środa, 8 stycznia 2025

ZAPROSZENIE

Na pajęczynie turystycznych szlaków:

Dolina Krasna, Z Sielpi (zaś) przez Piekło

(nicią na drzewach malowanych znaków,

Aby Cię w inne strony nie zawlekło,


Dojdziesz spokojnie) do Czarneckiej Góry

Piekielnym Szlakiem przez gęstwinę lasów,

A kiedy ujrzysz wsi pięknej kontury,

Jakbyś się przeniósł do magicznych czasów,


Poczujesz spokój jak hamak w ogrodzie,

Na którym spoczniesz ból stóp zanurzając

W Czarnej - w pluszczącej oraz rwącej wodzie,

Miód polnych kwiatów z powietrza spijając


I się wsłuchując w rozedrgane struny

Ptactwa, co roi się w szeleście, szumie.

Patrząc na niebo w złotych smugach łuny,

Poznasz, że miejsce czcić to ciszę umie,


Bo tu odkryjesz szklany dźwięk łupiny,

Którym się rosa rozbija o ziemię,

Kiedy się toczy z soczystej jeżyny

I się rozbija jak szkło o korzenie,


Co się wrastają, garbami wychodzą

Z piachów pod ściółką grzybami pachnących,

Poznasz jak mrówki, głośno tupiąc, chodzą,

Jak klaszczą skrzydła pszczółek pracujących;


Bo tu zobaczysz motyle w kokardach

I pióropusze traw przekwitających...

Rudą żelaza pachną ziemi ziarna

Szybów kopalni ruiną straszących,


W których się źródła wód pitnych zbierają

I dzięki temu wciąż są użyteczne.

Mieszkańcy wioski korzyść z nich ściągają

Oraz okolic będących w sąsiedztwie.


Tu poznasz ludzką prostotę, życzliwość.

Dłonie tutejszych nadal pachną chlebem.

Nieobca szczerość jest im i uczciwość.

Znają dostatek, znają również biedę.


Różne bywały bowiem tutaj czasy:

Od pustych stołów i pracy w mozole

Po tłuste pęta kaszanki, kiełbasy

I urodzaju, co dawało pole.


I dziś, choć roli nikt już nie uprawia,

Choć się współczesność przez lasy przedarła,

Zgiełk miast pod presją tutaj nie zabawia -

Presja harmonii z życia nie wyparła.


Wieczory (zda się) pachną świeżym mlekiem.

Poranki budzą Cię pianiem koguta.

Czarniecka Góra utraciła strzechę,

Choć swej tradycji nie zrzuciła buta.


Tu, zaglądając w podwórza przejazdem,

Swych oczekiwań nie rozczarowuję,

Bo choć półwiecznym rozcierana czasem,

Dzieciństwo moje z tych stron nadal czuję.


I Tobie przyjdzie tu odzyskać młodość.

Bezwiednie cofniesz wskazówki zegara.

Zmysły poczują wszak dziewiczą błogość

I odbuduje się w Twą siłę wiara.


Zachodź więc, zachodź w te dziewicze strony.

Pod parasolem iglastej czupryny

Duch Twój odpocznie ciszą wyciszony,

Ciało uleczy sok z świeżej maliny,


Wywar z bukietów tutejszego zioła,

Powietrze czyste niemal krystalicznie.

Ugości Ciebie hojnie wieś wesoła,

Gdzie wszystko stanie się jasne przejrzyście!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



UZDROWISKO

UZDROWISKO

Będąc podnóżkiem od północnej strony

Gór Świętokrzyskich, gdzie się obniżają,

Jest cichy obszar gęsto zalesiony,

W którego borach sosny przeważają


Stalówką czubków zapisując dzieje

Białych obłoków atramentu przędzą.

Wiatr je kartkuje, kiedy w drzewach wieje.

Świstem gałęzi szepty jego pędzą


Jakoby stadem gołębi pocztowych,

Które odpływów, przypływów falami

Trzepotem lotek dotykają głowy,

Gdy człowiek wodzi za nimi oczami.


A przez te lasy, co murem obronnym

Obwarowują wieś Czarniecka Góra,

Wije się rzeka swym szlakiem bezdomnym

W kształcie szklanego, lustrzanego sznura.


Za nim zaś w zgodnym od wieków sąsiedztwie

Wieś Czarna ciągnie się rzeką ochrzczona.

Na pograniczu tych osad w jestestwie

Pierścieniem sosen leży otoczona


Woda w zbiorniku, po którym dryfują

Kaczki jakoby kajaków szeregiem

Albo łabędzie, co żagle malują

Płótnem piór skrzących się jakoby śniegiem.


W te progi wchodzą godziny nieśmiało

I świat w pogoni traci swą odwagę,

Żeby przyspieszać, bo czasu jest mało.

Cisza w tych progach prosi o rozwagę.


W Czarnieckiej Górze dusza odzyskuje

Świadome prawo do własnego głosu

I szumem liści szczerze opisuje

Charakter swego dźwiganego losu.


W Czarneckiej Górze i ciało odżywa,

Nerwy swe kojąc i serce wzmacniając,

Płuca żywicznym powietrzem odżywia,

Bory zielone przez rok cały mając.


Pod koniec wieku wszak dziewiętnastego

Michał Misiewicz poznał to zjawisko,

Przez co od Jana kupił Tarnowskiego

Połacie lasu, tworząc uzdrowisko.


Po dzień dzisiejszy, oby znacznie dłużej!,

Ludzie ściągają w to miejsce po zdrowie,

Bo w tym zakątku - w tej Czarneckiej Górze,

Co jest bezcenne?... Przyjezdny się dowie.


Tubylcom bowiem nie trzeba tłumaczyć,

Wartości życia na nowo odkrywać -

Ci wiedzą dobrze, ile spokój znaczy,

Co nie pozwala od ciała odrywać


Duszy, bez której ginie człowieczeństwo,

Gdyż zaniedbana jest w sercu sztyletem,

Że niepotrzebne jest do szczęścia męstwo.

Życie w harmonii jest jego sekretem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl


wtorek, 7 stycznia 2025

ZORZA

Wiatr się do mnie dobija, w okna uderzając

Gałęziami bezlistnych drzew, które w lamencie,

Koronami i świszcząc, i się pokładając,

Wiją się kłębowiskiem konarów w odmęcie.


Niebo gniewne im ciąży jak jeździec, zwiastując

Czas zamętu i nędzy w parcianych łachmanach.

Kałużami chodniki od strachu wibrując,

Są pod wiatrem jakoby nadwątlały hamak.


Wyje echo i jęczy niczym wilków sfora.

Ciemność tłamsi latarnie jak iskry z ogniska.

Niby dnia się nieśmiało zapowiada pora,

A promieni słonecznych nie widać zjawiska.


Ulicami samotność niczym rwąca rzeka

Płynie prosto przed siebie na oślep bez lęku.

Cisza siedzi w ukryciu i cierpliwie czeka,

Uszy w dłoniach trzymając, na uśpienie jęku.


Obojętny na wszystko czas się ciągle spieszy.

Za nim pędzą z zadyszką zegary spóźnione.

Ślady ciał oderwanych od ciepłych pieleszy

Opłakują, co dobre i co utracone...


I w tym właśnie momencie już do mnie dociera,

Że czas wreszcie postawić na czarnego konia

I się odbić, by zacząć, od szczerego zera

Z wiarą, że mnie bez walki licho nie pokona!


W moich dłoniach mam wszystko, czego mi potrzeba.

Skronie wieńczą nie lauru wieńce rozłożyste,

Ale skrzydła, na których wzbijam się do nieba,

Dzięki którym się wszystko staje oczywiste.


Wdzięczność budzi się we mnie za przyjaciół wiernych -

Tacy są słodką wodą na bezkresach morza.

Zostawiając za sobą tłum osób bezczelnych,

Widzę, wschodząc, jak wznosi się wraz ze mną zorza.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 28 grudnia 2024

PRZY WSCHODZIE

Cisza mnie chłonie jak toń oceanu,

Która ni zadrży wibracją powietrza.

Niczym strunami w pudle fortepianu

Dźwięk obecności swej wokół obwieszcza,


Na klawiaturze zegarowej tarczy

Palcem wskazówek będąc wygrywaną...

Jedynie czoło falami się marszczy,

Gdy wpadam w głębię zadumą wezbraną,


Co skrzy się w oczach nostalgii odblaskiem

Jak łuską ryba słońcem malowana,

Wypływająca na powierzchnię z trzaskiem

Wód, co bez których nie może żyć sama.


Czas bezszelestnie obok mnie przemyka.

Nie śmie w zadumie mi sobą przeszkadzać.

Słyszę godziny jako plusk strumyka.

W otchłań spokoju już zaczynam wpadać


Jakoby kropla przez gąbkę wchłaniana...

Miękko, swobodnie, z głuchoniemym wdziękiem.

Samotność dzisiaj jest mile widziana,

Gdy wchodząc w progi, dzwoni kluczy pękiem.


Zda się, że Ziemia w orbicie utknęła,

Świat w sieci łączy, sygnałów zawisnął,

Przestrzeń się z czasu jak guzik wypięła,

Hałas się w nicość niczym szpilka wcisnął


I bezkres z wszech stron nagle mnie opłynął,

Czyniąc mnie marnym prochu spopieleniem.

Blask przekonania, że kimś jestem, minął...

Człowiek jest bowiem jedynie westchnieniem.


Utonę w kopach zapisanych myśli,

Które zatopią innych nędzne słowa.

Mało się komu sen o sławie ziści.

Sława na wieczność wszak nie jest gotowa.


Każdy więc będzie miał swych minut kilka

Aby się poczuć jak gwiazda na niebie.

Doczesne życie - jaśniejąca chwilka,

Jeśli w jej blasku poznaje się siebie...


I w tej światłości swą głowę pochylam,

Włos posypując siwiutkim popiołem.

Świadomość siebie literą rozpylam,

Za sobą piękną wciąż idąc z mozołem,


I się nie chlubię, że coś osiągnęłam,

Lepszych od siebie bowiem wciąż znajduję.

Pióro żaglami ducha rozwinęłam,

Bo pod banderą ich dobrze się czuję,


I - gdy łopoczą szeptem słów na wietrze -

Wierzę, że mogę mieć prawo do jutra,

Że muszę zrobić coś dla kogoś jeszcze,

Połowem dzieląc się z mojego kutra,


Którym wypływam w nieznane przestworza,

Sieć zarzucając w dni topiel bezdenną,

Choć owym włokiem w rozpadlinie morza

Trącam o więcierz w odmęcie niejedną...


Taka to moja długość i szerokość

Geograficznych wytycznych na mapie.

Od ptaków w górze dzieli mnie wysokość,

Na którą pewnie się nigdy nie wdrapię.


Nie mam natury bowiem drapieżnika

I się za późno w lustrze zobaczyłam.

Upodobanie ciszy mnie przenika,

W której z miłością chętnie się zaszyłam.


Tak mi więc mija rok bytu kolejny...

Nad klawiaturą siedzę zamyślona.

Spod palców płynie słów potok bezsenny.

Na ustach stygnie kawa zaparzona.


A gdy mi trzeba w końcu się oderwać

Od literami znaczonych klawiszy,

By swe pisanie w codzienności przerwać,

Cisza zraniona z bólu we mnie krzyczy,


Przez co odnaleźć się w życiu nie mogę

I dopasować do społecznej grupy.

Rok już kolejny przemierzam tę drogę,

Nierozchodzone mając ciągle buty


Jakbym nad ziemią w nich się unosiła

Do kwiatów polnych z natury podobna,

Wśród których cisza się zadomowiła

I myśl natchniona, do tworzenia skłonna.


Może mi przyjdzie odejść niespełnioną

Pośród mydlanych baniek, co pękają,

Ale przez siebie samą niezdradzoną,

Co mi niektórzy za złe poczytają.


Trudno - powiadam, ramieniem wzruszając

Iw rok kolejny, co się zapowiada,

Świadomie w ciszy z powagą wkraczając

Niepasująca w ogóle do świata,


Któremu bliższe jak ciału koszula

To, co jest dla mnie wręcz bezwartościowe.

Kolejny rok mnie w ramiona swe wtula,

Co światłem w wodzie zda się kolorowe.


Już tyle za mną, a... ileż przede mną?

Nie wiem, czy chciałabym tę prawdę poznać.

Wróżbę wszelaką uznam za bezczelną.

Nie chcę odsłony swej przyszłości poznać.


Stojąc przy wschodzie roku kolejnego,

Pełna nadziei jestem niepoprawnie.

Może nie będzie nic z tego dobrego

I żal na głowę niczym grom mi spadnie.


Nie wiem, co czeka mnie z początkiem roku.

Młodość mnie dawno moja opuściła.

Losowi jednak dorównuję kroku,

Bym pomyślności z rąk nie wypuściła.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 18 grudnia 2024

MOŻE SIĘ TYLKO

Za oknem świszczą jak batem gałęzie

I tną, biczując, w kawałki przestrzenie.

Świst ich strzelisty słychać zewsząd wszędzie.

Pod ich rzemieniem rwą się w galop cienie


Jak zaprzęg koni z rydwanem zrośnięty,

Który kół będąc całkiem pozbawiony,

Korzeni zwojem w ziemię tkwi wrośnięty

Oraz podwoziem, strasząc, przytwierdzony.


A pod nim sterczą trawy pokruszone

Jak garść śrub, co rdzą zżarte są doszczętnie,

W wielkim nieładzie gęsto rozrzucone

I rudym brązem w błocie rozciągnięte.


Liści zbutwiałych wystają zgrubienia,

Klejąc się w oku wody politurą.

Drzew się wspinają nagie upierzenia

Podobne w zgliszczach konającym murom,


Co dawnych dziejów śladem są zatartym,

Który się trzyma ziemi pazurami,

Walcząc o siebie z czasem nie na żarty,

Grząski grunt mając pod fundamentami...


Tak i ta pora za mymi oknami,

Co późną jesień ciągle przypomina,

Zimą szeleszcząc już kalendarzami,

Szepcze w me oczy, iż się nie zatrzyma


Zegar, co liczy wdechy i wydechy,

Skrobiąc stalówką wskazówek liczb zwoje.

Powietrze pachnie sokiem świeżej dechy,

Na którą kiedyś zamienię pokoje...


Dopóki jednak w piesi mnie łaskocze

Serce, co zda się ćmy skrzydłem trzepotać,

Z drogi do szczęścia świadomie nie zboczę

I będę życie zawsze szczerze kochać


Bez względu na to jakiej jest urody,

Jakim zasobem cieszy się portfela.

Pójdę przed siebie kroczkami swobody

Z losem, co kadzi, niekiedy doskwiera.


Tak mi niewiele bowiem pozostało.

Wszystko się kończy zbyt szybko, niedbale.

Z oddali jakby nadal mnie wołało,

Co zapowiada się nader wspaniale,


Ale świadomość wnikliwą źrenicą

Wzrokiem przenika do nieuchronnego.

Ludzie na co dzień niezbyt wiele widzą.

Mnie los nie szczędzi zaś talentu tego


I chociaż gwiazdka pierwsza nie zabłysła,

Na którą czeka świat święta spragniony,

Przyziemna szarość zda się oczywista,

Przy której człowiek wiecznie jest spóźniony;


I choć opłatek ciszy nie wypłoszył

Trzaskiem łamania, łoskotem okruchów,

Już się zakrada w przymrużone oczy

Czas pączkujących drzew w kwitnącym puchu.


W takim momencie tęsknota się budzi

Za tym, co będzie, a niemal minęło...

Niebawem sama dołączę do ludzi,

Których istnienie korzenie odcięło


I jak latawiec z ręki wypuszczony

Hen uleciało, cień swój zabierając.

Obłokiem płynie nieboskłon spieniony,

Ślady przeszłości falą zacierając,


Przez co niekiedy mam dziwne wrażenie,

Że to, co kiedyś tak mi bliskie było,

Co dziś się wkrada jakoby wspomnienie...

Może się tylko mi - marze... przyśniło?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 13 grudnia 2024

BUTY

Zostawiłam, mamo, moje buty.

Gdzieś na strychu pewnie się walają.

Koń, co w uździe, nawet jest podkuty.

Moje stopy zaś boso stąpają.


Czuję zatem każde ziarno piasku,

Gdy się w skórę wbija niczym szpilka,

Wilgoć rosy o drzemiącym brzasku,

Szorstkość łapy tropionego wilka.


Czuję ostrza zmurszałych gałęzi,

Co się w drogę swym próchnem wkruszają,

Dotyk, który koi, czasem mierzi,

Łaskotanie, gdy liście spadają.


Czuję zimno, co mnie lodem skuwa,

I żar ognia, gdy mnie w krople stapia,

Ciętość bata, kiedy się rozpruwa

Pajęczyna, która kwiaty splata.


Zostawiłam, mamo, moje buty.

Pięty zatem podbiły kamienie.

Idę szlakiem odwiecznej pokuty

I wawrzynem ledwo kwitnie wieniec.


Stąpam twardo przed siebie po ziemi,

Chociaż ból mnie niekiedy znieczula.

Wtedy wiszę na nitkach promieni

Jak na sznurku uprana koszula


I na dłoni wiatru się podrywam,

Rozmarzeniem w obłokach żeglując...

Od zamętu wówczas odpoczywam,

Do ulicznych zgiełków nie pasując.


A pomyśleć, że kiedyś pragnęłam

Z nurtem tłumu po sukces się toczyć.

Teraz jednak, kiedy buty zdjęłam,

To przejrzały wreszcie moje oczy


I uciekam od zdziczałej sfory,

Co wyciąga nienażarte dłonie.

Świat naprawdę jest poważnie chory,

Bo bezmyślność trawi jego skronie.


Przykro patrzeć na ten obraz nędzy,

W którym człowiek, chociażby się starał,

Nie przebije wartości pieniędzy.

Lud na dobre w chciwości oszalał.


Zostawiłam, mamo, moje buty.

Gdzieś na strychu pewnie się walają.

Nie mam w sobie przez ten fakt obłudy.

Moje stopy po smakach stąpają,


Dzięki czemu Prawdą się zachwycam,

Rozeznając istotę istnienia.

Przypraw bukiet słowami przemycam

W świat sztuczności oraz odrętwienia,


By się dzielić zmysłów przebudzeniem

Na doznania dziewiczej natury.

Życie nie jest bowiem współistnieniem

Z tłumem, który ostrzy swe pazury.


W butach, mamo, bardzo rzadko bywam.

W nich nie czuję pod stopami drogi,

Którą, boso idąc, wciąż odkrywam

Ku radości, chociaż ranię nogi.


Buty bowiem są jak ciernie krzewu.

Ptak się tylko w nich uparcie miota.

Nie mam butów i nie czuję gniewu.

Na podeszwach umiera ochota


A się budzi siła obowiązków

I tresury z nich wynikającej,

Politycznych układów, porządków,

Cielesności wynaturzającej.


Zostawiłam, mamo, moje buty.

Gdzieś na strychu pewnie się walają.

Porzuciłam świat w ten sposób smutny.

Gołe stopy skrzydłami się stają.

grafika pochodzi ze strony: tapeciaenia.pl



czwartek, 12 grudnia 2024

DOJRZAŁOŚĆ MOJA...

Dojrzałość moja... ciągle niedojrzała.

Niczym dziewczynka w kącie nadąsana,

Która na przekór światu będzie stała

Czołem do ściany przez upór wtulana.


Życie na grochu klęczeć że jej każe,

By ją w ten sposób nauczyć pokory,

A ona, klęcząc, wcale się nie maże.

O dziwo!, trzyma dystans do kar spory,


Mając je nawet za stan oczywisty

Codziennej drogi w nieznane pod górę,

Ku której obraz zewsząd gęsto-mglisty

Zdaje się stawać wręcz obronnym murem,


Fortyfikując dni, noce niewzeszłe,

Datę, godzinę nieuchronnej śmierci...

Moja dojrzałość szansę wciąż ma jeszcze,

By spić dorosłość z powietrzem w swej piersi.


Tymczasem siedząc z nogami w fotelu,

Brodę do kolan ufnie przyklejając,

Wśród wspomnień, myśli oraz uczuć wielu,

Milczy... przez szyby na świat spoglądając,


I się nie widzi w tym zgiełku, chaosie,

Co ulicami rwie jak wrząca rzeka.

Moja dojrzałość o bezdźwięcznym głosie

Krzyczy i wrzeszczy, i cierpliwie czeka


Na moment, w którym przemówią zegary,

Zgrzyt ziarnka piasku pod obcasem skona,

Rozpierzchną ludzie się ułomnej wiary,

Opadnie dymna nareszcie zasłona,


Praca pochłonie tłumy rozbiegane

I się oczyszczą jęczące chodniki,

Wiatr pozamiata ścieżki rozdeptane,

Cisza nie pierzchnie spłoszona przed nikim,


By znów się przejrzeć w przestrzeni jak w lustrze,

By znów powrócić do własnych korzeni...

W kubku nareszcie żółtka z cukrem utrze,

Siedząc na schodach w strumieniach promieni


Pośród fal trawy ukwieconej miodem,

Pod skowronkami śpiewem rozsianymi...

By wskrzesić przeszłość nim powieje chłodem,

Nim w dal się ruszy szlakami prostymi,


Na których dzień jest bliźniaczo podobny

Do dnia, co mija wręcz niepostrzeżenie,

A czas się staje coraz mniej łagodny,

Gdy szronem włosów pączkują grzebienie...


Moja dojrzałość - charakteru siła,

Temperamentu koń nieokiełznany.

Moja dojrzałość przez gmin się przebiła,

Poczuła wolność, zrzucając kajdany


I wodospadem kartek, atramentu

Zadumy prądem wszem się rozszumiała.

Dojrzałość moja u boku zamętu

Sobą prawdziwą we mnie pozostała


I niczym wino, które leżakuje,

Aby z bukietów wycisnąć skarbnicę,

Nad samą sobą bez przerwy pracuje

Jak w roju pszczelim, brzęcząc, robotnice.


Kimże więc jestem? - pytam dojrzałości,

Gdy ta w milczeniu wciąż mi się przygląda...

Z piersi mej ziemi sącząc krew polskości,

Dziś obce dobra poznaje, dogląda


I koniuszkami wyrwanych korzeni

Tożsamość w sobie z bólem pielęgnuje...

Dojrzałość moja w kapeluszu cieni

Nadal samotnie przed siebie wędruje


I pielęgnuje w sobie, co najlepsze,

Szukając śladów tego, co minęło.

Dojrzałość moja... niedojrzała jeszcze,

Choć po nią życie brutalnie sięgnęło.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl