-
Kogo tam znowu? - wymamrotała pod nosem, słysząc dźwięk dzwonka
do drzwi sygnalizujący niezapowiedzianą wizytę tajemniczej osoby.
- Człowiek nie może zająć się własnymi sprawami – narzekała,
szuraniem kapci przesuwając się przez korytarz w stronę wejścia
do mieszkania w lekko przygarbionej posturze drobnego ciała,
pokrytego pomarszczoną, ale rumianą skórą o aksamitnej strukturze
pozbawionej zaczerwienień lub plam charakterystycznych dla ludzi w
jej wieku. - Idę! Idę! - zawołała, uciszając niecierpliwego
gościa, stojącego po drugiej stronie drzwi zamkniętych na dwa
zamki i łańcuszek, będący formą zabezpieczenia. - Idę… -
powtórzyła półszeptem, przekręcając klucz. - Cierpliwości –
poprosiła, po czym nacisnęła klamkę i pociągnęła w swoja
stronę drzwi zablokowane łańcuszkiem wiszącym przy ścianie za
framugą. - Słucham – zasygnalizowała, wyglądając na klatkę
schodową przez szczelinę i poprawiając dłonią w gumowej
rękawiczce zsuwające się z nosa okulary o dość dużych,
okrągłych szkłach, zasłaniających większą część
sympatycznej, pulchnej twarzy.
-
Dzień dobry – pojawił się w odpowiedzi ciepły, męski głos. -
Aspirant Cierlecki.
– przedstawił się mężczyzna, pochylając głowę w geście
serdecznego powitania – Komenda
Główna Policji…
-
Policji?! - zdumiała się starsza pani, bez wahania otwierając
drzwi na oścież i zamaszystym ruchem dłoni zapraszając do
mieszkania stojącego na klatce schodowej funkcjonariusza oraz
towarzyszącego mu kolegę. - Co się stało, na litość boską?! -
zapytała, przerażona. - Coś u sąsiadów? Wiedziałam! No, ale tak
to jest, kiedy wpuszcza się do kraju wszystkich chętnych bez
kontroli. Proszę, proszę – zachęcała, prowadząc gości do
salonu. - Nie powinna mnie dziwić panów wizyta. W tej klatce jestem
jedyna, jedyna!, - ostrzegawczo uniosła wskazujący palec,
wytrzeszczając błękitne oczy w grymasie sygnalizującym sensację,
wręcz niebagatelne odkrycie istotne dla sprawy – rdzennego
pochodzenia. Reszta to emigranci. Uchodźcy, proszę panów.
Uchodźcy! W całym bloku się od nich roi. Człowiek niby u siebie,
a jak na obczyźnie. Proszę. - Policjanci weszli za gospodynią do
salonu. - Proszę
wybaczyć. - Rękoma wskazała na pokój, w którym wszystkie meble,
łącznie z podłogą, poprzykrywane były przezroczystą folią, a
sama staruszka była ubrana w ceratowy fartuszek i spożywczy czepek
oraz rękawiczki. - Nie spodziewałam się gości. Robię kiełbaskę.
Swoje to swoje. - Uśmiechnęła się do funkcjonariuszy, przesuwając
na stole misy pełne mielonego mięsa, poprószonego mieszanką ziół
przyprawiających swą wonią powietrze w pomieszczeniu.
-
Pachnie wybornie – zakomunikował kolega aspiranta Cierleckiego.
-
Naprawdę? - Uradowała się starsza pani. - Bardzo się cieszę –
dodała, znikając w kuchni, z której po chwili wyłoniła się z
talerzykiem serwowanej w niewielkich kawałkach kiełbasy. - Proszę
spróbować.
-
Nie
chciałem robić kłopotu – oznajmił funkcjonariusz zawstydzony
hojnością staruszki.
-
Ależ to żaden kłopot – zaprzeczyła gospodyni, stając przed
policjantem z talerzykiem pełnym plasterków kiełbasy. - Proszę…
proszę się częstować. Mam mnóstwo wolnego czasu, który
wykorzystuję na tego rodzaju aktywność, później częstuję
sąsiadów, znajomych. Proszę, proszę.
-
Wyborna! - zachwycił się smakiem wyrobów policjant.
-
A pan nie spróbuje? - zwróciła się starsza pani do aspiranta
Cierleckiego.
-
Nie, dziękuję – odmówił funkcjonariusz.
-
Kolega jest na diecie. Rozumie pani, – zażartował policjant – w
tym zawodzie trzeba być w formie. Jeśli jednak nie ma pani nic
przeciwko, ja chętnie się
jeszcze poczęstuję.
-
Proszę. Może napijecie się panowie herbatki. Chętnie zaparzę –
zaproponowała. - Tak rzadko trafia mi się miłe towarzystwo.
-
Jeśli pani…
-
Nie, dziękujemy – wtrącił się do rozmowy Cierlecki. - Musimy
jeszcze przeprowadzić wywiad z pani sąsiadami. Obowiązki.
-
No tak – zgodziła się staruszka. - Rozumiem. To może chociaż
panowie usiądą na ten moment. Nie musimy przecież rozmawiać na
stojąco – mówiła, zdejmując z krzeseł folię.
-
Chcielibyśmy zapytać panią o rachmistrza spisowego…
-
O rachmistrza?! - zdziwiła się staruszka, zastygając w bezruchu na
krześle, ustawionym przed policjantami.
-
Tak.
Nie odwiedził pani?
-
Był. Owszem – odpowiedziała bez wahania. - Zostawił mi kod
dostępu i hasło do wypełnienia kwestionariusza spisowego w
internecie.
-
W internecie? - zapytał ze zdumieniem policjant, objadający się z
niepohamowanym apetytem znikającymi z talerzyka plasterkami
kiełbasy.
-
Co w tym dziwnego? - oburzyła się staruszka. - W moim wieku to aż
takie zjawiskowe?
-
Kolega z pewnością nie to miał na myśli – oznajmił Cierlecki.
-
Dzieci mieszkają daleko. Każdy zajęty pracą, rodziną… Nie
zawsze mają czas czy możliwość, by przyjechać. Dzięki
komputerom możemy porozmawiać, zobaczyć się… To wspaniały
wynalazek.
-
To prawda – zgodził się Cierlecki.
-
To trochę nienormalne, - zauważyła – że policja interesuje się
rachmistrzem spisowym… Pewnie po jego wizycie ludzie orientowali
się, że z domu coś im wyparowało?
-
Nie, nie – zaprzeczył funkcjonariusz z szerokim uśmiechem
rozbawienia na ustach.- Ciekawy
tok podejrzeń i skojarzeń, ale to nie ten trop.
-
Więc o co chodzi?
-
Można powiedzieć, – wtrącił się do rozmowy kolega aspiranta
Cierleckiego – że zaginął w akcji. Otrzymaliśmy zgłoszenie, że
nie wrócił do domu, w pracy też się nie pojawił. Ostatnim
miejscem jego wizyty służbowej był ten adres.
-
Mój?! - przeraziła się starsza pani.
-
Nie, niedokładnie pani – uspokoił ją Cierlecki. - Kolega miał
na myśli tę klatkę schodową i lokatorów w niej mieszkających.
Byliśmy już u pani sąsiadów z parteru. Teraz rozmawiamy z panią,
a następnie przeprowadzimy wywiad z pozostałymi mieszkańcami.
-
Biedny człowiek… - westchnęła, po czym zapadła w głęboką
zadumę.
-
Czy słyszała pani na klatce schodowej, pod blokiem jakieś krzyki…
coś niepokojącego?
-
Słucham? - zapytała, ocknąwszy się z zamyślenia, ściągając
grymasem zaskoczenia brwi. - A, tak… Coś niepokojącego –
powtórzyła półszeptem. - Tu ciągle słychać krzyki, głośną
muzykę, wrzaski i płacz, awantury… To tu normalne. Gdybym
słyszała ciszę i uprzejmości, byłabym zdumiona i być może
zaniepokojona. Tu roi się od typów spod czarnych gwiazd. Panowie z
pewnością sami się o tym przekonają.
-
A
może zachowywał się nerwowo, niespokojnie jak osoba wystraszona?
-
Kto? - zapytała staruszka.
-
Rachmistrz spisowy – odpowiedział Cierlecki.
-
Nie, nie. Normalnie się zachowywał. Był nawet grzeczny… Nie
miałam jednak czasu na rozmowę. Byłam zajęta…
-
Robieniem kiełbaski – dopowiedział z zadowoleniem kolega
Cierleckiego.
-
Tak.
-
Zatem wzięła pani kody personalne, by wypełnić formularz spisowy
w internecie, i pożegnała pani rachmistrza? - dociekał Cierlecki,
czekając na potwierdzenie złożonych przez gospodynię zeznań.
-
Rodzina się pewnie o niego niepokoi? - zapytała, wpatrując się w
oczy aspiranta z nieukrywanym smutkiem, ale i widocznym napięciem,
jakby z rozgoryczeniem oczekiwała na zaprzeczenie dręczących ją
obaw.
-
Trudno,
żeby było inaczej.
-
Tak, tak – zgodziła się bez wahania. - Przykra sprawa. Niestety
nie pomogę panom, chociaż bardzo bym chciała.
-
O której godzinie mniej więcej wyszedł od pani? - zapytał kolega
Cierleckiego.
-
Wie pan… Nie jestem pewna. Na zegarek nie spojrzałam… To było
jakość… wieczorem. Wszedł dosłownie na chwilę. Dał mi te kody
i wyszedł. Ja byłam zajęta, a jemu chyba się spieszyło, bo nie
zagadywał, nie żartował… To była taka czysto urzędowa wizyta.
Nie
ukrywam, że mnie to było nawet na rękę. Mogłam wrócić do
pracy.
-
Później poszedł do lokalu naprzeciwko? - zapytał funkcjonariusz.
-
Nie wiem – odpowiedziała, wzruszając ramionami. - Wróciłam do
swoich zajęć. Nie wyglądałam przez wizjer na klatkę schodową.
-
No, cóż… - westchnął Cierlecki, wstając, po czym wsunął
krzesło pod blat stołu a następnie skierował się w stronę
wyjścia. - Dziękujemy pani bardzo serdecznie…
-
A kiełbaska pierwsza klasa! - pochwalił talent kulinarny starszej
pani kolega aspiranta. - Dziękuję uprzejmie. Była bardzo, bardzo dobra.
-
Dziękuję. Niezmiernie się cieszę. Wie pan, - dodała – to
zasługa odpowiednich ziół i czosnku.
-
Gdyby coś się pani przypomniało, - dodał Cierlecki – proszę o
kontakt.
-
Naturalnie! - zapewniła. - Naturalnie! Nie wyobrażam sobie inaczej.
Ach… taka przykra sytuacja. W jakich my czasach żyjemy?! –
dodała z donośnym rozgoryczeniem. - Człowiek wychodzi z domu do
pracy, po czym nie wraca i znika bez śladu… W jakich my czasach
żyjemy? - dodała, otwierając drzwi i wypuszczając funkcjonariuszy
z mieszkania na klatkę schodową.
-
Dziękujemy pani. Do widzenia – pożegnał się Cierlecki, a
następnie odwrócił się w kierunku lokalu znajdującego się po
przeciwnej stronie, do którego drzwi zdążył już zapukać jego
kolega.
Wtem
zabrzmiał zgrzyt przekręcanego klucza, zastąpionego niezwłocznie
skrzypieniem zawiasów. Drzwi otworzyły się, a w progu pojawiła
się młoda, dwudziestokilkuletnia kobieta z małym dzieckiem w
ramionach.
-
Panowie do mnie? - przeraziła się lokatorka, delikatnie podrzucając
pociechę trzymaną w objęciach.
-
Pani Olu – wtrąciła się staruszka, niezwłocznie podchodząc do
sąsiadki i wyprzedzając swą nadgorliwością funkcjonariuszy
policji. - Panowie szukają rachmistrza spisowego.
-
Rachmistrza spisowego?! - zdziwiła się kobieta. - U mnie w ogóle
się nie pojawił.
-
Jak to?! - ponownie wtrąciła się do dochodzenia starsza pani. -
Nie wszedł do pani?! A u mnie był!
-
Pozwoli pani, - stanowczo poprosił poirytowany zachowaniem starszej
pani Cierlecki – że to my zajmiemy się śledztwem.
-
Tak, tak. Oczywiście. Przepraszam, - dodała podenerwowana staruszka
– ale to dość dziwne. Wychodzi ode mnie człowiek, który nagle
zapada się pod ziemię.
-
Faktycznie – zgodził się kolega Cierleckiego. - Bardzo
zaskakujące.
-
Niech
pani wraca do domu – poprosił aspirant, podprowadzając starszą
panią pod drzwi jej mieszkania. - Dziękujemy pani serdecznie i
życzymy spokojnej nocy.
-
Tak, tak… Ma pan rację – zgodziła się starsza pani, znikając
za drzwiami.
Niezwłocznie,
w panicznym pospiechu przekręciła
klucze w zamkach. Zablokowała drzwi łańcuchem
i, przylegając ciałem do ich skrzydła, wyjrzała na klatkę
schodową przez wizjer, na której już nie zastała nikogo a na
której panowała tylko ciemność oraz cisza. Przetarła
nadgarstkiem zroszone potem czoło. Dłońmi poprawiła foliowy,
spożywczy czepek okrywający siwe włosy spięte w gruby kok.
Zatrzymała się na chwilę w głębokim milczeniu, po czym
energicznym krokiem udała się do łazienki. Zaświeciła światło.
Rozejrzała się dokoła. Podeszła do wanny. Szarpnęła za zasłonę
prysznicową. Przesunęła ją w bok i spojrzała
w górę, gdzie pod sufitem na linie wspinaczkowej podpiętej pod hak
wisiało ciało martwego mężczyzny z podciętą szyją i twarzą
zasłoniętą grubą warstwą wysychającej powoli krwi, tworzącej
skorupę bordowego koloru.
-
Toś mi narobił kłopotu – westchnęła, sycząc ze złością
przez zaciśnięte zęby. - Jeszcze z jednym typem się nie uporałam,
a już tyś się wcisnął i jeszcze do tego ściągnąłeś mi na
głowę policję – narzekała, wykładając z wanny kawałki
ludzkiego, poćwiartowanego ciała w miskę. - Mam
nadzieję, że byłeś podłym, zawszonym draniem i że rodzina
szybko pogodzi się z twoją stratą. Gdybyś był dla mnie grzeczny,
- tłumaczyła, oddzielając ostrzem noża tkankę mięśniową od
kości – nie doszłoby do tego, do czego twoja arogancja mnie
zmusiła. Nie będę tolerować chamstwa i prostactwa – mówiła,
przecierając nadgarstkiem pocące się czoło, klęcząc przed miską
z ludzkimi szczątkami, porcjowanymi na kawałki łatwe do zmielenia.
- Widzisz? - zapytała, spoglądając na wiszące pod sufitem zwłoki.
- Ten tu – wskazała nożem na miskę – szczał na klatce
schodowej. Raz mu tylko zwróciłam uwagę, a że zaczął mnie
wyzywać… pozbyłam się drania. Im mniej takich mend w
społeczeństwie, tym czyściej i przyjemniej. Ty też do
przyjemniaczków nie należałeś. Dziwię się, że cię w ogóle
zatrudnili do tej roboty. No, - westchnęła, wstając z miską pełną
ludzkiego mięsa – na mnie czas. Noc krótka, a ja mam jeszcze
mnóstwo pracy – oznajmiła, gasząc za sobą światło i zamykając
drzwi łazienki.
W
tle
unosiły się włoskie piosenki zakłócane odgłosami ostrzy
maszynki rozdrabniającej tkanki przetwarzanego mięsa, zasypywanego
hojnie bukietami aromatycznych ziół.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl