W Imię Ojca i Syna, i Ducha
Świętego.
Wczoraj byłam u księdza, ale
mimo tego
Muszę się wyspowiadać wszak z
okoliczności,
W których się dopuściłam
przed nocą miłości
Z
chłopem, co żaden wdowiec ani nie
kawaler,
A za płotem mym mieszka w
sąsiedztwie na stałe.
I tu wyznać że muszę szczerze,
i zuchwale:
Radość wielką odczuwam, żalu
jednak wcale,
Bo jakby się przypatrzyć,
proszę dobrodzieja,
Chłop od Jadźki Zygmunta z
wyglądu memeja,
Ale tak mnie zaskoczył swym
figlarnym ptaszkiem,
Żem noc całą spędziła pod
kurnika daszkiem.
Tak się ocknąć nie mogłam z
tego upojenia,
Zwłaszcza że podziękował i
rzekł: "Do widzenia".
To mnie nawet kulturą,
wdzięcznością zaskoczył...
Co jak spojrzę małżonce tego
chłopa w oczy?!
Ja nic nie mam, broń Boże!, do
biednej kobiety.
Że o chłopa w tych sprawach nie
dba nic, niestety,
To nie mój grzech i żadne
przecież przewinienie.
Jam mu tylko pomogła, bo miał
przesilenie.
Patrzeć mi trudno było, jak się
biedak męczy,
Snuje się po podwórzu i jak
kocie jęczy.
Tom se wtedy wspomniała, że raz
na kazaniu
Proboszcz prawił o bliźnich w
biedzie wspomaganiu.
Na te słowa ruszyłam ratować
człowieka.
Nie sądziłam, że spotka i mnie
w tym pociecha...
Co?... Ksiądz pyta, czy żalu
żadnego nie czuję?
Jak najbardziej! A straty dzisiaj
porachuję,
Bowiem przyznać mi trzeba, że
drób był zgnieciony,
Na stres straszny i rwetes mocno
narażony,
Więc w efekcie ksiądz proboszcz
dwie kury dostanie.
Już zaniosłam gosposi ów łup
na plebanię.
Na rosołek jak znalazł oraz
galantynę!
Niechże i ksiądz pochwali ów
skutku przyczynę...
O
co pyta dobrodziej?!
Niech
głośniej docieka.
Ja
przygłucha i ślepa jestem od pół wieka...
Głośniej,
księże proboszczu, bowiem nic nie słyszę
Jeno
szum w starym uchu i piszczącą ciszę...
A! Konsumpcji?!... Nie było!, bo
w takim momencie,
Kto też myśli o chlebie,
warzywach czy mięsie.
To się działo tak szybko z
sporym powtórzeniem.
Do tej pory mam kłopot z
normalnym chodzeniem...
Co mnie piekłem ksiądz
straszy?!... W Imię Ojca, Syna...
Czemu zaraz od groźby ksiądz
wywód zaczyna?!
Toż to było, że nagich
przyodziać nam trzeba,
Głodnym zaś nie żałować ni
ryby, ni chleba,
A spragnionych napoić,
podróżnych w próg przyjąć,
Więc nie mogłam nie przejąć
się zagwozdką czyjąś.
Miłosierny uczynek dobrze
wypełniłam
Spragnionego w potrzebie wnet
zaspokoiłam
I zadbałam o ciało jak ksiądz
na kazaniu
Wielokrotnie nauczał w czynach
wyliczaniu...
Oj, tu rację, ksiądz proboszcz,
ma z całą pewnością,
Bom obeszła się z ciałem z
niezwykłą czułością.
Takiem mu miłosierdzie swoje
ukazała,
Żem się po owym czynie
stokrotnie żegnała.
Tak żem była zdziwiona swymi
talentami...
Na klepisku, na grzędzie oraz
pod żerdziami...
Aż żem całkiem straciłam swój
zmysł orientacji...
Oj, proboszcz w tym momencie nie
ma wcale racji!
Jak względem duszy czynu całkiem
zaniedbuję?!
Ja we wsi, by moralność nie
znikła, stróżuję!
Ja grzesznych upominam i głupich
pouczam.
Każdemu wątpiącemu wskazówki
podrzucam.
Strapionych zaś pocieszam oraz
krzywdy znoszę.
Na komendę, do wójta, co
trzeba!, donoszę,
Aby zadość uczynić niecnym
zachowaniom.
Wszystkich mam na swym oku od
świtu po rano.
Mnie się nikt nie wyśliźnie
spod prawej czujności.
Współpracuję z wymiarem służb
sprawiedliwości
A za kolaborację pieniędzy nie
biorę,
I gdzie trzeba usłyszę,
podejrzę, postoję.
Wiem, kto kiedy o której oraz z
kim dlaczego.
Oj, wskazałabym księdzu typa
niejednego,
Który grzeszy bezwstydnie, po
Komunię leci,
A przykładem anioła niestety
nie świeci.
Dajmy na to... teściowa od
Józka, piekarza...
Przy różańcu synową
się przekląć jej zdarza
I przy "Zdrowaś Maryja"
ciśnie "-urwą" w złości,
Grożąc, że jej wpierdoli,
porachuje kości...
A nasz sołtys kieszenie
pieniędzmi wypycha.
Tu podwędzi, tam skubnie,
później na mszy wzdycha,
Choć mu ciążyć powinno siódme
przykazanie,
Które łamie dziadyga zanim z
łóżka wstanie...
A, gdzieżby te świadectwa były
że fałszywe?!
Wszystko, com powiedziała
bezwstydnie prawdziwe.
Toż to nie są ni plotki, ani
brednie, waśnie.
Jakby było inaczej, niech mnie
piorun trzaśnie!...
I zagrzmiało, pieprznęło, babę
na proch starło,
A w posadzce kościelnej ślad
jej stóp wyżarło.
Z dymem w popiół wcieliła się
kobieta prosta.
Smród jedynie po takiej na
miejscu się ostał.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl