poniedziałek, 16 stycznia 2023

W ZAPOMNIENIE

Już odchodzi w zapomnienie, co jest teraz,

Co się dzieje w tym momencie równorzędnie -

Taka prawda o istnieniu płynie szczera.

Nie zatrzyma tego nawet w kadrze zdjęcie.


Tatuaże nie ocalą naszych wspomnień,

Kiedy głowa się zatraci w alzheimerze,

Choć nadziei zdrowe zmysły trzyma promień

Ku jednemu – w lepsze jutro silnej wierze,


Co pomaga nam pokonać lęk, niepewność,

Które mogłyby się zbudzić z wschodem słońca.

Przed obłędem chroni rozum więc stateczność,

Kolorowa również wizja dni bez końca.


Z tego zatem to powodu z pokornością

Do codziennych obowiązków przywykamy,

Pokonując wszelkie trudy cierpliwością

I z poczuciem, że osiągnąć więcej mamy.


Co by było, gdyby zegar się zbuntował,

Zakleszczyły się i koła, i napędy,

Nad balansem sekund, minut nie panował

I przyspieszył grafik zajęć już napięty?


Za kim, za czym zatęskniłaby istota,

Której ledwo tchu wystarcza na godzinę?

Jaka serce rozpaliłaby ochota?

Czego stałby się ów wyrok że zaczynem?


Nikt lub mało kto się nad tym zastanawia,

Że świat jego może skończyć się gwałtownie,

A refleksji brak tej często zatem sprawia,

Iż żyjemy, lecz niedbale, nieroztropnie


I tak wiele nam umyka bezpowrotnie,

I tak wiele nas omija z braku czasu,

I przychodzi nam się rozstać, lecz samotnie,

Bo w asyście zgiełku miasta i hałasu.


Tego miejsca po nas pustka nie zagrzewa.

Inni bowiem bez namysłu je zajmują,

Więc nad tymi, co odeszli, wiatr zaśpiewa,

Mimo że się ludzie w śpiew ów nie wsłuchują.


Coraz mniej nas – coraz więcej nas ubywa.

Odchodzimy w zapomnienie powolutku.

To, co wokół jest wyraźne, się rozmywa,

Jakby miało więcej nie dojść już do skutku.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



niedziela, 15 stycznia 2023

A ŻYCIE SIĘ TOCZY

Unosi się turkot drewnianych kółeczek

Stukotem chodaków ciągle przedrzeźniany,

A na ów wózeczku rząd woskowych świeczek

Płomieniami knotów powoli stapianych.


Niekiedy wiatr przeleci w pędzie i przemknie

Przez oczka złociste z czerwoną źrenicą,

Tworząc jakby w igłach swą nitką pętelkę,

Za którą niektóre płomyki polecą,


Więc zatrzyma się życie w progu kościoła,

Okiem rzuci na trumnę w kwiatów koronie.

Echem w nawach do duszy pieśnią zawoła,

Ciału obwieszczając, że to jego koniec,


Po czym ruszy dalej drewnianym turkotem,

O bruk chodakami stukając, kamienie,

Oblewane zimnym przemęczenia potem,

Pchane wciąż do przodu przez upór, nadzieję.


A gdy gdzieś przysiądzie, by odpocząć trochę,

Zdrapie wosk, co został po stopionej świecy.

Strąci łzę wzruszenia… może siorbnie nosem

Albo nic nie zrobi, po prostu dla hecy


I znów ruszy w drogę, na nic nie zważając

Jakby szczególnego nic się nie zdarzyło.

Będzie szło przed siebie, ślady zamiatając

Tych, których na wózku w drodze już nie było.


I się będzie toczyć śmiercią uszczuplane

Z pochyloną głową w głębokiej refleksji,

Krokami narodzin wciąż podtrzymywane

Jako sens. lecz nadal nieodkrytej treści.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 13 stycznia 2023

OGIEŃ I WODA

Nie zmienisz mnie – próbowałam

Poskromić dzikie emocje,

Lecz całkiem się poplątałam,

Czułam nieswojo okropnie.


Dusza jest we mnie żywiołem,

Której prognozy nie umiem.

To ona daje mi szkołę,

A ja jej wciąż nie rozumiem,


Więc jak okiełznać zjawisko,

Co się spod zmysłów wymyka?

Robiłam niemal już wszystko…

Ciało – weteran utyka


I nie nadąża za duszą,

Rozumem nie obejmuje,

Więc myśli kłębią się, duszą,

A głowa huczy, paruje


Jak ociężały parowóz

Ciągnący członki pod górę,

Dymem zasłania gwiazdozbiór,

Tworząc domysłów swych chmurę


I odcinając się całkiem

Od tego, co jest istotne,

Wpadając we wnioski miałkie,

Nijakie… często pochopne.


Ja powierzchowna być nie chcę,

Więc pewnie mnie nie zatrzymasz.

Mnie porywają w świat wiersze -

Ty przyziemności się trzymasz.


Jesteś jak ogień – ja woda.

Rozpalić mnie nie potrafisz.

Pluskiem mnie niesie swoboda

I szepcze: „Teraz coś napisz”,


Więc się odrywam i lecę

Jak wiatr bez czasoprzestrzeni,

Jak gwiazda natchnieniem świecę…

Już galaktyka się mieni


Spiralą wersów we strofach

I drogą mleczną w literach,

A we mnie płonie ochota,

By pisać!, bezwstydnie szczera,


Więc… znowu ciebie zostawiam

I nie wiem, kiedy powrócę.

Na nic, nikogo nie zważam,

Gdy tworzę – z sobą się kłócę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 12 stycznia 2023

WSPOMNIENIE I JA

Zaglądasz do mnie przez maleńkie okno,

Co przez dach cedzi złociste promienie

I dzięki temu nadziei się sączą

Nurty niosące przyjazne myślenie.


Widzę przez lufcik szybujące ptaki,

Na których skrzydłach obłoki się ciągną.

Za domem słychać czarnopióre szpaki,

Co różnobarwnie, w słońcu skrząc się, mokną…


Pod stropem kurz się unosi i tańczy

Na pięciolinii światła niczym nuty.

Zmrużyć powieki dosłownie wystarczy,

Aby w przestrzeni dostrzec ów okruchy,


Które się mnożą w stanie nieważkości

I przesuwają subtelnie wokoło

Z delikatnością najczulszej miłości,

I w rytmie taktu, co milczy wesoło...


A na drewnianej podłodze rupiecie

Poukładane w przypadkowe kupy

I tak potrzebne jak dziura w skarpecie

Lub odklejone, i zniszczone buty,


Ale bezcenne, choć niewartościowe,

Bo na pchlim targu niegodne wystawy,

Lecz do rozmowy i wspomnień gotowe

W oparach świeżo zaparzonej kawy,


Więc przesiaduję na tym składowisku,

Aby z przeszłością posiedzieć przez chwilę…

Czuję się wówczas jakby na urwisku

W pieszczotach bryzy, co niczym motyle


Kroplami muska me ciało zroszone,

Świeżością spływa po skórze przyjemnie,

A morze czasu podpływa spienione

I się oddala subtelnie… i sennie…


Przysiadasz wówczas obok mnie bez słowa

Z uśmiechem znanym mi dobrze z dzieciństwa.

W zdjęciach i filmach plącze się ma głowa…

Wtem teraźniejszość (bezpowrotnie?!) prysła


I się rozciągnął w swej okazałości

Okres wyrwanych kartek z kalendarza.

Spijam zachłannie ów nektar radości,

Gdyż taka uczta nie co dzień się zdarza,


Po czym… gdy zegar wjeżdża na dziedziniec,

Odgłosem kopyt podbija podkowy,

Czuję jak z prądem bezwiednym już płynie

Szept w pół urwanej, rozkosznej rozmowy,


Więc do lufcika podchodzę w zadumie.

Patrzę przez okno na pustą ulicę

I w roztargnieniu gasnącym poszumie

Dłońmi wygładzam bluzkę, i spódnicę,


Po czym ze strychu schodzę w obowiązki,

Które przyziemność ciągną na łańcuchu:

Praca i pośpiech, kuchnia i porządki,

I sen na koniec w miękkim, gęsim puchu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 11 stycznia 2023

MY I ONI

Żyjemy wciąż na krawędzi dwóch światów,

Zmagając się ze sobą niestrudzenie.

Niektórzy uznają nas za wariatów,

Myląc się w ów osądzie wręcz szalenie.


Między nami różnica jest wielka.

Mimo oczu są ślepi okropnie.

Ich źrenica dotykiem wszak zerka -

Nasza zaś nim nie dojrzy, nie spocznie,

Wzrokiem wciska się pod powierzchowność,

Zgłębia rzeczy i zjawisk naturę.

W nas ciekawość zagłusza roztropność.

Byt złożoną ma dla nas strukturę.

Przechodzimy od duszy do ciała

I wtapiamy się w szarą codzienność,

Która na nas jednako nie działa.

Bo w temacie musimy mieć pewność,

Więc, gdy inni łykają, co leci,

Bez wahania i zastanowienia -

Oddzielamy sens od sterty śmieci,

Korzystając z zasobów myślenia,

Oraz wiemy to bez wątpliwości,

Że czas nie jest tym samym odcieniem,

Różny wymiar wszak mają wartości,

Co nazwane są dzisiaj istnieniem.

Nam się nie da podrzucić banału.

Nie karmimy się byle pogłoską.

Doprowadza to innych do szału,

Więc obchodzą się z nami dość szorstko.

Rozkładamy na pierwsze czynniki

Wszystko, co nam serwuje mechanizm

Poprawności i jej polityki,

Co człowieka w zasadzie ma za nic.

Fizjologia nam wszak nie wystarcza,

Materializm nas nie zaspokaja.

My wierzymy, że świeczki gra warta -

Ta nadzieja nas zawsze nastraja

I zagrzewa do walki o lepsze,

Więc się ponad wzbić zawsze pragniemy,

Nie rzucając zaś pereł przed wieprze

W człowieczeństwo, nie w modę, idziemy.

Odrzucamy absurdy, groteskę.

Pajacować nam wszak nie przystoi.

Wydepczemy pod niebem swą ścieżkę -

Nikt się z nas bycia sobą nie boi!


Ciągle żyjąc na krawędzi dwóch światów

Wbrew swej woli i w sąsiedztwie z innymi,

Którzy wciąż nas uznają za wariatów,

Swej godności, bo prawdy nie stracimy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






wtorek, 10 stycznia 2023

NIEOBCE

Nieobce Tobie rodziców udręki,

Których pociechy są przyczyną męki -

Ciebie się człowiek wyrzekł jako Ojca

I śladem Rzymian idzie w stronę słońca,


Czyniąc zeń bożka życia oraz zdrowia,

Wierząc, że płynie zeń wszelka wygoda,

I adorując tę kulę ognistą,

Ufa, iż od niej zależne jest wszystko.


Obala Ciebie, Panie majestatu,

Fałszywie służąc siostrze swej i bratu,

Bowiem bez Ciebie, Istoto miłości,

Człek jest niezdolny do uczuć szczerości


I praktykuje jedynie kochanie,

Nie zasługując też nierzadko na nie,

Do poświęcenia bywając nieskorym,

Co niewierności budzi w nim upiory.


Tyś Swego Syna - Swe Całopalenie

Dał, by człowieka wyrwało zbawienie

Z sieci rozwiązłych relacji i zbrodni…

A my jesteśmy tej łaski niegodni,


Bo zapatrzeni do nieprzytomności

W przyziemne, marne, Panie, przyjemności;

Bo nieustannie, mój Boże, grzeszymy,

Gdyż w sobie wszechmoc i dobro widzimy,


I z dnia na dobę, lekceważąc fakty,

Iż wobec złego rośnie dług na raty,

Nie w Słowo Boże, lecz w brednie tarota

Wtapia się ufnie „rozumna” istota;


I nie różańcem, lecz bransoletkami,

I nie modlitwą, lecz amuletami

Ciało i dusze własne związujemy;

I wszechświat prosząc o to, czego chcemy


Cześć oddajemy swoim talizmanom,

Nie dostrzegając, żeś Ty nie to samo.

Krnąbrne stworzenie Cię, Panie, zdradziło.

Co przeciw Tobie występuje siłą.


Co Tobą gardzi, co Cię… nienawidzi?!

Oraz za młodu okrutnie się wstydzi,

Twierdząc, iż wiara to tylko głupota,

Miłość to popęd, nadzieja – ochota,


Ale!, gdy ciało w chorobę popada,

Kiedy już szczęściem człowiek swym nie włada,

Nagle dostrzega Ciebie, Panie Boże,

I że udźwignąć cierpienia nie może


Rzuca w Twą stronę wszelkie oskarżenia,

Nie zakłócając tym Twego milczenia,

Bo Ty przez Nieba firanki spoglądasz

I nic, prócz serca szczerego, nie żądasz,


Co Abrahama, Mojżesza, Józefa

Rytmem pokory, Cię Ojcze pociesza,

Więc!, gdyby człowiek jak oni Cię sławił,

Strzegłbyś go dzielnie i mu błogosławił.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 9 stycznia 2023

ZACZAROWANY STYCZEŃ

Styczniową porą zakwitły leszczyny,

Forsycje złotem gałęzie zsypały.

Stokrotki niczym pióra ze pierzyny

Gdzieniegdzie łebki białe pokazały.


Czyżby się zima całkiem obraziła?!

Nić papilarna śladu jej zniknęła.

Mizernie w roku tym się pojawiła:

Zajrzała w okna, nazajutrz czmychnęła.


Ciepłe powietrze więc przestrzeń podgrzewa,

Skropione mgiełką wiosennej świeżości.

Bezlistne milczą budzące się drzewa

Ptasim szczebiotem w tonacji radości.


Rzucane garścią kawki i gawrony

Niczym się piłki o dach odbijają…

Słychać w ów stadzie i złowróżbne wrony,

Co, lecąc chmurą, smutki przyciągają.


Aż na te żale żałobnic w kondukcie

Niebo zaczęło ronić łzy rzęsiste,

Czasem więc w chodnik lub w parapet stuknie,

W szyby zaś wtapia strumienie przejrzyste.


Magnolii pędy deszczem obklejone

Już są gotowe wystrzelić kwiatami.

Wierzb młodych wici pąkami strojone

Też już niebawem zachwycą baziami.


Co, kiedy mróz się czai gdzieś podstępem

W niespodziewanym momencie się zjawi?

Czyżby zjawiska ów były przeklęte?

Czy się wyrocznia źle naturą bawi?


Patrzę z podziwem, ale i też z lekiem

Na to, co wokół mnie pięknem otacza,

Gdyż może zostać wszystko ostrzem ścięte

Zimna, co które ów życiu zagraża.


Styczniowa aura w wiosennej odsłonie

W kartach pogody niezanotowana

Na płodnym łonie trzyma wdzięczne dłonie

I nieświadoma… może być zdeptana


Zaprzęgiem koni o podkowach lodu

Co chrapy ciepłem oddechu parują

I się skraplają kryształkami chłodu,

Które świat szadzią na biało malują.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl