czwartek, 23 marca 2023

JAKŻE

Jakże mnie sobą naturo rozpieszczasz,

Zabierasz troski, obawy, zmartwienia,

Zło, które trzyma mnie w przyciasnych kleszczach,

Bym nie umiała zaczerpnąć wytchnienia.


Odwracam oczy od brzydoty świata -

Cywilizacji, co jak robak drąży

Słodycz, tę która z duchem mym się brata,

I wokół miąższu codzienności krąży.


Smród, brud zostawiam i to utrapienie,

Gdy śpi w pieleszach słońce niewschodzące,

Idę ku tobie, moje wybawienie,

Pod niebem, co jest świeżością siąpiące.


Spijam zeń krople oraz orzeźwienie.

Wiat mnie przenika oddechów rozkoszą.

Czuję na sobie rosy płoche drżenie

Jakbym stąpała w trawach miękkich boso.


Powietrze pachnie dziś pyłkiem kwiatowym.

Forsycje błyszczą płatkami korony

W kolorze złotym, a w cieniu miodowym,

Przypominając dorodne pompony.


Brzozy gałęzie swe przyozdobiły

Kwiatem, co zda się poczwarką motyla.

Na kasztanowcach już się pojawiły

Korale, z których listek się wychyla


Nieco nieśmiało, niezdecydowanie;

Zieloną linią rozcina skorupę,

Skrawkiem wychodząc podobny falbanie,

Której upięcia widać, lecz przez lupę.


Stokrotek chmarą bielą się trawniki.

Pyleniec w kępach rośnie pospolicie.

Ułudka falą podmywa chodniki

I oceanem mieni się o świcie.


W przestrzeni słychać rudzika gwizdanie,

Po którym płynie w świat improwizacja,

Wróbli kłótliwych donośne ćwierkanie,

Kosów rytmiczna, zwrotkowa wariacja


I sikoreczki bogatki tonacja,

Drozda śpiewaka motywy trelowe...

Ciszę pobudza ów ptasia fonacja,

Relaksem wieńcząc myśli pełną głowę...


Jakże mi dobrze przy tobie, naturo.

Chciałabym w tobie zaszyć się na wieczność,

Przesiąknąć twoją dziewiczą strukturą

I celebrować twoją długowieczność.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 22 marca 2023

Z POCHYLONĄ GŁOWĄ

Coraz to mniej ze sobą rozmawiamy…

Poranna kawa, śniadanie w milczeniu.

Czas, który przecież wolny posiadamy,

Spędzamy razem, lecz w odosobnieniu:


Ty w telefonie pośród artykułów,

Ja w telefonie chłonna towarzystwa…

Świat ludzi biegnie niczym stada szczurów.

Laboratorium neon w twarz im błyska.


Każdy ze światłem ekranu na oczach

Idzie, lecz z głową wiecznie pochyloną.

Tyle dokoła ważnych spraw przeocza.

Czy jest szczęśliwy? - tego nie wiadomo.


Tak się zaplątał w wirtualne sieci,

Tak się omamił kogoś udawaniem…

Czas niczym woda przez palce mu leci.

Co zatem prawdą, a co tylko graniem?!


Ulice pełne nieobecnych ludzi,

Którym jest obca wokół rzeczywistość,

Realne życie na co dzień ich nudzi,

A w internecie mogą robić wszystko.


Rzadko ktoś w lustro na siebie spogląda,

Bo się w odbiciu już nie akceptuje,

Za ideałem modelu podąża,

Który się w gronie znajomych przyjmuje.


Bardziej się ludzie skupiają na innych -

Przechrzczonych, obcych, pozbawionych twarzy,

Tylko z pozoru przyjaznych, niewinnych…

Kto się z nich wszystkich być sobą odważy?!


Na ławkach w parku ze szklanym ekranem

Jakby do dłoni na wieczność przyrastał

Siedzą posępni… czy to pani z panem…

Czas samotności, przygnębienia nastał.


Nie wiedzą nawet jak zieleń wygląda,

Jak pachną kwiaty i jak deszcz smakuje.

Siedzą zamknięci w swych przyciasnych kątach,

Z których wychylić nikt się nie próbuje.


Słuchawki w uszach i elektronika,

Wibracje dźwięków, lecz wywoływanych,

A wokół szelest, gdy wiatr gra walczyka

Z ptasim szczebiotem ptaków rozśpiewanych.


Pragnę wyminąć ludzi w ów amoku,

Co jak w hipnozie błądzą po ulicach,

Lecz gdzie nie spojrzę bliska memu oku

Jest ta codzienność, która nie zachwyca,


I tęsknię wtedy za czasem dzieciństwa,

Dotykiem dłoni, spojrzeniem, rozmową.

Ta wegetacja nie jestże mi bliska -

Codzienność w łączach z pochyloną głową.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 21 marca 2023

JEGOMOŚĆ

Zbudziła mnie jutrzenka, zaglądając w okno,

Różem w szybach się ścieląc jak landrynka słodko,

Wysunęłam więc ciało spod kołdry puchowej

I stanęłam w jasności ów blado różowej,


Przyglądając się niebu, które to granatem

Wciąż wisiało nad śpiącym światem swym atłasem,

Aż tu nagle… Stuk! Rwetes! Framugi zadrżały…

Szyby w oknach trzasnęły oraz popękały!


A po drugiej ich stronie zniszczeń pajęczyny

Stoi szczupły jegomość – mistrz cierpiącej miny

I zapewnia, że wdepnie, lecz tylko na chwilkę.

„Zrób mi kawy, – powiada – choćby ociupinkę.”


Zaprosiłam do stołu wędrowca z ulicy.

Usiadł dumny, szczęśliwy po mojej prawicy.

Siorbiąc kawę zaś, sypał wersami z mankietu,

Które wklejał bez przeszkód rymem do kajetu.


Tak mnie ciągle nawiedza w dnia wschodzącej porze.

Czasem siedzi niedługo – nieraz wyjść nie może.

Będąc zatem z rozkoszą w jego towarzystwie,

Zaniedbuję przyziemne obowiązki wszystkie,


Gdyż palcami w klawiszach słowa wystukując,

Czasu na nic innego wcale nie marnując,

Tworzę strofę za strofą jak w transie rozkoszy

Nim się zerwie jegomość i nim się czymś spłoszy,


Nim odejdzie, odleci, odfrunie w nieznane.

Dbam, by wszystko, co powie, było zapisane.

Zatem spod mojej ręki ciągną się szeregi

Liter w zwrotach, co łączą dość klasyczne ściegi.


Nie odkładam na potem zapisków na kartce.

Niecierpliwe je rzeźbią w rozbieganiu palce,

Więc w szufladach mych żadna forma nie zalega,

Która z czasem pod szlifem w swej treści dojrzewa.


Wszystko błyskiem powstaje jak przy fleszu zdjęcie,

Kiedy ów jegomościa chłonie mnie przyjęcie.

Jeden wiersz, zanim drugi… kolejny się składa…

Mam wrażenie, że Ziemia wszem poezją gada.


Żyję zatem jakoby w myśli mych obłędzie.

Piszę, piszę i tworzę, nie dbam, co to będzie.

Gary w zlewie i palnik zimny bez płomienia,

A ja piszę i tworzę niemal bez wytchnienia.


Kiedy w końcu jegomość progi me opuszcza,

Wzrokiem wszystko ogarniam, porządkując z grubsza,

Po czym znowu zasiadam do mej aktywności

I ponownie w niej znikam, oddana twórczości.


A dokoła ubrania przed praniem, po praniu

Nakazują by poddać się temu wyzwaniu,

Co są szarą nazwane życia codziennością,

Ale ja dziś nie mogę, bo kipię płodnością,


I dlatego zakwitam jak jabłoń słowami,

Szumię, skrobiąc stalówką, rytmami, rymami.

Płynie we mnie żywica brzozy w wschodzie maja,

Rwie nurt krwi w moich żyłach i ducha nastraja,


By ten chłonął świat cały, co fantasmagorią,

A na szyi mych zmysłów obrożą lub kolią,

Więc!… zatracam się całkiem w jegomościa cieniu

Obca odpoczynkowi, od wierszy wytchnieniu…


Tak poezja się dla mnie stała jak powietrze.

Ów jegomość – natchnienie opuścić mnie nie chce.

A ja chętnie go goszczę ciągle w chmurach z głową,

Bo bez transu pisania nie byłabym sobą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 20 marca 2023

SPIS LUDNOŚCI

- Kogo tam znowu? - wymamrotała pod nosem, słysząc dźwięk dzwonka do drzwi sygnalizujący niezapowiedzianą wizytę tajemniczej osoby. - Człowiek nie może zająć się własnymi sprawami – narzekała, szuraniem kapci przesuwając się przez korytarz w stronę wejścia do mieszkania w lekko przygarbionej posturze drobnego ciała, pokrytego pomarszczoną, ale rumianą skórą o aksamitnej strukturze pozbawionej zaczerwienień lub plam charakterystycznych dla ludzi w jej wieku. - Idę! Idę! - zawołała, uciszając niecierpliwego gościa, stojącego po drugiej stronie drzwi zamkniętych na dwa zamki i łańcuszek, będący formą zabezpieczenia. - Idę… - powtórzyła półszeptem, przekręcając klucz. - Cierpliwości – poprosiła, po czym nacisnęła klamkę i pociągnęła w swoja stronę drzwi zablokowane łańcuszkiem wiszącym przy ścianie za framugą. - Słucham – zasygnalizowała, wyglądając na klatkę schodową przez szczelinę i poprawiając dłonią w gumowej rękawiczce zsuwające się z nosa okulary o dość dużych, okrągłych szkłach, zasłaniających większą część sympatycznej, pulchnej twarzy.

- Dzień dobry – pojawił się w odpowiedzi ciepły, męski głos. - Aspirant Cierlecki. – przedstawił się mężczyzna, pochylając głowę w geście serdecznego powitania – Komenda Główna Policji…

- Policji?! - zdumiała się starsza pani, bez wahania otwierając drzwi na oścież i zamaszystym ruchem dłoni zapraszając do mieszkania stojącego na klatce schodowej funkcjonariusza oraz towarzyszącego mu kolegę. - Co się stało, na litość boską?! - zapytała, przerażona. - Coś u sąsiadów? Wiedziałam! No, ale tak to jest, kiedy wpuszcza się do kraju wszystkich chętnych bez kontroli. Proszę, proszę – zachęcała, prowadząc gości do salonu. - Nie powinna mnie dziwić panów wizyta. W tej klatce jestem jedyna, jedyna!, - ostrzegawczo uniosła wskazujący palec, wytrzeszczając błękitne oczy w grymasie sygnalizującym sensację, wręcz niebagatelne odkrycie istotne dla sprawy – rdzennego pochodzenia. Reszta to emigranci. Uchodźcy, proszę panów. Uchodźcy! W całym bloku się od nich roi. Człowiek niby u siebie, a jak na obczyźnie. Proszę. - Policjanci weszli za gospodynią do salonu. - Proszę wybaczyć. - Rękoma wskazała na pokój, w którym wszystkie meble, łącznie z podłogą, poprzykrywane były przezroczystą folią, a sama staruszka była ubrana w ceratowy fartuszek i spożywczy czepek oraz rękawiczki. - Nie spodziewałam się gości. Robię kiełbaskę. Swoje to swoje. - Uśmiechnęła się do funkcjonariuszy, przesuwając na stole misy pełne mielonego mięsa, poprószonego mieszanką ziół przyprawiających swą wonią powietrze w pomieszczeniu.

- Pachnie wybornie – zakomunikował kolega aspiranta Cierleckiego.

- Naprawdę? - Uradowała się starsza pani. - Bardzo się cieszę – dodała, znikając w kuchni, z której po chwili wyłoniła się z talerzykiem serwowanej w niewielkich kawałkach kiełbasy. - Proszę spróbować.

- Nie chciałem robić kłopotu – oznajmił funkcjonariusz zawstydzony hojnością staruszki.

- Ależ to żaden kłopot – zaprzeczyła gospodyni, stając przed policjantem z talerzykiem pełnym plasterków kiełbasy. - Proszę… proszę się częstować. Mam mnóstwo wolnego czasu, który wykorzystuję na tego rodzaju aktywność, później częstuję sąsiadów, znajomych. Proszę, proszę.

- Wyborna! - zachwycił się smakiem wyrobów policjant.

- A pan nie spróbuje? - zwróciła się starsza pani do aspiranta Cierleckiego.

- Nie, dziękuję – odmówił funkcjonariusz.

- Kolega jest na diecie. Rozumie pani, – zażartował policjant – w tym zawodzie trzeba być w formie. Jeśli jednak nie ma pani nic przeciwko, ja chętnie się jeszcze poczęstuję.

- Proszę. Może napijecie się panowie herbatki. Chętnie zaparzę – zaproponowała. - Tak rzadko trafia mi się miłe towarzystwo.

- Jeśli pani…

- Nie, dziękujemy – wtrącił się do rozmowy Cierlecki. - Musimy jeszcze przeprowadzić wywiad z pani sąsiadami. Obowiązki.

- No tak – zgodziła się staruszka. - Rozumiem. To może chociaż panowie usiądą na ten moment. Nie musimy przecież rozmawiać na stojąco – mówiła, zdejmując z krzeseł folię.

- Chcielibyśmy zapytać panią o rachmistrza spisowego…

- O rachmistrza?! - zdziwiła się staruszka, zastygając w bezruchu na krześle, ustawionym przed policjantami.

- Tak. Nie odwiedził pani?

- Był. Owszem – odpowiedziała bez wahania. - Zostawił mi kod dostępu i hasło do wypełnienia kwestionariusza spisowego w internecie.

- W internecie? - zapytał ze zdumieniem policjant, objadający się z niepohamowanym apetytem znikającymi z talerzyka plasterkami kiełbasy.

- Co w tym dziwnego? - oburzyła się staruszka. - W moim wieku to aż takie zjawiskowe?

- Kolega z pewnością nie to miał na myśli – oznajmił Cierlecki.

- Dzieci mieszkają daleko. Każdy zajęty pracą, rodziną… Nie zawsze mają czas czy możliwość, by przyjechać. Dzięki komputerom możemy porozmawiać, zobaczyć się… To wspaniały wynalazek.

- To prawda – zgodził się Cierlecki.

- To trochę nienormalne, - zauważyła – że policja interesuje się rachmistrzem spisowym… Pewnie po jego wizycie ludzie orientowali się, że z domu coś im wyparowało?

- Nie, nie – zaprzeczył funkcjonariusz z szerokim uśmiechem rozbawienia na ustach.- Ciekawy tok podejrzeń i skojarzeń, ale to nie ten trop.

- Więc o co chodzi?

- Można powiedzieć, – wtrącił się do rozmowy kolega aspiranta Cierleckiego – że zaginął w akcji. Otrzymaliśmy zgłoszenie, że nie wrócił do domu, w pracy też się nie pojawił. Ostatnim miejscem jego wizyty służbowej był ten adres.

- Mój?! - przeraziła się starsza pani.

- Nie, niedokładnie pani – uspokoił ją Cierlecki. - Kolega miał na myśli tę klatkę schodową i lokatorów w niej mieszkających. Byliśmy już u pani sąsiadów z parteru. Teraz rozmawiamy z panią, a następnie przeprowadzimy wywiad z pozostałymi mieszkańcami.

- Biedny człowiek… - westchnęła, po czym zapadła w głęboką zadumę.

- Czy słyszała pani na klatce schodowej, pod blokiem jakieś krzyki… coś niepokojącego?

- Słucham? - zapytała, ocknąwszy się z zamyślenia, ściągając grymasem zaskoczenia brwi. - A, tak… Coś niepokojącego – powtórzyła półszeptem. - Tu ciągle słychać krzyki, głośną muzykę, wrzaski i płacz, awantury… To tu normalne. Gdybym słyszała ciszę i uprzejmości, byłabym zdumiona i być może zaniepokojona. Tu roi się od typów spod czarnych gwiazd. Panowie z pewnością sami się o tym przekonają.

- A może zachowywał się nerwowo, niespokojnie jak osoba wystraszona?

- Kto? - zapytała staruszka.

- Rachmistrz spisowy – odpowiedział Cierlecki.

- Nie, nie. Normalnie się zachowywał. Był nawet grzeczny… Nie miałam jednak czasu na rozmowę. Byłam zajęta…

- Robieniem kiełbaski – dopowiedział z zadowoleniem kolega Cierleckiego.

- Tak.

- Zatem wzięła pani kody personalne, by wypełnić formularz spisowy w internecie, i pożegnała pani rachmistrza? - dociekał Cierlecki, czekając na potwierdzenie złożonych przez gospodynię zeznań.

- Rodzina się pewnie o niego niepokoi? - zapytała, wpatrując się w oczy aspiranta z nieukrywanym smutkiem, ale i widocznym napięciem, jakby z rozgoryczeniem oczekiwała na zaprzeczenie dręczących ją obaw.

- Trudno, żeby było inaczej.

- Tak, tak – zgodziła się bez wahania. - Przykra sprawa. Niestety nie pomogę panom, chociaż bardzo bym chciała.

- O której godzinie mniej więcej wyszedł od pani? - zapytał kolega Cierleckiego.

- Wie pan… Nie jestem pewna. Na zegarek nie spojrzałam… To było jakość… wieczorem. Wszedł dosłownie na chwilę. Dał mi te kody i wyszedł. Ja byłam zajęta, a jemu chyba się spieszyło, bo nie zagadywał, nie żartował… To była taka czysto urzędowa wizyta. Nie ukrywam, że mnie to było nawet na rękę. Mogłam wrócić do pracy.

- Później poszedł do lokalu naprzeciwko? - zapytał funkcjonariusz.

- Nie wiem – odpowiedziała, wzruszając ramionami. - Wróciłam do swoich zajęć. Nie wyglądałam przez wizjer na klatkę schodową.

- No, cóż… - westchnął Cierlecki, wstając, po czym wsunął krzesło pod blat stołu a następnie skierował się w stronę wyjścia. - Dziękujemy pani bardzo serdecznie…

- A kiełbaska pierwsza klasa! - pochwalił talent kulinarny starszej pani kolega aspiranta. - Dziękuję uprzejmie. Była bardzo, bardzo dobra.

- Dziękuję. Niezmiernie się cieszę. Wie pan, - dodała – to zasługa odpowiednich ziół i czosnku.

- Gdyby coś się pani przypomniało, - dodał Cierlecki – proszę o kontakt.

- Naturalnie! - zapewniła. - Naturalnie! Nie wyobrażam sobie inaczej. Ach… taka przykra sytuacja. W jakich my czasach żyjemy?! – dodała z donośnym rozgoryczeniem. - Człowiek wychodzi z domu do pracy, po czym nie wraca i znika bez śladu… W jakich my czasach żyjemy? - dodała, otwierając drzwi i wypuszczając funkcjonariuszy z mieszkania na klatkę schodową.

- Dziękujemy pani. Do widzenia – pożegnał się Cierlecki, a następnie odwrócił się w kierunku lokalu znajdującego się po przeciwnej stronie, do którego drzwi zdążył już zapukać jego kolega.

Wtem zabrzmiał zgrzyt przekręcanego klucza, zastąpionego niezwłocznie skrzypieniem zawiasów. Drzwi otworzyły się, a w progu pojawiła się młoda, dwudziestokilkuletnia kobieta z małym dzieckiem w ramionach.

- Panowie do mnie? - przeraziła się lokatorka, delikatnie podrzucając pociechę trzymaną w objęciach.

- Pani Olu – wtrąciła się staruszka, niezwłocznie podchodząc do sąsiadki i wyprzedzając swą nadgorliwością funkcjonariuszy policji. - Panowie szukają rachmistrza spisowego.

- Rachmistrza spisowego?! - zdziwiła się kobieta. - U mnie w ogóle się nie pojawił.

- Jak to?! - ponownie wtrąciła się do dochodzenia starsza pani. - Nie wszedł do pani?! A u mnie był!

- Pozwoli pani, - stanowczo poprosił poirytowany zachowaniem starszej pani Cierlecki – że to my zajmiemy się śledztwem.

- Tak, tak. Oczywiście. Przepraszam, - dodała podenerwowana staruszka – ale to dość dziwne. Wychodzi ode mnie człowiek, który nagle zapada się pod ziemię.

- Faktycznie – zgodził się kolega Cierleckiego. - Bardzo zaskakujące.

- Niech pani wraca do domu – poprosił aspirant, podprowadzając starszą panią pod drzwi jej mieszkania. - Dziękujemy pani serdecznie i życzymy spokojnej nocy.

- Tak, tak… Ma pan rację – zgodziła się starsza pani, znikając za drzwiami.

Niezwłocznie, w panicznym pospiechu przekręciła klucze w zamkach. Zablokowała drzwi łańcuchem i, przylegając ciałem do ich skrzydła, wyjrzała na klatkę schodową przez wizjer, na której już nie zastała nikogo a na której panowała tylko ciemność oraz cisza. Przetarła nadgarstkiem zroszone potem czoło. Dłońmi poprawiła foliowy, spożywczy czepek okrywający siwe włosy spięte w gruby kok. Zatrzymała się na chwilę w głębokim milczeniu, po czym energicznym krokiem udała się do łazienki. Zaświeciła światło. Rozejrzała się dokoła. Podeszła do wanny. Szarpnęła za zasłonę prysznicową. Przesunęła ją w bok i spojrzała w górę, gdzie pod sufitem na linie wspinaczkowej podpiętej pod hak wisiało ciało martwego mężczyzny z podciętą szyją i twarzą zasłoniętą grubą warstwą wysychającej powoli krwi, tworzącej skorupę bordowego koloru.

- Toś mi narobił kłopotu – westchnęła, sycząc ze złością przez zaciśnięte zęby. - Jeszcze z jednym typem się nie uporałam, a już tyś się wcisnął i jeszcze do tego ściągnąłeś mi na głowę policję – narzekała, wykładając z wanny kawałki ludzkiego, poćwiartowanego ciała w miskę. - Mam nadzieję, że byłeś podłym, zawszonym draniem i że rodzina szybko pogodzi się z twoją stratą. Gdybyś był dla mnie grzeczny, - tłumaczyła, oddzielając ostrzem noża tkankę mięśniową od kości – nie doszłoby do tego, do czego twoja arogancja mnie zmusiła. Nie będę tolerować chamstwa i prostactwa – mówiła, przecierając nadgarstkiem pocące się czoło, klęcząc przed miską z ludzkimi szczątkami, porcjowanymi na kawałki łatwe do zmielenia. - Widzisz? - zapytała, spoglądając na wiszące pod sufitem zwłoki. - Ten tu – wskazała nożem na miskę – szczał na klatce schodowej. Raz mu tylko zwróciłam uwagę, a że zaczął mnie wyzywać… pozbyłam się drania. Im mniej takich mend w społeczeństwie, tym czyściej i przyjemniej. Ty też do przyjemniaczków nie należałeś. Dziwię się, że cię w ogóle zatrudnili do tej roboty. No, - westchnęła, wstając z miską pełną ludzkiego mięsa – na mnie czas. Noc krótka, a ja mam jeszcze mnóstwo pracy – oznajmiła, gasząc za sobą światło i zamykając drzwi łazienki.

W tle unosiły się włoskie piosenki zakłócane odgłosami ostrzy maszynki rozdrabniającej tkanki przetwarzanego mięsa, zasypywanego hojnie bukietami aromatycznych ziół.


grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




KARTKI Z KALENDARZA

Szeleści wiatr kartkami kalendarza.

Słychać w przestrzeni ów szelest papieru.

Pachnie atrament jakby z kałamarza

Dat naniesionych nań w stałym szeregu.


Pod proporczykiem dnia aktualnego

Toczą się sprawy taborem w nieznane,

Obozowiskiem wytchnienia krótkiego

W drodze do celu w postój zamieniane,


Więc przy ognisku rodzinnego ciepła,

Przy dźwiękach wspomnień i szczerej rozmowy

Doba, zachodząc, przyjemnie już przeszła

I wschodem słońca zaczęła dzień nowy.


Na niebie zatem czubki drzew wskazówką

Świat przesunęły w pierścieniu orbity.

Wczoraj się zdaje jedynie pocztówką

Czasu, co różnie został już spożyty.


Słychać w oddali kartkę z kalendarza

Wyrwaną świtem, wirującą w dali,

Której utrata pustką nie przeraża,

A o poranku świeżość życia chwali.


Zobowiązania znów ruszają w drogę.

Kołem zegarów kołyszą się wozy.

A z każdym metrem czas się o połowę

Skraca, ujmuje, lecz nigdy nie mnoży.


W zachodach słońca tylko przypomina

O końcu, który nadejść kiedyś musi.

Trudno odgadnąć, czy kto dziś zaczyna,

Jutro ponownie w podróż swą wyruszy…


Podczas postoju może już wygaśnie

I na tym miejscu przy stygnącym ogniu

Na wieki wieków pod drzewami zaśnie,

Zapominając o nocy i o dniu?


Dopijam kawę i rozważam o tym

Nim batem świsnę nad koniem w zaprzęgu.

Patrzę na ptaki rozsypane lotem,

Które są również częścią tego pędu...


I dedukuję… zrozumieć próbuję,

Lecz w rozważaniach nostalgię dostrzegam.

Przyczyny bowiem nadal nie pojmuję,

Że wbrew swej woli śmierci się spodziewam,


Że włóczęgostwo swe przyziemne kocham,

Chociaż mnie rani, rzadko uszczęśliwia.

Czemu więc, skoro natura ów płocha,

Z nurtem mi czasu każe iść zdradliwa,


Zamiast mnie zagrzać do pod prąd wędrówki

W stronę młodości dzisiaj utraconej,

By dzień przenigdy nie stał się za krótki

Dla mnie – kobiety wciąż życia spragnionej?!


Nie odnajdując jednak odpowiedzi

Na zagadkowe, istotne pytania,

Jestem i widzę: zachód słońca siedzi,

I do postoju w drodze znów mnie skłania…


Kolejna kartka szelestem niesiona

Świstem gałęzi wpada do ogniska.

Kolejna doba w płomieniach spalona

Wschodu, co różu bladym światłem błyska…


Zatem znów w drodze wozy się kołyszą

Ciągle przed siebie szlakami wiedzione

I przedrzeźniane turkoczącą ciszą,

I wiatrem w liściach, szepczącym: „Skończone...”

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 18 marca 2023

NIEDŹWIADEK

NIEDŹWIADEK

Chciał niedźwiadek śnieg zobaczyć,

Poznać, co to zima znaczy.

Postanowił zrobić wszystko,

By opuścić legowisko

Gdzie spał aż od listopada

Do lutego, gdy śnieg pada.

Śmiała mama się z niedźwiadka:

„To ci będzie wielka wpadka,

Bo w okresie przecież zimy,

My, niedźwiedzie, zawsze śpimy.”

A niedźwiadek twierdzi swoje:

„Ja nie zasnąć się nie boję!

Chcę zobaczyć świat na biało,

Który śniegiem przysypało.

Lis mi wiele opowiadał

Jak to w zaspy wielkie wpadał.

Chcę zobaczyć, czym są śnieżki...”

„To jest pomysł, skarbie, kiepski” -

Niedźwiedzica go ostrzega. -

„Tak się bowiem zrobić nie da.

Sam zobaczysz, że wbrew woli

Twój organizm pospać woli,

Gdy na dworze wiatr szaleje,

Śniegiem w oczy mroźnym wieje.

Żaden niedźwiedź nie wytrzyma,

By zobaczyć, czym jest zima.

Taką bowiem ma naturę,

Że w jesienne dni ponure

W gawrze wpada w sen głęboki

I przewraca się na boki,

A gdy budzi się na dobre,

Widzi wiosny słońce szczodre.”

„Mnie się uda! - niedźwiedź krzyczy -

To się bowiem dla mnie liczy!

Można wszystko mieć na świecie,

Kiedy tylko zdobyć chce się,

To, co na czym nam zależy,

Więc zobaczę jak śnieg leży

Puchem białym niczym wata

I zobaczę też jak lata

Płatek śniegu pod chmurami,

Błyszcząc w słońcu kryształkami.”

Tak się uparł niedźwiedź mały,

Że gdy dni lata mijały

I się zbliżał już listopad,

Starał się, by go nie dopadł

Sen, co zimą u niedźwiedzi

W gawrze do lutego siedzi.

Biegał, skakał, nie próżnował,

Pływał w rzekach i polował.

Jadł dżdżownice i ślimaki,

Miód i trawę oraz ptaki,

I nasiona, jaja, ryby

I gryzonie oraz grzyby,

A gdy głód już zaspokoił,

Kiedy wodą się upoił,

Szepnął tylko: „Choć na chwilę

Odpoczynkiem dzień umilę,

Bo najadłem się ogromnie.

Chodzę przez to nieprzytomnie.

Jak odpocznę, się ożywię

I doczekam że szczęśliwie

Białej zimy w pełnej krasie.”

I ułożył się w szałasie

Pod sosnowym zadaszeniem,

Gdzie zmorzyło go zmęczenie…

A gdy zbudził się radosny,

Ujrzał w progu ślady wiosny.

„Gdzie jest zima?!” - krzyczał w gniewie.

Wszyscy milczą. Nikt nic nie wie.

Tak niekiedy bowiem bywa,

Że nie wszystko się zdobywa.

Trzeba życiem więc się cieszyć

I zamiary siłą mierzyć.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl