wtorek, 24 stycznia 2023

PRZEDSMAK KOŃCA

Pomarańczową łuną zapłonęło niebo

Jakby słońce o blachę rdzawą się odbiło

I się ogniem wydało, który wrogi drzewom,

Bo pożogą gałęzie jakoby trawiło,


A wiatr szarpał czupryny ów płomieniem zlane.

Trudno zgadnąć, czy wzniecał żywioł podmuchami,

Czy z pożaru wyciągał konary spalane,

Co się zdały spopielać nieba kolorami.


Świst gałązek jak bicza smagał przestrzeń chłodną,

Że aż zimnem pękały nierozgrzane kości.

Krew się w żyłach zdawała dla życia bezpłodną,

Bo przez mróz pozbawianą należnej prędkości.


Człek posturą skuloną przemierzał chodniki,

Na swym grzbiecie dźwigając wiatr, co oszalały

Dzwonił zębem o zęby niczym koraliki,

Które z sznurów zerwanych na lód się sypały.


Krok się w drodze spowalniał bezsilny w niemocy,

Ostre zimno wszak ciało zdawało się gasić.

Bezradnością, zmęczeniem mrużyły się oczy.

Śmierć się zdała do człeka niczym kotka łasić,


A on, idąc, zapragnął ciepłego schronienia

W ciasnym kącie, w fotelu z kubeczkiem herbaty,

Więc szedł ciągle uparcie w kierunku życzenia,

Aby poczuć na ustach ziół parzonych kwiaty,


Krew rozrzedzić i popchnąć nurtem ku wolności,

Aby w członach zmysłowa wrażliwość wróciła

I by rozgrzać zbolałe ciężkim marszem kości,

Które zima złowieszcza do szpiku zmroziła.


W tej sekundzie człek poczuł jak koniec zachodzi,

Jak ludzkiego istnienia cień z mapy odpływa,

Jak skutecznie istotę śmierć sprytem podchodzi -

Sierpem zimna od życia ów trzcinę odrywa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






poniedziałek, 23 stycznia 2023

W DOBIE STAROŚCI

Próbowali ją wyrwać niemal z korzeniami,

Aby przenieść do domu spokojnej starości.

Nie liczyli się wcale z jej to potrzebami.

Traktowali jak skórą powleczone kości.


Ona jednak pragnęła zostać pośród wspomnień,

By w pokojach znajdować ludzi, co odeszli,

Patrzeć jak przez firanki przesiewa się promień

Padający na zdjęcia tych, co najważniejsi.


Każdy przedmiot miał bowiem niemałe znaczenie -

Przywoływał z przeszłości minione zdarzenia.

Budził w jej starym sercu dziecięce wzruszenie,

Kiedy ją dotykały dawnych lat widzenia.


Rytuałem codziennych, prostych przyzwyczajeń

Nie traciła do życia swego przywiązania.

Otoczenie nie miało przed nią zaś zatajeń -

Wszystko było przyczyną ciągłego kochania.


Dotykała więc rzeczy jak osób jej bliskich,

Powracając w relacje wiecznie w duszy żywe.

Tego by nie zmieściły dwie nędzne walizki,

W których chcieli ją wywieźć w miejsce nieżyczliwe.


Jakby mogła zatrzasnąć drzwi swojego życia

I porzucić tych wszystkich, których obok miała?!

To jak prawo utracić do tu teraz bycia,

Do czego dopuścić przenigdy by nie chciała.


Pragnęła bowiem odejść we własnym mieszkaniu,

Otoczona wszystkim, co że ją określało -

Tak jej było łatwiej rozważać o rozstaniu,

Które to z dnia na co dzień ku niej się zbliżało.


Chciała zasnąć na wieki w łóżku swej młodości

Otulona ciepłem jak żona i kochanka

Rozpieszczana do końca słodyczą miłości,

I z myślą odprężoną jak w koronie wianka…


Lub w fotelu przy oknie, gdzie lubiła siedzieć,

Godzinami pór roku wdzięki podziwiając,

Aby się wnet zapomnieć, o niczym nie wiedzieć,

Bezwiednie i ze zgodą w wieczność się wtapiając.


Byłaby spokojniejsza, zaopiekowana,

Bo we własnym królestwie, w asyście przeszłości,

Nie wśród obcych, choć wielu, lecz boleśnie sama

I ze smakiem rosnącej w goryczy przykrości.


Jedno tylko marzenie – nic nadzwyczajnego:

Być do końca w zaciszu własnej tożsamości.

Tyle aż mieć na starość, choć to nic wielkiego,

A będące warunkiem szczerej szczęśliwości.


Uszkodzone korzenie są tylko cierpieniem,

Bo część w miejscu zostaje, z którego są rwane.

W takim bólu nie cieszy już nawet istnienie,

Gdyż godziny tęsknotą są wykupywane


I choć ciało się zdaje być tam, gdzie powinno,

Dusza nadal jest w kącie sobie zostawiona

W ów mieszkaniu, gdzie pustka i potworne zimno

Na żal przez tę rozłąkę z ciałem narażona.


Czy należy więc ludziom sprawnym to odbierać,

Co jest dla nich jakoby bezcenne powietrze?

Kiedy starość – świadomość, że gasną, doskwiera,

Warto ich tam zostawić, gdzie żyć chce się jeszcze


I pozwolić im odejść w poczuciu godności

Wśród wszystkiego, co nimi jest, bo przecież było.

Pozostawmy im w dobie schyłku smak radości,

By się to, kim są teraz, w pełni dopełniło.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 19 stycznia 2023

ZATRZYMAĆ CZAS

Nie wstawajmy…

Niech nasze łóżko dryfuje na falach

Pluszcząca cisza niechaj je podmywa.

Niech będzie domem wzniesionym na palach,

Pod którym woda spokojnie przepływa.


Zostańmy…

Niech nas otula błękit swym atłasem,

Z delikatnością niech spływa po skórze.

Nie zaprzątajmy głowy sobie czasem

I nie pod stopy patrzmy, lecz ku górze.


Bądźmy…

Ciał naszych splotem jak kroplą na liściu.

Ramiona nasze niechaj się zrastają.

Mów do mnie czule, lecz nie „rybko”, „misiu”,

Ale słowami, co imię zdrabniają.


Nie wstawajmy…

Chcę czuć twe ciepło na plecach wtulonych

I z twoim torsem dotykiem sklejonych.

Chcę czuć twój oddech w piersiach go spragnionych

I ów powietrzem z twoich ust pojonych.


Niech wszyscy biegną i niech świat szaleje,

Ziemia o własną orbitę obija.

Nas wspólnej chwili rozkosz błoga grzeje

I właśnie teraz nic nas nie omija.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 18 stycznia 2023

CZŁOWIEK

Nie ma podlejszej istoty niż człowiek,

Gdyż jest nierzadko wyrafinowany

I co przemilczy, czynami dopowie,

Często nie kocha, choć chce być kochany.


Pycha w nim kipi i wrze egocentryzm.

Nierzadko siebie za wzór stawia wszystkim.

Idąc do celu, ma gdzieś sentymenty -

Wówczas i wrogiem staje się dla bliskich,


I nie przebiera w metodach na sukces,

Byleby tylko osiągnąć, co pragnie.

Im przebieglejszy jest, tym większym fuksem

Na cztery łapy z opresji swej spadnie,


A wtedy rośnie w nim większe mniemanie

Na miarę boga, co Stwórcę obala,

I że zasłużył na to – przekonanie

Wszystko, co ludzkie doszczętnie w nim spala.


Wtedy skrupuły znikają po drodze,

Depcze więc innych, na szczyt się wdrapując.

Twierdzi, że nie chce, inaczej nie może -

Korzyści czerpie, prawdę ignorując.


Stąd brak szacunku, wyrozumiałości

Jakby się jemu wszystko należało.

Nie ma pojęcia człowiek o miłości,

Dlatego siebie wciąż daje za mało.


Stąd krematoria za kolczastą bramą

I przedmiotowość w relacjach z człowiekiem,

Więc każda wojna obnaża to samo,

Że nie mądrzeje człek z historii wiekiem.


Wszędzie podziały – w każdym środowisku

Przykryte grubym pudrem tolerancji,

Pod którym szczerość trzymana w uścisku

Nie daje wcale na pokój gwarancji.


Tylko poprawność zgoła polityczna

Trzyma na smyczy zapędy człowieka,

Wizja więc życia w planach idylliczna

Może po śmierci na jednostki czeka.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 17 stycznia 2023

MOJE OCZY

Moje oczy wciąż młode, choć uświadomione,

Wyciśnięte przez życie jak z soku cytryna,

Przez co zda się niekiedy, że płowo zamglone.

Niezmierzona doświadczeń w ich blasku głębina.


Moje oczy płonące i nienasycone,

Ciągle głodne, spragnione wszystkiego wokoło.

Z nich się zrywa spojrzenie siłą namaszczone,

Z góry patrząc na lasy, miasta, łąki, sioło.


Moje oczy na wskroś cię w lot przeszywające

Bez skrupułów lub choćby wyrzutów sumienia,

Doznań godnych żywiołów najdzikszych łaknące

I najgłośniej mówiące w aktach ust milczenia.


Moje oczy od wszystkich całkiem odwrócone

I błądzące samotnie w zakamarkach ścieżek,

Co są stopą przenigdy… lub rzadko znaczone,

I sunące na oślep, ale… Dokąd? - nie wiem.


Moje oczy w ukryciu jako kot na czatach,

Podejrzliwe, badawcze i nieokiełznane…

Twoje oko na próżno się że z nimi brata.

Moje oczy wszak nie są, jak twe, takie same.


Moje oczy jak ogier, co z wiatrem na grzbiecie,

Tnie ostrzami galopu, aby jeźdźca zrzucić.

Jego grzywa myślami faluje po świecie

I w podskokach, i w biegu poczyna się puszyć.



Moje oczy jakoby cierpliwy myśliwy

Zaczajony w brzóz młodych cichym zagajniku.

Kiedy złapią... wyłowią dusz błądzących dziwy,

To je z liter sczytują spisanych bez liku.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




ŻÓŁW

Wyszedł z domu żółw do pracy

Wolnym krokiem – Cóż to znaczy?!

Czyżby mu się nie spieszyło?

Czy też wszystko jedno było

To, o której że godzinie

Próg swej pracy w końcu minie?

Idzie wolno: krok... przy kroku,

Przednią nogę stawia z boku,

Później tylną z lewej strony,

By był w marszu wyważony;

Ażeby się nie przechylił

Oraz w krokach nie pomylił,

Liczył ruchy skrupulatnie,

Myśląc nim cokolwiek zacznie,

Przez co czyniąc swe postępy

Był milimetr przesunięty

W drodze z domu do swej pracy,

Gdzie pospieszyć się nie raczył.

Prawa noga wysunięta,

Tylna do niej zaś dopchnięta

Z prawej strony kończynami

Są zgranymi kompanami.

Lewa – prawa, prawa – lewa.

Chód powolnie się rozgrzewa.

Krok się dłuży, ciągnie, wlecze.

Żółw przyspieszyć marszu nie chce.

Mija w drodze go dżdżownica.

Żółw prędkością nie zachwyca,

Wyminęły go ślimaki.

Żółw zaś w chodzie jest jednaki

I niezmienny do oporu

Jakby chodził bez humoru.

Prawa z przodu, lewa z tyłu -

Kroczy żółw, nie robiąc pyłu

Nie wzniecając chmurki kurzu.

Wącha płatki pełne różu

I przygląda się stokrotkom,

Na błękicie i obłoczkom.

Tym się wzruszy, tym zachwyci.

Tam wzrok wciśnie i przemyci.

Tu się wsłucha w ptasie śpiewy

Lub w szumiące wiatrem krzewy.

Gdzieś przycupnie, gdzieś przystanie,

Patrząc na wód kołysanie,

Co w strumyku żwawym nurtem

Pluszcze o brzeg jak o burtę,

A po chwili… czy godzinie

Znów przed siebie w miejscu płynie

Jakby chodzić nie potrafił,

A z rozkoszą by się gapił

Na świat cały, co wokoło

Pędzi w biegu niczym koło

Rozpędzone z ostrej górki

Fikołkami na pazurki.

A żółw wolno, bez pośpiechu

I rozważnie, bez uśmiechu,

Bo z powagą i szacunkiem

Wobec kroków, co jak sznurkiem

Obwiązują w chodzie nogi,

Które mają kawał drogi

Do przebycia, pokonania.

Ot, niełatwe to wyzwania.

Dotarł wreszcie żółw do pracy.

Pyta nagle: „Cóż to znaczy?!”,

Widząc na klucz drzwi zamknięte,

Co się zdaje niepojęte.

Rzuca okiem na wskazówki.

Dzień okazał się za krótki.

Znowu przyszedł po robocie,

Cierpiąc wciąż na bezrobocie.

„No, cóż…” - wzrusza ramionami,

Drobiąc kroczki stóp kroczkami.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



O ŚWICIE

Na czarnym płótnie linią zastygniętą

Palce gałęzi drapią w moje szyby

I poplątane tworzą sieć rozpiętą,

Która, falując, zda się łowić ryby.


Wtem!... stuka, puka jakby uciekinier,

Szukając u mnie schronienia przed sforą.

Wiatr zaś przycupnął, wyjąc, na kominie

W ów ciszy nocnej już poranną porą.


I drzwi się nagle z hukiem otworzyły,

I wpadł do domu świt deszczem zmoczony.

„Jak dobrze – mówi. – Nie mam bowiem siły.

Muszę odpocząć, gdyż jestem zmęczony.”


O nic nie prosząc, wśliznął się w pielesze,

Ułożył dłonie pod snem ściętą głową.

I niczym kocię ku większej uciesze

Mruczał pod kołdrą cieplutką miarowo,


Aż mnie zmorzyło i pchnęło w poduchy,

Lecz się ocknęłam, siadając na łóżku.

Oj, wabią, kuszą przyjemnością puchy,

A czasu mało jak w garści okruszków,


Więc poderwałam się jak poparzona,

Aby nie tracić bezcennej minuty,

I lekko jeszcze drzemką zamroczona

Zrzuciłam kapcie, założyłam buty,


Po czym pluszczącym, parującym wrzątkiem

Zalałam w kubkach herbatę z imbirem,

Ciesząc się życia ów doby początkiem,

Zbierając z tarczy sekund mych daktyle


I delektując się prastarym smakiem,

Co pokolenia wprowadzał w codzienność…

Słuchałam ciszy jakby sianej makiem…

Łykiem herbaty pożegnałam senność.


„Wstawaj!” - zerwałam świt na równe nogi,

Bo ileż można w końcu odpoczywać?!

„Szykuj się – mówię – o wschodzie do drogi.

Nie możesz przecież słońca ciągle zbywać.”


Z ogromnym trudem wysunął się śpiący,

Usiadł przy stole, spojrzał w czarne okno,

Trzymał naparu kubeczek gorący,

Więc widać było jak od pary mokną


Splecione rzęsy oraz brwi ściągnięte,

Na których rosa już się pojawiła.

Miał wąskie usta, ale uśmiechnięte,

Mimo że plucha nieprzyjemna była.


„Idę” – oznajmił, po czym drzwi przekroczył

I ruszył wolno, spacerkiem przed siebie.

Na pożegnanie spojrzał mi raz w oczy,

Aż się blask światła pojawił na niebie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl