wtorek, 11 kwietnia 2023

PO SŁOWIE

Zamknę drzwi i zrobię to niemal na paluszkach,

By nie zbudzić zawiasów jękiem zawodzących,

I usiądę bezdźwięcznie na krawędzi łóżka,

Aby ludzi nie zwabić w me okna patrzących,


Bo nie mam dziś ochoty nawet na rozmowę,

Na myśli, co uparcie wciąż mnie zagadują.

Przyłożę do poduszki ociężałą głowę.

Niech w pierza owe myśli powoli skapują.


Za oknem może nucić mi wiatr kołysanki

Wbrew słońcu, co się o mnie głośno upomina.

Szelestem młodych liści zielonej falbanki

Jak kluczem wiolinowym niech śpiewać zaczyna.


Przepraszam... nie odbiorę już dziś telefonów.

Zostawcie więc wiadomość na poczcie głosowej.

Wybaczcie, moi Drodzy, lecz nie mam humoru,

Gdyż jestem z mą zadumą już dawno po słowie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




ZA PRZESZŁOŚCIĄ

Odwracając się za siebie,

Pustą drogę zobaczyłam.

Kilometrów ile - nie wiem -

Wolnym krokiem przemierzyłam,


Wyszłam z domu tuż przed wschodem,

A już zachód skrzy purpurą.

Czas się kończy mimochodem,

Przygarbioną że posturą


Posuwistym drepcze pląsem

Jakby tańczył, idąc, w miejscu

I zegara smukłym wąsem

Kręcąc, prawi mi o szczęściu...


Gdzież zgubiłam tę dziewczynkę,

Którą byłam ledwo wczoraj?

Tęsknię za nią odrobinkę.

Była we mnie i mną bodaj.


A dziś w lustrze pani domu

Z siwym włosem u nasady

Wykradana po kryjomu

Przemijaniem bez ogłady,


Które wpadło jak po ogień

Nie wiadomo kiedy, po co?!

Wyglądałam znacznie młodziej.

Dziś nie wierzę własnym oczom!


Zapachniało mi kwiatami,

Lecz dzieciństwa w bujnej łące.

Wpadam w łany podskokami

W tychże kwiatów kępy pnące.


Hasam, biegam jak jaskółka!

Rozpostarte mając ręce

W ów bukietach robię kółka,

Aż galopem rwie mi serce


Niczym źrebię, co w euforii

Przestrzeń spija z zachłannością

I u szczytu własnej glorii

Bawi, cieszy się młodością.


A tymczasem... tuż przede mną

W szklanej tafli ktoś mi obcy

Patrzy jak mi usta więdną,

Jak płowieją... gasną oczy.


Nie znam nawet dnia, godziny,

W którym zmiana nastąpiła...

"Czy się jutro zobaczymy?" -

Wtem mnie pani zaczepiła,


Z lustra mi się przyglądając

Z podejrzanym sentymentem.

Gest jej zaś odwzajemniając,

Do zwierciadła kleję ręce


I tak stoję nieruchomo,

Po czym wzruszam ramionami.

Szepczę do niej: "Nie wiadomo".

Nie zadręczam się myślami,


Które drążą niepewności,

Niewiadome tajemnicy.

Trzymam się teraźniejszości

Jako matki mej spódnicy


I jak dziecko, co za rękę

Ściska swego przewodnika,

Patrzę w przyszłość, ale z lękiem...

Za przeszłością gdy żal wzdycha...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 7 kwietnia 2023

TWARZĄ W TWARZ

Oj, rozkochał się człowiek w mordowaniu,

Znajdując w śmierci siły swej przywilej.

Jak diabeł siedzi przy kart rozdawaniu,

Talią wpływów i władzy żonglując zawile.


Wojną jak sforą psiarni spuszczonej z łańcucha

Spustoszenie rozsiewa rozrzuconym trupem,

Co jak flaki rozlane z rozdartego brzucha

Mieni się much zlepionych w słońcu niczym strupem.


Na ulicach kobiety z łonem krwią kapiącym,

W której laku purpury odbijają stopy

Jako pieczęć, co zda się łożyskiem gnijącym

Przyjemności lubieżnych doznań i ochoty.


Pracy będą się trzymać wciąż życia spragnieni,

Bo niebawem wprowadzą wiek dla eutanazji -

Emeryci zwłokami będą zastąpieni

Nie z powodu choroby, ale dla fantazji.


Pod bielutkim mankietem dłonie pełne śladów

DNA usuniętych systemem z powierzchni.

Kat się staje przywódcą z tytułu układów,

Strasząc już odmóżdżonych gestem silnej pięści,


I!, rzucając ochłapy przesłodzonych słówek,

By się móc przypodobać zmanipulowanym,

Idzie niczym buldożer bez zbędnych wymówek

Ku korzyściom dla siebie z góry przewidzianym.


Niczym krupier zakręca ruletką z rozmachem!

Koło ruchem obrotów turkocze jak w wozie.

Zaś po tarczy jej skacze kuleczka z hałasem

Jakby człek, który tupie obcasem na mrozie.


W wirze liczb, co trzech szóstek jest tańczącą sumą,

Los zatacza się krokiem pijanej osoby.

"Rien ne va plus!" - wrze już krzyk wbrew hulaszczym tłumom,

Odbierając w ten sposób prawo do swobody,


Do decyzji, wyboru, by odejść z kasyna

Nim się przegra na dobre z odsetkami życie,

Lecz się trudno oderwać, gdy się gra zaczyna.

Hazard trwa nieprzerwanie, gdyż banku rozbicie


Niemożliwe jest przeto dla ludzi przy stole

Obstawionym na blacie słupkami żetonów,

Więc ruletka się kręci jako młyn w mozole,

Bijąc sercem jak pompą odlaną z betonu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 6 kwietnia 2023

WSCHODZĄCY DZIEŃ

Dokąd wypływa statek bladych świateł,

Gdy się latarnia księżyca oddala?

Już port opuszcza... Dokąd płynie zatem?

Ucieka przed nim przerażona fala


Błękitnej toni, którą tnie kadłubem,

Pluszczącym wiatrem, co burty podmywa,

Na pokład cisnąc wody kłęby duże,

Będącej pianą, gdy z pokładu spływa


I skalopsami w przestrzeń odlewana

Zostaje w tyle, sunąc obłokami,

Skrzydłami steru od wręg odrywana,

Kiedy z łoskotem głębię trą bokami.


Horyzont niczym reja rozciągnięty

Wschodzące słońce rozwija jak żagle.

Nad masztem ptasie szybują lamenty,

Które to echo rozmnaża w swym gardle.


Płynie i stępką uderza w przezrocze,

Wznosi się w górę, przestwór odklejając,

Aż pod poszyciem woda wręcz łopocze,

Flagę przez sztormy rwaną przybliżając.


Stopą o reling mocno się zapieram,

Aby nie wypaść przez burtę w dno morza.

Powietrze w piersi nagle mnie rozpiera,

Kiedy jutrzenki spływa na świat zorza.


Wtem!... nagle cicho wokół się zrobiło.

Ocean czasu mój statek pochłania.

Słońce na niebie już się rozgościło

I bezkres życia przede mną odsłania.


Płynę, lecz... dokąd? - tego jeszcze nie wiem.

Znowu do portu na noc sennie wpłynę,

Księżyca łunę zlaną z syren śpiewem

Odczytam jako postoju przyczynę


I z kluz wysunę brzęczące łańcuchy,

Ażeby brzegu bezwiednie nie stracić.

Spokoju wokół zagrzmi odgłos głuchy,

Gdy się kotwica w dno spróbuje zaszyć.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 5 kwietnia 2023

ŁABĘDZIM SPRYTEM

Wychodzę z domu - drzwi zatrzaskuję!

Zostawiam wszystko, co mi doskwiera.

Krokami w górę wzbić się próbuję,

Jak łabędź, który Ziemię odpiera,


Biegnąc po wodzie z rozpiętym skrzydłem,

Gdy ta się marszczy pod czarną stopą,

Stając się w kręgach mizernym sidłem

Kropel, co pluszcząc, tylko chlupoczą


I nagle milkną, gdy się odrywa

Ptak śnieżnej bieli od grawitacji.

Kiedy drży Ziemi cała pokrywa

W wiatru wzburzonej piórem wibracji...


Też tak chcę w locie zostawić życie,

Które się ciągnie kulą u nogi,

Miękko jak kartki rwane w zeszycie

Chcę poczuć powiew lekki i błogi,


Więc w bok wyciągam długie ramiona,

Przyspieszam kroku, macham rękoma...

Pode mną Ziemia nieodklejona

Zda się mnie gonić nieumęczona,


Ale nadzieję zawsze wypatrzę.

Łabędzim susem pędzę przed siebie,

Ufając, że się Ziemia mnie zaprze

I że szybować będę po niebie,


Więc... jeszcze szybciej i jeszcze mocniej

Staram się zerwać sznur przyciągania.

Wola ów walki we mnie nie spocznie,

Chociaż się ciało na nogach słania!


Wtem świst w mej piersi i gwizd powietrza

W połowie drogi mnie przyblokował.

Krew bulgotała w przedsionkach serca,

Aż gniew się w żyłach mych zagotował!


Nie mogę uciec, nie mogę wzbić się,

Łabędzim sprytem wtopić się w chmury.

Czy więc istnieje choć inne wyjście,

Aby porzucić ów świat ponury,


Poczuć na wskroś tę rześkość obłoków,

Beztroskę w puchu kwiatów bawełny

I brak potrzeby stawiania kroków,

Gdy zmysły koi przestwór przestrzenny?!


Cóż... wracam zatem jako przegrana

Z żalu ciężkiego schyloną głową,

Która popiołem jest posypana

Tego, co ludzie zdobyć nie mogą.


Zasiądę pewnie przy kubku kawy,

Prze okno patrząc na ptaki w locie,

I z gołą stopą w skarpetach trawy

Będę do ramion kleić piór krocie,


By choć pomarzyć, że w górę lecę

Niesiona niczym bańka mydlana,

Pięciopalczaste rozkładam ręce

Nurtami wiatru w błękit smagana.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 3 kwietnia 2023

W LESIE

Pójdę do lasu drogą udeptaną,

Krokiem z źdźbeł trawy całkiem oskubaną.

Szpalerem sosen przejdę w głąb gęstwiny,

W serce brzóz, dębów, w zapach borowiny.


Olcha, topola będą mi szumiały,

Buki, osiki i lipy śpiewały

Wiatrem, co z świerków na jodły przeleci,

W jałowcach szepcząc, i ciszę zanęci,


Wzrokiem osiądę na piórach paproci,

Wyrastających z mchu, który się poci

Nadmiarem wody pod nim parującej

I aromatem grzybni zmysł kuszącej.


Przystanę, kiedy konwalie zobaczę,

Łudząc się, że to perłą zieleń płacze,

I woń słodkości spiję z jej kielichów

Pod czujnym okiem sów oraz puszczyków.


Trzaskiem gałęzi pod zuchwałą stopą

Wypłoszę z koron bezczelną ochotą

Drozdy śpiewaki, kosy i bogatki,

I szybujące w przestworzach bez klatki


Wilgi i zięby, sójki i dzięcioły,

By się pojawił rwetes nut wesoły,

I będę pławić się w tejże muzyce,

Aż się bez reszty jej pięknem nasycę!,


Siedząc w szeleście lasu tańczącego

I po błękitach czubkiem piszącego

Ów partytury, które, chłonąc duszą,

Na chwałę Stwórcy że powstawać muszą.


Usiądę dziełem natury kuszona

Na powalone jesionu ramiona

Lekko zmurszałe i próchnem podżarte,

Płótna i pędzla oraz farby warte,


I będę siebie powoli zatracać,

Czując, iż będzie mi się to opłacać,

Bo kiedy wrócę do dżungli z betonu,

Będę ów lasem kwitnąć po kryjomu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





TAKI DZIEŃ

Bardzo mi przykro - trudno zgadnąć... czemu?

Niekiedy wpada taki dzień z wizytą.

Ciężko udźwignąć ten zaszczyt samemu,

Lecz się wybiera samotność spowitą


Milionem myśli pełnych niepokoju,

Uczuć, co dręczą smakiem przygnębienia.

Siedzi się wówczas całkiem bez humoru

W kącie głuchego, niemego milczenia...


A wówczas wchodzą w pokoje wspomnienia

I zasiadają na sofach, fotelach...

Słońcem się bladym przestrzeń rozpromienia

I się przenoszę pod sufit na belach,


Gdzie skwierczą skwarki w tłuszczu na patelni,

Którą od spodu łaskoczą płomienie,

A w okno stuka gałązkami cierni

Tarnina, niosąc liśćmi oprószenie;


Gdzie pachnie mlekiem ciepłym z białą pianką,

Jajkiem spod kury ledwo wyciągniętym

I w owych skwarkach smażoną kaszanką,

Chlebem, co z pieca został już wyjęty;


Gdzie stary zegar z nudów przytakuje,

Pod kuchnią mruczy kot zwinięty w kłębek,

Barszcz zaś na kaflach zapachem paruje,

Kwaśnym zaczynem doprawiając miętę,


Która w bukietach suszy się w sąsiedztwie,

Pieprzową szczyptą zmysły pobudzając;

Gdzie wiszą zdjęcia i obrazy święte,

Co z makatkami się w kuchni swatają;


Gdzie czas inaczej, bowiem wolniej płynie,

Porami roku wyraźnie znaczony;

Gdzie dym osiada szary na kominie

Pod jaskółeczek stadem rozrzuconym;


Gdzie kogut pieje, słońce anonsując,

A psy szczekają na echo w ukryciu...

Posiedzę jeszcze, miejsce celebrując,

W którym rozprawiam z dzieciństwem o życiu,


Patrząc na drzewa kwitnącego sadu,

Malwy w ogrodzie rudbekią złocone.

Posiedzę jeszcze, aż dojdę do ładu

Z tym, co zostało do wczoraj stracone,


A kiedy wreszcie powróci do normy

Stan nostalgicznie dnia dziś zaczętego,

Może w wir ruszy duch do działań skłonny,

By nie przegapić niczego cennego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl