czwartek, 16 lutego 2023

BRZOZO!

Bezwstydna brzozo stojąca pod oknem

Bez choćby halki z mgły tkanej woalem,

Wstydliwym patrzę dziś na ciebie wzrokiem,

Nie mogąc skupić się na tobie wcale.


Twą smukłą kibić nagość upokarza.

Konary sterczą jak żebrzące dłonie

W progu świątyni przodem do ołtarza,

Przed którym chylisz przerzedzone skronie.


Wiatr strączki włosów twych ciągnie brutalnie

Niczym sutener, co czuje się panem.

Wyglądasz, brzozo, żałośnie i marnie,

I strasznie smutno… najbardziej nad ranem,


Gdy szron gałązki twe siwizną prószy,

Mróz smaga żebra biało – czarnej kory.

Od twego płaczu więdną tylko uszy,

Bo od lamentu w świstach człek jest chory.


Chciałabym ciebie czymkolwiek otulić,

Lecz trudno znaleźć pod ręką odzienie.

Patrzę jak stoisz bez choćby koszuli

I jak cię szarpie twoich członków drżenie.


Widok to przykry – przyznaję, współczując,

Więc się za wiosną bezradnie rozglądam.

Na szybach pąki farbami malując,

W zielonej sukni cię oglądać żądam.


Dawno w salony bym ciebie wpuściła,

Żebyś nie marzła i goła nie stała,

I czym bogata, hojnie ugościła,

Co byś listkami wesoło szumiała,


Lecz nie wyciągniesz w obejście korzeni

I nie zasiądziesz wygodnie w fotelu.

Mam więc nadzieję, że wkrótce się zmieni

I ciało schowasz pośród kwiatów wielu.


Tymczasem przyjmij wyrazy współczucia…

Nic wszak innego uczynić nie mogę.

Czuję w mym sercu bolesne ukłucia,

Gdy widzę czasy dla ciebie tak srogie.


Bezwstydna brzozo marznąca pod oknem,

Moim oddechem choć swe palce ogrzej.

O!… Chyba wiosna kruszy lody krokiem,

Więc będzie lepiej, na pewno nie gorzej.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





SKARANIE

Mam poranioną duszę, mój Panie.

Sieć blizn zaciska się dosyć ciasno

I nie zasłoni tego ubranie…

No może światła, kiedy już zgasną.


Każda się rana wrasta głęboko,

W najczulsze miejsca wpuszcza korzenie.

Unieś mnie, Panie, nad to wysoko.

Niech się doświadczeń rozstąpią cienie,


Bym przejść zdołała na drugą stronę,

Za sobą ludzi tych zostawiając,

Których są serca pychą skażone,

Którzy mnie ranią, mściwość spuszczając


Jak psa z łańcuch, co kły swe szczerzy,

Próbując wtopić się jadem w ciało…

Wytresowany posłusznie leży,

Choć widać, że krwi ciągle mu mało.


Jestem, mój Panie, niczym ptak w pędach

Róż dzikich, co się srożą kolcami,

Przy których kot się zawzięcie pęta,

By z krzewu wyjąć go pazurami.


Trudno dziś, Boże, się zadomowić.

Pieniądz doszczętnie zniszczył relacje.

Nie trzeba długo nad tym się głowić,

Że kto bogaty zawsze ma rację,


A nie kto mądry jak kiedyś było.

Autorytetów świat nie posiada.

Słabszych zaszczuwa się w życiu siłą…

Takiemu ostem wiatr oczy smaga.


Skromnych i prostych się segreguje

Jakoby bydło w zagrody gnane.

Elita rzuca „-urwy_ i „-uje”,

Co innym klasom jest wytykane


Jako prostactwo, brak wychowania,

Obraz najczystszej wręcz patologii.

Coraz bezwstydniej dziś się odsłania

Zezwierzęcona twarz demagogii.


To wszystko widzę, Panie mój… Boże…

I tonę w szambie ludzkiej zgnilizny,

Która się wżera i niczym noże

Otwiera świeżo zrośnięte blizny.


Wtedy mnie dusi odór powietrza

Zagęszczonego trupim zepsuciem.

Staram się, Panie, być nieco lepsza.

Jak długo jednak znieść muszę plucie,


Co po mnie spływa śluzem ust wściekłych,

Nienawidzących mojej inności?!

Dziś człowieczeństwo myśli zakrzepłych

Nie zna szacunku, przyzwoitości…


A tylko karmi egoizm chłonny

Osobą, która dziś jest przedmiotem,

I do wszystkiego zdaje się skłonny,

Bo bez refleksji: co będzie potem?


Tak oto toczy się, mój Ty Panie,

Życie na Ziemi pod Twoim okiem.

Z ludźmi masz tylko, Boże, skaranie,

Przyszłość zachodzi wszak przykrym mrokiem...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 15 lutego 2023

NA "DO WIDZENIA"

Wisielczy nastrój mnie dzisiaj dopadł.

Pewnie w poduszce na mnie się czaił.

Na zewnątrz luty – w duszy listopad,

Na co się umysł wściekły pożalił,


A nastrój zasiadł sobie w fotelu

Jakby u siebie przyjął mnie w gości

I rzekł: „Posłuchaj mój przyjacielu...

Dzisiaj nie zaznasz smaku radości.


Czas – debatował – przejrzeć na oczy,

Uznać, że marne wszystko, co robisz.

Niekiedy coś ci w miarę wyskoczy,

Lecz takim fartem nic nie nadrobisz.


Daj wreszcie spokój ze słów tworzeniem,

Bo nie dla ciebie lot z kałamarza.

Któż się zachwyci tym pitoleniem.

Prawdziwy talent rzadko się zdarza


I tu niestety – nastrój dorzucił -

Do grona zdolnych ty nie należysz.

Ktoś ci komentarz uprzejmy rzuci.

No, ale chyba w szczerość nie wierzysz?!


To tylko zwykła ludzka serdeczność,

Żeby ci przykro bardzo nie było.

Niechże do głosu dojdzie stateczność,

A nie do pióra garniesz się siłą.


Te twoje rymy, rytmy, klasyka…

Kto sobie głowę dziś tym zaprząta?!

Jakby kulawy tańczył walczyka” -

I tu się śmiejąc, na mnie spogląda,


Więc osunęłam ciało na krzesło

Całkiem bezwładnie i podświadomie

Aż się w środku wszystko zatrzęsło

I pomyślałam: „To chyba koniec”,


Po czym wzrok w drogę z powiek puściłam

Jak gołębicę z arki Noego

I się naiwnie wiarą łudziłam,

Że robię coś tam pożytecznego,


A dziś mnie smutna gorycz trąciła

Łokciem w bok mocno na przebudzenie,

Abym się wreszcie z tym pogodziła,

Że się na… lepszą?!… nigdy nie zmienię.


Miałam pożegnać się ze stalówką,

Lecz pomyślałam, iż choć napiszę

Na „Do widzenia” ów krótkie słówko,

Zanim zapadnę w bezpłodną ciszę…


I tak powstało strof kilkanaście,

Bo mam naturę dość gadatliwą.

Teraz w piórniku długopis zaśnie…

Wena została przy mnie, o dziwo,


Więc do szuflady wcisnę ją może,

By podły nastrój mnie nie katował.

Chyba już nie da czuć się dziś gorzej?

Optymizm uciekł… w świat powędrował.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 14 lutego 2023

CZAPLA

Wartkim nurtem rwie w przód woda już spóźniona,

Chcąc nadrobić w czasie wszystko, co umknęło.

Ciepłym światłem latarń jak złotem sprószona

Wygląda jakby ją słońce pochłonęło


Z nieba oderwane, wtopione w jej taflę

Wibracjami prądu jak nici przędzone,

Przypominające cienkie, chrupkie wafle

I miodu słodyczą błyszczącą sklejone.


Gdzieniegdzie latarnie mienią się punktami

Jakby pod powierzchnią zatopione miasto

Też się poderwało do życia światłami,

Gdyż jego mieszkańcy nie są w stanie zasnąć,


Więc w spokojnych miejscach poza nurtem rzeki

Lśnią niczym guziki na listwie koszuli,

Które obszywają traw strzępionych ściegi

I do których blasku oko podziw tuli…


Wtem… niemal przy brzegu wzrok postać wyławia…

Czy to topielica… czy stara zielarka?!

Postura zgarbiona wręcz wrażenie sprawia,

Że ma kształt niezgrabny do herbaty dzbanka.


Głowa tkwi wciśnięta w opuchnięte ramię

I na jednej nóżce niczym wodna pałka

Stoi nieruchomo jak przestrzeni znamię

Lub na tło oparów nasunięta kalka.


Ni drgnie… ni się szeptem nie zdradzi schowana

W wierzb pędy bezlistne, co sterczą nad ziemią.

Zdaje się, że jest zahipnotyzowana...

Wierna rytualnie roztańczonym cieniom.


Kuszona, by bliżej podejść, ciekawością

Wychylam się, by rozeznać ów zjawisko.

Poruszam się jak kot z wielką ostrożnością,

By ją ujrzeć, nie zbliżając się za blisko…


W górę się zerwała nagle zmora, zjawa!

Płaszcz swych skrzydeł jak paralotnię rozpięła.

Wiatr w jej piórach omamami szepce, gada…

Chyba sprawił czarami, że wnet zniknęła...


A rzeka wciąż płynie w spóźnionym pośpiechu

Zatem nie chwyciła ów magii zdarzenia.

Płyną kaczki gwarnie w równiutkim szeregu,

Nic się więc po zjawie jak i przed nie zmienia.


Może się zdawało mi, że stoi sama

Przykurczona niczym z zimna lub starości,

W pelerynę ze srebrzystych piórek przyodziana

Na tle rzeki pod osłoną mgły, ciemności?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 13 lutego 2023

MANIPULACJA

Przykro, gdy ludzie patrzą w twoją stronę

W dość przedmiotowy dla korzyści sposób.

Wszystko ci z góry bywa narzucone.

Skubią cię, trawią w każdy dzień po trochu


I szykanują cię przed twym sumieniem,

Żądając kary za nie twoje winy.

Niejeden rzuci w twą stronę kamieniem

Ot tak po prostu, bez żadnej przyczyny.


Twoja wrażliwość wiecznie zastraszana

W końcu ulega kłamstwom powtarzanym

I ciebie winić już zaczyna sama,

Gdzieś obiektywizm gubiąc swój zdeptany,


Więc w konsekwencji dostajesz obrożę

Klamrą pretensji ściśniętą na szyi.

Nie rozeznajesz, że tak być nie może,

Bo większość przecież nigdy się nie myli,


Lecz w prawdzie kura kolorowa w stadzie

Przez inne kury będzie zadziobana -

Tego nie widzisz w ten sposób na razie,

Aż kiedy będziesz w potrzebie sam, sama


Poznasz, że niczym byłeś, byłaś w grupie,

Która się tobą bezczelnie karmiła,

Chcąc cię utopić w oszczerstw podłych zupie,

Aby empatii cię siła zniszczyła.


Zdarta więc godność przestanie cię zdobić,

Gdyż ją zastąpią wyrzuty sumienia

I przekonanie, iż się trzeba godzić

Na wszystkie bóle oraz przewinienia


Nawet, gdy nie są z tobą połączone,

A podsunięte pod drzwi z ponagleniem

I z roszczeniami tobie podrzucone,

Byś znów się zmagał z zaszczutym sumieniem.


I tak… się stajesz czyimś niewolnikiem

Ciągle przy nodze na aport trzymanym.

Choć żeś szacunku wielkim zwolennikiem,

Jesteś człowiekiem z niego okradanym.


Wierzysz, że tobie czynić nie wypada

W imię potrzeby własnej tożsamości -

Tak obojętność się w twe serce wkrada

I cię pozbawia do siebie miłości.


Zaczynasz zatem innym wiernie służyć

Najczęściej kosztem wręcz samego siebie.

Oczu nie możesz na tę podłość mrużyć,

Bo cię egoizm innych żywcem grzebie!


Jeśli więc ktoś cię wcale nie szanuje,

Zmusza do czegoś bez konkretnej racji,

Niech cię świadomość w buncie utrzymuje,

By się nie wplątać w sieć manipulacji.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





czwartek, 9 lutego 2023

HANDEL

Diabeł rozłożył nogi przy drodze.

Trzyma kobiety krótko na smyczy.

Żadna się z nędzy wyrwać nie może,

Choć cała sobą o litość krzyczy.


Demon kolczatką za kark zaś trzyma

Zdeptane ciała oraz zużyte.

Każda wszak gnije od krocza sina,

Ma brudne ręce, choć ciągle myte.


Skóra ich śmierdzi potem, nasieniem

Gładka, a pełna blizn po dotyku,

Ponacinana warg obślinieniem,

Bezwstydnie naga w majtkach, w staniku.


We włosach mają takie kobiety

Myśli nierzadko o samobójstwie,

O tym, że żyć im przyszło… niestety…

A umrzeć trzeba byłoby słusznie.


Takie wzbudzają wstręt i pogardę,

Chociaż nie każdej los dał sposobność,

By godnie przetrwać momenty harde,

W których jest obca doli łagodność.


A czy nie gorszym jest ten, co płaci,

Co nie potrafi trzymać na wodzy

Ognia w porywie zrywanych gaci?!

Czy wobec nich to jesteśmy srodzy?!


Kobiet miliony, miliony dzieci

W handlu towarem niczym połowem.

Skóra się w słońcu sprzedanych świeci.

Na aukcjach liczą w głos każdą głowę


Jakby nie miała ludzkich zdolności

Do odczuwania i do refleksji.

Diabeł pożera resztki godności,

Poddaje żywych duchowej sekcji


I po kawałku dzieli człowieka,

Rzucając ciepłe tkanki pod hieny.

Pod latarniami płynie zaś rzeka

Krwi gęsto słodkiej, w której toniemy,


Która się sączy z ciał przemęczonych

Oraz trzymanych krótko na smyczy.

Karmią się nimi głodne demony.

Cisza zaś bólem ich cierpień krzyczy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




ŚLADY BLISKICH

Opustoszało… przestrzeni przybyło…

Pustka się w progu wygodnie rozsiadła...

A tak niedawno gwarnie, tłocznie było.

Niekiedy cisza w gości – rzadko – wpadła.


Czas roztarł twarze zegarów wskazówką,

Na proch rozkruszył ludzi, co tu byli.

Ślad ich pozostał jak cieni sznurówką

Buty związane, które pogubili.


Wiatr zaś zagłuszył tembr szepczących głosów

I z pięciolinii strącił nuty śmiechów,

I... hen!, gdzieś gnając torem ludzkich losów,

Świszcze i gwiżdże jakby bez pośpiechu,


I bez zwracania uwagi na przeszłość;

Zda się bezdusznym wobec wrażliwości

Jakby nieważnym było to, co przeszło,

Bo ze świecznika zdmuchnięte przyszłości.


Oczy wciąż widzą pamięci obrazy…

Tym boleśniejsze stają się wspomnienia…

Tęsknota leczy zranienia, urazy

Byle zastąpić „Żegnam” „Do widzenia”.


Rozmowy plotą się szumem gałązek

I akustyką wskrzeszane są kroki,

Które się ciągną liśćmi wstąg i wstążek,

Wzruszeniem budząc jesienne widoki.


Pod parasolem kwitnących jabłoni

Nadal przy stole zasiada rodzina,

Choć widać pustkę jakoby na dłoni,

Co się palcami za nimi rozpina


Jakby pragnęła dotknąć i zatrzymać

Wszystkich tych, których ciągle brak dokoła.

Rozpaczy często zda się drżąca imać

I owym gestem tych, co zmarli… woła!


Na próżno jednak niemy krzyk się niesie.

Echo wszak głuche nic nie podpowiada,

A w chowanego gania wciąż po lesie,

Kukułczym tonem w koronach przysiada,


Skłaniając żywych, by nadal szukali

Śladów po bliskich, które się ostały…

Jak my będziemy o nich pamiętali,

Tak nas pociechy będą wspominały.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl