piątek, 13 stycznia 2023

OGIEŃ I WODA

Nie zmienisz mnie – próbowałam

Poskromić dzikie emocje,

Lecz całkiem się poplątałam,

Czułam nieswojo okropnie.


Dusza jest we mnie żywiołem,

Której prognozy nie umiem.

To ona daje mi szkołę,

A ja jej wciąż nie rozumiem,


Więc jak okiełznać zjawisko,

Co się spod zmysłów wymyka?

Robiłam niemal już wszystko…

Ciało – weteran utyka


I nie nadąża za duszą,

Rozumem nie obejmuje,

Więc myśli kłębią się, duszą,

A głowa huczy, paruje


Jak ociężały parowóz

Ciągnący członki pod górę,

Dymem zasłania gwiazdozbiór,

Tworząc domysłów swych chmurę


I odcinając się całkiem

Od tego, co jest istotne,

Wpadając we wnioski miałkie,

Nijakie… często pochopne.


Ja powierzchowna być nie chcę,

Więc pewnie mnie nie zatrzymasz.

Mnie porywają w świat wiersze -

Ty przyziemności się trzymasz.


Jesteś jak ogień – ja woda.

Rozpalić mnie nie potrafisz.

Pluskiem mnie niesie swoboda

I szepcze: „Teraz coś napisz”,


Więc się odrywam i lecę

Jak wiatr bez czasoprzestrzeni,

Jak gwiazda natchnieniem świecę…

Już galaktyka się mieni


Spiralą wersów we strofach

I drogą mleczną w literach,

A we mnie płonie ochota,

By pisać!, bezwstydnie szczera,


Więc… znowu ciebie zostawiam

I nie wiem, kiedy powrócę.

Na nic, nikogo nie zważam,

Gdy tworzę – z sobą się kłócę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 12 stycznia 2023

WSPOMNIENIE I JA

Zaglądasz do mnie przez maleńkie okno,

Co przez dach cedzi złociste promienie

I dzięki temu nadziei się sączą

Nurty niosące przyjazne myślenie.


Widzę przez lufcik szybujące ptaki,

Na których skrzydłach obłoki się ciągną.

Za domem słychać czarnopióre szpaki,

Co różnobarwnie, w słońcu skrząc się, mokną…


Pod stropem kurz się unosi i tańczy

Na pięciolinii światła niczym nuty.

Zmrużyć powieki dosłownie wystarczy,

Aby w przestrzeni dostrzec ów okruchy,


Które się mnożą w stanie nieważkości

I przesuwają subtelnie wokoło

Z delikatnością najczulszej miłości,

I w rytmie taktu, co milczy wesoło...


A na drewnianej podłodze rupiecie

Poukładane w przypadkowe kupy

I tak potrzebne jak dziura w skarpecie

Lub odklejone, i zniszczone buty,


Ale bezcenne, choć niewartościowe,

Bo na pchlim targu niegodne wystawy,

Lecz do rozmowy i wspomnień gotowe

W oparach świeżo zaparzonej kawy,


Więc przesiaduję na tym składowisku,

Aby z przeszłością posiedzieć przez chwilę…

Czuję się wówczas jakby na urwisku

W pieszczotach bryzy, co niczym motyle


Kroplami muska me ciało zroszone,

Świeżością spływa po skórze przyjemnie,

A morze czasu podpływa spienione

I się oddala subtelnie… i sennie…


Przysiadasz wówczas obok mnie bez słowa

Z uśmiechem znanym mi dobrze z dzieciństwa.

W zdjęciach i filmach plącze się ma głowa…

Wtem teraźniejszość (bezpowrotnie?!) prysła


I się rozciągnął w swej okazałości

Okres wyrwanych kartek z kalendarza.

Spijam zachłannie ów nektar radości,

Gdyż taka uczta nie co dzień się zdarza,


Po czym… gdy zegar wjeżdża na dziedziniec,

Odgłosem kopyt podbija podkowy,

Czuję jak z prądem bezwiednym już płynie

Szept w pół urwanej, rozkosznej rozmowy,


Więc do lufcika podchodzę w zadumie.

Patrzę przez okno na pustą ulicę

I w roztargnieniu gasnącym poszumie

Dłońmi wygładzam bluzkę, i spódnicę,


Po czym ze strychu schodzę w obowiązki,

Które przyziemność ciągną na łańcuchu:

Praca i pośpiech, kuchnia i porządki,

I sen na koniec w miękkim, gęsim puchu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 11 stycznia 2023

MY I ONI

Żyjemy wciąż na krawędzi dwóch światów,

Zmagając się ze sobą niestrudzenie.

Niektórzy uznają nas za wariatów,

Myląc się w ów osądzie wręcz szalenie.


Między nami różnica jest wielka.

Mimo oczu są ślepi okropnie.

Ich źrenica dotykiem wszak zerka -

Nasza zaś nim nie dojrzy, nie spocznie,

Wzrokiem wciska się pod powierzchowność,

Zgłębia rzeczy i zjawisk naturę.

W nas ciekawość zagłusza roztropność.

Byt złożoną ma dla nas strukturę.

Przechodzimy od duszy do ciała

I wtapiamy się w szarą codzienność,

Która na nas jednako nie działa.

Bo w temacie musimy mieć pewność,

Więc, gdy inni łykają, co leci,

Bez wahania i zastanowienia -

Oddzielamy sens od sterty śmieci,

Korzystając z zasobów myślenia,

Oraz wiemy to bez wątpliwości,

Że czas nie jest tym samym odcieniem,

Różny wymiar wszak mają wartości,

Co nazwane są dzisiaj istnieniem.

Nam się nie da podrzucić banału.

Nie karmimy się byle pogłoską.

Doprowadza to innych do szału,

Więc obchodzą się z nami dość szorstko.

Rozkładamy na pierwsze czynniki

Wszystko, co nam serwuje mechanizm

Poprawności i jej polityki,

Co człowieka w zasadzie ma za nic.

Fizjologia nam wszak nie wystarcza,

Materializm nas nie zaspokaja.

My wierzymy, że świeczki gra warta -

Ta nadzieja nas zawsze nastraja

I zagrzewa do walki o lepsze,

Więc się ponad wzbić zawsze pragniemy,

Nie rzucając zaś pereł przed wieprze

W człowieczeństwo, nie w modę, idziemy.

Odrzucamy absurdy, groteskę.

Pajacować nam wszak nie przystoi.

Wydepczemy pod niebem swą ścieżkę -

Nikt się z nas bycia sobą nie boi!


Ciągle żyjąc na krawędzi dwóch światów

Wbrew swej woli i w sąsiedztwie z innymi,

Którzy wciąż nas uznają za wariatów,

Swej godności, bo prawdy nie stracimy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






wtorek, 10 stycznia 2023

NIEOBCE

Nieobce Tobie rodziców udręki,

Których pociechy są przyczyną męki -

Ciebie się człowiek wyrzekł jako Ojca

I śladem Rzymian idzie w stronę słońca,


Czyniąc zeń bożka życia oraz zdrowia,

Wierząc, że płynie zeń wszelka wygoda,

I adorując tę kulę ognistą,

Ufa, iż od niej zależne jest wszystko.


Obala Ciebie, Panie majestatu,

Fałszywie służąc siostrze swej i bratu,

Bowiem bez Ciebie, Istoto miłości,

Człek jest niezdolny do uczuć szczerości


I praktykuje jedynie kochanie,

Nie zasługując też nierzadko na nie,

Do poświęcenia bywając nieskorym,

Co niewierności budzi w nim upiory.


Tyś Swego Syna - Swe Całopalenie

Dał, by człowieka wyrwało zbawienie

Z sieci rozwiązłych relacji i zbrodni…

A my jesteśmy tej łaski niegodni,


Bo zapatrzeni do nieprzytomności

W przyziemne, marne, Panie, przyjemności;

Bo nieustannie, mój Boże, grzeszymy,

Gdyż w sobie wszechmoc i dobro widzimy,


I z dnia na dobę, lekceważąc fakty,

Iż wobec złego rośnie dług na raty,

Nie w Słowo Boże, lecz w brednie tarota

Wtapia się ufnie „rozumna” istota;


I nie różańcem, lecz bransoletkami,

I nie modlitwą, lecz amuletami

Ciało i dusze własne związujemy;

I wszechświat prosząc o to, czego chcemy


Cześć oddajemy swoim talizmanom,

Nie dostrzegając, żeś Ty nie to samo.

Krnąbrne stworzenie Cię, Panie, zdradziło.

Co przeciw Tobie występuje siłą.


Co Tobą gardzi, co Cię… nienawidzi?!

Oraz za młodu okrutnie się wstydzi,

Twierdząc, iż wiara to tylko głupota,

Miłość to popęd, nadzieja – ochota,


Ale!, gdy ciało w chorobę popada,

Kiedy już szczęściem człowiek swym nie włada,

Nagle dostrzega Ciebie, Panie Boże,

I że udźwignąć cierpienia nie może


Rzuca w Twą stronę wszelkie oskarżenia,

Nie zakłócając tym Twego milczenia,

Bo Ty przez Nieba firanki spoglądasz

I nic, prócz serca szczerego, nie żądasz,


Co Abrahama, Mojżesza, Józefa

Rytmem pokory, Cię Ojcze pociesza,

Więc!, gdyby człowiek jak oni Cię sławił,

Strzegłbyś go dzielnie i mu błogosławił.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 9 stycznia 2023

ZACZAROWANY STYCZEŃ

Styczniową porą zakwitły leszczyny,

Forsycje złotem gałęzie zsypały.

Stokrotki niczym pióra ze pierzyny

Gdzieniegdzie łebki białe pokazały.


Czyżby się zima całkiem obraziła?!

Nić papilarna śladu jej zniknęła.

Mizernie w roku tym się pojawiła:

Zajrzała w okna, nazajutrz czmychnęła.


Ciepłe powietrze więc przestrzeń podgrzewa,

Skropione mgiełką wiosennej świeżości.

Bezlistne milczą budzące się drzewa

Ptasim szczebiotem w tonacji radości.


Rzucane garścią kawki i gawrony

Niczym się piłki o dach odbijają…

Słychać w ów stadzie i złowróżbne wrony,

Co, lecąc chmurą, smutki przyciągają.


Aż na te żale żałobnic w kondukcie

Niebo zaczęło ronić łzy rzęsiste,

Czasem więc w chodnik lub w parapet stuknie,

W szyby zaś wtapia strumienie przejrzyste.


Magnolii pędy deszczem obklejone

Już są gotowe wystrzelić kwiatami.

Wierzb młodych wici pąkami strojone

Też już niebawem zachwycą baziami.


Co, kiedy mróz się czai gdzieś podstępem

W niespodziewanym momencie się zjawi?

Czyżby zjawiska ów były przeklęte?

Czy się wyrocznia źle naturą bawi?


Patrzę z podziwem, ale i też z lekiem

Na to, co wokół mnie pięknem otacza,

Gdyż może zostać wszystko ostrzem ścięte

Zimna, co które ów życiu zagraża.


Styczniowa aura w wiosennej odsłonie

W kartach pogody niezanotowana

Na płodnym łonie trzyma wdzięczne dłonie

I nieświadoma… może być zdeptana


Zaprzęgiem koni o podkowach lodu

Co chrapy ciepłem oddechu parują

I się skraplają kryształkami chłodu,

Które świat szadzią na biało malują.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 6 stycznia 2023

W PARKU NAD RANEM

Wschód słońca spod Ziemi jeszcze się nie dźwignął,

Więc noc w głębię czerni wciąga okolicę.

Przyzwoicie dzięki latarniom jest widno;

Zatem senną chwilą oko swoje sycę.


Ciepłe westchnienie wiatru ciało opływa,

Odgarnia z czoła włosy w rzęsy wplątane.

Woła mnie z ukrycia nagle czapla siwa.

Krakanie jej skrzeczące jest powtarzane,


Niesie się w powietrzu na skrzydłach bezdźwięcznych.

Ledwo źrenica moja w locie ją chwyta.

Jak wampir lęk budzi, choć na piórach pięknych

W odcieniu księżyca mistyką zachwyca.


Błądzę za nią daremnie, bo jak duch znika

I rozpływa się w cieniach ciemnych konturów.

Wtem mi pod stopami kos, skacząc, przemyka

Jak na wzór miotełką podrywanych wiórów.


Czyżby nie za wcześnie na te roztańczenia

Przypominające zapis w pięciolinii?

Wszystko dookoła we wiosnę się zmienia.

Gdzieniegdzie już słychać jak ptaszyna kwili,


A to przecież styczeń i… zdaje się zima?

Czy to akt jest zbrodni z wielkim okrucieństwem?!

Mimo że się ciągnie przestrzeń wokół sina,

Wiosna w nią się wtapia, co zda się szaleństwem.


Pachnie mokrą ziemią oraz trawy kiełkiem,

Który się przebija przez grudki sklejone.

Szum gałęzi płynie wesolutkim dźwiękiem.

Pluszczą nurty wodą wezbraną niesione,


Obmywając brzegi wartkiego strumyka,

Co zaprzęgiem koni rwie dziko do przodu

I, w amoku biegnąc, prądem się rozpycha

Jakby na uprzejmość nie znalazł sposobu.


Ależ jest cudownie, móc to celebrować,

Co się wokół dzieje poza ludzką wolą.

To jakoby Nieba w kawałkach kosztować

Tą jeszcze uśpioną, budzącą się porą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




PRZEZNACZENIE

W drodze dokądś tam… po prostu przed siebie

Każdy zaciska w pięści wodze życia.

Co za zakrętem spotka? - tego nie wie.

Czy będzie jutro? - nie odgadnie dzisiaj.


Kłusem rytmicznie na tarczy zegara

Ciągnie na kole bagaże dorobku.

Bezkresne prerie przejechać się stara.

Mija na szlaku tablice nagrobków


Tych, którym dotrzeć się tam nie udało -

Gdziekolwiek cel swój obrali podróży.

Na co dzień może robili za mało,

Co dla sukcesu wszak dobrze nie wróży.


Trasa się ciągnie, a preria rozlewa.

Miarowy rytm się spod podków wymyka

I przekonanie już w każdym dojrzewa,

Że sam prowadzi los w takcie walczyka,


Aż nagle koń się zrywa czymś spłoszony,

Chcąc kopytami rozbić błękit nieba,

I bezradnością, strachem porażony

Pędzi na oślep, gdzie każe potrzeba.


Oś koła pęka jakoby zapałka.

Uderza z hukiem bagaż o podłoże.

Koło turkocze jak zepsuta pralka.

W pierwotne miejsce powrócić nie może.


Wirem bilonu kręci się szalone,

Po czym spowalnia, niepotrzebne leży ,

Bo tu i ówdzie szkodą nagryzione,

I połamane w kępach traw się szczerzy.


Tak w jednej chwili straciwszy kontrolę

Każdy się staje nagrobkiem przy drodze.

Wszak nie wystarczy mieć siłę i wolę,

Gdyż przeznaczenie trzyma życia wodze.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl