wtorek, 21 stycznia 2025

MARZĘ O...

Marzę o wierze, która mi pozwoli

Ufać, że człowiek zwierzęta przewyższa,

Bo gdy nań patrzę, serce, krwawiąc, boli...

Małpa wszak zda się homo sapiens bliższa.


Potrafi bowiem to, co jest niezbędne,

Docenić bardziej niżeli pieniądze,

Które w człowieku budzą myśli błędne,

Uruchamiając w nim najgorsze żądze.


Marzę o wierze, abym potrafiła

Patrzeć przed siebie z radością nadziei.

Nadprzyrodzona i wszechmocna Siła

Niech mnie z absurdu wyrwać się ośmieli,


Niech mnie wyciągnie nad tłum się wijący

W lubieżnych splotach fizycznej niewoli,

Nurtem zgnilizny w przepaście lecący

Z prądem koszmarnej i mrocznej niedoli.


Marzę o wierze, abym zobaczyła

To, co człowieka czyni wyjątkowym,

Bym się w ocenie jego pomyliła,

Widząc w nim hienę idącą na łowy,


Bym potrafiła kochać go na nowo -

Nie tak, jak kiedyś, ślepo, bezgranicznie -

Z żarliwym sercem oraz trzeźwą głową

Na chwałę tego, co metafizyczne.


Marzę o wierze, żeby nie zwariować

W tłumie szaleńców, którzy kaftanami

Pragnień, by masą rządzić, dyrygować,

Trzeszczą instynktu alfa łańcuchami;


Żeby zachować choć resztki godności

Deptanej niczym pet gnieciony butem,

Aby ocalić się od bezduszności,

Chronić przed ciałem, które jest zatrute.


Marzę o wierze, by mieć odniesienie

Do czasów lepszych od tych tu obecnych,

By pielęgnować w sobie przeświadczenie

O istniejącej, prawdziwej miłości,


Co nie zazdrości, ale motywuje,

Pychą się nigdy, złością nie unosi,

Bezwstydu nie zna i nie toleruje,

Dla prawdy wszystko zaś cierpliwie znosi.


Marzę o wierze, by mi rozświetlała

Tunele smołą ciemności zalane,

Aby listkami na wietrze szeptała,

Że nic do końca nie jest już przegrane,


Że gdzieś za mrokiem, co oczy wytapia,

Odnajdę miejsce soczystej zieleni

W rosie, co w którą słońce miód swój wkrapia

I bursztynowo w diamentach się mieni.


Wystarczy tylko przejść na drugą stronę,

By się uwolnić na wzór ptaków w locie,

Aby od Ziemi stopy odklejone

Tańczyły w Nieba szczerozłotym złocie.


Marzę o wierze jak ziarnko gorczycy,

Żeby, kiełkując i we mnie wrastając,

Rozbiła siłą skorupę donicy,

Ciała kruchego glinę rozsadzając,


Żeby mej duszy dawała schronienie,

Ożywczym cieniem rany opatrując.

Marzę o wierze i jest to marzenie,

W którym me członki puls istnienia czują.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





środa, 15 stycznia 2025

POKER KRÓLEWSKI

Poczuj jak płaczę oraz dotknij łzami

Mych łez, z którymi bezradność wypływa!

Dusza smagana zewsząd uczuciami,

Będąc w niemocy, nadal nie przegrywa!


Żywcem spod trupów że się wygrzebała,

Bólem schłostany grzbiet swój naprężając.

Blizna przy bliźnie blizną ją zsiekała.

Ona zaś idzie, w górę spoglądając.


By zostać sobą, wbrew tobie działała,

Furami złota, luksusów wzgardzając.

Nad martwym sercem twym się pochylała,

Z matczyną troską ów głaz przytulając,


Lecz ty nie drgnąłeś, świecie!, w którym spokój

Azylu dla się ciągle nie znajduje.

Depcząc sumienia twojego niepokój,

Ze zbocza zsuwa się i nań wdrapuje


Jakoby Syzyf, naiwnie ufając,

Że kiedyś stanie zwycięsko na szczycie

I, pod zmęczone stopy spoglądając,

Od wiecznej śmierci ocali swe życie,


Które się wzniesie jak słońce w południe

Nad kłębowiskiem zamętu i dziczy.

Obżarstwem ciao twe, świecie, napuchnie

I je rozsadzi głodu skowyt wilczy.


Wypełzną z niego wówczas wszelkie żądze

Niczym owadów larwy żerujące,

Co pod pancerzem, jakim są pieniądze,

Będą przeżuwać twe szczątki gnijące.


Ze złudzeń wtedy zapłaczesz odarty!

Potęga twoja jak bańka mydlana,

Wskaże żeś funta kłaków nic nie warty,

Chociaż byś upadł w skrusze na kolana,


Bowiem pokora strachem wymuszona

Cię nie uchroni przed tragicznym końcem.

Twoja dziewiczość żądzami gwałcona

Będzie światłości pozbawionym słońcem,


Nawet księżycem z blasku okradzionym,

Ciemnością, która oczu nie uzdrowi,

Pragnieniem wiecznie niezaspokojonym,

Uwłaczającą myślą rozumowi.


Poczujesz płacz mój, dotykając łzami

Łez mych, co siłą są mej bezradności,

Gdy ta wisząca nad twymi zwłokami

Cierpi z powodu do ciebie miłości!


Wówczas też poznasz ciężar swej przegranej...

Niestety wtedy będzie już za późno.

W tali kart pikiem waletów rozdanej

Asa w panice szukać będziesz próżno.


Dusza cię moja w tym czasie zaskoczy.

Poker królewski wachlarzem rozłoży.

Zwycięzcy wzrokiem zajrzy w twoje oczy,

Po czym sparciały płaszcz na grzbiet założy


I ci okaże pogardę wzajemną,

Którąś przez lata karmił duszę moją.

Jej bowiem zawsze było wszystko jedno,

W co ją sługusy twe językiem stroją,


Bo choć insygniów twoich nosi piętno

I choć ją nadal trzymasz na łańcuchu,

Żądze w niej twoje nieuchronnie więdną,

Ideologia twa nie ma posłuchu,


Bo dusza moja, wbrew tej zależności,

Niezwyciężona jest dzięki nadziei,

Wierząca w Miłość, która się miłości

Ciał w dzikim splocie sprzeciwić ośmieli,


Więc nawet jeśli zedrzesz z niej najlepsze,

Co w twym pojęciu jest wręcz bezcennością,

Ona pokaże ci, że tego nie chce,

I cię pożegna (nie! z gniewem) litością,


I, kart królewski poker zostawiając,

Od cię wygranej swej się nie upomni.

Parciany płaszcz swój na grzbiet zakładając,

O tobie, świecie przyziemny, zapomni.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 8 stycznia 2025

ZAPROSZENIE

Na pajęczynie turystycznych szlaków:

Dolina Krasna, Z Sielpi (zaś) przez Piekło

(nicią na drzewach malowanych znaków,

Aby Cię w inne strony nie zawlekło,


Dojdziesz spokojnie) do Czarneckiej Góry

Piekielnym Szlakiem przez gęstwinę lasów,

A kiedy ujrzysz wsi pięknej kontury,

Jakbyś się przeniósł do magicznych czasów,


Poczujesz spokój jak hamak w ogrodzie,

Na którym spoczniesz ból stóp zanurzając

W Czarnej - w pluszczącej oraz rwącej wodzie,

Miód polnych kwiatów z powietrza spijając


I się wsłuchując w rozedrgane struny

Ptactwa, co roi się w szeleście, szumie.

Patrząc na niebo w złotych smugach łuny,

Poznasz, że miejsce czcić to ciszę umie,


Bo tu odkryjesz szklany dźwięk łupiny,

Którym się rosa rozbija o ziemię,

Kiedy się toczy z soczystej jeżyny

I się rozbija jak szkło o korzenie,


Co się wrastają, garbami wychodzą

Z piachów pod ściółką grzybami pachnących,

Poznasz jak mrówki, głośno tupiąc, chodzą,

Jak klaszczą skrzydła pszczółek pracujących;


Bo tu zobaczysz motyle w kokardach

I pióropusze traw przekwitających...

Rudą żelaza pachną ziemi ziarna

Szybów kopalni ruiną straszących,


W których się źródła wód pitnych zbierają

I dzięki temu wciąż są użyteczne.

Mieszkańcy wioski korzyść z nich ściągają

Oraz okolic będących w sąsiedztwie.


Tu poznasz ludzką prostotę, życzliwość.

Dłonie tutejszych nadal pachną chlebem.

Nieobca szczerość jest im i uczciwość.

Znają dostatek, znają również biedę.


Różne bywały bowiem tutaj czasy:

Od pustych stołów i pracy w mozole

Po tłuste pęta kaszanki, kiełbasy

I urodzaju, co dawało pole.


I dziś, choć roli nikt już nie uprawia,

Choć się współczesność przez lasy przedarła,

Zgiełk miast pod presją tutaj nie zabawia -

Presja harmonii z życia nie wyparła.


Wieczory (zda się) pachną świeżym mlekiem.

Poranki budzą Cię pianiem koguta.

Czarniecka Góra utraciła strzechę,

Choć swej tradycji nie zrzuciła buta.


Tu, zaglądając w podwórza przejazdem,

Swych oczekiwań nie rozczarowuję,

Bo choć półwiecznym rozcierana czasem,

Dzieciństwo moje z tych stron nadal czuję.


I Tobie przyjdzie tu odzyskać młodość.

Bezwiednie cofniesz wskazówki zegara.

Zmysły poczują wszak dziewiczą błogość

I odbuduje się w Twą siłę wiara.


Zachodź więc, zachodź w te dziewicze strony.

Pod parasolem iglastej czupryny

Duch Twój odpocznie ciszą wyciszony,

Ciało uleczy sok z świeżej maliny,


Wywar z bukietów tutejszego zioła,

Powietrze czyste niemal krystalicznie.

Ugości Ciebie hojnie wieś wesoła,

Gdzie wszystko stanie się jasne przejrzyście!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



UZDROWISKO

UZDROWISKO

Będąc podnóżkiem od północnej strony

Gór Świętokrzyskich, gdzie się obniżają,

Jest cichy obszar gęsto zalesiony,

W którego borach sosny przeważają


Stalówką czubków zapisując dzieje

Białych obłoków atramentu przędzą.

Wiatr je kartkuje, kiedy w drzewach wieje.

Świstem gałęzi szepty jego pędzą


Jakoby stadem gołębi pocztowych,

Które odpływów, przypływów falami

Trzepotem lotek dotykają głowy,

Gdy człowiek wodzi za nimi oczami.


A przez te lasy, co murem obronnym

Obwarowują wieś Czarniecka Góra,

Wije się rzeka swym szlakiem bezdomnym

W kształcie szklanego, lustrzanego sznura.


Za nim zaś w zgodnym od wieków sąsiedztwie

Wieś Czarna ciągnie się rzeką ochrzczona.

Na pograniczu tych osad w jestestwie

Pierścieniem sosen leży otoczona


Woda w zbiorniku, po którym dryfują

Kaczki jakoby kajaków szeregiem

Albo łabędzie, co żagle malują

Płótnem piór skrzących się jakoby śniegiem.


W te progi wchodzą godziny nieśmiało

I świat w pogoni traci swą odwagę,

Żeby przyspieszać, bo czasu jest mało.

Cisza w tych progach prosi o rozwagę.


W Czarnieckiej Górze dusza odzyskuje

Świadome prawo do własnego głosu

I szumem liści szczerze opisuje

Charakter swego dźwiganego losu.


W Czarneckiej Górze i ciało odżywa,

Nerwy swe kojąc i serce wzmacniając,

Płuca żywicznym powietrzem odżywia,

Bory zielone przez rok cały mając.


Pod koniec wieku wszak dziewiętnastego

Michał Misiewicz poznał to zjawisko,

Przez co od Jana kupił Tarnowskiego

Połacie lasu, tworząc uzdrowisko.


Po dzień dzisiejszy, oby znacznie dłużej!,

Ludzie ściągają w to miejsce po zdrowie,

Bo w tym zakątku - w tej Czarneckiej Górze,

Co jest bezcenne?... Przyjezdny się dowie.


Tubylcom bowiem nie trzeba tłumaczyć,

Wartości życia na nowo odkrywać -

Ci wiedzą dobrze, ile spokój znaczy,

Co nie pozwala od ciała odrywać


Duszy, bez której ginie człowieczeństwo,

Gdyż zaniedbana jest w sercu sztyletem,

Że niepotrzebne jest do szczęścia męstwo.

Życie w harmonii jest jego sekretem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl


wtorek, 7 stycznia 2025

ZORZA

Wiatr się do mnie dobija, w okna uderzając

Gałęziami bezlistnych drzew, które w lamencie,

Koronami i świszcząc, i się pokładając,

Wiją się kłębowiskiem konarów w odmęcie.


Niebo gniewne im ciąży jak jeździec, zwiastując

Czas zamętu i nędzy w parcianych łachmanach.

Kałużami chodniki od strachu wibrując,

Są pod wiatrem jakoby nadwątlały hamak.


Wyje echo i jęczy niczym wilków sfora.

Ciemność tłamsi latarnie jak iskry z ogniska.

Niby dnia się nieśmiało zapowiada pora,

A promieni słonecznych nie widać zjawiska.


Ulicami samotność niczym rwąca rzeka

Płynie prosto przed siebie na oślep bez lęku.

Cisza siedzi w ukryciu i cierpliwie czeka,

Uszy w dłoniach trzymając, na uśpienie jęku.


Obojętny na wszystko czas się ciągle spieszy.

Za nim pędzą z zadyszką zegary spóźnione.

Ślady ciał oderwanych od ciepłych pieleszy

Opłakują, co dobre i co utracone...


I w tym właśnie momencie już do mnie dociera,

Że czas wreszcie postawić na czarnego konia

I się odbić, by zacząć, od szczerego zera

Z wiarą, że mnie bez walki licho nie pokona!


W moich dłoniach mam wszystko, czego mi potrzeba.

Skronie wieńczą nie lauru wieńce rozłożyste,

Ale skrzydła, na których wzbijam się do nieba,

Dzięki którym się wszystko staje oczywiste.


Wdzięczność budzi się we mnie za przyjaciół wiernych -

Tacy są słodką wodą na bezkresach morza.

Zostawiając za sobą tłum osób bezczelnych,

Widzę, wschodząc, jak wznosi się wraz ze mną zorza.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 28 grudnia 2024

PRZY WSCHODZIE

Cisza mnie chłonie jak toń oceanu,

Która ni zadrży wibracją powietrza.

Niczym strunami w pudle fortepianu

Dźwięk obecności swej wokół obwieszcza,


Na klawiaturze zegarowej tarczy

Palcem wskazówek będąc wygrywaną...

Jedynie czoło falami się marszczy,

Gdy wpadam w głębię zadumą wezbraną,


Co skrzy się w oczach nostalgii odblaskiem

Jak łuską ryba słońcem malowana,

Wypływająca na powierzchnię z trzaskiem

Wód, co bez których nie może żyć sama.


Czas bezszelestnie obok mnie przemyka.

Nie śmie w zadumie mi sobą przeszkadzać.

Słyszę godziny jako plusk strumyka.

W otchłań spokoju już zaczynam wpadać


Jakoby kropla przez gąbkę wchłaniana...

Miękko, swobodnie, z głuchoniemym wdziękiem.

Samotność dzisiaj jest mile widziana,

Gdy wchodząc w progi, dzwoni kluczy pękiem.


Zda się, że Ziemia w orbicie utknęła,

Świat w sieci łączy, sygnałów zawisnął,

Przestrzeń się z czasu jak guzik wypięła,

Hałas się w nicość niczym szpilka wcisnął


I bezkres z wszech stron nagle mnie opłynął,

Czyniąc mnie marnym prochu spopieleniem.

Blask przekonania, że kimś jestem, minął...

Człowiek jest bowiem jedynie westchnieniem.


Utonę w kopach zapisanych myśli,

Które zatopią innych nędzne słowa.

Mało się komu sen o sławie ziści.

Sława na wieczność wszak nie jest gotowa.


Każdy więc będzie miał swych minut kilka

Aby się poczuć jak gwiazda na niebie.

Doczesne życie - jaśniejąca chwilka,

Jeśli w jej blasku poznaje się siebie...


I w tej światłości swą głowę pochylam,

Włos posypując siwiutkim popiołem.

Świadomość siebie literą rozpylam,

Za sobą piękną wciąż idąc z mozołem,


I się nie chlubię, że coś osiągnęłam,

Lepszych od siebie bowiem wciąż znajduję.

Pióro żaglami ducha rozwinęłam,

Bo pod banderą ich dobrze się czuję,


I - gdy łopoczą szeptem słów na wietrze -

Wierzę, że mogę mieć prawo do jutra,

Że muszę zrobić coś dla kogoś jeszcze,

Połowem dzieląc się z mojego kutra,


Którym wypływam w nieznane przestworza,

Sieć zarzucając w dni topiel bezdenną,

Choć owym włokiem w rozpadlinie morza

Trącam o więcierz w odmęcie niejedną...


Taka to moja długość i szerokość

Geograficznych wytycznych na mapie.

Od ptaków w górze dzieli mnie wysokość,

Na którą pewnie się nigdy nie wdrapię.


Nie mam natury bowiem drapieżnika

I się za późno w lustrze zobaczyłam.

Upodobanie ciszy mnie przenika,

W której z miłością chętnie się zaszyłam.


Tak mi więc mija rok bytu kolejny...

Nad klawiaturą siedzę zamyślona.

Spod palców płynie słów potok bezsenny.

Na ustach stygnie kawa zaparzona.


A gdy mi trzeba w końcu się oderwać

Od literami znaczonych klawiszy,

By swe pisanie w codzienności przerwać,

Cisza zraniona z bólu we mnie krzyczy,


Przez co odnaleźć się w życiu nie mogę

I dopasować do społecznej grupy.

Rok już kolejny przemierzam tę drogę,

Nierozchodzone mając ciągle buty


Jakbym nad ziemią w nich się unosiła

Do kwiatów polnych z natury podobna,

Wśród których cisza się zadomowiła

I myśl natchniona, do tworzenia skłonna.


Może mi przyjdzie odejść niespełnioną

Pośród mydlanych baniek, co pękają,

Ale przez siebie samą niezdradzoną,

Co mi niektórzy za złe poczytają.


Trudno - powiadam, ramieniem wzruszając

Iw rok kolejny, co się zapowiada,

Świadomie w ciszy z powagą wkraczając

Niepasująca w ogóle do świata,


Któremu bliższe jak ciału koszula

To, co jest dla mnie wręcz bezwartościowe.

Kolejny rok mnie w ramiona swe wtula,

Co światłem w wodzie zda się kolorowe.


Już tyle za mną, a... ileż przede mną?

Nie wiem, czy chciałabym tę prawdę poznać.

Wróżbę wszelaką uznam za bezczelną.

Nie chcę odsłony swej przyszłości poznać.


Stojąc przy wschodzie roku kolejnego,

Pełna nadziei jestem niepoprawnie.

Może nie będzie nic z tego dobrego

I żal na głowę niczym grom mi spadnie.


Nie wiem, co czeka mnie z początkiem roku.

Młodość mnie dawno moja opuściła.

Losowi jednak dorównuję kroku,

Bym pomyślności z rąk nie wypuściła.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 18 grudnia 2024

MOŻE SIĘ TYLKO

Za oknem świszczą jak batem gałęzie

I tną, biczując, w kawałki przestrzenie.

Świst ich strzelisty słychać zewsząd wszędzie.

Pod ich rzemieniem rwą się w galop cienie


Jak zaprzęg koni z rydwanem zrośnięty,

Który kół będąc całkiem pozbawiony,

Korzeni zwojem w ziemię tkwi wrośnięty

Oraz podwoziem, strasząc, przytwierdzony.


A pod nim sterczą trawy pokruszone

Jak garść śrub, co rdzą zżarte są doszczętnie,

W wielkim nieładzie gęsto rozrzucone

I rudym brązem w błocie rozciągnięte.


Liści zbutwiałych wystają zgrubienia,

Klejąc się w oku wody politurą.

Drzew się wspinają nagie upierzenia

Podobne w zgliszczach konającym murom,


Co dawnych dziejów śladem są zatartym,

Który się trzyma ziemi pazurami,

Walcząc o siebie z czasem nie na żarty,

Grząski grunt mając pod fundamentami...


Tak i ta pora za mymi oknami,

Co późną jesień ciągle przypomina,

Zimą szeleszcząc już kalendarzami,

Szepcze w me oczy, iż się nie zatrzyma


Zegar, co liczy wdechy i wydechy,

Skrobiąc stalówką wskazówek liczb zwoje.

Powietrze pachnie sokiem świeżej dechy,

Na którą kiedyś zamienię pokoje...


Dopóki jednak w piesi mnie łaskocze

Serce, co zda się ćmy skrzydłem trzepotać,

Z drogi do szczęścia świadomie nie zboczę

I będę życie zawsze szczerze kochać


Bez względu na to jakiej jest urody,

Jakim zasobem cieszy się portfela.

Pójdę przed siebie kroczkami swobody

Z losem, co kadzi, niekiedy doskwiera.


Tak mi niewiele bowiem pozostało.

Wszystko się kończy zbyt szybko, niedbale.

Z oddali jakby nadal mnie wołało,

Co zapowiada się nader wspaniale,


Ale świadomość wnikliwą źrenicą

Wzrokiem przenika do nieuchronnego.

Ludzie na co dzień niezbyt wiele widzą.

Mnie los nie szczędzi zaś talentu tego


I chociaż gwiazdka pierwsza nie zabłysła,

Na którą czeka świat święta spragniony,

Przyziemna szarość zda się oczywista,

Przy której człowiek wiecznie jest spóźniony;


I choć opłatek ciszy nie wypłoszył

Trzaskiem łamania, łoskotem okruchów,

Już się zakrada w przymrużone oczy

Czas pączkujących drzew w kwitnącym puchu.


W takim momencie tęsknota się budzi

Za tym, co będzie, a niemal minęło...

Niebawem sama dołączę do ludzi,

Których istnienie korzenie odcięło


I jak latawiec z ręki wypuszczony

Hen uleciało, cień swój zabierając.

Obłokiem płynie nieboskłon spieniony,

Ślady przeszłości falą zacierając,


Przez co niekiedy mam dziwne wrażenie,

Że to, co kiedyś tak mi bliskie było,

Co dziś się wkrada jakoby wspomnienie...

Może się tylko mi - marze... przyśniło?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl