Wychodzę
z domu - drzwi zatrzaskuję!
Zostawiam
wszystko, co mi doskwiera.
Krokami
w górę wzbić się próbuję,
Jak
łabędź, który Ziemię odpiera,
Biegnąc
po wodzie z rozpiętym skrzydłem,
Gdy
ta się marszczy pod czarną stopą,
Stając
się w kręgach mizernym sidłem
Kropel,
co pluszcząc, tylko chlupoczą
I
nagle milkną, gdy się odrywa
Ptak
śnieżnej bieli od grawitacji.
Kiedy
drży Ziemi cała pokrywa
W
wiatru wzburzonej piórem wibracji...
Też
tak chcę w locie zostawić życie,
Które
się ciągnie kulą u nogi,
Miękko
jak kartki rwane w zeszycie
Chcę
poczuć powiew lekki i błogi,
Więc
w bok wyciągam długie ramiona,
Przyspieszam
kroku, macham rękoma...
Pode
mną Ziemia nieodklejona
Zda
się mnie gonić nieumęczona,
Ale nadzieję zawsze wypatrzę.
Łabędzim
susem pędzę przed siebie,
Ufając,
że się Ziemia mnie zaprze
I
że szybować będę po niebie,
Więc...
jeszcze szybciej i jeszcze mocniej
Staram
się zerwać sznur przyciągania.
Wola
ów walki we mnie nie spocznie,
Chociaż
się ciało na nogach słania!
Wtem
świst w mej piersi i gwizd powietrza
W
połowie drogi mnie przyblokował.
Krew
bulgotała w przedsionkach serca,
Aż
gniew się w żyłach mych zagotował!
Nie
mogę uciec, nie mogę wzbić się,
Łabędzim
sprytem wtopić się w chmury.
Czy
więc istnieje choć inne wyjście,
Aby
porzucić ów świat ponury,
Poczuć
na wskroś tę rześkość obłoków,
Beztroskę
w puchu kwiatów bawełny
I
brak potrzeby stawiania kroków,
Gdy
zmysły koi przestwór przestrzenny?!
Cóż...
wracam zatem jako przegrana
Z
żalu ciężkiego schyloną głową,
Która
popiołem jest posypana
Tego,
co ludzie zdobyć nie mogą.
Zasiądę
pewnie przy kubku kawy,
Prze
okno patrząc na ptaki w locie,
I
z gołą stopą w skarpetach trawy
Będę
do ramion kleić piór krocie,
By
choć pomarzyć, że w górę lecę
Niesiona
niczym bańka mydlana,
Pięciopalczaste
rozkładam ręce
Nurtami
wiatru w błękit smagana.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl