść naprzód, nie widzi nic więcej.


Słońce się od wschodu zorzą roztopiło

Różowego światła czyniącą powiekę

Nieba, co na dobre się nie przebudziło

Ukryte pod nocy granatowym wiekiem.


Ścieżka się spod stóp mych wije niespokojnie,

Szemrząc ziarnem piasku przez wiatr rozcieranym,

Rwie jakoby rzeka w nieznane swobodnie

I ciągnie do marszu krok nieokiełznany.


Z wiekiem?... dni są krótsze i niedoścignione.

Jeszcze siebie widzę... wyrostka w spódnicy.

Teraz mam u ramion ręce przerobione,

Wdzięk, który utracił zwinność baletnicy.


Echo się wciąż śmieje dziecięcym odgłosem,

Biegnąc za gromadą ganiającą w berka...

Promienie lśnią pociech rozczochranym włosem...

Łopoczą nogawki trzymane na szelkach...


Dziś... nagie podwórko bezpłodnych agrestów,

Porzeczek, co straszą zgrabiałym badylem,

Cienie śliw, jabłoni - rozgadanych gestów,

Wspomnienie, co kuca przelotnym motylem...


Nawet resztki kwiatów darnie traw zdeptały,

Rdzawą stercząc lotką swych kłosów przekwitłych.

Głosy bliskich kluczem ptaków odleciały...

Nie pamiętam barwy owych głosów wszystkich.


Szum je liści stłumił, świst gałęzi zdzielił...

Cisza wyje, tęskniąc, za ich utraceniem...

Nadal czuję ciepło z gęsich piór pościeli -

Dotyka mej skóry sennym otuleniem...


Ciężko ruszyć w drogę, choć już późna pora.

Bez firanek okna skrzą w szybach wzruszeniem,

Drzwiami zaś bez klamki kłapie duchów zmora.

Wszystko wokół tylko razi spustoszeniem.


Boli mnie świadomość, że gdy stawiam kroki

Jakoby zaraza za mną się ciągnęła,

Za mymi plecami płynie wszak na boki

Śmierć, co teraźniejszość w przeszłość kosą ścięła,


Więc, gdy się odwracam, to widzę ściernisko,

Stada wron, co resztki ziaren wyskubują...

To, co było, zda się, że nadal jest blisko,

Choć temu świetności lata nie wtórują.


W drogę zatem! - po mnie nic tu w tym momencie.

Krajobraz jakoby po bezwzględnej wojnie...

Pustostany wokół niczym martwe szczęście,

A w nich dusze zmarłych krążą niespokojnie.


Przede mną zaś droga kwitnących grusz w polu,

Ozimina, której słońce źdźbła rozciąga,

Kamień przy kamieniu, co szlakiem mozołu

Ciężki kłus stóp moich w nieznane pociąga.


Choć skronie pajęczyn rozprutych nić zdobi,

Czoło przeorane pługiem trosk zastyga,

Serce bezradności swej się strasznie boi,

Chęć, aby iść naprzód, we mnie się nie wzdryga.


Stawiam więc z uporem, coraz mniej stabilniej,

Kroki, których nie żal odcisnąć na ścieżce.

Idę ku kobiecie we mnie całkiem innej...

Ona tamtej młodej gościć już wszak nie chce.


Widać, pogodziła się ze stanem ducha.

Siedzi pod gwiazdami, spijając dojrzałość.

Z ciszą często prawi i uważnie słucha.

Wdzięczność ją przepełnia, nie zaś gniew czy żałość.


Ona wiecznie w drodze, bez dachu nad głową.

Nie zostawi szczęścia w opuszczonym domu,

Po śmierci zaś będzie jak spisane słowo

Lub myśl niepotrzebna być może nikomu.


Spieszno mi w jej progi i nie wiem... dlaczego?!

Siła przeznaczenia ku niej mnie prowadzi.

Spojrzę w jej źrenice oka gasnącego...

Nic mi w tym momencie pewnie nie zawadzi,


By zdjąć wreszcie buty ze stóp przemęczonych,

Na których sznurówki piękno odciskają.

Dotyk jej poczuję dłoni pomarszczonych

Na włosach, co do snu już się pokładają.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






piątek, 14 lutego 2025

PEŁNIA KSIĘŻYCA

Pełnia księżyca niczym balon ognia,

Którego czerep Ziemię dźwiga w niebie,

Płomiennych świateł złocista pochodnia,

Bańką jasności co gore na drzewie


Nie paląc nagich konarów w nią wpiętych

Palcami magów masujących czule

Krąg bursztynowy i tarczą rozpięty

Jakoby szklaną, i wróżb pełną kulę.


Pełnia księżyca jak dziura w ciemności,

Przez którą każdy wydostać się może,

By przez tę bramę rażącej światłości

Porzucić smoły bezgraniczne morze;


Latarnia, która prosto w oczy świeci,

Monstrancji siłą zagłuszając ciszę,

I ku nadziei uprowadza dzieci,

Kiedy w nich spokój swą łuną kołysze.


Wystarczy - zda się - rękę w przód wyciągnąć,

By przejść na drugą świata lepszą stronę,

Zakończyć podróż piękną, choć mozolną,

Zanurzyć w pełni tej ciało zmęczone


I obmyć z kurzu drogi odmierzonej

Stopami, które już niewiele czują,

Na tafli ognia głowy rozmarzonej

Rozczesać włosy... Niech na niej falują,


Niech się wtapiają w ów pełni płomienie,

Ażeby skronie w koronie jasności

Poczuły myśli błogie uwolnienie

Niczym motyli spragnionych światłości.


Kto wierzy w bajki, baśni szepty słyszy,

Ten chwyci wiosło, by przestwór pokonać

Nocy bezdennej, co w demonach ciszy

Odwadze każe przez śpiew syren konać,


Ten owym wiosłem zacznie swą bezsenność

Ku księżycowi w pełni pchać kadłubem,

Aż ta uchwyci żeglugi skuteczność

Kiedy horyzont przebije jak dzióbem,


Spijając nektar z kielichu jutrzenki

Niczym koliber przy kwiecie wiszący.

Pełnia księżyca zaś w tiulach sukienki

Odbije krążek błękitem świecący,


Co niczym pieczęć zatwierdzi przymierze

Pomiędzy nocą i dniem się budzącym,

Świtem przemieni w ptaki nietoperze,

Zastąpi księżyc ów słońcem wschodzącym.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl