poniedziałek, 13 marca 2023

MOJA CODZIENNOŚĆ

Moja codzienność z obolałym ciałem,

Co posłuszeństwa z dnia na dzień odmawia,

Na drodze stawia swe kroki skostniałe,

Żartem o sobie me myśli zabawia.


Oj, nie jest lekko mojej codzienności.

Na Mount Everest wchodzi zimą w klapkach,

Lecz mimo wszystko w asyście radości.

Niekiedy spadnie z oczu smutnych kapka


I się pod stopy wśliźnie węża sprytem,

Lodem pod butem zgubnie zastygając.

Wówczas wiatr staje się kiepskim uchwytem,

Który wnet chwyta, ze zbocza spadając


Na łeb, na szyję jak kłębek ciśnięty,

Co w bębnie pralki wiruje na oślep,

Nicią po skałach szlaku rozciągnięty…

Lawiną pędzi codzienność na oklep!


I się rozbija z niebanalnym hukiem,

I u podnóża leży nieprzytomna,

Do ziemi jakby ustrzelona łukiem

Przylega w bólu do wstania nieskłonna.


Z błękitów patrzę nań jak na ofiarę

I ją zagrzewam nadzieją do walki,

Więc mija sekund… może minut parę…

Budzi się w sercu jej duch admiralski!


I na kolanach się codzienność wspiera.

Chwilę zastyga w służalczej pozycji.

Nadgarstkiem czoło swe z potu ociera

I bez sandałów, tarczy, amunicji


Znów na szczyt góry wspina się zawzięcie,

Usta z wysiłku we łzach zaciskając...

Świat wokół milczy, bo czuje przejęcie.

Codzienność wstaje, ciągle upadając.


Nie rezygnuje ze zdobycia szczytu,

Choć odrętwienie ramion jej nie sprzyja.

Śnieżność podejścia jak kartki zeszytu

Ślad stopów na ścianie urwiska przebija


I krzyczy: „Jestem! Niech wszyscy zobaczą!”,

Bo nie chce zniknąć jakby jej nie było.

Moja codzienność ma duszę rogatą.

Niczym kozica idzie w niebo siłą,


Więc ktoś, kto z boku podziwia wytrwałość,

Co się posuwa wspinaczką w błękity,

Twierdzi, że daje wciąż z siebie za mało,

Bo niezdobyte ma przed sobą szczyty,


A ona dłoni swych włókna zostawia

Na skałach, które zadają cierpienie.,

I się nie skarży, z nikim nie rozmawia,

I idzie w górę jakoby szaleniec.


„Na co to?! Po co?!” - szydzą obłudnicy,

Których to serca zazdrość w popiół spala.

Codzienność jednak niczym Achajczycy

Trudu nie depcze, lecz czynem pochwala


Dlatego wisi na kamiennej ścianie

Jeszcze pod szczytem, ale nad podnóżem

Oraz bez względu na to, co się stanie,

Stąpa po drodze, gdzie ryzyko duże.


Cenię ją za to, że się nie poddaje.

Poobijana, obdarta, zmęczona

Na froncie zmagań twarzą na wprost staje

Tego, czym bywa w podłoże gnieciona,


I jak Dziewica w boju Orleańska

Wznosi proporzec zwycięstwa zszarpany.

U stóp się ścieli jej dola spartańska,

A nad nią kwitnie duch niepokonany.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




JUTRZENKA

Chyba się niebo troszkę zawstydziło?...

Rumieńcem bladym wszak się rozjaśniło,

Aż się horyzont różu pudrem sypkim

Tlił niepozornie niczym w rafie rybki,


Co w gęstych chmurach jak w podwodnych skałach,

Które się piętrzą w grzbietach albo w wałach,

Migają skórą pokrytą łuskami,

Przez co się woda zda lustereczkami.


Z granatu kłębów leci kasza manna

Przy śpiewach ptaków głoszących: „Hosanna!”

Więc deszcz przez sito gęsto przesiewany

Tworzy pod stopą chodników blask szklany.


Wiat zaś nieśmiały na gałęzi siedzi,

Coś tam pod nosem szeleszcząco bredzi

I łypie okiem na puste ulice,

Wzdłuż których stoją latarni strażnice.


Wtem żółtą łuną od wschodu błysnęło,

Złota poświatą niebo wzdłuż przecięło

Linii, co Ziemia krągłością zaznacza,

Gdy wokół Słońca z gracją się obraca,


Że nawet w ciszy nie wyczujesz ruchu

Jakobyś leżał w miękkim, lekkim puchu…

Jedynie zegar złośliwie odsłania

Orbitę czasu i tor przemijania.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





czwartek, 9 marca 2023

I POMYŚLEĆ...

I pomyśleć, słońce… Gdyby cię nie było,

Ciemność kwasem solnym zniszczyłaby wszystko,

Odbierając życiu nieugiętą siłą

Wolność jak blask z ognia rozproszonym iskrom;



Ulice na pewno w smutku by stanęły

Pozbawione nawet odgłosów obcasów;

Myśli by demony przeczuć wypłynęły,

Żeśmy doczekali ostatecznych czasów.



A ty budzisz, słońce, wszelakie stworzenie,

Wyciągasz spod ziemi jej niezwykłe piękno,

Rozpinasz w błękitach złociste promienie

I siejesz zachwytu stan nieskąpą ręką,



A w człowieka wlewasz nadzieję na lepsze,

Pocieszając ciepłem, że nie będzie gorzej,

Aż wrze inspiracją pobudzone serce,

Ochota by tańczyć w deszczu czy na mrozie.



I pomyśleć, słońce, żeś jest takie szczodre -

Ty, gwiazda płomieni, która stopić może.

W tobie się zaczyna wszystko, co jest dobre.

Więc o wschodzie wołam: „Zapłać, Panie Boże!”.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




POD CHMURAMI

Wyfrunęły z ukrycia w niebo czarownice

I trzepoczą piórami czarnymi spódnice.

Kraczą grozą przeszyte na wskroś ostrzeżenia.

Stadem lecąc, stwarzają złudę zaciemnienia;


I tak kirem błękity w locie przewieszając,

Suną długim konduktem, żałobnie śpiewając,

Aż się dreszcze w człowieku budzą niepokoju,

Zakwaszając słodycze dobrego nastroju.


Nagle za mną huk fali jak w skały uderzył.

Grzmotem zasięg złowieszczych odgłosów rozszerzył.

Choć przede mną spokojność tego nie zdradzała,

Za mną ziemia od fali ów wzburzonej drżała.


Pewna byłam, że morze na brzeg wystąpiło

Wypychane z dna w górę demoniczną siłą

I się do mnie wód ścianą zbliżało żarłoczne,

Więc spojrzałam za siebie w otchłanie okropne


I poczułam jak szpadlem w głowę uderzenie -

Wiatru, co mnie zaskoczył, wrogie nasilenie,

Aż się drzewa ugięły za grzywy szarpane,

Do oddania mu hołdu terrorem zmuszane…


I zawyło, świsnęło, gwizdem przeleciało!

Lamentacją jak powódź przestrzeń wnet zalało.

Wiatr mnie chwycił za włosy i ciągnie w niewolę,

Lecz się jemu wyrwałam, ocknąwszy się w porę


I patrzyłam jak pędzi tumanem podmuchów,

Wprowadzając świat cały gwałtem w pętlę ruchu,

I znów wycie, i skowyt niczym wilków sfora,

I wypełza spod Ziemi mroku gęsta zmora…


Wtem lunęło, smagając z wszech stron strumieniami,

Uderzając kroplami, niczym kamieniami.

Wszystko tonie w ulewie ulegle, bezwiednie,

A wiatr niesie przez echo straszne przepowiednie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




MÓJ

Nie o takiej marzyłam dla siebie przyszłości.

Miałam stanąć na szczycie ludzkich możliwości.

Perspektywa dla chcących nie ma ograniczeń.

Los miał dla mnie prowadzić z gracją koncert życzeń.


Czego miałam nie zdobyć, czego nie osiągnąć?!

Gwizdy z nieba, – wierzyłam – że potrafię ściągnąć.

Postrzegałam świat wokół naiwnie przyjaźnie

I ufałam, że da się załagodzić waśnie.


Młodość zdjęła blokadę i w świat mnie puściła,

Po czym, nie wiedzieć kiedy, sprytnie się ukryła.

Rozłożyłam ramiona i poszybowałam.

Zobaczyłam to, czego wcześniej nie widziałam:


Polityczne szach maty, pionki na sznureczkach,

Prawdę, która się piętrzy tylko na ploteczkach;;

Zazdrość, zawiść niszczące ludzi nielubianych;

Szczątki dzieci i starców zimno mordowanych;


Pył i zgliszcza, i morza, ale łez wylanych;

Tłumy kobiet i mężczyzn w ogóle niechcianych;

I ulice, na których bezdomność mieszkała;

Krew, co z naczyń przeciętych bezradnie spływała,


I samotność, i pośpiech całkiem niepotrzebne,

I metody, i czyny niezwykle haniebne,

Pieniądz, co zlicytował za bezcen człowieka;

I kłamstwa, których płynie trupów pełna rzeka.


Trudno jest obserwować to świata spodlenie.

To nie było i nie jest wszak moje marzenie.

Gdyby nie ci, co światłem są w gęstej ciemności,

Utraciłabym pewnie zdolność do radości.


Nie jest łatwo, gdy z serca wrażliwość się leje

Rzeczywistość zaś z niej się ironicznie śmieje.

Trwam przy zmysłach zawzięcie zachłanna na życie,

Co pozwala mi czuć się nadal wyśmienicie -


Nigdy zatem niemocy swej się nie poddaję.

Gdy upadam, natychmiast bez namysłu wstaję.

Nielogicznie, wbrew faktom, idę w lepsze jutro.

Jestem szczerze szczęśliwa, choć czasem mi smutno.


Nie tak sobie to wszystko, kiedyś wymarzyłam.

Nie we wszystkim, jak chciałam, dobrze się sprawdziłam.

To nie świat wymarzony, ale mój na pewno,

Nie jest mi, gdy się stacza, zatem wszystko jedno.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 8 marca 2023

JAK SIOSTRY

Idę pod prąd orzeźwiającego powietrza

Przyprawionego tylko szczyptą ochłodzenia.

Pogoda dzisiaj nie jest kapryśna ni wietrzna.

Zachęca wręcz przyjemną aurą do zbudzenia.


Zanurzam się w przestrzeń niczym w toń jeziora

O łuskach lodu, który powoli topnieje.

Zdaje mi się, że jestem jak piórko niesiona

Krokiem lekkim, sprężystym w niezbadane knieje,


Ekscytacja więc rośnie i zmysły szaleją.

Trzask gałązki, na której usiadła ptaszyna,

Kusi oczy, co blaskiem radośnie się śmieją.

Czuć, że dzień się wspaniały dziś hojnie zaczyna.


Trele tonów milionem w miliardy się mnożą.

Okolica na dobre w głos się rozśpiewała.

Atmosferę pochłaniam całą sobą hożą,

Aby we mnie nastrojem szczęśliwym została.


Wtem na nosie mam punkcik przyjemnej wilgoci…

Patrzę w niebo, szukając deszczu za chmurami.

Sprawdzam, czy się czasami dziś nie rozochoci

I nie spadnie z ukrycia na ziemię kroplami,


Ale… nic nie wskazuje, żeby padać miało,

Więc podążam przed siebie, wcale się nie spiesząc.

Nagle znowu zdumienie z marzeń mnie wyrwało,

Bezczelnością uporu w ogóle nie grzesząc,


Gdyż drobinką wilgoci twarz mi scałowało.

Krople wciąż mam na czole, ustach i policzku.

Gdzież się dziwne zjawisko przede mną schowało?

Nie znalazłam w obrębie łzawych koraliczków.


Deszcz się ze mną zabawia w berka, w chowanego?

Przeźroczysta poświata błękitu jest wokół.

Nie spostrzegam nad sobą objawu żadnego,

Co płacząc, opadami chciałby spłoszyć spokój.


Idę zatem nad ziemią z anielską miękkością.

Nic mnie nie rozprasza i nic mnie niepokoi.

Płonę cała w środku rozkoszy radością.

Nadzieja zaś przede mną krocząc, się nie boi.


Wtem ponownie wyczuwam wilgoć na powiekach

Niczym piegi na skórze nakłuwane słońcem.

Nieba jasna struktura błękitu przecieka.

Lecą zeń płatki śniegu bielą się mieniące


Jak puch spod piór łabędzich wiatrem wyczesany,

Wirujący ogromem dmuchawców zdmuchniętych.

Świat się srebrzy perłowym pyłem zsypywany

I w tiulowych falbanach tanecznie rozpiętych


Zda się być otoczony kryształową kulą.

Pozytywka zeń płatków łoskotem pobrzmiewa,

Gdy te kwiatami bawełny do ziemi się tulą

Albo pudrem przesianym obsypują drzewa.


Zima z wiosną za rękę w podskokach hasają

Niczym małe dziewczynki, co się dobrze bawią.

Ptaki nad ich głowami weselnie śpiewają.

One w śniegu jak w bańkach mydlanych się pławią.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 7 marca 2023

SZCZĘŚCIEM NAZYWAM

Chciałabym tam uciec, gdzie byłam szczęśliwa,

Lecz takiego miejsca nigdzie nie znajduję.

Każde wszak inaczej dzisiaj się odkrywa

I na nowo jakby obce penetruje.


Przemijanie bowiem wszystko deformuje

Zmienia formę, barwę nawet w milimetrze,

Dlatego inaczej wszystko dziś smakuje

I odmiennie pachnie, niż kiedyś, powietrze.


Szukam więc, wciąż szukam tych miejsc, które dawniej

Tyle mi dawały w trudach ukojenia.

To tropienie szczęścia wlecze się niesprawnie

Na krawędzi niemal nadziei omdlenia.


Siadam zdruzgotana i za czymś tęskniąca.

Rosą rzęsy iskrzą przy wschodzącym słońcu.

Kiedyż mnie nawiedzi myśl troski kojąca?

Kiedy azyl znajdę przed niedolą w końcu?


Wpatruję się w drzewa całkiem nieprzytomna

I nagle odbijam od brzegu… odpływam...

W zapomnieniu wspomnień wskrzeszanych zaś chłonna

Od przyziemnych smutków duchem się odrywam


I jestem tam znowu, gdzie dotrzeć pragnęłam,

Z tymi, co po których pustka dziś dokucza.

Z ramion me bagaże pasem spięte zdjęłam

I weszłam w arkadię bez zaklęć, bez klucza…


Nie to bowiem szczęściem, czego wciąż szukamy,

Lecz to, co za nami – co nas utworzyło,

To życia bogactwo, co przeszłością mamy,

Co nas być człowiekiem w czasie nauczyło,


To codzienna zdolność analizowania

Wydarzeń pod kątem efektu w nas teraz,

To nie żadna mania kolekcjonowania

Błyskotek doczesnych, które kuszą nieraz,


A talent w szczegółach szukania wartości,

Świadomość, że dzisiaj stan nie do zniesienia

Może być zakwasem najsłodszej radości,

Gdy się podsumuje własne doświadczenia.


Z perspektywy czasu inaczej widzimy

To, co przeżywane traci wyrazistość.

Stojąc blisko płótna, gdy obraz tworzymy,

Nie sposób uchwycić całości przejrzystość.


Potrzeba dystansu, aby coś ocenić

I aby zrozumieć przesłanie „tu – teraz”.

Szczęście jest widoczne na całej przestrzeni

Stawania się sobą, kiedy prawda szczera


Pozwala zrozumieć kim właściwie jestem,

Ile we mnie zalet, ile wad, słabości.

U progu pół wieku nazywam więc szczęściem

Świadomość doznania własnej tożsamości.


To dlatego wracam do tego, kim byłam,

I do miejsc zwiedzanych ciągle wspomnieniami,

Ażeby zrozumieć jakże się zmieniłam -

Jak ptak, który wzbił się w niebo upadkami.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl