czwartek, 8 czerwca 2023

WYTRZYMAŁOŚĆ

Pod bezkresnym niebem na rozstaju dróg

W pożodze słonecznej i bez skrawku cienia

Z obolałym grzbietem, z odciskami nóg

Szukam i kierunku... oraz odpocznienia,


Lecz wokół się przestrzeń w horyzont rozlewa

Słomianą pokrywą wypalonych traw.

Wiatr tumany kurzu w moją twarz zasiewa.

By otworzyć oczy przeszywa mnie strach.


Drogowskaz nade mną tabliczkami skrzypi.

Doradztwem wyraźnie zdaje się znudzony.

Ciało moje trudem nieustannie kipi,

A przede mną stoją cztery świata strony.


Którą więc wybrać, by się nie pomylić?1

Dylemat od dawna ten mnie prześladuje.

Nadzieja szepce w owej ważnej chwili,

Że niczego w życiu swym nie pożałuję.


Nadgarstkiem przecieram me zroszone czoło.

Ruszam przed siebie posuwistym krokiem.

Idąc. bacznie kreślę dość rozległe koło

Moim przenikliwym, nieufnym wzrokiem.


Nie ma mowy nawet, ni myśli tak śmiałej,

Która by zniechęcić mnie się odważyła,

Aby zrezygnować z tej wyprawy całej,

Co się mym zamiarom tak sprzeniewierzyła.


Nie zwinę odcinka wybranej drogi

Już odmierzonego ilością stóp moich,

Mimo że mdleją obolałe nogi

I niejedna trudność na ów drodze stoi.


Idę i iść będę, póki mam powietrze,

Kroplę chmur na ustach i kłosów ziarna!

Dopóki me ciało w ziemię się nie wetrze,

Będę szła jak ślimak czy wół lub sarna.


Nie pozwolę sobie wydrzeć przeznaczenia!

Nie zdepczą mnie inni biegnący do celu.

Będę szła w spokoju czystego sumienia

U boku przyjaciół, których mam niewielu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 7 czerwca 2023

NIEBAWEM

Głóg już się pozbył śnieżnych pomponów.

Zalążki widać owoców w liściach.

W gałęziach róży zdatnych do skłonu

Też już pustkami zaczyna świtać.


Akacja kwiatem już się zsypała

I leży, pachnąc, puchem na ziemi.

Lipa w przestrzeni woń swą rozsiała.

Trawa straciła świeżość zieleni,


Pogorzeliskiem słońca się zdając,

I jak ściernisko pod stopą trzeszczy.

Słomianą szczotą się rozciągając,

Skrywa wieczorem siedliska świerszczy


I cała śpiewa trącaniem struny,

Ciszę łaskocze, cykając hucznie...

Słychać w niej szorstkie wiatru poszumy,

Który do piersi przytula lutnię


Strumienia wody, co niczym wstążka

Łany przecina, kamienie głaszcząc,

I rwie w nieznane jak droga wąska,

Pluskiem pod górkę i z górki skacząc.


Drzewa się chylą bujną czupryną

I jak grzechotki szeleszczą cicho...

Niebawem dni te ciepła przeminą

I znowu będzie wilgotno, zimno.


Wszystko przemija wręcz w takim tempie,

Że trudno moment dnia zapamiętać.

Nim słońcem niebo na wschodzi pęknie,

Zachodem będzie jasność zamknięta.


Ileż mi jeszcze lat pozostało,

By móc się przyjrzeć zjawisku z bliska,

Które się życiem we mnie zadziało

Kruche, ulotne jakoby iskra?


Wstaję o świcie niemal przed brzaskiem

Ciągle zachłanna, nienakarmiona,

Mająca nadal powietrza łaskę,

A mimo wszystko wciąż go spragniona.


Powoli więdnę jak głóg i róża...

Niczym akacja włos siwy gubię.

Jakoby trawa płowieje skóra,

Co której szorstkość pod palcem czuję.


Kar jak kolczaste pędy we skłonie

Pod bezsilnością już się ugina.

Bruzdami marszczą się moje skronie

Jak liść, po który już sięga zima.


Lipą jedynie pachną me słowa,

Kiedy próbuję czas w nich zatrzymać.

Wartkim strumieniem płynie rozmowa

Myśli, co w których żagiel rozpina


Pragnienie bycia w rejsie bezkresnym

Do jutra ciągle nieuchwytnego

Z marzeniem stania się długowiecznym

Człowiekiem z ciała, lecz nieważkiego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 6 czerwca 2023

CÓRKA KRÓLA

Idę, szurając z ołowiu podeszwą,

Mimo że słońce ledwo się świeciło.

Myślę, że życie obok moje przeszło

I mnie w ogóle nie zauważyło,


Ramieniem tylko przypadkiem musnęło

Jako przechodnia mijanego w drodze -

Tak to się dziwnie wszystko ułożyło,

Nie będąc z planem mej przyszłości w zgodzie.


Jak to możliwe, że kogoś silnego

Nikt nie dostrzega oraz nie docenia,

A wręcz traktuje niczym niegodnego

Nad nim się czasem w trosce pochylenia?!


Jak to możliwe, - dumam nieustannie -

Że się pogardza nienarzekającym

I się traktuje takiego brutalnie,

Wobec się jego jest wymagającym


Jakby milczący był z nierdzewnej stali,

Jakby nie musiał bywać przytulany?!

Takiemu ludzie wszystko by zabrali.

Taki z zasady jest ogołacany,


Bo jeśli nawet całkiem go okradną,

To się nikomu biedak nie pożali;

Jeżeli nawet skargi z ust mu spadną,

Nie będą skarg ów serio traktowali.


Taki skazany jest na odrzucenie

Niczym za karę hartu jego ducha.

Ten musi dawać wszystkim pocieszenie,

Jego zaś nigdy szczerze się nie słucha...


Wtem się nade mną szczebiot rozsiał w locie.

Spoglądam w niebo na wysyp jaskółek,

Których wirują szybujące krocie

Jak do patyka przywiązany sznurek.


Owa korona nad głową króluje

Jakoby symbol bycia wyróżnioną.

Wiatr me ramiona płaszczem dekoruje.

Czuję, że berło, jabłko mi wręczono


I miecz do pasa przypięto dla chwały,

Bym pamiętała o wrodzonej sile.

Drzewa i ptaki mi wiwatowały.

Płaszcz poderwały z lekkością motyle.


Z powagą patrzę na baśniowe cuda.

Trudno uwierzyć mi w ów wyróżnienie.

Myślę, że może i dzisiaj się uda

Pokonać gorycz, ból oraz zmęczenie,


Więc krokiem ruszam dostojnej postawy,

Wdzięcznie przyjmując regalia natury.

Gaśnie powoli we mnie żar obawy.

Radość przegania przygnębienia chmury.


Tak dnia każdego w chwili koronacji,

Gdy świt mnie wita niczym córkę Króla,

Jestem mocniejsza już od grawitacji,

Choć mi u stopy ciąży Ziemi kula,


I z dumą wznoszę twarz podobną słońcu

Czując przyjemne ognia rozpalenie,

By się podobać Bogu - memu Ojcu

By nadać sobie teraz - tu znaczenie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 3 czerwca 2023

W CISZY

Pytasz mnie, ciszo... o czym teraz myślę

I czego pragnę najbardziej na świecie?

Jeśli ci powiem, twa potęga pryśnie

A z nią przyjemność zadumy w duecie.


Minuty płyną bezwiednie, bezdźwięcznie.

Rosnąca trawa piach źdźbłami rozpycha...

Rosa z pajęczyn świszczących bezwietrznie

Gradem się w ziarna czarnej ziemi wpycha.


Czuję... Wpatrujesz się we mnie z miłością

Troskliwej matki, która żal mój widzi.

Nie pytaj... Wtul mnie w ramiona z czułością.

Niech świat z nas, ciszo, w znieczulicy szydzi.


Och... gdyby można się całkiem rozsypać

Liśćmi, co przestrzeń szelestem rozsiewa,

Nim zacznie, ciszo, za oknami świtać,

Nim się ktokolwiek spotkać mnie spodziewa...


Och... gdyby można stopnieć i się unieść

Jak mgła o brzasku lub para wieczorem,

Która ku niebu białą bryzą sunie

Świat posypując ów śnieżnym kolorem...


Trzeba mi jednak ciężarowi sprostać,

Co grawitacją moje nogi wiąże.

Trudno się ciału z przyziemnością rozstać,

Więc tarczą godzin jak w obłędzie krążę


Pomiędzy wschodem i zachodem słońca

Z krzyżem, co wrasta belką w me ramiona.

Drogi w zakrętach nie dostrzegam końca.

Potu na oczach ciąży mi zasłona.


Bądź ze mną ciszo jak najdłużej możesz.

Niech moje zmysły znajdą ukojenie.

Przed Panem Bogiem jeno się ukorzę

I ofiaruję Mu własne zmęczenie.


Z tobą pod rękę odsunę zgiełk, wrzawę,

Hałas, co szarga spokój mego ducha,

Z chaosem myśli wreszcie się rozprawię.

W tobie niech serce zrozumienia szuka.


Usiądź, ma ciszo, wygodnie u boku.

Obie z werandy, za horyzont patrząc,

Puścimy wodze zachłannego wzroku,

Będziemy patrzeć jak gwiazdy w dół skaczą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 2 czerwca 2023

WYBÓR

Kolejną dobę podarowaną

Rozpakowuję oddechu wstążką,

Która to wpływa w ciało co rano

Dystyngowanie, w popędach skąpo


I delikatną strużką powietrza

Pobudza zmysły do świadomości.

Widzę jak wije się wąska ścieżka

W miejsca najprostsze mej codzienności.


Dotykam ludzi mijanych w drodze.

Siadam przy stole, z nimi rozmawiam.

Nie tylko słyszę, bo słucham, chłonę,

Z sobą zabieram - w sercu zostawiam:


Spojrzenia w oczy, gesty, grymasy,

Emocje, myśli, co towarzyszą

W każdym momencie, gdy smutne czasy

Samotnie płyną oraz brzmią ciszą...


Życie mnie proste więc fascynuje -

To we mnie, wokół, bezwstydnie szczere.

Idea zaś mnie nie inspiruje,

Która wspólnego miewa niewiele


Z prawdą, co depcze polem, chodnikiem,

Trzymając w torbie chleb oraz mleko,

Pod lip, topoli kapelusikiem,

Która przystanie czasem nad rzeką


Albo niekiedy w teatrze siądzie,

Do kawiarenki wstąpi na kawę...

Za tym codziennym nierzadko błądzę.

Dźwigam ciężaru w sobie obawę,


Że to gdzieś zgubię oraz zatracę.

Ludzie brną bowiem w bagno głupoty!

Więc samotnością chętnie zapłacę,

Bo być naiwną nie mam ochoty,


Za ład, przejrzystość w mojej przestrzeni,

Za to, co czuwa nad człowieczeństwem,

Mając nadzieję, że się nie zmieni

I nie zatrwoży się ów szaleństwem,


Które mądrości jest zaprzeczeniem,

Choć!, się nazywać nią nie zawstydza,

I że zostanie mym wybawieniem

Wszystko, co dzisiaj niemodne bywa


A co buduje wartość człowieka -

Czyli myślenie weń samodzielne,

Które to prawdy w życiu docieka

Oraz odrzuca to, co mizerne,


Co degraduje istotę ludzką,

Poniża depcze, również ośmiesza.

Wiem, że na co dzień będzie mi trudno,

Zwłaszcza że większość kroku przyspiesza,


Aby się przepchać na piedestały

Kosztem honoru oraz godności.

Oj, przykre czasy teraz nastały...

Nie ma w nich miejsca dla szlachetności,


Dlatego często od nich uciekam

Do kontemplacji tego, co szczere

I w sztuce słowa koszmar przeczekam,

Mając korzyści, zysków niewiele,


Bowiem nie jestem tuszą na sprzedaż! -

Za bardzo cenię mą podmiotowość.

Ty, jak ci każą, być może śpiewasz

I masz tę w sobie ślepą gotowość


Do poświęcenia się dla błyskotki,

I do klaskania w takt narzucony.

Dla mnie to jednak smak mdły i słodki.

Świadomie zatem jest odrzucony.


Idę za prawdą oraz człowiekiem,

Który nie stracił na swej wartości.

Wolę się karmić chlebem i mlekiem

Byle nie zgubić własnej godności.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 1 czerwca 2023

PRZERAŻA MNIE!

Zatrwożył się świat na skutek złej wiadomości

O chłopcu, który walczy w szpitalu o życie,

Bo był katowany przez ojca bez litości

Na co matka patrzyła jakoby w zachwycie.


Lud domagał się linczu oprawców tej zbrodni.

Nienawiścią kipiała każda nawet dziura.

Zapomnieli nędznicy, że byli wygodni.

Na ich rękach ów chłopca przez to lśni purpura!


Nikt nie widział, nie słyszał i nie podejrzewał,

Że za ścianą tragedia łzy chłopca spijała.

Kat się zatem nikogo i niczego nie bał,

Kiedy jego ręka kości dziecku łamała.


Czy naprawdę nie pisnął z bólu kilkulatek,

Kiedy był traktowany niczym popielniczka?!

Co się dzieje, na litość!, z całym wokół światem?

Przecież dziecko tak bite to nie kij, doniczka!


Musiał ktoś coś usłyszeć albo podejrzewać.

Musiał widzieć strach w oczach oraz wycofanie.

Diabłu jednak woleli owe dziecko sprzedać,

Wyrabiając w ten sposób złudne przekonanie,


Że ta sprawa w sąsiedztwie już ich nie dotyczy,

Że to tylko mechanizm demonów z przeszłości,

Które ojca i kata prowadzą na smyczy

Okazanej mu kiedyś... w dzieciństwie wrogości.


Jakże sprytnie umiemy wyprzeć się win własnych,

Zrzucić ciężar sumienia na barki oprawcy

Byle był nienagannie spokojny kąt ciasny,

Byle się nie odbiło nam nic męką czkawki!


Obojętność nawozem jest tragedii takich

Bo z pociechy cierpiącej kata urodziła,

Przez którego śladami emocji jednakich

Zło z dzieciństwa w ojcostwo sprytem wprowadziła,


Profitując na ludzkiej wokół znieczulicy

Tych, co z uchem przy ścianie głuchych dziś udają,

Tych, co siedzą wygodnie, kiedy dziecko krzyczy,

Co z krwią dziecka na rękach osądu żądają


Byle siebie uwolnić spod jarzma sumienia

Osadzeniem oprawcy zagłuszyć wołanie

Tego chłopca, co płakał niemal do omdlenia,

A dziś milczy, gdy trawi go wolne konanie...


Pacjent umarł... więc siebie wzajem oskarżają.

Wszyscy lament podnieśli nad rozlanym mlekiem.

Ci najbliżej tragedii dziś się wyrzekają,

Iż stali obojętnie nad bitym człowiekiem.


Zapomną... jeszcze trochę czasu im potrzeba.

Przejdą do codziennych, przyziemnych obowiązków.

Znów będą obojętni, gdy o pomstę Nieba

Krzyczeć będzie dziecko w kącie izby tortur.


Nie wątpię w to, niestety... bowiem statystyki

Tę ludzką znieczulicę w mediach przywołują

Jak ucznia, co drży pusty, stojąc przy tablicy,

Gdy zewsząd go pytania o wiedzę stresują.


Przed chłopcem tym niejedno dziecko pochowano,

Co było skatowane... jak całopalenie.

A później o tragedii jego zapomniano

Do dnia, w którym powiało ostatnie westchnienie


Chłopca albo dziewczynki - bezbronnej ofiary...

Przeraża mnie to ludzkie, jałowe milczenie,

Co brzmi jak zła zwycięskie, bezduszne fanfary,

Gdy płyną ulicami krwi świeżej strumienie,


Gdy tłumy maszerują purpurową rzeką

I rozpryskują czerwień krokiem defilady

Po trupach bitych dzieci, co niby daleko

Stały się ofiarami rodzicielskiej zdrady!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 31 maja 2023

ZAPACH OGNIA

Gdzieś... ogień trawi suche gałęzie,

Językiem liże kawałki drewna...

Zda się, że płonie dosłownie wszędzie.

Niesie się z wiatrem jego woń zwiewna.


Aromat kory przezeń spalanej

I pochłaniane słoje żywicy,

Co - płomieniami z drzazg wysysanej -

Czuć szarym dymem w mej okolicy.


Pierś wypełniłam owym zapachem,

Bo mi funduje powrót w dzieciństwo,

Gdzie pod mej babci na belkach dachem

W kaflowej kuchni było ognisko...


I delektuję się ową wonią,

Która przyprawia w domu powietrze,

Kiedy spod fajer iskry w świat gonią,

Gdy się pogrzebacz w płomienie wedrze


Lub gdy jesienią, wieńcząc wykopki,

Pola płonęły pod gwiazd diamentem

Jakoby złota pnące się snopki

Czerwienią niczym powrósłem spięte.


Pamiętam dobrze zapach ziemniaków

W popiele albo też na fajerce

I nie zapomnę przenigdy smaku

Kartofla, który mnie parzył w ręce,


Lub podpłomyków czy bochnów chleba,

Ciasta, co miało być na makaron -

Ten smak dzieciństwa we mnie dojrzewa,

Kiedy ulegam wspomnień mym czarom


Wywoływanych drewna zapachem

Na proch przez ogień przetwarzanego.

Z dymem z ogniska siadam pod dachem,

Aby się wsłuchać w dźwięk chrupiącego


Chrustu, co który płomień oplata,

Przedrzeźnianego zegara tikiem,

Mruczeniem kota, co w kąt się wkrada

Jakoby pieca był kołnierzykiem...


Lubię ten zapach mego dzieciństwa,

Bowiem zawraca nurt rzeki kijem.

Przeszłość się staje więc rzeczywista,

Małą dziewczynką znów we mnie żyje.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl