piątek, 22 września 2023

ŚWIĘTUJĘ

Ogród pachnie wytrawnie octem jabłkowym,

Splatającym się z aromatem pajęczyn.

Klomb pod świerkiem zakwitł wrzosem fioletowym.

Spadają z łoskotem liście w barwach tęczy.


Rozczesana trawa kurczy się, płowieje

I kroplami rosy drżące źdźbła obmywa.

Mgła wchodzi w obejście, kiedy wreszcie dnieje,

I na pióropuszach ów traw odpoczywa


Jakoby w hamaku z książką w obu dłoniach,

Które skrzyżowane na piersi złożyła.

Suknia jej się srebrzy calutka w cyrkoniach...

Zda się, że w ogrodzie mgła się rozmarzyła,


Więc spokój sędziwy nie chce jej przeszkadzać.

Przycupnął na ławce stojącej pod lipą.

Ptaki na gałęziach też nie chcą zawadzać.

Siedzą pokorniutkie, z góry na mgłę łypią.


Chłód przestrzeń wilgocią już na wskroś przeszywa.

Z grubej wełny chustą okryłam ramiona.

Stanęłam przy furtce bezwstydnie szczęśliwa

I w jesienną aurę baśniową wpatrzona.


Deszcz ściąga na ziemię chmury strugą prute,

Opuszkami kropel uderza w klawisze.

Wiatr jakby w kałuży przytupuje butem

I pluskiem rytmicznym wabi w taniec ciszę,


Która się wyłania z wszech stron, z zakamarków

Nieśmiało, płochliwie, lecz majestatycznie.

Nagle zastygł oddech zegarów, zegarków...

Boże!, jakże wokół, choć pochmurnie, ślicznie...


Nie wracam do domu mimo przemoczenia.

Z uśmiechem podziwiam te cuda natury.

Nie odczuwam smutku, lecz stan ukojenia

Nawet w dzień spłakany, kapryśnie ponury.


Kocham te poranki trudne do zbudzenia,

Leniwie w pieleszach się przeciągające,

Gdy szarość z latarnią bladego promienia

Wyciąga spod kołdry niewyspane słońce.


I kocham wieczory w czasie rozciągnięte,

Które pachną drukiem przyjemnej lektury.

Zaparzam herbatę z imbirem lub miętę

I zanurzam głowę roztargnieniem w chmury...


Wtedy czuję życie w pełnej jego krasie.

Bez pośpiechu, trwogi smak ten celebruję.

Wspomnienia przy kominku zasiadają - zda się...

Ja w ich towarzystwie, że jestem, świętuję.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 21 września 2023

BAROWA DOLA I NIEDOLA

Wchodzę do baru. Bratniej duszy szukam.

W tłumie być może się zawieruszyła.

Palcami o blat niecierpliwie stukam,

By Krwawa Mary w piersi mnie wtuliła.

Barman coś mruczy do gościa pod nosem,

Który ode mnie siedzi nieco dalej

I się odzywa doń ochrypłym głosem:

"Nie pierdol głupot i do pełna nalej!".


Ref.

Z wszech stron otacza mnie dym papierosów,

Odór gorzały zagęszcza powietrze,

Które się wdziera niczym kwas do oczu,

Więc łzy obijam o blat, chociaż nie chcę.



Charkot mnie nagle zaczepia rozmową:

"Nic się nie przejmuj. Wypij strzemiennego,

Po którym wszelkie zmartwienia odchodzą,

Więc się uwolnisz od gówna, kolego."

Brzęk szkła w toaście roztargnienie budzi.

Przełykiem strumień znieczulenia spływa,

Więc coraz śmielej wychodzę do ludzi,

Ego mej twarzy już w dłoniach nie skrywa.


Ref.

Z wszech stron otacza mnie dym papierosów,

Odór gorzały zagęszcza powietrze.

Diabeł zagląda mi chytrze do oczu

I moją pychę pochwałami łechce.



Wiruje Ziemia spódnicą w obrotach.

Uważam, aby na nią nie nadepnąć.

Koleś się obok w swych gestach szamota.

Ja się hamuję, by się nie odszczeknąć.

On coraz głośniej płacze nad swym losem,

Który go w dupę kopnął na zakręcie,

Później zaciągnął fioletowym nosem

I, czkając, mówił: "Ty masz, stary, szczęście."


Ref.

Z wszech stron otacza mnie dym papierosów,

Odór gorzały zagęszcza powietrze.

Czerń mi napływa ślepotą do oczu

I nagle pada pod stopami serce.



Budzę się rano pod mostem w kartonach,

Z głową wtuloną w kałużę wymiotów.

Wilgoć powietrza wydaje się słona.

Znów mnie osacza sfora mych kłopotów.

Nie wiem, gdzie jestem, więc idę na czuja.

Samotność dźwigam na plecach zgarbionych.

Przechodzi obok ktoś ze słowem: "Szuja!".

Czuję bicz wzroku niemal z każdej strony.


Ref.

I znów uciekam, gdzie dym papierosów,

Odór gorzały zagęszcza powietrze.

Niechaj mnie chwali bełkot schlanych głosów.

Życia w realu nie zniosę, więc nie chcę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PRZEBUDZENIE

Jasność na niebie światłami kiełkuje,

Z czerni rozlanej ledwo się wychyla.

Nad nią chmur szarych mgła gęsta wędruje

Na wzór nocnego wabiona motyla


A iskry wiszą srebrzystym odblaskiem

Jakby się księżyc w jeziorze przeglądał.

Niebo nie pęka jako lód rys brzaskiem.

Horyzont - zda się - w ciemności poplątał.


Szpaler latarni ulice odsłania,

Złota odcieniem spływając na jezdnię

I gęste mroki na boki przegania,

Strugami światła polerując bieżnię,


Co chodnikami ciągnie się w nieznane

Pod zadaszeniem drzew w bezruchu śpiących,

Których gałęzie ciszą kołysane

Zdają się sitem dźwięków przejmujących.


Cienie próbują się spod pni wydostać.

Palcami kęp się traw płowych trzymając,

Temu zadaniu starają się sprostać,

Ciągnąc się, dłużąc i w przód się czołgając,


A krukowate zeń w głos drwią i szydzą.

Echo w dal niesie ich śmiechy złośliwe,

Lecz te kultury braku się nie wstydzą

I nadal prawią uwagi kąśliwe.


Wilgoć poranka z ukrycia wypełza

Jakby hałasem owym przerażona

I, się wślizgując zwinnym sprytem węża

W rosę na ziemi, jest zauważona.


Wtem!... nieba jasność z kiełków wystrzeliła

Powojem światła wschodzącego słońca

I świat drzemiący świtem rozjaśniła

Jak reflektorów smuga wszechwidząca.


I nagle drzewa liśćmi poruszyły

Jak pies, co z deszczu sierść swą otrzepuje,

Konary wiatrem zbudzonym spowiły.

Dzień ze wskazówek cykaniem skapuje.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 20 września 2023

ŻYCIE!

Dłużysz się, życie, jakbyś być nie chciało.

Ciągniesz się niczym cienie w latarń blasku.

Przeciągasz jakbyś leniwe zaspało.

Nie panikujesz, choć jesteś w potrzasku.


Coraz to mniej się robisz atrakcyjne.

Zwój technologii z wszech stron cię oplata.

Zda się, iż jesteś naiwnie dziecinne,

Bo gdy ci człowiek kradnie tłuste lata,


Stoisz w bezruchu całkiem niewzruszone,

Przerażająco nawet obojętne.

Czyś jest depresją, życie, przytłoczone,

Czy wyniszczone zmęczeniem doszczętnie?


Ludzie wynoszą z ciebie materializm,

Obwarowują się stertą przedmiotów,

Więc rozpowszechnia się że kanibalizm

Dusz, by uniknąć z sumieniem kłopotów.


W posesje samotność się wprowadziła -

Stąd pustką rażą domy martwych okien.

Trawi je ciszą wręcz nieczysta siła,

Łypiąc nań ślepca przejmującym wzrokiem.


Śmiech dziecka zdławił pokój opuszczony,

Choć jest namiastką raju dla pociechy.

Salon w królewskim stylu urządzony

Nie zaznał nigdy ciepła i uciechy...


Domy na pokaz jakoby hotele,

Wzięte pod zastaw ciebie, nędzne życie,

Z rodzinnym gniazdem mają dziś niewiele...

O ściany tłucze się zegara bicie


I nieme kroki rzadko w nich stawiane,

Westchnienia gorzkie ludzkiej bezradności,

Lęki o jutro przez myśl nieprzespane

I zaniżone poczucie wartości,


Strach przed starością, niedopasowaniem

Do społecznego modelu zwycięzcy.

Człowiek dręczony przymusów szarpaniem

Jest niewolnikiem wpływów i pieniędzy,


A ty w układzie tegoż zniewolenia

Jesteś jedynie, życie, zakładnikiem.

Praktycznie nie masz nic do powiedzenia -

I to stwierdzenie nie jest że przytykiem.


Za ciebie okup pobiera wierzyciel,

Któremu każdy jest winien niemało,

Bowiem styl bycia jako wąż kusiciel

Szepcze, uwodząc, co by wypadało,


Aby nie zostać z grona wykluczonym,

W którym członkostwo oznacza przywilej.

Lekce cię waży człek za nos wodzony,

Chociaż powinien traktować cię milej,


Bo kiedy znikniesz, życie, to na zawsze.

Nic cię nie wskrzesi i nikt nie zatrzyma.

Ślad się po tobie bezpowrotnie zatrze.

Istnienie twoje na włosku się trzyma,


Lecz o tym człowiek zda się nie pamiętać,

Bo ignoruje twoją wyjątkowość.

Niekiedy zerknie w twą stronę od święta.

Na bogacenie się marnuje młodość,


Przez co w starości się nie odnajduje,

Ponieważ widzi nagle, co utracił.

Samotność tylko wciąż przy nim stróżuje,

Bowiem w majątku się całkiem zatracił,


A ty, o życie, niczym obłąkany

Stoisz przy szybie w pustym pomieszczeniu,

Będąc rękawem kaftana związanym

W ci obojętnym myśli zawieszeniu,


I się kołyszesz do przodu, do tyłu

Pchane jakoby chorobą sierocą.

To we współczesnym jest wszak dzisiaj stylu:

Ciebie się pozbyć, życie, ale... po co?!


W jakim to celu ciągnąć cię na siłę

W stanie na anty - będąc - depresantach.

Być może, życie, okropnie się mylę,

Lecz dzisiaj pełnisz rolę figuranta.


Zrzucono ciebie, życie, ze świecznika.

Relacje ludzi łączące umarły.

Smutek cię straszny przepełnia, przenika...

Przed tobą widok przyszłości wszak marny.


Wizja ci zdradza ludzką znieczulicę.

Przeraża obraz uprzedmiotowienia

Człowieka, który ma kamienne lice,

Fizjologiczne jedynie pragnienia.


Nie chcę cię, życie, takim chorym właśnie!

Twoja pasywność szerzy się zarazą.

Duch mój, co który przed ciałem, nie zaśnie

Męczy się tobą jakoby odrazą.


Warto, być może, pięścią w stół uderzyć!

Ocknąć się wreszcie z letargu umysłu,

By ciebie, życie, pełną piersią przeżyć

Według nie ciała, lecz duszy zamysłu!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 18 września 2023

JESIEŃ U PROGU

Szum liści słychać jak szelest papieru,

Którego kartki zalane herbatą

Stają się sztywne w miejscach plam pastelu

Zdeformowaną strukturą pstrokatą,


Więc zgoła inny z siebie dźwięk wydają,

Gdy wiat jak woda spływa na ich blaszki,

Co niczym koło młyńskie w nurcie drgają

Uruchamiane tańcem dla igraszki.


Zatem nie słychać już delikatności,

Która szyfonem powiewa, atłasem...

Zmysł wszak wyławia lekki ton szorstkości,

Co niczym tarka rozciera hałasem


Ciszę rozprutą na kształt pięciolinii,

W której i pauza zda się siłą głosu.

Liść o liść trąca i w ten sposób pyli

Nuty, co lecą z drzew rozwianych włosów.


Zieleń rdzewieje jakoby spijana

A tym podobna do łyżek miedzianych,

Którymi ziemia brzęczy wszem zsypana

Jakby pledami z ogonków utkanych,


Co od gałęzi spadły odklejone,

Ścieląc się liśćmi na garbach korzeni

Niczym w moździerzu krokami kruszone

Kolorem żółci, brązu lub czerwieni


Jakoby curry, cynamon, papryka

Na wiór wyschnięte, w palcach rozcierane,

W bukietach przypraw, których tylko szczypta

Wyostrza smaki powietrza wchłaniane.


Wilgoć poranków jeszcze nie butwieje.

Za dnia ją słońce rozwiesza jak pranie,

Więc ta na sznurkach promieni szaleje

Żaglem, co który od masztu odstaje.


Jedynie rosą przestrzeń jest skropiona

Dla orzeźwienia nieprzytomnych zmysłów.

Wokół zaś pustka jabłkiem zakwaszona

Snuje się smutna wśród gwizdów i świstów


Konarów, które jak wątłe ramiona

Wznoszą się kręto w cztery świata strony.

Pod nimi siedzi samotność zgarbiona,

Co się wyłania spod dymnej osłony


Mgłą rozciągniętej niczym pajęczyna

Miękko nad trawą tiulem falująca...

Jesień wyraźnie swój czas rozpoczyna

Majestatycznie z zegarów schodząca,


A u jej boku wieczory dość długie

W asyście deszczu, co o szyby dzwoni.

Słychać jak drzewa z liści, wróżąc, skubie,

Klucze żurawi oraz gęsi goni


I gołą stopą odciska ślad w błocie,

Które chlupotem lekko się wybrzusza,

I rozsypuje niezliczone krocie

Kasztanów lśniących jak gradowa burza.


Przygotowałam zatem parasolkę,

Tomik poezji, herbatę z imbirem

Oraz cieplejszą niż dotąd podomkę,

Płyty z Sinatrą pokryte winylem.


Czekam aż wejdzie gościnnie w me progi

Jesień do suchej nitki przemoczona,

By w ciepłej wodzie z solą rozgrzać nogi

Trzaskiem gałęzi w kominku kojona.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 15 września 2023

DWIE W JEDNEJ

Przychodzisz do mnie wciąż bez zapowiedzi

W najmniej stosownym dla chwili momencie.

Twoja źrenica uważnie mnie śledzi

Jakby patrzyła z dumą na swe szczęście.


Zazwyczaj nie mam czym cię poczęstować.

Siadasz na krześle i machasz nogami.

Niekiedy chcę coś upiec, ugotować,

Lecz... cię pochłaniam wspomnień mych oczami


I, będąc nagle całkiem nieobecną,

Nieposkromioną radość w sobie czuję,

Jestem kobietą z wyglądu stateczną.

Jak to się stało?! - tego nie pojmuję.


Mam wszak wrażenie, że ktoś mnie oszukał,

Ukradł czas, w którym tak szybko dojrzałam,

Wtargnął w me życie, nawet nie zapukał,

I zgarnął wszystko, gdy na pewno spałam.


To było nocą! - nie ma innej opcji.

Pamiętam: wstałam, podeszłam do lustra...

Po śnie pokaźnej i obfitej porcji

(Może to była piąta rano... szósta?)


Wnet się spostrzegłam, że się postarzałam,

Że mi na skroni siwizny przybyło,

Na twarzy mocno dosyć spoważniałam,

Że się znienacka coś nagle skończyło...


I zdałam sobie wtedy sprawę właśnie,

Iż gdzieś zgubiłam te lata pomiędzy...

Niebawem iskra w moim oku zgaśnie,

Czego nie zatrą ogromy pieniędzy.


Wtedy to ciebie w kącie zobaczyłam

Na taborecie, w podkolanóweczkach

Jakie ja, dzieckiem będąc, też nosiłam...

Łączą nas nawet but i sukieneczka.


Kiedy się na mnie wymownie spojrzałaś,

Widziałam siebie jakoby na zdjęciu.

Te same oczy, włosy, co ja, miałaś

I to spojrzenie tak uległe szczęściu,


Choć... gdzieś w obłokach jak ptaki krążące,

Przeszywające na wskroś wszystkie dusze

I wnikliwością swą zawstydzające,

Do czego i ja przyznać ci się muszę.


Mówią, że trzeba przeszłość precz! przegonić,

By nie zaprzątać sobie zbędnie głowy.

Ja jej nauki nie chcę zaś roztrwonić.

Mój duch na pustkę nie jest wszak gotowy.


To jakby drzewu stanowczo nakazać,

By się odcięło od własnych korzeni,

Które by miały ów drzewo narażać,

A co bez których w próchno się zamieni.


Tego nie zrobię! - Nie musisz się trwożyć.

Do końca dni mych masz w mym domu miejsce.

Możesz się nawet obok mnie położyć,

Kiedy przestanie bić już moje serce.


Spoczniemy wtedy na jednej poduszce.

Będę ramieniem ciebie oplatała

Jak matka, która we włosy swej córce

Przed snem wieczystym oddech swój wplatała.


Wiem doskonale przecież kim ty jesteś.

Mną, kiedy byłam jeszcze w twoim wieku.

Nie wiem, jak długo zostać ze mną zechcesz?

Kocham twój smutek, powagę uśmiechu...


Jakby w tej małej dziewczynce drzemały

Uczucia, myśli sędziwej kobiety.

Myśmy się nigdy przecież nie rozstały,

Choć los ukarać nas pragnął, niestety,


Dlatego teraz tak się zastanawiam...

Czy ty się we mnie dawno postarzałaś?

Czy ja swe ciało i duszę odnawiam,

Abym się w tobie znowu dzieckiem stała?


Nieważne. Usiądź. Zrobię ci kakao.

A może razem pójdziemy na lody?

Pewnie niewiele nam czasu zostało,

Trudno żałować sobie więc osłody.


Zarzucę tylko sweter na ramiona.

Ciało powietrzu niezmiernie marudzi.

To jest normalne, gdyż powoli kona

I krew się w żyłach jak na mrozie studzi.


Czy nadal lubisz, jak ja, śmietankowe

Lub waniliowe dla drobnej odmiany?

                        (...)

Niosą nas kroki - klucze wiolinowe.

Ślady za sobą czasem zacieramy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl