czwartek, 8 grudnia 2022

NIBY RAZEM

 Ciągle się ranimy, lekko słowa ważąc,

Bez zastanowienia, bez pohamowania.

O byciu kochanym nieustannie marząc,

Innym nie umiemy dać poszanowania.


Byle jaka bzdura często jest zapłonem

Do dość agresywnej, przykrej sytuacji -

Wtedy awantura trzęsie całym domem,

Bo każdy do siebie ciągnie słuszność racji.


Wulgaryzmy dudnią w zderzeniu ze ścianą,

A gestykulacja przerasta kontrolę!

Nigdy już nie będzie pomiędzy tak samo…

Zdaje się, że wszystko, co piękne, skończone.


Trudno zgadnąć: kiedy?!... z jakiego powodu?…

Nienawiść się w serca podstępnie wprosiła!

Ów serc wciąż czujemy ból ssącego głodu

Miłości, którą gniewu roztrzaskała siła.


W metrze kwadratowym narasta napięcie.

Już nie potrafimy dostrzec w sobie dobra.

Osoba… ta, w której widzieliśmy szczęście,

Nie jest już do siebie – tej dawnej – podobna.


Szukamy atrakcji i kogoś lepszego.

Dławimy się żalem, pretensją dusimy.

Na drabinach wózka przez nas ciągniętego

Wredną pustkę życia z jękiem prowadzimy,


Lecz… kiedy nadchodzi moment samotności,

Kiedy śmierć okrada nas z drugiej połowy,

Nagle odczuwamy środek ciężkości

I niespodziewanie wpada myśl do głowy,


Że ktoś odszedł od nas… jednak bardzo bliski…

Zostawił po sobie zdjęcia i ubrania,

Zapach na poduszce, do mankietów spinki

I mnóstwo tematów wartych obgadania.


W przedpokoju słychać ciągle jego kroki,

A na skórze dotyk stygnie jego dłoni.

Tęsknota się staje dla nas jak narkotyk -

Wyniszcza i trzeźwym w myśleniu być broni.


Ciągle się ranimy, lekceważąc siebie,

I szukamy tego, co już posiadamy.

Ile mamy szczęścia? - tego z nas nikt nie wie,

Bowiem się kłamstwami złudzeń otaczamy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 7 grudnia 2022

PRZYJACIELU

Zza gałęzi brzozy w złotych jeszcze łuskach

Niebo się ponure do okna wychyla

I błękitno – mglistą falą niemo pluska,

Aż się dom jak łódka kołysze… przechyla…


Może sypnie śniegiem jak wiórkiem kokosu?

Trudno rozszyfrować kaprysy przebiegłe.

Wybacz… nie dopuszczam cię dzisiaj do głosu…

Zamarzyły mi się kartacze lub knedle...


Zabawne jak mnóstwo rodzi się w nas myśli,

Ile dzięki temu w głowie osób mieszka.

Gdyby tak z ów głowy wszyscy nagle wyszli,

Za wąska by była mojej drogi ścieżka.


Pytasz jak powstają pomysły na prozę?;

Jak długo pracuję nad konstrukcją wiersza?

Odpowiedzieć na te pytania nie mogę

I to mówię szczerze, bezwstydnie, od serca.


To wszystko się budzi i we mnie rozgrywa,

A słowem wychodzi na kartki taśmowo,

Zatem – tak naprawdę u mnie zawsze bywa! -

Słowo się rozmnaża słowami na nowo


I jak lawinowo pochłania mnie sobą,

Więc się wykaraskać z pisania nie umiem.

Wiecznie chodzę w chmurach z mą brzemienną głową.

Jak się to zaś dzieje?! - tego nie rozumiem.


Nierzadko też bywa, że rzucam przyziemność

I się twórczej pracy z ochotą oddaję,

W której mnie uskrzydla, rozpieszcza namiętność…

Czasu oraz miejsca wówczas nie poznaję


Jakbym była ponad tym, co mnie otacza.

Z lotu ptaka nawet pod stopy nie patrzę.

Ma świadomość wszelkie granice przekracza -

W ów transie dla siebie nic nawet nie znaczę.


Przestać?!… Jak zatrzymać tę płynącą lawę,

Która ciało, duszę stapia jak żeliwo?!

Zdajesz sobie właśnie w tym momencie sprawę,

Że dzięki tej służbie czuję się szczęśliwą?



To co, że wymyka się mi atrakcyjność,

Bo piórem do biurka zostałam przybita?

Myśl, że ubolewam, to zwykła naiwność!

Niczego nie zmieniaj w moim życiu, kwita!


Chcesz ze mną pogadać, proszę cię uprzejmie,

Lecz mym bohaterom nigdy nie ubliżaj.

Nie rozprawiaj o tym, co muszę, daremnie -

Takie masz zamiary?!, więc w próg się nie zbliżaj!


Nie jestem samotna – dom jest pełen ludzi.

Piszę o nich... Wiesz przecież!, po co więc pytasz?

Nie, zapewniam, że nigdy mi się nie nudzi.

Rwę w fantazje galopem jak konie z kopyta!


Musisz wracać?… Szkoda. Zaglądaj w me progi!

Lekturą bądź przy mnie jak kompan przy stole!

Różnimy się sporo, lecz jesteś mi drogi,

Przyjacielu – Otucho na łez padole.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



CIĄGLE

Sama jestem w domu z psem, co leży obok

Jak szal owinięty wokół stóp pod stołem.

Cisza oceanem rozlewa się błogo…

Zegar jak dyliżans turkocze swym kołem.


Ciemność krokiem wieszcza przemierza chodniki

I ciągnie za sobą wiatru pelerynę

Zapiętą na latarń błyszczące guziki

I zahaczającą o drzewa czuprynę,


Które to w me okno zagląda jak w strachu,

Palcami gałęzi w szyby uderzając…

Spłoszyło gawrony siedzące na dachu -

Rozpierzchły się nagle!, pomocy wzywając.


Blade smugi światła jak kałuże stoją,

Masłem rozpuszczonym zaś w wodnej kąpieli

Nurtu rwących prądów wcale się nie boją,

Więc się jasną cieczą strumień w parku bieli.


Cienie na trawnikach jak duchy spod ziemi

Wypełzają, sącząc się nićmi czarnymi.

Na ławce przy brzegu deszczu ślad się mieni

I deski obkleja liśćmi zbutwiałymi.


Ulice są pełne jeszcze samotności,

Choć co dziesięć minut torem karuzeli

Autobus przejeżdża, warkotem prędkości

Spokój niczym ziarna kawy w młynku mieli.


Siedzę odprężona w wianku różnych myśli,

Które się krzątają, szurają kapciami...

Refleksja zaś wróży, co się może ziści

Wplatane w codzienność dzisiaj godzinami…


Zapisuję kilka wersów na karteczce,

Aby sportretować ulotność tej sceny...

Strofy jak ust odcisk na zwykłej serwetce,

Którą wyrzucamy, gdy jej już nie chcemy…


Wszystko jest ulotne i nieokiełznane.

Powozem zegara jestem w dal ciągniona.

Powoli za oknem mroki rozrzedzane

Odsłaniają pejzaż jakoby zasłona,


Więc… czas na mnie – biegnę w szare obowiązki,

Choć z ogromną chęcią tutaj bym została,

Splatając słów zwoje w wersów długie wstążki

I spijając kawę… ciągle bym pisała...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 6 grudnia 2022

WARTO

Rozejrzyj się wokół siebie.

Są cztery ściany i okna,

W których w najgorszej potrzebie

Nie będziesz mókł oraz mokła,

Które są dachem pokryte,

Na deszcz odporne, śnieżyce,

Ciepłem przytulnym podszyte,

Dla dłoni jak rękawice,

Dla nóg jak porządne buty,

Dla głowy jak z wełny czapa…

Czy maj, listopad czy luty,

Skwar, wilgoć, błoto lub chlapa -

Masz kąt bezpieczny, wygodny,

W którym zaparzysz herbatę,

Posilisz się, kiedyś głodny,

Popłaczesz, gdy smutno czasem

Lub w towarzystwie wybornym

Potańczysz, śmiechem się wzmocnisz,

Po dniu zmęczonym, okropnym

Przed filmem w ciszy odpoczniesz,

Albo posłuchasz muzyki

Świec blaskiem w ciepło wtulony,

Których się tlące płomyki

Otoczą cię z każdej strony,

Złe myśli precz odpędzając,

Lęki, obawy okropne

Spokojem snów oswajając…

Czy nie jestże to cudowne?

A inni, co na tekturze

W splocie przydrożnych zarośli

Czują pod sobą kałuże

I proszą o marny grosik?!

Niekiedy warto pomyśleć

O tych, co gorzej się mają,

I zanim życie nam pryśnie

Docenić, co przegrywają

Ci przez nas w drodze mijani,

Trącani łokciem w rozpędzie

I w tłumie niedostrzegani…

Co nieobecni są wszędzie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PTAKI

W bezkresnej przestrzeni pod żaglem powietrza,

Który wiatr napędza w przypadkową stronę,

Ogrzewane tylko własnym biciem serca,

Przez traf, nie przez wybór gustu, upierzone


Szybują pod nieba plandeką dziurawą

Strumieniami słońca lub deszczu smagane;

Niekiedy do lotu wzbijają się żwawo,

Nierzadko w publicznych miejscach są widziane.


Skubną okruch chleba rzucony pod nogi.

Podniosą, co łaska pozwoli wyłowić.

Oderwane losem od przyziemnej drogi

Robią to, co trzeba, by się przysposobić.


Czasami w kąt ciepły odlecą niektóre,

Bo wilgoć i zimno spija szpik z ich kości.

Każdy zda się wolny, choć życie ponure

Skąpi im radości szczerej przyjemności.


Cóż, że mogą czynić, co im się podoba,

Że nie mają żadnych ludzkich ograniczeń,

Skoro obciążeniem bywa ów swoboda

I przyczyną różnych gimnastyk, i ćwiczeń,


Aby zaspokoić głód oraz pragnienie -

Czystą fizjologię, nic nadzwyczajnego,

By na noc spokojną znaleźć choć schronienie

I przytulić głowę senną w coś suchego.


Nie dla nich kanapa i ogień z kominka,

Łóżko miękkich poduch oraz ciepłej kołdry,

Smak potraw z ziołami w bukieciku winka…

Los na co dzień dla nich nie jest taki szczodry,


Więc często przez okno w progi zaglądają

Jakby choć na chwilę oderwać się chciały

Od szarości, z którą się tylko zmagają,

A której w gościnę to nie zapraszały.


Któż spojrzy nań wzrokiem choćby zrozumienia,

Gdy siedzą na trawie jak bezużyteczne

Z butelką dawkującą stan zapomnienia,

Z młodością, co dźwiga życie długowieczne?


Ptaki… z identycznej ulepione gliny,

Co my urodzeni pod gwiazdą szczęśliwą,

Które to mijamy, których się brzydzimy,

Ciągną rzeczywistość bezpłodną, leniwą;


Siedzą na ławeczkach albo krawężnikach

Pod golutkim niebem bez dachu nad głową

I idą przed siebie – każdy z nich utyka

Jakby obciążony istnienia żałobą.


Niewielu z nas wczuwa się w takich niedolę,

Bo nieudaczników w nich upór nasz widzi.

Niejeden zaś taki na swym łez padole

Z tego, co nam bliskie, najzwyczajniej szydzi,


Gdyż zna przeznaczenie, co nam bywa obce,

I ograniczenia człowieka w potrzebie;

Kocha szczerym sercem choć rzeczy najprostsze,

Dzięki którym może poczuć się jak w niebie.


Cóż dla nas but suchy i sczerstwiała bułka,

Kiedy mamy tego, więcej pod dostatkiem?!

Dla tego, co w śmieciach okruszyny szuka

Jest szczęściem, co się zdarza, ale tylko w kratkę.


Ptaki moje wolne!, ale i przeklęte,

Bo wolnością swoją sparaliżowane…

Widząc was na bruku, pęka z bólu serce,

Bo mamy to wszystko, co wam jest zabrane...

grafika pochodzi ze zdjęcia: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 5 grudnia 2022

OD NIECHCENIA

Nie mam nic do powiedzenia…

Marazm, pustka mnie ogarnia.

Piszę dziś, lecz od niechcenia.

Wszystko wokół mnie spowalnia:


Deszcz za oknem i wiatr w drzewach,

Niewschodzące jeszcze słońce,

Cisza, która smutno śpiewa

Liście w tańcu spadające…


Jak lakierem lśnią chodniki

Lustrzanymi zajączkami.

Zasypały już budziki

Wszem ulice przechodniami.


Suną auta, biegną ludzie…

Zegar rytmem kroków cyka

I siedzącej w kącie nudzie

„tik – takami” gra muzyka,


A ja… kawę sobie piję

I przez okno świat oglądam.

W zniechęceniu jak liść gniję.

Nic nie muszę – nic nie żądam,


Tylko czekam na znak startu,

Co wykurzy mnie z mieszkania.

Z obowiązku, nie dla hartu,

Będą mokły mi ubrania


W drodze mego przeznaczenia,

Które wolność mi odbiera,

Narzucając ponaglenia…

Słońce wciąż się nie przedziera


Ni przez mroki śpiącej nocy,

Ni przez chmury nadąsane.

Wzrok leniwy wolno kroczy

W zakamarki dobrze znane,


A czas na złość mi przyspiesza

I za klamkę ciągnie, szarpie,

Dzwoni niczym pełna kiesa

I zasuwa jak po skarpie...


Mnie zaś nie chce się wychodzić.

Chętnie w domu bym została.

Mówią, że się ma ochłodzić…

Może bym dziś poczytała


Na kanapie i pod kocem

Z grzanym winem a w tle z jazzem?

Wizje moje są urocze.

Czy tak zrobię dzisiaj? - nie wiem.


Na nic nie mam wszak ochoty.

Nic nie kusi mnie, nie wabi.

Tonę w strugach dziś prostoty.

Me lenistwo sobie grabi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 2 grudnia 2022

ANTIDOTUM

Tyle spraw oraz zmartwień i niedopowiedzeń…

Mnóstwo wrażeń, przypuszczeń zupełnie nietrafnych,

Obowiązków, przymuszeń zmniejszających przestrzeń,

Sytuacji, relacji coraz mniej zabawnych…


Podkręcane zegary szaleją w amoku.

Rozpędzone wskazówki drżą, dysząc w galopie.

„Szybciej!” - słychać świst bata z tyłu, z przodu, z boku.

Wyścig ruszył!, by wygrać… po kostkach nas kopie…


Tłumy gonią jak w transie za marnym banknotem

Przywiązanym do sznurka politycznych bredni.

Portfel pusty nas szczuje strachem, bo… co potem?!

Prześladuje nas przykrość, żeśmy niepotrzebni.


Krople z kranu w tle dudnią jak łycha wazowa,

Co w blaszanym saganie uderza w naczynie,

Więc od dźwięku jak mantry puchnie bólem głowa,

Usta zaś zagryzane szepczą: „Niech to minie”.


Odgłos kroków szoruje widelcem po szybie,

Trzepot w oknie firanki wełną w zębach trzeszczy,

Styropianem ścieranym świat skrzypi złośliwie,

A w nas bunt niepokojem coraz gniewniej wrzeszczy.


Zakleszczeni w wymogach, roszczeniach, nakazach

Przestajemy być sobą zupełnie bezwiednie.

Mamy dość gościa, który w lustrze nas obraża!

Patrząc mu prosto w oczy, myślimy: „Niech sczeźnie!”.


Chcemy wyrwać się z sieci koszmaru… daremnie…

Uciekamy w muzykę drapieżną, używki.

Wszystko jednak traktuje nas nadal bezczelnie.

Rozglądamy się wokół, czy jest ktoś choć bliski?,


Ale miłość się stała konsumpcją – biznesem,

Przyjaźń zaś pudrem, który tuszuje brzydotę.

Człowiek ważny jest wtedy, gdy ma pełną kiesę

I apetyt rekina, by napchać się złotem.


Ludzkość trzyma tożsamość za szyję pod wodą,

By się nikt nie wyróżniał jakoby jednostka.

Samobójstwo to bilet dla tych, co nie mogą

Dźwignąć tego, że jutro to samo ich spotka.


Czy „ja” jeszcze istnieje, czy jest w prosektorium

Jako obiekt, nad którym nauka się pochyla?...

Świat jest dzisiaj jak jedno wielkie sanatorium,

W którym życie się chwieje jak ulotna chwila,


W którym żniwa obfite gromadzi samotność,

Śmierć po cichu swe łupy przebiera, wybiera...

Antidotum skuteczne mam na tę okropność -

W łono idę natury, gdy mi coś doskwiera.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl