środa, 17 maja 2023

NA STARCIE

Otworzyłam okna, by wpuścić powietrze.

Chłodny podmuch poranka wszedł do środka.

Poczułam pocałunek na mojej ręce.

W pokoju się rozsiała kwiatów woń słodka.


Framuga oszklona była usunięta.

Drzwi balkonu wtuliły w ścianę swe skrzydła.

Głowa mi ciążyła wiecznie czymś przejęta

I na spokój myśli zarzucała sidła.


Rozsiadłam się w fotelu mocno zmęczona.

Powieki cerowane były ściegiem rzęs.

Wiatr płaszczem swym otulił moje ramiona,

Po czym z liśćmi rozprawiał, że wszystko ma sens.


Kołysana szelestem odpływałam w dal...

Wiatr wilgotną dłoń przykładał mi do twarzy,

Więc czułam na policzkach jakby zimną stal,

Czekając w bezruchu na to, co się zdarzy.


Kosy się zdawały podfruwać do okna

I się przypatrywać mi wręcz z ciekawością.

Ich partytura w szum się gałęzi wplotła

Powtarzana echem z pieczołowitością,


Więc miałam wrażenie, że świtu muzyka

Grana na pochwałę wschodzącego słońca

Płynie pod stopami taktami strumyka,

Który wartkim nurtem ciągnie się bez końca.


Skroń moja się wtuliła w miękkie oparcie

Lekkością opleciona jak pajęczyną.

Jestem już spóźniona, bo nadal na starcie,

Lecz jest mi obojętne, czy mnie ominą


Sukcesy oraz wieńce laurem zdobione,

Rozkosze, w których zmysły rozsądek tracą.

Idę dziś dla ducha w przyjemności stronę.

Nogi me nad ziemią lajkonikiem skaczą,


A wiatr wokół mnie kręci się kujawiakiem,

Gałązkami listowia w pasie związany.

Siedzę wciąż w fotelu, a dusza zygzakiem

Rusza w parze z wiatrem w wirujące tany.


Może nic dziś nie zrobię, a choć pohulam

Obracana oberkiem w rosnącym tempie.

Siedzę zatem i w fotel się ciałem wtulam.

Gdy się dusza zmęczy, już miejsce mieć będzie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 16 maja 2023

NIKOMU

Ach... zaprzyjaźniłaś się ze mną, samotności...

Wprowadziłaś się na stale... czy na kilka dni?

Tak mi bardzo obco w owym świecie zazdrości,

Co swoją obecnością wciąż uświadamiasz mi.


Rozgościłaś się u mnie jak we własnym domu.

Wspomnieniami wpuściłaś wszystko, co bolesne.

Nie pozwalasz w me progi wejść niemal nikomu,

Przez co miejsce me stało się strasznie bezpieczne.


Z rąk mi szczęście umyka niczym w rzece ryba

I przecieka przez palce jak niesiona woda...

Nie doniosę jej kropli w moich dłoniach chyba.

Coraz mniej mi się życie współczesne podoba,


Coraz bardziej mi ludzie podli przeszkadzają,

Którzy fałszem kultury nędznie podrabianej,

Łaszą się niczym kocie, o względy stękają.

Mam już dość tej gry w przyjaźń obłędnie skrzywionej!


Zatem godzę się na twe ciche towarzystwo,

Gdyż niełatwa w relacjach bywasz, lecz prawdziwa.

Odebrałaś, samotność, mi niemalże wszystko,

Więc uciekam w głąb siebie, gdzie jestem szczęśliwa,


Do natury się garnę w jej dzikie ramiona,

Rozprawiając z nią w szumach, szelestach i pluskach

O tym, co dzisiaj we mnie się rodzi i kona,

Przez co dusza strudzona nie jest wewnątrz pusta.


Wyobrażam nas sobie, moja samotności,

Jak prowadzisz mnie parkiem siwiutką pod rękę,

Jak siedzimy pod dębem w cieniu że wieczności,

Podziwiając i chwaląc życie za co piękne.


Widzę ciebie u boku niczym opiekunkę,

Która starej kobiecie nie skąpi grzeczności.

Będę szła śladem kroków twych związana sznurkiem

Jak u boku przyjaźni i wiernej miłości,


Bo... Kto inny jest w stanie pojąć mnie człowieka,

Który przez zmysł wrażliwy świat widzi inaczej,

Od brzydoty do ciebie jak matki ucieka,

Na kolanach twych siedząc, kiedy cierpi, płacze?


Któż mnie inny, jak nie ty, przytuli, zrozumie,

Słowem podłym nie zrani i w ogień nie wepchnie?!

Kto pocieszyć, ukoić cierpienie me umie?

Takich jak ja mechanizm współczesności nie chce.


Mam więc z sobą fotele sąsiedztwem zrośnięte,

W których obie będziemy często przesiadywać

Póki w piersi me serce z rozpaczy nie pęknie...

Czuję, że się będziemy razem dogadywać.


Zatem, pozwól, zaparzę nam obu herbaty.

Wiatr za oknem i pada, więc zostańmy w domu.

Przez szczelinę w framudze wpadną wonią kwiaty...

I odsłonię ci siebie, lecz więcej nikomu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 15 maja 2023

ZAZDROŚĆ

Był ptak, w którego piórach słońce odbijało

Wszystkie odcienie ognia jakimże płonęło,

Przez co się niespodzianie oczom ukazało,

Iż to nie tylko złoto blask nieba chłonęło,


Bowiem światłem i cieniem wabiona źrenica

Kolorami, co tonią różnobarwnych głębi,

Nieświadomie na co dzień, patrząc, się zachwyca

I rozkwita w radości niczym księżyc w pełni.


Ów ptak swym upierzeniem jak magią zwierciadła

Odsłaniał najdrobniejsze elementy świata:

Choćby pył, co ze skrzydeł ćmy, która przysiadła,

Zsypuje się, gdy motyl w piruetach lata


Wokół lampy jasnością do tańca kuszony,

Przesiewając jak sitem sproszkowane ziarno

Powietrza, co jak tuman światłem prześwietlony

Unosi się w przestrzeni, gdy sucho i parno.


W wszechświecie się unosił śpiew owego ptaka

Dźwiękami, pod którymi klęka każda dusza,

I wszelka się melodia wydaje nijaka,

Bo żadna, jak trel jego, aż tak nie porusza...


Był ptak,... ale go inne w złości zadziobały,

Bowiem nie mogły zdzierżyć, że był wyjątkowy.

Z piór go stadem bezwzględnym całkiem oskubały,

Wydłubując mu pewność siebie z bitej głowy…


Chciał uciec, by ratować resztki swej godności

Więc skoczył, ale skrzydła pozbawione lotek

Zdradziły go, nie mając już w sobie zdolności,

By czuć powiewów wiatru w przestrzeni ochotę.


Uderzył więc o beton i stracił marzenia,

Co tchnieniem uleciały z zapadniętej klatki.

Nie zdążył nawet światu szepnąć: "Do widzenia"

I zginął, choć gatunkiem wśród ptaków był rzadkim.


Wtem stada zakrakały, zwycięstwo świętując.

Rzeczywistość znów była tylko czarno - biała.

Zagrożenia żadnego już w sobie nie czując,

Chmara z krwią na swych dziobach wnet się rozleciała


I w przestrzeni powstała głuchoniema dziura.

Akustyka dręczona męczącym odgłosem

Była znowu, jak kiedyś, prosta i ponura,

I psiocząca na wszystkich, i wszystko pod nosem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 12 maja 2023

SPOWIEDŹ

W Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Wczoraj byłam u księdza, ale mimo tego

Muszę się wyspowiadać wszak z okoliczności,

W których się dopuściłam przed nocą miłości

Z chłopem, co żaden wdowiec ani nie kawaler,

A za płotem mym mieszka w sąsiedztwie na stałe.

I tu wyznać że muszę szczerze, i zuchwale:

Radość wielką odczuwam, żalu jednak wcale,

Bo jakby się przypatrzyć, proszę dobrodzieja,

Chłop od Jadźki Zygmunta z wyglądu memeja,

Ale tak mnie zaskoczył swym figlarnym ptaszkiem,

Żem noc całą spędziła pod kurnika daszkiem.

Tak się ocknąć nie mogłam z tego upojenia,

Zwłaszcza że podziękował i rzekł: "Do widzenia".

To mnie nawet kulturą, wdzięcznością zaskoczył...

Co jak spojrzę małżonce tego chłopa w oczy?!

Ja nic nie mam, broń Boże!, do biednej kobiety.

Że o chłopa w tych sprawach nie dba nic, niestety,

To nie mój grzech i żadne przecież przewinienie.

Jam mu tylko pomogła, bo miał przesilenie.

Patrzeć mi trudno było, jak się biedak męczy,

Snuje się po podwórzu i jak kocie jęczy.

Tom se wtedy wspomniała, że raz na kazaniu

Proboszcz prawił o bliźnich w biedzie wspomaganiu.

Na te słowa ruszyłam ratować człowieka.

Nie sądziłam, że spotka i mnie w tym pociecha...

Co?... Ksiądz pyta, czy żalu żadnego nie czuję?

Jak najbardziej! A straty dzisiaj porachuję,

Bowiem przyznać mi trzeba, że drób był zgnieciony,

Na stres straszny i rwetes mocno narażony,

Więc w efekcie ksiądz proboszcz dwie kury dostanie.

Już zaniosłam gosposi ów łup na plebanię.

Na rosołek jak znalazł oraz galantynę!

Niechże i ksiądz pochwali ów skutku przyczynę...

O co pyta dobrodziej?! Niech głośniej docieka.

Ja przygłucha i ślepa jestem od pół wieka...

Głośniej, księże proboszczu, bowiem nic nie słyszę

Jeno szum w starym uchu i piszczącą ciszę...

A! Konsumpcji?!... Nie było!, bo w takim momencie,

Kto też myśli o chlebie, warzywach czy mięsie.

To się działo tak szybko z sporym powtórzeniem.

Do tej pory mam kłopot z normalnym chodzeniem...

Co mnie piekłem ksiądz straszy?!... W Imię Ojca, Syna...

Czemu zaraz od groźby ksiądz wywód zaczyna?!

Toż to było, że nagich przyodziać nam trzeba,

Głodnym zaś nie żałować ni ryby, ni chleba,

A spragnionych napoić, podróżnych w próg przyjąć,

Więc nie mogłam nie przejąć się zagwozdką czyjąś.

Miłosierny uczynek dobrze wypełniłam

Spragnionego w potrzebie wnet zaspokoiłam

I zadbałam o ciało jak ksiądz na kazaniu

Wielokrotnie nauczał w czynach wyliczaniu...

Oj, tu rację, ksiądz proboszcz, ma z całą pewnością,

Bom obeszła się z ciałem z niezwykłą czułością.

Takiem mu miłosierdzie swoje ukazała,

Żem się po owym czynie stokrotnie żegnała.

Tak żem była zdziwiona swymi talentami...

Na klepisku, na grzędzie oraz pod żerdziami...

Aż żem całkiem straciłam swój zmysł orientacji...

Oj, proboszcz w tym momencie nie ma wcale racji!

Jak względem duszy czynu całkiem zaniedbuję?!

Ja we wsi, by moralność nie znikła, stróżuję!

Ja grzesznych upominam i głupich pouczam.

Każdemu wątpiącemu wskazówki podrzucam.

Strapionych zaś pocieszam oraz krzywdy znoszę.

Na komendę, do wójta, co trzeba!, donoszę,

Aby zadość uczynić niecnym zachowaniom.

Wszystkich mam na swym oku od świtu po rano.

Mnie się nikt nie wyśliźnie spod prawej czujności.

Współpracuję z wymiarem służb sprawiedliwości

A za kolaborację pieniędzy nie biorę,

I gdzie trzeba usłyszę, podejrzę, postoję.

Wiem, kto kiedy o której oraz z kim dlaczego.

Oj, wskazałabym księdzu typa niejednego,

Który grzeszy bezwstydnie, po Komunię leci,

A przykładem anioła niestety nie świeci.

Dajmy na to... teściowa od Józka, piekarza...

Przy różańcu synową się przekląć jej zdarza

I przy "Zdrowaś Maryja" ciśnie "-urwą" w złości,

Grożąc, że jej wpierdoli, porachuje kości...

A nasz sołtys kieszenie pieniędzmi wypycha.

Tu podwędzi, tam skubnie, później na mszy wzdycha,

Choć mu ciążyć powinno siódme przykazanie,

Które łamie dziadyga zanim z łóżka wstanie...

A, gdzieżby te świadectwa były że fałszywe?!

Wszystko, com powiedziała bezwstydnie prawdziwe.

Toż to nie są ni plotki, ani brednie, waśnie.

Jakby było inaczej, niech mnie piorun trzaśnie!... 


I zagrzmiało, pieprznęło, babę na proch starło,

A w posadzce kościelnej ślad jej stóp wyżarło.

Z dymem w popiół wcieliła się kobieta prosta.

Smród jedynie po takiej na miejscu się ostał.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






czwartek, 11 maja 2023

INACZEJ NIŻ ZWYKLE

Dźwięk pszczół nad głową jak w debacie myśli

Pod kapeluszem pędów kwiatów pełnych,

Zapach bukietów pączkującej wiśni...

W oczach się roi od koron brzemiennych,


Co są anonsem bogatej jesieni,

Która mieć będzie kosze obfitości.

Świat bladym różem i bielą się mieni

Niczym w uśmiechu szczerej wesołości.


Natura siedzi w strumieniu stokrotek,

Co odbijają słoneczną poświatę.

Aż by się miało skoczyć w toń ochotę

By móc od spodu popatrzeć przez płatek,


Który wiórkami kokosa się ścieli

Na traw atłasie przez wiatr wygładzanym.

Na rozłożonym kocyku zieleni

Garścią guzików mniszek jest rozsiany,


A w nim żerują kosy oraz szpaki.

Czarnym swym łebkiem dryfując jak boja.

Spod źdźbeł się wznosi niemalże jednaki

Ptak czarnej barwy, w której tęczy zbroja


Lśni w nieba złocie jedynie u szpaków,

Gdyż kos matową piór ma politurę...

Wtem wśród listowia kłębiących się krzaków

Rudzik na piersi wypręża purpurę.


Po chwili znika czymś jakby spłoszony

(Gałąź zadrżała, gdy się w górę wzbijał)

I niczym strzała na skrzydłach niesiony

W kasztanów wianek bezdźwięcznie się wbija,


Po czym się trelem zdradza niewidoczny

Jakoby chwalił zwinność, spryt wrodzony.

Niesie się w przestrzeń śpiew skocznie radosny

Jak w filharmonii przez echo mnożony.


Akompaniament szelestów i szumów

Zanurza palce w me włosy rozwiane.

I olejkami wcieranego rumu

Budzi marzenia w dzieciństwie widziane.


Siedzę spokojnie... bowiem odprężona...

Poję się wonią głogu kwitnącego.

Powietrze ciepłem tuli me ramiona

I pocałunkiem smaku miodowego


Wtapia się w usta spragnione milczenia

I rozchylone jakby głodne pisklę.

Niech trwa ta chwila i świat się nie zmienia!

Jest wszak cudownie, inaczej niż zwykle.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 10 maja 2023

SAMOTNY CZŁOWIEK

Ludzkie problemy - przykre obciążenie,

Które do dołu nas ciągnie na zgubę,

Z ciał wyciskając sił bezradne tchnienie

I radość kreśląc jakoby ułudę.


Wszystko szarością, czernią się wydaje

Opłakiwaną przez kraczące wrony.

W lamentach dusza cierpieć nie przestaje,

Bo świat się zdaje z snów ogołocony


I okradziony z marzeń, możliwości,

Co przysługują w czepku urodzonym.

Pod krzyżem trzeszczą schorowane kości,

Czyniąc na przekór drogą utrudzonym.


Chowa się człowiek przygnębiony męką,

By nie narażać się na ośmieszenie,

Gdyż zaufanie jak szkło na pół pękło,

Gdy go zdeptały wstyd i poniżenie,


Bowiem głodnego syty nie zrozumie -

Empatia często obca bywa ludziom

Przez co samotnym można być choć w tłumie,

W środku smutnym z uśmiechniętą buzią.


Nad takim krążą sępy niezlęknione

Myśli, co które nadzieję zżerają.

Wszystko się zdaje zatem już skończone,

Gdyż owe sępy litości nie mają,


Więc szarobure płyną w ciszę słowa

Ust, co nie zwykły żebrać o pociechę.

Zraniony człowiek przed ludźmi się chowa,

Idąc przez życie ze sztucznym uśmiechem,


A kiedy znika... sieje zaskoczenie,

Bo przecież bywał duszą towarzystwa.

Jego odejście to niewyjaśnienie

Tego, co zgasło jak w przestrzeni iskra,


Która z płomieni wyrywa się w niebo

I nad ogniskiem wznosi się zgubiona,

A gdy nie trafi na podatne drzewo,

Przepada całkiem przez ciemność zduszona...


Tak jest z przybitym do ziemi człowiekiem.

Pod gruzem zmartwień, w zgliszczach niepowodzeń,

Gdzie pędzi życie od szczęścia dalekie,

Wierząc, że przecież nie może być gorzej,


A mimo tego tryska wesołością,

Bo otoczony jest ludźmi do tańca.

Nie chce obnosić się z własną przykrością,

Którą by dźwigać... już mu sił nie starcza,


Więc się podrywa od gzymsu ku niebu

I leci... leci... niczym iskra w przestrzeń...

Gdy się rozbija, wszyscy szepczą: "Czemu?"

Nad ciałem, które jeszcze szarpią dreszcze,


Po czym się wszyscy rozchodzą do siebie,

Zapominając o stracie i szoku.

Nikt nic o nikim znów wszystkiego nie wie,

Przyjmując tylko to, co miłe oku.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl