Mam
poranioną duszę, mój Panie.
Sieć
blizn zaciska się dosyć ciasno
I
nie zasłoni tego ubranie…
No
może światła, kiedy już zgasną.
Każda
się rana wrasta głęboko,
W
najczulsze miejsca wpuszcza korzenie.
Unieś
mnie, Panie, nad to wysoko.
Niech
się doświadczeń rozstąpią cienie,
Bym
przejść zdołała na drugą stronę,
Za
sobą ludzi tych zostawiając,
Których
są serca pychą skażone,
Którzy
mnie ranią, mściwość spuszczając
Jak
psa z łańcuch, co kły swe szczerzy,
Próbując
wtopić się jadem w ciało…
Wytresowany
posłusznie leży,
Choć
widać, że krwi ciągle mu mało.
Jestem,
mój Panie, niczym ptak w pędach
Róż
dzikich, co się srożą kolcami,
Przy
których kot się zawzięcie pęta,
By
z krzewu wyjąć go pazurami.
Trudno
dziś, Boże, się zadomowić.
Pieniądz
doszczętnie zniszczył relacje.
Nie
trzeba długo nad tym się głowić,
Że
kto bogaty zawsze ma rację,
A
nie kto mądry jak kiedyś było.
Autorytetów
świat nie posiada.
Słabszych
zaszczuwa się w życiu siłą…
Takiemu
ostem wiatr oczy smaga.
Skromnych
i prostych się segreguje
Jakoby
bydło w zagrody gnane.
Elita
rzuca „-urwy_ i „-uje”,
Co
innym klasom jest wytykane
Jako
prostactwo, brak wychowania,
Obraz
najczystszej wręcz patologii.
Coraz
bezwstydniej dziś się odsłania
Zezwierzęcona
twarz demagogii.
To
wszystko widzę, Panie mój… Boże…
I
tonę w szambie ludzkiej zgnilizny,
Która
się wżera i niczym noże
Otwiera
świeżo zrośnięte blizny.
Wtedy
mnie dusi odór powietrza
Zagęszczonego
trupim zepsuciem.
Staram
się, Panie, być nieco lepsza.
Jak
długo jednak znieść muszę plucie,
Co
po mnie spływa śluzem ust wściekłych,
Nienawidzących
mojej inności?!
Dziś
człowieczeństwo myśli zakrzepłych
Nie
zna szacunku, przyzwoitości…
A
tylko karmi egoizm chłonny
Osobą,
która dziś jest przedmiotem,
I
do wszystkiego zdaje się skłonny,
Bo
bez refleksji: co będzie potem?
Tak
oto toczy się, mój Ty Panie,
Życie
na Ziemi pod Twoim okiem.
Z
ludźmi masz tylko, Boże, skaranie,
Przyszłość
zachodzi wszak przykrym mrokiem...
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl