poniedziałek, 19 grudnia 2022

WIDMO

Myślże człowieku, lecz samodzielnie!

Maszże do tego predyspozycje.

Broń swoich racji, nawet bezczelnie.

Miej wreszcie honor oraz ambicję!


Głowa nie służy ci do ozdoby,

Abyś od innych się nie odróżniał!

Są przecież w życiu różne sposoby,

By wypełniła się twoja próżnia.


Ocknij się wreszcie z nic nierobienia

I przestań działać tylko na „enter”.

Świat wokół ciebie ciągle się zmienia,

A twoje zmysły… czym są przejęte?!


Nie odstępujesz od robotyki.

Okablowany siedzisz bezczynnie,

A klawiatury tylko guziki

Ciągną cię w przestrzeń strasznie naiwnie,


Lecz wirtualną, nie tę realną -

Stąd jesteś w stanie dać się sterować.

Widzę przed tobą twą przyszłość czarną,

W której ci przyjdzie wręcz wegetować:


Jeść i wydalać dla funkcji życia

Bez koncentracji i przyjemności.

Teraz już nie masz nic do ukrycia.

Obcy ci będzie stan intymności.


Wszędzie pokażesz zorany tyłek

Byleby tylko w necie zabłysnąć.

O tobie samym… to chyba tyle?

Czym jeszcze mógłbyś się online wcisnąć?


Gdzie się podziały twoje marzenia?!

Gdzie zagubiłeś zdolność radości?!

Łykasz wciąż gówno bez obrzydzenia.

Przed ekranami stygną ci kości.


Jesteś jak pudło bez zawartości -

Bezużyteczne i niepotrzebne.

Ty – twór jedynie sztucznej wolności,

Który przyjmuje to, co haniebne,


Bez krzty chociażby zastanowienia,

Bez określenia potrzeb czy celów.

Przygarniasz wszystko aktem milczenia,

Aby być jednym z baranów wielu.


Depczesz wartości i człowieczeństwo.

Usprawiedliwiasz przemoc i zbrodnię.

Obojętnością wpadasz w szaleństwo.

Ważne by było tobie wygodnie.


Z resztą nie liczysz się, bo i… po co?!

Twój czubek nosa jest najważniejszy.

Pracujesz za dnia, a siedzisz nocą

W mediach, przez które żeś odporniejszy


Na to, co kiedyś istotne było,

Niezastąpione i wartościowe.

Cóżże się człeku z tobą zrobiło?!

Portal zaśmiecił ci bzdurą głowę.


Być może czujność całkiem straciłeś

Na to, że życie się twoje kończy.

Nie zauważysz, że kiedyś byłeś,

Krążąc jak widmo w sieciówce łączy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 16 grudnia 2022

WIGILIA

W całym domu pachnie lasem.

Sączy się żywiczna lepkość,

W słojach pnia krąży zapasem,

Tworząc bursztynową wieczność.


Jeszcze zdaje się igliwie

Skrzyć kryształkiem płatków śniegu,

Który spija wręcz łapczywie,

Gdy topnieje niczym w biegu…


Od strojnego w kącie drzewka

Idę w siną dal przez okno,

Gdzie wspomnienie na mnie czeka…

Już mi rzęsy rosą mokną.


Pod parapet zaspy bieli

Płyną lustra taflą pnącą,

W którym świat w puchu pościeli

Jest gwiazd tonią się mieniącą.


A w pokoju zapach drewna

Trawionego płomieniami.

Pierwsza gwiazdka jest potrzebna,

Aby zasiąść za stołami.


Kolęd nuty rozśpiewane

Jak świetliki światło niosą.

Z wielką czcią oczekiwane

Zdarzy się niebawem – nocą,


Więc w rodzinnym gronie czekam,

Czując dreszcze poruszenia.

W puste miejsce czasem zerkam

Pełna szczęścia i wzruszenia,


Bowiem widzę nieobecnych,

Którzy z nami się rozstali…

Przy życzeniach zaś serdecznych

Znów opłatek mój łamali.


Aromatem cynamonu

I anyżu, pomarańczy

Pachnie w całym, ciepłym domu,

W którym lampek kolor tańczy.


Barszcz czerwony czuć z uszkami,

Karpia, śledzie pod cebulą

I pierogi też z grzybami,

Co kapustę ciastem tulą.


Susz się leje strumieniami

Śliwką, gruszką nęcąc smaki.

Salaterki z sałatkami -

To nie lada są przysmaki.


I makowce, i serniki

Lukrem pięknie przystrojone,

Malowane też pierniki -

Wszystko chętnie jest jedzone,


Lecz w bogactwie choineczki

Oraz blatu pod obrusem,

Co na którym tlą się świeczki,

Najważniejsze wskazać muszę! -


Ciebie, ciebie oraz ciebie

I każdego z was z osobna.

Ile gwiazd lśniących na niebie,

Tylu Miłość kochać skłonna -


Ta, na którą dziś czekamy,

Co narodzić się ma w żłobie.

Czasu tak niewiele mamy…

Bądźmy z sobą dziś przy sobie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





czwartek, 15 grudnia 2022

MY

Mam już za sobą… może całe życie?,

Zegar przeżuwa moją pępowinę.

Zgrzyta zębami jak mysz we pszenżycie.

Trudno odgadnąć dziś, kiedy przeminę…


Mówią, że młodość ma czasu od groma,

Bo tylko starość na śmierć zasługuje.

Ja zaś postrzegam jak me ciało kona,

Choć jeszcze wieku sędziwie nie czuje,


Więc w przeciwieństwie do większości ludzi

Mam tę świadomość, iż dziś mogę umrzeć,

I ów świadomość zdolność we mnie budzi,

Że kiedy jestem w stanie jeszcze ujrzeć,


Dotknąć i poczuć smak, zapach, strukturę

Czy konsystencję poznawanej rzeczy,

Aby szacunkiem przyjąć każdą bzdurę

I niczym diament ciągle mieć na pieczy,


Bo byt człowieka z tych małostkowości

Jak puzzle składa się w konkretną całość -

Od tego jakiej puzzle są wielkości

Życie jednostki będzie zależało.


Gdy przeznaczenie element dołoży

Jako ostatni naszej układanki,

Śmierć usta swoje do warg nam przyłoży

I nas zasypią wieńce… i wiązanki…


Im z większych części puzzle się składają,

Tym czas jest krótszy naszej przyziemności,

Dlatego matki dzieci swe chowają,

Które wygasły w rozkwicie młodości.


Nikt nie wie nawet z jakich to miniatur

Jest układany każdy dzień… i doba…

Historia spisem bywa abrewiatur -

W tym nas, tworzących tylko zarys słowa,


Które, gdy wreszcie jest wypowiedziane,

Zanika, gaśnie… czasem się zapisze

W treści relacji, co zapamiętane,

Wspomnienia brzmieniem przeganiają ciszę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 14 grudnia 2022

DOM WARIATÓW

Społeczeństwo narzuca szablony.

Dostosować się zatem wypada,

Chociaż nurt ów współczesny – szalony!,

Absolutnie mi nie odpowiada.


Świat wydaje się stawać na głowie

We spódnicy, niestety bez majtek.

Kto mu zwróci uwagę i powie?:

„Goła dupa niesmacznym jest żartem!”


Odważnego nie sposób jest znaleźć.

Każdy bowiem chce być częścią grupy.

Dziś po prostu mi przyjdzie oszaleć!

Gdzie nie spojrzysz, tam większość to trupy.


Każą wyrzec się swej tożsamości.

Depczą wszystko, co w tłumie wskazuje

Prawo do indywidualności.

Dziś pospólstwem się być nakazuje.


Jak się któryś lub któraś wyróżnia

Są dla masy jak stan zagrożenia.

Modna dzisiaj myślenia jest próżnia

Oraz ośla uległość milczenia,


Aprobaty na różne dziwactwa -

Stąd głupotą zarasta codzienność,

Popadając wciąż w gorsze wariactwa,

Które mnożą egoizm, bezczelność.


Trzeba klaskać, gdy inni klaskają,

Tańczyć według dyktatur idiotów.,

Przytakiwać, choć racji nie mają,

Aby nie mieć już większych kłopotów.


Wszystko jest precyzyjnie podane,

Mimo tego że całkiem bezsensu.

Najważniejsze, by było łykane

Bez refleksji a w tym bez protestu.


Zdaje ci się, że jesteś zaradny,

Bo się jakoś przepychasz przez jutro.

Tak naprawdę to jesteś trzymany

Politycznie na smyczy i krótko.


Może kiedyś nastanie ten moment,

W którym z transu się nagle obudzisz

I zobaczysz, żeś pionek, nie! człowiek,

Co na próżno się stara i trudzi.


Wówczas przykra cię prawda zastanie -

Zorientujesz się, czemu ci ciasno -

Żeś związany jest mocno w kaftanie

I masz cele, lecz nie wolę własną.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



MARZENIE SENNE

Miałam sen, że wchodzę z łatwością na górę

Jakby się unosząc stopami nad ziemią,

Zostawiając w dole widoki ponure,

Aby się zachwycić bezkresną przestrzenią.


Stojąc zaś na szczycie niebo podziwiałam,

W którym zanurzona byłam bez pamięci.

Obłoków płynących dłonią dotykałam,

Czując jak ich włókno w palcach mych szeleści.


Lekkość uniesienia ciało me muskała

Rześkim bryz powietrzem zraszającym skórę.

Miałam wręcz wrażenie jakobym fruwała.

We wschodu się wtapiając słoneczną purpurę,


Co ciepła płomieniami popycha mnie wyżej

Jak ogień, który iskry rozpyla w wszechświaty,

Więc lecę w ów wymiary, gdzie jest coraz ciszej

I gdzie się gwiazd ogromem mieni cud pstrokaty.


Nie lękam się w ogóle jak dziecię w pieleszach.

Kołyska rozmarzenia wszelki strach oswaja.

Nadzieja niczym matka ciągle mnie pociesza,

Śpiewając kołysanki – tym mnie uspakaja,


Więc wszelkie smugi zmartwień odcinam jak sznurki

I dzięki temu Ziemia opada ze świstem,

A rankiem wchodzę w rolę żony, matki, córki

Przyjmując z większą siłą obowiązki wszystkie.


Wychodzę z psem na spacer, by poczuć podłoże,

Upewnić się, że stąpam po ziemi stabilnie.

Niekiedy swe ramiona szeroko rozłożę,

By sen ów lotem ptaka zawsze śnił się przy mnie,


A kiedy wracam z dworu w domowe zacisze,

Oddaję się codziennym i prostym czynnościom…

Huśtające się gwiazdy doskonale słyszę

I pochłaniam ich odgłos z rozkoszną radością.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 13 grudnia 2022

W KRAINIE CZARÓW

Przede mną droga obrysowana

Szpalerem smukłych drzew, wręcz strzelistych

I korzeniami pod mchem zorana,

Pod zadaszeniem koron bezlistnych.


Sito gałęzi światło przesiewa

Na szlak, co węża zygzakiem pełznie…

Echo zaś szumnie, leniwie ziewa,

Czasem ptaszyną bezwiednie śpiewnie.


Plączą się cienie mi pod nogami

Niczym pajęczą siecią utkane

I wypełzają skądś szczelinami

Przez oko w strachu nierozpoznane.


Ścierane runo pod butem jęczy

Jakby skarżyło się na dyskomfort.

Przy pniu spróchniałym grzybów rój klęczy...

Patrząc nań, myślisz: "Rybacki port to?!"


Pod paprociami coś się porusza,

Cylindrem strąca wilgoć skroploną.

Wokół zaś wyje duchami głusza…

Widzę sylwetkę lekko zgarbioną!


Widzę, że łypie na mnie monoklem,

Co brew przyciska grymasem gniewu,

Po chwili, nagle!, wybiega skokiem

I w dal ucieka w zwinnym pośpiechu,


Uszami trzepiąc niczym skrzydłami

Jakby do lotu miał się poderwać.

Wtem rozsypuje się zającami

I rozmnażania nie umie przerwać,


Więc niczym mrowie pędzą szaraki,

Jak zaprzęg, który ciągnie karetę.

Nagle… zadrżały w sąsiedztwie krzaki,

Budząc w szelestach, trzaskach poetę.


Wśród brzóz się wznosi dumnie korona

Jakoby zjawa mglista z zaświatów.

Po trawach zżółkłych zda się ciągniona

Niczym zastępy odważnych czatów.


Patrzę ukradkiem na to zjawisko

I zauważam jeleni stada,

Które podeszły tak do mnie blisko,

Że się nie wszystkim ten zaszczyt zdarza.


Wódz łeb, wyprężył szczerząc poroże,

Źrenicą czarną twarz mą zrysował.

„Może mi z lasu wyjść, pan, pomoże?” -

I!... strzygnął uchem na moje słowa.


Po chwili skinął i ruszył wolno,

Prowadząc ścieżką mnie w stronę brzegu

Na szlak, co drzemie połacią polną

Pod kołderkami białego śniegu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




ZADUMANIE

Umyłam okna… stanęłam na moment

I nieważkością myśli pochłaniana

Do grawitacji wyciągałam dłonie -

Czułam, że mogę być nurtem porwana


Zadumy, co to siłą oceanu

Wsysała ciało oraz wonną duszę

Doprowadzoną do takiego stanu,

W którym świadomie szeptałam: „Nie muszę…”


Lekko, swobodnie miękkimi ruchami

Zaczęłam cała falować na wietrze

I przyklejona do nieba oczami

Miałam pod sobą wibracji powietrze.


Stopniowo w górę zaczęłam się wznosić

Jak piórko pchane w obłoki podmuchem…

O nic nie chciałam już nikogo prosić…

Było mi dobrze, będąc tylko puchem.


Wokół przestworza błękitnych odcieni,

Beztroski tonie o ciało pluszczące…

Jak na hamaku splecionych promieni

Zaczęło tulić mnie do siebie słońce,


Mimo że w dole szron iskrzył na trawach

Ścinanych sierpem przejrzystego mrozu…

Leciałam w wszechświat i to nie w obawach,

Że mnie zaprzęgnie przyziemność do wozu,


A z zaufaniem... może z naiwnością?!

Daję się ponieść w nieznane refleksji,

Karmiąc się, pojąc wręcz podświadomością,

Która tajemnic szeptami szeleści…


Szpileczką doznań czegoś mistycznego

Wiszę do nieba myślą uczepiona,

Jak motyl w ramach pudełka szklanego

Wyciągam chłonne wolności ramiona…


I czuję, że mnie ktoś wzrokiem z chmur ściąga.

Patrzę… pod oknem człek mnie obserwuje,

Przyzwoitości swym spojrzeniem żąda,

Stanu zadumy mej nie akceptuje,


Więc mimowolnie język pokazuję

Jak rozwydrzone i buńczuczne dziecko.

Firanki bielą okno kamufluję,

By szans nie miało postąpić zdradziecko.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl