środa, 29 marca 2023

NIE!

Jadę przed siebie, lecz w konkretnym celu,

W konkretne miejsce siłą narzucone

Jako konieczność z obowiązków wielu,

Które to muszą dzisiaj być spełnione.


A, gdyby zboczyć z drogi za zakrętem,

Bieg zmienić życia oraz gaz nacisnąć,

Wzgardzić codziennym rutyny zamętem

I się spod formy społecznej wyśliznąć?


Gdyby przyspieszyć w ucieczce od zgiełku,

Wyrwać się z macek spraw aglomeracji,

Z cywilizacji wyjść, lecz po angielsku

Dla wyższych potrzeb albo dla fantazji?


Gdyby tak przebić autem strefę dźwięku,

Poczuć zmysłami wolność nieważkości

Z kluczem trzymanym w zaciśniętym ręku

Do świata marzeń o skrzydłach radości,


By ciałem przylgnąć do trawy zroszonej,

Na skórze poczuć ździebeł łaskotanie

I mgły pieszczoty świtem przemoczonej,

Oddechu w piersiach oparu skraplanie?


Niekiedy miewam tę dziką ochotę,

Ażeby rzucić w cholerę to wszystko!,

Odsunąć przymus istnienia na potem,

Iść tam, gdzie ścieżki pod stopami milkną


Szumnego wiatru kojone szelestem

I opływane z wszech stron konwaliami

Lub porośnięte porzeczką, agrestem

Czy błękitnymi w płateczkach kwiatami...


Aby zapomnieć o tym, co znów trzeba,

Wsłuchać się w świerszcze, gwiazdy spadające

I pod namiotem kapryśnego nieba

Nago poleżeć w falującej łące.


Za szybko świat się obraca na kole,

Co do którego łańcuchem przypięty

Trzeszczy i zgrzyta zębami w mozole,

Trawiąc wrażliwość, niszcząc sentymenty.


Nim się obejrzy człowiek przez swe ramię,

Nim zorientuje, że młodość przegapił,

Nad własnym grobem pomarszczony stanie...

I się pod nogi będzie smutny gapił


Jako przegrany i anonimowy,

I okradziony z czasu z tożsamością,

Przed sobą samym i nieodgadniony,

I obarczony jedynie przykrością.


Nie chcę być takim przegranym człowiekiem

Jakoby śruba z zardzewiałym gwintem!

Chcę niczym wino dojrzewać bukietem

I iść przez życie spacerkiem, nie! sprintem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





RACJA

Z bukietu liści niczym z talerzyka

Wątła łodyga w niebo się unosi,

W zielonych łuskach swego kołnierzyka

Koronę płatków śnieżnej barwy nosi


I złotym okiem podziwia błękity,

Na których płyną żaglówki obłoków

Lub kadłub ptaków, co lotem przybity

Powraca z dali o tej porze roku.


Samej stokrotki w trawie wręcz nie widać,

Bo niczym igła ginie w stogu siana.

Wieczorem, kiedy główkę drobną dźwiga

Też pochylona nic nie jest widziana.


W grupie zaś mieni się plamami bieli

Jakoby płatkiem zimowego śladu,

Puchem, co zsypał się dziurą z pościeli,

Fleszem kałuży lub w szuwarach stawu.


I wyglądają niczym cień anioła,

Co światłem będąc, umyka wzrokowi,

Czy ślad, co czyni jego stopa goła,

Kiedy już, idąc, kroki przysposobi.


Tak i z człowiekiem bywa jak z stokrotką:

Sam niewidoczny i nic nieznaczący.

Samotność bowiem jest na co dzień gorzką

I wywołuje serca ból piekący,


Lecz w towarzystwie bliskich sobie osób

Wzrasta, rozkwita godny pochwalenia,

Łatwiej mu przyjąć złośliwości losu

I ma swym bytem coś do powiedzenia.


Relacje bowiem tworzą człowieczeństwo

I dopuszczają do głosu świadomość.

W relacjach rodzi się jednostki piękno,

Zastosowanie może znaleźć mądrość.


Niczym stokrotka tak człowiek z natury

Nie jest stworzony do bycia samemu,

Bo... cóż wart kwiatek wycięty z tektury?!

Nie dorównuje wszak temu żywemu.


Zatem potrzeba bycia w towarzystwie

Nadaje homo sapiens sens imienia.

Choćby miał człowiek dobra świata wszystkie,

Straciłby radość własnego istnienia,


Gdyby nie możność bycia członkiem grupy

Jakoby miejsce stokrotki w gęstwinie,

Człowiek by istniał przykrością otruty

I czekał w bólu, gdy się skończy... minie...


Patrząc z zachwytem na stokrotek łany ,

Ludzi się roi w oczach populacja...

Człowiek jest po to, aby był kochany

I aby kochał - to jest bytu racja.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 28 marca 2023

DOBRY DZIEŃ

Dobry dzień się dzisiaj u mnie zapowiedział.

Miodu światłem się wtopił w szronu politurę.

Ufam więc, że będzie długo w gościach siedział,

Rozweseli uczucia i myśli ponure.


Zaparzyłam herbatę, ciasto ukroiłam.

Przed śniadaniem pozwolę sobie na łakocie.

Okna, mimo zimna, na oścież otworzyłam,

Stojąc cała skąpana w świtu chłodnym złocie.


Dzień zaś dość nieśmiało zaszedł do salonu,

Rozsiadł się na kanapie z filiżanką w dłoni.

Rozglądał się wokół, ale po kryjomu,

Zdradzając zamyślenie na srebrzystej skroni.


Zagaiłam o wiośnie i pięknej pogodzie.

Polityką nie chciałam popsuć nam nastroju.

Pośmialiśmy się trochę, gaworząc o modzie,

Aż się zanurzyliśmy w słów brzęczącym roju.


Cudownie się dzisiaj ów dzień dla mnie zaczął!

Ruszył w drogę, tłumacząc, że ma obowiązki.

Wzrokiem moje oczy za nim wiernie skaczą

Niczym dzieci przez śniegu topniejące wstążki.


Do widzenia! - powiadam, machając doń w progu.

Mam nadzieję, że jutro też wstąpi o świcie.

A tymczasem nie tracąc dobrego humoru,

Celebruję zachłannie proste, piękne życie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




SPADAJĄCA GWIAZDA

Czas... myślę, że istnieje dłużej niż od zawsze.

Źródła, z którego płynie, nikt palcem nie wskaże.

Śmierć zaś podział "przed" oraz "po" skutecznie zatrze,

Wynosząc nieskończoność czasu na ołtarze.


Chlupocze oraz pluszcze, rwąc nurtem do przodu,

Rozpryskując przejrzystość swą o ściany brzegów,

Spiesząc się nieustannie, całkiem bez powodu,

Znikając bezpowrotnie niczym plama śniegu.


Szumi, kiedy opływa garbate kamienie,

Wygładzając ich kanty, chropowatość, szorstkość.

Słychać jak poleruje wytrwale istnienie,

Wód tarczą diamentową pobrzmiewając słodko.


Zastygam więc na ławce, wsłuchując się w dźwięki...

Tik... Tak... - echo szeptem powtarza je w dali.

Pochylam skroń i składam memu życiu dzięki

A wiatr mnie za prostotę ów wdzięczności chwali.


Jestem jakoby kamień pod tonią strumienia,

Wrzucony weń narodzin moich wydarzeniem.

Czas mnie nadal wygładza i charakter zmienia,

Pokory uczy powolnym się mym starzeniem.


Kiedyś... mnie w dno wetrze, glonami obklejając;

Wodorostem zasłoni jakbym nie istniała

I popłynie, swą mokrą stopą mnie deptając...

Nie będę już nic czuła... Nie będę widziała...


Lecz czas tego z pewnością nawet nie uchwyci,

Pędząc nadal przed siebie na oślep z radością.

Niejeden się na pewno przemijania brzydzi -

Ja traktuję je szczerze z matczyną miłością.


To, co młode i stare, równo mnie zachwyca,

Fascynuje przemianą wręcz niedoścignioną

Jak nieba podkradana nocą tajemnica

Przez gwiazdę, która spada, będąc odklejoną.


Odchodzę... i co z tego?! - wcale nie żałuję.

Jestem wszak jak ów gwiazda, która z nieba leci.

Nim na wieki i wieków w ziemi wyląduję,

Moja droga się za mną wspomnieniami świeci


I zachwyca srebrzystą smugą swego blasku,

Dając innym nadzieję, że można żyć dobrze

Bez korony na głowie i gromkich oklasków,

Kiedy duch siłą prężną weseli się szczodrze.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 27 marca 2023

DUSZA SZCZĘŚLIWA

Tkwię w bałaganie po luźnym weekendzie

I w przedświątecznych trwam także porządkach.

Chaos, rozgardiasz mam dosłownie wszędzie.

Świadomość tego nerwowo się krząta,


A duch najchętniej pozostałby w miejscu

Przy klawiaturze pod rozgrzanym palcem

I by bez reszty poświęcił się szczęściu,

Będąc salonów poezji bywalcem.


Przyziemność jednak wciąż mnie upomina,

Krzyczy, że trzeba odstawić pisanie,

Że obowiązkiem dzień się rozpoczyna,

A nie czas traci na się obijanie!


Jednak w ogóle mnie nie przekonuje

I nie zachęca do bycia gosposią.

Natchnienie bowiem tak mnie fascynuje,

Iż krążę wokół pióra liter osią,


Więc nic poza tym dla mnie się nie liczy,

Kiedy przez okno wpada wena twórcza.

Nie dam się ciągnąć szarości na smyczy,

Choć mi bałagan upiornie dokucza.


Najpierw napiszę kilkadziesiąt wersów,

Stalówką wszystko, co we mnie, wypuszczę,

Powiem, co leży mi (szczerze!) na sercu,

Niebo i Ziemię słowami poruszę,


Później... być może zajmę się sprzątaniem,

Ale gwarancji na to nie dam wcale.

Jutro ogarnę - nic się wszak nie stanie.

Nie chcę żyć w ładzie, lecz nijak, niedbale.


Co materialne!, bywa nieistotne

I nie ma wpływu wielkiego na nastrój.

Uczucia, które zdają się samotne,

Źle reagują na w tworzeniu zastój.


Dusza ma zatem większe przywileje

Niźli przedmioty wokół rozrzucone.

Gdy jest spełniona, radośnie się śmieje,

A gdy nie piszę, ma stany zranione.


Wybacz mi zatem, zwykła codzienności,

Że się odklejam od tła twoich zasad,

Że zaniedbuję wszelakie czynności.

To nie jest przecież życia mego dramat.


Miałabyś duszę moją na sumieniu,

Gdybym ją tobie całkiem poświęciła.

Ona rozkwita w natchnienia płomieniu.

W tobie by siebie bólem potępiła.


Nie mogę, uwierz, postąpić inaczej

Jak iść za weną, która mnie porywa.

Ciało me nawet ze wzruszenia płacze,

Kiedy w nim dusza goreje szczęśliwa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 24 marca 2023

ŻYCIE

Życie jest nieśmiertelne - ciągnie się bez końca,

Odmierzane wschodami, zachodami słońca.

Przeobraża się tylko, formę swą zmieniając

I się dnia kolejnego świeżo odradzając.


Śmierć jak łuska jedynie, naskórek na dłoni,

Siwy włos, co wypada na ramię ze skroni.

Jedno gaśnie stworzenie, życia nie hamując

A jedynie lepszemu miejsca ustępując.


Zwierzę zdycha i ptaki padają pod drzewa,

Kwiat przekwita, owocem w nasiona dojrzewa,

Człowiek schodzi ze sceny wiekiem zasłaniany

I śrubami w drewnianej skrzyni zakręcany -


Mimo tego wszystkie życie wciąż się toczy,

Siedmiomilowym tempem w przyszłość skocznie kroczy

Jakby nic nie straciło, w niczym nie ubyło

Gnane ciągle do przodu swą wszechmocną siłą.


My umrzemy, znikniemy, świata nie hamując,

Życia sobą nie gasząc i nie zatrzymując

Biegu kolei rzeczy, co w czasie przemija,

Ale życiu nie szkodzi, a jedynie sprzyja.


Nas nie będzie jak rzęsy strąconej z powieki.

Koniec nasz coraz bliższy, wcale niedaleki.

Życie się nie spostrzeże, że gdzieś nas zgubiło,

I się znowu odrodzi wschodu słońca siłą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



WIOSENNE ŁZY

Pada... Nie szkodzi. Bardzo jest przyjemnie.

Woda skapuje z nieba sznurem kropel.

Słychać jej odgłos, gdy leci bezwiednie,

Sącząc się niczym topniejący sopel,


I gdy uderza o dachy, parapet

Czy stuka w okna lub dzwoni w chodniki.

Cieknie dorodnie i pluszcze nad światem.

Spada na włosy, twarz, za kołnierzyki,


Wsiąka w ubrania, przylega do skóry

Mokra i chłodna, bliskości spragniona.

Ciało me czuje wilgotność struktury

Chmury, co zda się na ziemię ciągniona


Strumieniem wody, którą trzyma w dłoni,

Parą w błękitach wędrując bez celu...

Lecąc z obłoków, dźwięk w przestrzeni trwoni

Jakby miedziaków trzymanych w portfelu.


Szum szklanych kropel, gdy się rozpryskują

W odrobineczki kryształów tłuczonych,

Trelem ptaszyny wdzięcznie adorują

Z drzew oraz z krzewów obficie skropionych.


Nie wracam jeszcze z przechadzki do domu,

Ciepłym powietrzem w strugach prowadzona.

Czuję się jakby na pokładzie promu

Krokami w przestwór błękitny niesiona.


Wokół... jakby ktoś w cymbałki uderzał

Pałeczką, ale w gumowej osłonie.

Tego, że moknę w ogóle mi nie żal.

Zachwyt w mych zmysłach niepoprawny płonie.


Wchłaniam aromat rozprysku fal nieba,

Co o urwiska siłą uderzają.

Nad horyzontem w granatach zaś śpiewa

Chór syren, które złą sławę wszak mają...


Jestem więc przez nie w siną dal wabiona,

Oczarowana wrogich chmur zjawiskiem,

Do suchej nitki wodą nasączona,

Stojąca nago nad owym urwiskiem,


O które deszczu bicze rozbijają

Miliony kropel bryzą rozpylanych...

We mnie się one jak w dzbanku chowają,

Gasząc pragnienie ust często spękanych.


O, jak mi dobrze i jakże cudownie.

Ludzi spłoszyła ów łzawa pogoda.

Mogę być sobą szczerze i swobodnie...

By stopnieć w deszczu, też jestem gotowa.


Jeszcze nie wracam, jeszcze tu zostaję.

Jest mi nadzwyczaj cudownie w tej chwili.

W jednej minucie gesty deszcz nastaje

I wodospadem niebo wnet się chyli,


A ja z rękoma niczym do uścisku

Stoję wcierana siłą wody w ziemię.

Pietą przypięta tylko na urwisku

Czekam na pierwsze słoneczne promienie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl