poniedziałek, 12 grudnia 2022

BAŚŃ OPOWIADANA

Aromat jodły zapachem dzieciństwa…

Igliwie pyli żywicy lepkością...

Drewno wrzucane zimą do kominka

Ciepło się łączy z węchu przyjemnością,


Trzaskiem zaś łyka ogniem stapianego,

Jak szczyptą iskier ciszę przyprawiając,

Rozsiewa spokój dnia przebudzonego,

Mrozu koronki z okien rozsuwając,


Co za którymi wisiały sikorki

Pouczepiane bezlistnych gałązek

Jakby złocisto – brązowawe bombki

Z ogonkiem na kształt długich, cienkich wstążek.


A wśród nich gile jaskrawoczerwone

W płaszczu piór czarnych skrzydeł oraz głowy,

Których samice brązowo – różowe

Zdają się mnożyć kłótliwe rozmowy.


Suszone śliwki z goździkiem i z gruszką

Puszczały słodycz, wolno się gotując,

Urozmaicone przez w plastrach jabłuszko…

Kompot ów wabił, pod sufit parując.


I powiew zimna wpuszczanego drzwiami,

Gdy ktoś się z dworu do sieni dostawał;

Stukot płoszony w progu obcasami,

Na którym śniegu puch srebrny zostawał...


I brzęk talerzy oraz szelest siana,

Co pod obrusem drzemało zwinięte,

I pierwsza gwiazdka po niebie szukana,

Rozkołatane ekscytacją serce...


Wówczas radością jak bańki mydlane

Człowiek się w górze beztrosko unosił.

Dziś czasy tamte mile wspominane

Jak skarb bezcenny każdy będzie nosił,


Bo świat ów niczym baśń opowiadana

Wciąż budzi dziecko świątecznym nastrojem -

Stąd w nas energia niespożytkowana

I pełne szczęścia, choć puste, pokoje.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 9 grudnia 2022

KOCHANIE...

mojemu Synkowi

Kiedyś zatrzaśniesz na dobre walizkę,

Obcasem potrzesz próg na pożegnanie,

Zabierzesz rzeczy swoje niemal wszystkie.

Album po Tobie zdjęć mi pozostanie...


Wejdziesz na pokład dorosłego życia,

Rozwiniesz żagle, w dali sinej znikniesz.

Ja będę patrzeć za Tobą z ukrycia.

Ty w moją stronę lekko głową kiwniesz


Na „Do widzenia” już tęskniącej matce,

Co serce w piersi pragnie uspokoić,

Ściskając w dłoniach lnianą z kuchni szmatkę,

By nawet jednej łezki nie roztrwonić.


Udam, że jestem o Ciebie spokojna

Jak gdy w przedszkolu pierwszy dzień zostałeś,

Bo do lamentów zawsze byłam skłonna

O Ciebie w trosce, gdy mnie nie widziałeś,


Więc kiedy w końcu dom cisza zaleje,

Popłaczę sobie szczerze na kanapie…

Nie będę łgała, że się lekko śmieję,

Gdy dusza moja smutkiem siąpi, kapie.


Po jakimś czasie zapewne przywyknę

Do Twojej, Synku, tu nieobecności.

Niekiedy w żalu mimowolnie syknę,

Znowu udając, że mnie bolą kości,


A tak naprawdę w oknie będę stała

Niczym latarnia, co drogę wskazuje,

Będę za Tobą, Skarbie, wyglądała,

Myśląc: czy Tobie nic tam nie brakuje?…


Wiedz zatem, Synku, że gdy sztorm nastanie,

Gdy Cię Posejdon gniewem okaleczy,

Ja będę stała w mórz wzburzonej pianie,

Modlitwą stojąc jak strażnik na pieczy.


Wystarczy tylko, byś z toni zamętu

Dryfował w stronę matczynego wzroku,

Która to światłem dla Twego okrętu

Oraz nadzieją, iż Cię mam na oku.


Czuwam i jestem zawsze w gotowości -

Niech ta świadomość ciągle Ci przyświeca,

Byś w chwilach walki z wirem codzienności

Wiedział, że matka w progu na Cię czeka.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





POCZTÓWKA W BIELI

Pamiętam… śniegu skrzące się diamentem

Puchate łany w wymiarze karatów,

Bieli bezkresnej krocie niepojęte,

Bo kryształkami lecącej z wszechświatów…


I to szczypiące świeżością powietrze,

Co wdechem ciało na wskroś wręcz przeszywa;

Opiłki srebra tańczące na wietrze,

Gdy ten poduchy pierzaste rozrywa,


Ciągnąc na przekór je z śpiących gałęzi,

Które z pieleszy wychylić się nie chcą…

Pamiętam sopli szczerzące się zęby,

Co się cyrkonią jak w uśmiechu świecą;


Sanki, co ślizgiem przecinają przestrzeń,

Zgrzyt łyżew, które lód ścierają ostrzem,

I mnóstwo zabaw, i radości dreszcze -

Wszystko to nawet nie śmierdziało groszem,


A smakowało jak słodycz luksusu

Podszyta szczerą, beztroską wolnością,

Brana garściami i to bez przymusu

A spontanicznie ceniona wdzięcznością.


Pisk się unosił i szczebiot się roił

Szalonych dzieci ławicą sunących.

Odgłos ich szczęścia echo niepokoił,

Mnożąc śmiech w tonach z wszech stron wibrujących.


Pamiętam… nastrój jak oczekiwania,

Co mimowolnie w duszę się zakrada,

Co kłusem pędzi w rytmie kołatania

Serca, gdy wzniosłość chwili zapowiada.


Tęsknię za takim dzieciństwem zimowym,

Którego nie ma bielą za oknami,

Które wspomnieniem wymyka się z głowy,

Bo dzieci nie są nawet dzieciakami.


Świat się zestarzał i zmęczył starością:

Puste ulice, głuchonieme echo

I przygnębienie, co brzydką szarością

Maluje dawno bezśnieżne już niebo.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




RYTUAŁ

Mijałam w drodze człowieka.

Był tak podobny do ciebie…

Czas płynie jak rwąca rzeka,

A my tracimy w nim siebie


Niczym przez powódź podmyci,

Porwani falą odpływu.

Kto się gałązki choć chwyci

Śni, że się wyrwie z upływu,


Lecz przeznaczenie bezwzględne

Odrywa ciało od brzegu

I niesie nurtem bezczelne

W przyspieszającym wciąż biegu


Pod koło, które pochłania

Nas – starzejących się ludzi…

Zostają tylko ubrania...

Niech nikt się mrzonką nie łudzi,


Że niby po nim coś więcej

Uchowa się ocalałe.

Od trudu bolą nas ręce,

A wszystko to krótkotrwałe…


Trudno jest czasem uwierzyć,

Iż ciebie z nami już nie ma.

W wspomnieniach przeróżnych przeżyć

Wciąż szukam twojego cienia.


Najtrudniej jest w samotności,

Gdy się odrywam od pracy

I w wyjściu żegnam swych gości…

Ból z siłą życia wciąż walczy.


Tyleśmy czasu stracili

Na bzdury oraz banały…

Słońce w horyzont się chyli…

I mnie czas ściągnąć sandały.


Niebawem się zobaczymy -

Taką mam w sobie nadzieję.

Gorzej jak w proch się skruszymy

A wiatr nas zdmuchnie, rozwieje…


Nikt naszych imion nie wskrzesi

Jakby nas nigdy nie było…

Płaszcz w naszym domu powiesi

I zdepcze, co nam się śniło.


Włos na poduszce coś znaczy -

Więcej niż o nas wspomnienie...

Tak mi się, wybacz, majaczy.

Bez ciebie żyć – to strapienie,


Więc mnie nachodzi zaduma

Jak duch, co drży niepokojem.

Tych myśli mnoży się suma,

Że szczęście to być we dwoje.


Do jutra, mój ukochany.

Jutro znów znicz ci zapalę

I kupię ci tulipany,

I znów się tobie wyżalę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 8 grudnia 2022

ZAKOCHANA

Oddałam mu siebie i wplotłam w ramiona,

Podporządkowałam naiwnie codzienność,

Bo miłością byłam przez niego karmiona

Oraz przekonana, że to moja wieczność,


Lecz… wzbił się w nieznane jako ptak na skrzydłach.

Chyba zapomniałam zamknąć drzwi i okna.

Pewnie jakaś inna wpadła w jego sidła,

A ja pozostałam zgorzkniale samotna...


I nic nie zmieniłam po jego odejściu.

Wszystko jest nietknięte tak, jak to zostawił…

Ja byłam szczęśliwa – on tylko na zdjęciu

Mistrzowsko udaje, że się dobrze bawił.


Czasem dom spryskuję jego perfumami,

By czuć, że jest ze mną, choć go wcale nie ma.

Zasypiam objęta jego koszulami.

Gadam, jak z nim, wreszcie już na każdy temat,


Którego lękliwie nie umiałam podjąć,

Choć nieraz się we mnie wszystko buntowało.

Powinnam że była to swojego dopiąć,

Nie milczeć, gdy serce w mej piersi krzyczało!


Byłam nieuczciwa… to moja jest wina…

Na pewno przeczuwał, że wiele ukrywam.

To we mnie jest końca nas dwojga przyczyna!

Teraz porzuconą bez powodu zgrywam…


To już miesiąc jak zniknął z mojego życia…

Niewdzięczna kanalia, pasożyt mej duszy!

Może jednak… wróci i może to dzisiaj…

Czas stoi wręcz w miejscu i ciągle się dłuży.


Ty gnoju wpatrzony w oblicze księżyca

Z naręczami kwiatów zerwanych pod blokiem!

Myślisz, że mnie nadal twe oko zachwyca,

Zroszone wzruszenia milionami kropel?!


Jesteś… Wreszcie wróciłeś prawie po roku…

Nic nie mów!… Nie chcę wiedzieć – tak będzie lepiej.

Poznałam… poznałam, że idziesz po kroku...

Nie zgadniesz, co wyprawia się na tym świecie!


Jesteś głodny, zmęczony?… Chory?! Broń Boże!

Śmierdzisz rumem i cuchniesz papierosami.

Kąpiel ci na pewno wzmocnić się pomoże.

Żeglowałeś pewnie pomiędzy barami...


Nie patrz na mnie łzawo, bo to mnie rozczula.

Wybaczam ci wszystkie twoje przewinienia.

Wzrok mój za twym błędnym po pokoju hula,

Podnosząc z podłogi wszystkie twe spojrzenia.


Wiem przecież, że znikniesz, ale będę czekać.

Nie wiem ile!… Może nawet całe lata…

Przy tobie się umiem jedynie uśmiechać.

Kocham w tobie artystę!... ciebie - wariata.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




NIBY RAZEM

 Ciągle się ranimy, lekko słowa ważąc,

Bez zastanowienia, bez pohamowania.

O byciu kochanym nieustannie marząc,

Innym nie umiemy dać poszanowania.


Byle jaka bzdura często jest zapłonem

Do dość agresywnej, przykrej sytuacji -

Wtedy awantura trzęsie całym domem,

Bo każdy do siebie ciągnie słuszność racji.


Wulgaryzmy dudnią w zderzeniu ze ścianą,

A gestykulacja przerasta kontrolę!

Nigdy już nie będzie pomiędzy tak samo…

Zdaje się, że wszystko, co piękne, skończone.


Trudno zgadnąć: kiedy?!... z jakiego powodu?…

Nienawiść się w serca podstępnie wprosiła!

Ów serc wciąż czujemy ból ssącego głodu

Miłości, którą gniewu roztrzaskała siła.


W metrze kwadratowym narasta napięcie.

Już nie potrafimy dostrzec w sobie dobra.

Osoba… ta, w której widzieliśmy szczęście,

Nie jest już do siebie – tej dawnej – podobna.


Szukamy atrakcji i kogoś lepszego.

Dławimy się żalem, pretensją dusimy.

Na drabinach wózka przez nas ciągniętego

Wredną pustkę życia z jękiem prowadzimy,


Lecz… kiedy nadchodzi moment samotności,

Kiedy śmierć okrada nas z drugiej połowy,

Nagle odczuwamy środek ciężkości

I niespodziewanie wpada myśl do głowy,


Że ktoś odszedł od nas… jednak bardzo bliski…

Zostawił po sobie zdjęcia i ubrania,

Zapach na poduszce, do mankietów spinki

I mnóstwo tematów wartych obgadania.


W przedpokoju słychać ciągle jego kroki,

A na skórze dotyk stygnie jego dłoni.

Tęsknota się staje dla nas jak narkotyk -

Wyniszcza i trzeźwym w myśleniu być broni.


Ciągle się ranimy, lekceważąc siebie,

I szukamy tego, co już posiadamy.

Ile mamy szczęścia? - tego z nas nikt nie wie,

Bowiem się kłamstwami złudzeń otaczamy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 7 grudnia 2022

PRZYJACIELU

Zza gałęzi brzozy w złotych jeszcze łuskach

Niebo się ponure do okna wychyla

I błękitno – mglistą falą niemo pluska,

Aż się dom jak łódka kołysze… przechyla…


Może sypnie śniegiem jak wiórkiem kokosu?

Trudno rozszyfrować kaprysy przebiegłe.

Wybacz… nie dopuszczam cię dzisiaj do głosu…

Zamarzyły mi się kartacze lub knedle...


Zabawne jak mnóstwo rodzi się w nas myśli,

Ile dzięki temu w głowie osób mieszka.

Gdyby tak z ów głowy wszyscy nagle wyszli,

Za wąska by była mojej drogi ścieżka.


Pytasz jak powstają pomysły na prozę?;

Jak długo pracuję nad konstrukcją wiersza?

Odpowiedzieć na te pytania nie mogę

I to mówię szczerze, bezwstydnie, od serca.


To wszystko się budzi i we mnie rozgrywa,

A słowem wychodzi na kartki taśmowo,

Zatem – tak naprawdę u mnie zawsze bywa! -

Słowo się rozmnaża słowami na nowo


I jak lawinowo pochłania mnie sobą,

Więc się wykaraskać z pisania nie umiem.

Wiecznie chodzę w chmurach z mą brzemienną głową.

Jak się to zaś dzieje?! - tego nie rozumiem.


Nierzadko też bywa, że rzucam przyziemność

I się twórczej pracy z ochotą oddaję,

W której mnie uskrzydla, rozpieszcza namiętność…

Czasu oraz miejsca wówczas nie poznaję


Jakbym była ponad tym, co mnie otacza.

Z lotu ptaka nawet pod stopy nie patrzę.

Ma świadomość wszelkie granice przekracza -

W ów transie dla siebie nic nawet nie znaczę.


Przestać?!… Jak zatrzymać tę płynącą lawę,

Która ciało, duszę stapia jak żeliwo?!

Zdajesz sobie właśnie w tym momencie sprawę,

Że dzięki tej służbie czuję się szczęśliwą?



To co, że wymyka się mi atrakcyjność,

Bo piórem do biurka zostałam przybita?

Myśl, że ubolewam, to zwykła naiwność!

Niczego nie zmieniaj w moim życiu, kwita!


Chcesz ze mną pogadać, proszę cię uprzejmie,

Lecz mym bohaterom nigdy nie ubliżaj.

Nie rozprawiaj o tym, co muszę, daremnie -

Takie masz zamiary?!, więc w próg się nie zbliżaj!


Nie jestem samotna – dom jest pełen ludzi.

Piszę o nich... Wiesz przecież!, po co więc pytasz?

Nie, zapewniam, że nigdy mi się nie nudzi.

Rwę w fantazje galopem jak konie z kopyta!


Musisz wracać?… Szkoda. Zaglądaj w me progi!

Lekturą bądź przy mnie jak kompan przy stole!

Różnimy się sporo, lecz jesteś mi drogi,

Przyjacielu – Otucho na łez padole.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl