poniedziałek, 6 marca 2023

NA SKRZYŻOWANIU

Na skrzyżowaniu trzech wsi pod lasem:

Zarów, Przymiarki oraz Nowiny;

Stoi kapliczka związana pasem

Przęseł, za którym rosną jeżyny,


A w niej wyciąga krzyż swe ramiona,

Z których wstążeczki się rozciągają -

Konającego Boga osłona…

Wokoło sosny modły śpiewają


I szum igliwia pieśnią zawodzi:

„Kyrie elejson… Chryste elejson…”

Niekiedy człowiek z kwiatem przychodzi,

W myślach wtórując ów szumnym pieśniom,


Chociaż na ogół Pan zapomniany

Zda się, że pragnie doń się przytulić.

Człek jednak życiem szarym związany

Bardziej wszak ceni bliskość koszuli


I nie, jak dawniej, pod krzyżem klęka

Czy Boga chwali majową porą,

Gdyż za pieniędzmi swędzi go ręka,

Co do ofiary bywa nieskorą.


Może to z tego powodu właśnie

Wieś jak mogiła straszy samotnią

I czy się zbudzi, czy całkiem zaśnie

Pusta się ciągnie wzdłuż jezdni prosto?


Może dlatego cisza w niej gości

Jakby grobowa bez życia oznak?

Tu ludzie szczerzy, więc w prawdzie prości

Nie siedzą nawet z twarzą przy oknach.


A kiedyś… gwarnie i tłoczno było.

Ławki przy płotach nie narzekały,

Że trzeba kogoś posadzić siłą,

By do użytku mu się przydały.


Na deskach bowiem mieszkańcy siedząc,

Żarty sypali i rozprawiali,

I z apetytem chleb z smalcem jedząc,

Niczym za kawior w głos dziękowali…


Dziś obumarło nowym zwyczajem

To, co bezcenne dla ludzi było.

Dziś tylko serce, patrząc, się kraje,

Bo we wsi smutno się wręcz zrobiło.


Przy drodze moknie Jezus na krzyżu,

Gdyż niebo nad Nim żałobnie płacze,

Sypiąc kroplami jak garścią ryżu,

Którego w dłonie człowiek nie łapie,


A po prawicy Chrystusa domy

Jakby w podobnym gasły nastroju.

Wiatr lamentacji kartkuje tomy,

Więc wieś nie może zaznać spokoju


I każdy w chałupie samotnie siedzi

Jak Bóg w kapliczce przydrożnej wisząc,

Co łzawym okiem obejścia śledzi,

Kroków ku Sobie wcale nie słysząc…


Umiera Jezus bez czuwających,

A z nim i radość wsi w żalu kona.

Jedynie sosen pokutujących

Szum czci ofiarne krzyża ramiona.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





MARZEC W GOŚCINIE

Pamiętam zapach przemoczonej ziemi

Przeszytej mrozem pod haleczką śniegu,

Co na wrzecionie słonecznych promieni

Pruł się gdzieniegdzie nicią wody w ściegu.


Wokoło było jeszcze szaro-buro,

Lecz mimo wszystko w weselszych pastelach,

Bo pozłacane cieniutką strukturą...

Jakby się nadal leniło w pościelach,


Co satynową tkaniną przestrzeni

Kryło pól sennych obszerne połacie,

Na których zboże ozime w zieleni

Lśniło w zimowej, topniejącej szacie.


Sosny się skrzyły igłami jak srebrem

Rozkołysane wiatrem w piruetach,

Zrzucając krople szadzi z koron zbędne

Jak wosk płomieniem kurcząca się świeca.


Bezlistne brzozy i dęby, i buki

Świstały niczym bat nad stadem koni.

Echo drażniły wrony, kawki, kruki

Spuszczone stadem za ciszą w pogoni.


W obejściach było słychać gwarnie kury,

Co na kilometr wiosnę wyczuwały.

Rudzik przeganiał zaś nastrój ponury,

Którym (i drozdem) lasy wszem śpiewały,


Co od Zarowia szum czupryn rozsiewał

I z psów szczekaniem gromkim zaś od Nowin

W orkiestrę dźwięków niespójną się zlewał,

Lecz niepodobną w nutach chaosowi,


Więc przez Przymiarki płynęła muzyka

Wsi przebudzonej do życia przedwiośniem,

Która przez Wąsosz – Konecki umyka

Pociągiem parą zwiastującym pośpiech.


W tle słychać było kłócące się gęsi,

Łypiące okiem w posępne obłoczki.

Przebiśniegami tworzyły się kępy,

Pod sztachetami tworząc białe płotki…


I brzęk pamiętam łańcucha na korbie,

I blaszanego wiadra doń wpiętego,

Kiedy do studni spuszczany swobodnie,

Uderzał w kamień leja głębokiego;


I chłód pamiętam wsiąkający w skórę

Dreszczy strumieniem aż do szpiku kości,

Siwego dymu nad kominem chmurę,

W kuchni kaflowej co się ogniem mości,


Ciepłem w glinianym garnku podgrzewając

Barszcz, który pachniał kwaskowo od progu.

Ach… wspomnieniami w to miejsce wracając,

Za czas u dziadków wdzięczna jestem Bogu…

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 3 marca 2023

CZANO - BIAŁA FOTOGRAFIA

Czy wiesz jak to bywa na otwartym morzu,

Które się rozciąga taflą oceanów?!

Człowiek gdzieś tam w sobie staje na rozdrożu

Bez konkretnych celów i bez żadnych planów


Jakby wszystko stracił przez szkwał biały wzięte,

Więc patrzy z tym faktem prawie pogodzony

Na ramiona drogi na oścież rozpięte,

Na przekór biegnące w cztery świata strony,


I się nawet nie ma człek kogo doradzić,

Bo sterczy w ich splocie jak źdźbło wiatrem rwane,

A chciałby się wreszcie z losem swym rozprawić,

By poczuć, że pasmo cierpień pokonane,


Lecz sam musi wybrać kierunek wyprawy,

Więc błagalnym wzrokiem szuka w gwiazdach szlaku.

Może kompas nieba będzie dlań łaskawy

I ruszy przed siebie z nadzieją, bez strachu?


Dziwne to uczucie, kiedy masz świadomość,

Że gdy jesteś blisko czy całkiem daleko,

Nikogo nie cieszy, nie smuci wiadomość,

Aż ty w końcu wierzysz, iż to nic takiego,


I się obojętne staje ostatecznie

Wszystko, co się dzieje w twym codziennym życiu…

Byle jakoś dobić do brzegu bezpiecznie,

Przeczekać żywioły najgorsze w ukryciu.


Masz wrażenie bowiem, żeś jest całkiem zbędny,

Niekiedy, żeś przyszedł na świat niepotrzebnie…

Dokąd byś nie dotarł, jak również którędy,

Nikt cię nie przytuli, nie powie, że "świetnie!",


Że "dobrze cię widzieć" lub "jak ty się czujesz

Po sztormach na tratwie twojej samotności?",

Że "zostań, zjesz z nami, u nas przenocujesz"…

Nikt ci nie okaże choć cienia radości,


Siedząc więc na krześle, wpatrujesz się w okno,

Wsłuchujesz się w krople w parapet dudniące.

Myślisz, że gdy szyby w deszczu całe mokną,

Choć one zapłaczą po z tobą rozłące…


Przytłacza cię cisza wręcz nieskazitelna,

Pusta skrzynka na listy, drzwi bez pukania

Podłoga, co również zdaje się bezczelna,

Pozbawiona kroków wszak pojękiwania,


Telefon, co w dłoni twej ostygł już dawno,

Głuchoniema przestrzeń, tobą nieprzejęta…

Takiej pustki myśli wszak zgorzkniałe łakną -

Wtedy wiesz, że nikt cię nawet nie pamięta…


Taki człowiek zatem nie może znieść siebie.

Umiera w nim respekt do własnej osoby.

Brakiem zaś akceptacji żywcem się grzebie,

Szuka w ów ucieczce przed sobą osłody


I tak… wegetuje w katakumbie życia,

Na desce godności płynąc z nurtem czasu.

Wokół słona woda niezdatna do picia

I w promieniu mili ni echa hałasu.


Samotność czarno – białą jest fotografią

Najsmutniejszej strony istnienia człowieka.

Dopóki się bliscy w podróży nie trafią,

Dopóty mu szczęście przez palce przecieka.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 2 marca 2023

PRZEBIŚNIEGI

Zapachniało mi… śniegiem, który się przetapia

Na kropelki z kryształków, i w ziemię wsiąkając,

Woń płodności spod ziemi kiełkami wyławia,

Na łodyżkach kielichem białym zastygając,


Który w drobnym bukiecie płatki wstydem kuli,

Bowiem nie ma śmiałości spojrzeć jeszcze w niebo.

Drży na wietrze dość zimnym w liściastej koszuli

I nie skarży się, krzycząc do Stwórcy: „Dlaczego?!”.


Garścią pereł lśni strojnie w trawie rdzawo – burej,

Główką niczym mlecznego owsa nęcąc zmysły,

Jest iskierką nadziei w przestrzeni ponurej

I oznaką, że wiosny pierwsze ślady przyszły,


A niesione w przypływach złocistego słońca

Płyną jakby ławicą filipińskich babek.

Cekinami ich łusek skrzy tafla błyszcząca

Jak niteczką jedwabiu obrębiony skrawek,


Więc się budzi w człowieku przesadna ostrożność,

By nie spłoszyć przemiany w nową porę roku.

Spływa z kwiatów zimowa, srebrzysta wilgotność,

Odsłaniając zieleni połacie po trochu,


A człek czeka i śledzi ów cudu zjawisko,

Odczuwając jakoby miłosne motyle.

Ot, zakochał się w wiośnie, która jest już blisko,

Bo mająca do przejścia ledwo tylko milę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




PODSUMOWANIE

Czterdzieści siedem wiosen z ramion mi sfrunęło

Kartkami kalendarza ubiegłego roku.

Tak wiele mnie spotkało, mnóstwo ominęło.

Nie umiem już dotrzymać mym godzinom kroku.


Każdy dzień niczym lotka ze skrzydeł wypada.

Nogi zaś się powoli w ziemię me wrastają.

Cień się za mną leciutko przygarbiony skrada...

Jak pod górkę me plecy ciągle go dźwigają,


Ciało staje się coraz to bardziej kapryśne,

Coraz częściej się z wolą mych potrzeb nie zgadza.

Co przed którą gdzieś w kącik bardzo sprytnie pryśnie

I boleścią zmęczenia spoczynek doradza,


Lecz wbrew owym sugestiom zrywam się o świcie.

Nie mam czasu na dąsy oraz narzekania,

Jestem bowiem pierońsko zachłanna na życie.

Często słońce mnie nawet w biegu nie dogania.


Och, młodości, co która już się wyczerpałaś

I która zamierzałaś wznosić świat na nowo -

Ty, coś wszystko umiała i wszystko wiedziałaś,

Będąc swojej dekady więcej niż królową,


Dziś cię widzę przepiękną, lecz głupio naiwną,

Górnolotną i silną, choć nierzeczywistą.

Miałaś w sobie potencjał, naturę dziecinną

I aktywność swą w skutkach nie tak wyrazistą


Jakżeś miała nadzieję, i wiarę w swe wpływy,

Zbuntowana i chmurna, z uporem waleczna!

Człowiek pod twym naporem często nieszczęśliwy,

Przekonany, że przecież powinnaś być lepsza,


Goni ciągle do przodu, szukając spełnienia,

Które trudno mu nawet trafnie sprecyzować,

Sprzeciwiając się ciągle jakości istnienia,

Chcąc każdego i wszystko wokół reformować.


Teraz, gdy pobłażliwie spoglądam w twą stronę,

Widzę w tobie ów pisklę, co starszych nie słucha,

Pragnie latać, choć jeszcze ledwo upierzone

Nie zna zasad i nie wie jak trudna to sztuka.


Mając dzisiaj tę zdolność pewnej równowagi,

Doświadczenie, co czyni mnie jednak mądrzejszą,

Strategiczną dojrzałość stabilnej odwagi,

Byłabym dziś w działaniu znacznie skuteczniejszą


Niż pod twoim dowództwem, kiedym tobą była.

Teraz jednak brakuje mi twego wigoru.

Nasza wizja przyszłości nic się nie sprawdziła.

Wspólny czas się okazał przestrzenią ugoru...


Nie da się jednak zgodzić ciebie z moim wiekiem.

Może tak to być musi, aby nie był Bogiem

Ten, co który powinien pozostać człowiekiem? -

Na ten temat, młodości, wiele ci nie powiem.


Uwierz jednak: niczego w życiu nie żałuję!

I nie tęsknię za tobą, co niezrozumiałe.

Dzięki temu, że jestem, szczęśliwą się czuję,

Co nieskromnie brzmi może, jak również zuchwale,


Ale szczerze!, bez pudru i bez udawania,

Chociaż bywa niełatwo i nie do zniesienia.

Mam w rękawie kart kilka jeszcze do rozdania

Nim wypowiem na koniec: „Żegnam”… „Do widzenia”...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 1 marca 2023

DRUGA JA

Hej! - wołam do tej, która to siedzi we mnie.

Hej! - powtarzam szeptem, niestety daremnie.

Wiem, że jest, bo zawsze i wszędzie ją czuję,

Więc z uporem myśli wciąż ją zagaduję.


Ktoś może się wtrącić, że to nienormalne.

Osoba w osobie – toż to nierealne.

Będę się upierać w tej kwestii zawzięcie.

Wierzę w jej istnienie i to nawet święcie.


Nie zawsze ma ona, na co ja, ochotę.

Ja wiele sprawunków odkładam na potem -

Ona zaś niczego w czasie nie odkłada.

„Jutra może nie być” – tak wciąż do mnie gada


I na każdym kroku morały mi prawi,

Że śmierć czuwa przy nas, a nie!, że się zjawi;

Więc choć czasem chciałabym poleniuchować,

Ciągle mam wyrzuty, że będę żałować,


Jeśli rad do serca jej sobie nie wezmę,

I zamiast kanapy, w obowiązki pędzę,

Robię, co zamierzam, mówię to, co czuję,

Minut, nawet sekund!, na nic nie marnuję.


Żyję pełną piersią!, i to wyśmienicie.

Dzięki jej przytykom mam szczęśliwe życie.

Gdy spacerujemy, zwraca mi uwagę

Na świsty gałęzi i zbutwiałą trawę,


Na pąki i płatki czy kształty obłoków…

Piękno widzi w rzeczach, co niemiłe oku,

Przez co i ja sama wszystkim się zachwycam.

Ufam jej dozgonnie i o nic nie pytam.


Ona mnie rozumie, uczy, nie przymusza.

Przedziwne ma imię – nazywa się Dusza.

Wiecznie mnie prowadzi ponad stan szarości,

Akceptując moje przyziemne słabości.


Dzięki niej się staję kimś lepszym na co dzień,

Zawsze nasycona, choć niby na głodzie.

Pragnienie zaś miewam – tylko jedno takie:

Aby z moją Duszą wieść życie jednakie.


Bez niej bym nie była, kim dziś właśnie jestem.

Z nią widzę jak wszystko wokół mnie jest piękne.

Wzloty i upadki się uzupełniają.

Z Duszą inny wymiar oraz wartość mają.


Słony smak smuteczku osładza radości,

Gniew podnosi jakość szacunku, miłości,

Ból, niepełnosprawność zdrowie doceniają

I czynią bogatych tych, co że go mają.


Bez Duszy się tworzy przykra patologia -

Codzienność to tylko czysta fizjologia.

Każdy więc, kto z Duszą niczym ptaszek lata,

Widząc okazałość spod błękitów świata,


Nigdy nie porzuci siebie podwójnego,

Mając przecież w Duszy przyjaciela swego,

Więc nim zje posiłek pierwszy po śnie szczodry,

Powie do swej Duszy z uśmiechem: „Dzień dobry”.


Nic zatem dziwnego, że do niej przemawiam

I, gdy milczy we mnie, o nią się obawiam.

Dzień bez mojej Duszy bywa dniem straconym,

Obżartym, opitym i łóżkiem zmęczonym.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






GOŚĆ W DOMU

Zapukała kiedyś starość

W me obejście niespodzianie.

Na wskroś mnie przeszyła żałość,

Była bowiem w kiepskim stanie.

Zaprosiłam ją do stołu,

By spoczęła po podróży.

Dałam talerz jej rosołu

I herbatę z dzikiej róży.

Ona na mnie zaś spojrzała

Oczętami cierpiącymi.

Ciepłej wody z solą chciała,

By stopami strudzonymi

Poczuć chwilę odprężenia

I pobudzić krew zastygłą

Do żwawszego jej krążenia,

Więc podałam również mydło.

Zdjęła starość buty z trudem

Drogą mocno podniszczone,

Zdjęła też skarpety grube

Owczą wełną wykończone,

Zanurzyła w wodzie stopy,

Czując ulgę upragnioną,

Wygładziła siwe włosy

Dłonią gęsto pomarszczoną

„Ty mnie też na pewno nie chcesz” -

Wyszeptała łzawym głosem. -

Pójdę zanim zabrzmią świerszcze” -

I siorbnęła smutno nosem. -

„Chodzę, tułam się po świecie

Odrzucona, niepotrzebna.

Czasem szczerze to poecie

Wyznam jaka jestem biedna.

Trochę sobie i popłaczę,

Gdy mnie wzruszy ma niedola.

Ciągnę życie swe tułacze.

Oj, niełatwa moja rola…

A, na zdrowiu podupadłam.

Siły nie mam już jak dawniej.

W żadne serce się nie wkradłam.

Oj, się ciągnie czas mój strasznie…”

Posmutniała i zamilkła,

Głowę ciężką opuszczając.

Gdy minęła krótka chwilka,

Jadła rosół, w głos mlaskając.

Na kubeczku zaś herbaty

Dłonie splotła paluszkami.

Nos jej duży, piegowaty

Pieścił zmysły oparami,

Więc przymknęła oczy blade,

W ów pozycji zastygając.

Usta zaś w uśmiechu rade

Piły ciecz, się zanurzając

W dzikiej róży słodkie soki…

Potem nagle się ocknęła.

Rozejrzała się na boki.

„Skąd ja żem się tutaj wzięła?!”

„Może pani u mnie zostać” -

Powiedziałam patrząc w lustro. -

„Trudno nam się będzie rozstać.

Choć nie wróżę że nam tłusto,

Ale skromnie i niezdarnie,

Lecz cóż… tak to przecież bywa.

Wszak nie może to bezkarnie

Ciągnąć młodość się szczęśliwa.

Tak to, widać, zapisano,

Iż na stare człowiek lata

Ciałem jak w stodole siano,

Duszą się z dzieciństwem brata.” -

I westchnęłam kończąc mowę,

O blat stołu się wspierając

I na ręku siwą głowę

Z bólem w stawach swą dźwigając.

I tak starość swą przyjęłam.

W każdym dniu się z nią oswajam.

Wiekiem swym się nie przejęłam,

Którym starość mą doganiam.

Nie mam bowiem na czas wpływu,

Nie zatrzymam go, nie cofnę.

Jestem pełna zaś podziwu,

Że przy gościu mym odpocznę.

Proszę tylko ją stanowczo,

By przyjęta w moje progi

Nie obeszła się zbyt ostro

Z kimś, kto zgarnął ją że z drogi,

I by o mnie pamiętała

Jak o własnej bratniej duszy,

Aby o mnie z troską dbała.

Niech niesprawność mnie nie ruszy!

Mając takie ustalenia,

Dzielę metraż mój z starością.

Fakt ten jest do pogodzenia,

Gdy się w duchu jest młodością.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl