środa, 7 grudnia 2022

CIĄGLE

Sama jestem w domu z psem, co leży obok

Jak szal owinięty wokół stóp pod stołem.

Cisza oceanem rozlewa się błogo…

Zegar jak dyliżans turkocze swym kołem.


Ciemność krokiem wieszcza przemierza chodniki

I ciągnie za sobą wiatru pelerynę

Zapiętą na latarń błyszczące guziki

I zahaczającą o drzewa czuprynę,


Które to w me okno zagląda jak w strachu,

Palcami gałęzi w szyby uderzając…

Spłoszyło gawrony siedzące na dachu -

Rozpierzchły się nagle!, pomocy wzywając.


Blade smugi światła jak kałuże stoją,

Masłem rozpuszczonym zaś w wodnej kąpieli

Nurtu rwących prądów wcale się nie boją,

Więc się jasną cieczą strumień w parku bieli.


Cienie na trawnikach jak duchy spod ziemi

Wypełzają, sącząc się nićmi czarnymi.

Na ławce przy brzegu deszczu ślad się mieni

I deski obkleja liśćmi zbutwiałymi.


Ulice są pełne jeszcze samotności,

Choć co dziesięć minut torem karuzeli

Autobus przejeżdża, warkotem prędkości

Spokój niczym ziarna kawy w młynku mieli.


Siedzę odprężona w wianku różnych myśli,

Które się krzątają, szurają kapciami...

Refleksja zaś wróży, co się może ziści

Wplatane w codzienność dzisiaj godzinami…


Zapisuję kilka wersów na karteczce,

Aby sportretować ulotność tej sceny...

Strofy jak ust odcisk na zwykłej serwetce,

Którą wyrzucamy, gdy jej już nie chcemy…


Wszystko jest ulotne i nieokiełznane.

Powozem zegara jestem w dal ciągniona.

Powoli za oknem mroki rozrzedzane

Odsłaniają pejzaż jakoby zasłona,


Więc… czas na mnie – biegnę w szare obowiązki,

Choć z ogromną chęcią tutaj bym została,

Splatając słów zwoje w wersów długie wstążki

I spijając kawę… ciągle bym pisała...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 6 grudnia 2022

WARTO

Rozejrzyj się wokół siebie.

Są cztery ściany i okna,

W których w najgorszej potrzebie

Nie będziesz mókł oraz mokła,

Które są dachem pokryte,

Na deszcz odporne, śnieżyce,

Ciepłem przytulnym podszyte,

Dla dłoni jak rękawice,

Dla nóg jak porządne buty,

Dla głowy jak z wełny czapa…

Czy maj, listopad czy luty,

Skwar, wilgoć, błoto lub chlapa -

Masz kąt bezpieczny, wygodny,

W którym zaparzysz herbatę,

Posilisz się, kiedyś głodny,

Popłaczesz, gdy smutno czasem

Lub w towarzystwie wybornym

Potańczysz, śmiechem się wzmocnisz,

Po dniu zmęczonym, okropnym

Przed filmem w ciszy odpoczniesz,

Albo posłuchasz muzyki

Świec blaskiem w ciepło wtulony,

Których się tlące płomyki

Otoczą cię z każdej strony,

Złe myśli precz odpędzając,

Lęki, obawy okropne

Spokojem snów oswajając…

Czy nie jestże to cudowne?

A inni, co na tekturze

W splocie przydrożnych zarośli

Czują pod sobą kałuże

I proszą o marny grosik?!

Niekiedy warto pomyśleć

O tych, co gorzej się mają,

I zanim życie nam pryśnie

Docenić, co przegrywają

Ci przez nas w drodze mijani,

Trącani łokciem w rozpędzie

I w tłumie niedostrzegani…

Co nieobecni są wszędzie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PTAKI

W bezkresnej przestrzeni pod żaglem powietrza,

Który wiatr napędza w przypadkową stronę,

Ogrzewane tylko własnym biciem serca,

Przez traf, nie przez wybór gustu, upierzone


Szybują pod nieba plandeką dziurawą

Strumieniami słońca lub deszczu smagane;

Niekiedy do lotu wzbijają się żwawo,

Nierzadko w publicznych miejscach są widziane.


Skubną okruch chleba rzucony pod nogi.

Podniosą, co łaska pozwoli wyłowić.

Oderwane losem od przyziemnej drogi

Robią to, co trzeba, by się przysposobić.


Czasami w kąt ciepły odlecą niektóre,

Bo wilgoć i zimno spija szpik z ich kości.

Każdy zda się wolny, choć życie ponure

Skąpi im radości szczerej przyjemności.


Cóż, że mogą czynić, co im się podoba,

Że nie mają żadnych ludzkich ograniczeń,

Skoro obciążeniem bywa ów swoboda

I przyczyną różnych gimnastyk, i ćwiczeń,


Aby zaspokoić głód oraz pragnienie -

Czystą fizjologię, nic nadzwyczajnego,

By na noc spokojną znaleźć choć schronienie

I przytulić głowę senną w coś suchego.


Nie dla nich kanapa i ogień z kominka,

Łóżko miękkich poduch oraz ciepłej kołdry,

Smak potraw z ziołami w bukieciku winka…

Los na co dzień dla nich nie jest taki szczodry,


Więc często przez okno w progi zaglądają

Jakby choć na chwilę oderwać się chciały

Od szarości, z którą się tylko zmagają,

A której w gościnę to nie zapraszały.


Któż spojrzy nań wzrokiem choćby zrozumienia,

Gdy siedzą na trawie jak bezużyteczne

Z butelką dawkującą stan zapomnienia,

Z młodością, co dźwiga życie długowieczne?


Ptaki… z identycznej ulepione gliny,

Co my urodzeni pod gwiazdą szczęśliwą,

Które to mijamy, których się brzydzimy,

Ciągną rzeczywistość bezpłodną, leniwą;


Siedzą na ławeczkach albo krawężnikach

Pod golutkim niebem bez dachu nad głową

I idą przed siebie – każdy z nich utyka

Jakby obciążony istnienia żałobą.


Niewielu z nas wczuwa się w takich niedolę,

Bo nieudaczników w nich upór nasz widzi.

Niejeden zaś taki na swym łez padole

Z tego, co nam bliskie, najzwyczajniej szydzi,


Gdyż zna przeznaczenie, co nam bywa obce,

I ograniczenia człowieka w potrzebie;

Kocha szczerym sercem choć rzeczy najprostsze,

Dzięki którym może poczuć się jak w niebie.


Cóż dla nas but suchy i sczerstwiała bułka,

Kiedy mamy tego, więcej pod dostatkiem?!

Dla tego, co w śmieciach okruszyny szuka

Jest szczęściem, co się zdarza, ale tylko w kratkę.


Ptaki moje wolne!, ale i przeklęte,

Bo wolnością swoją sparaliżowane…

Widząc was na bruku, pęka z bólu serce,

Bo mamy to wszystko, co wam jest zabrane...

grafika pochodzi ze zdjęcia: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 5 grudnia 2022

OD NIECHCENIA

Nie mam nic do powiedzenia…

Marazm, pustka mnie ogarnia.

Piszę dziś, lecz od niechcenia.

Wszystko wokół mnie spowalnia:


Deszcz za oknem i wiatr w drzewach,

Niewschodzące jeszcze słońce,

Cisza, która smutno śpiewa

Liście w tańcu spadające…


Jak lakierem lśnią chodniki

Lustrzanymi zajączkami.

Zasypały już budziki

Wszem ulice przechodniami.


Suną auta, biegną ludzie…

Zegar rytmem kroków cyka

I siedzącej w kącie nudzie

„tik – takami” gra muzyka,


A ja… kawę sobie piję

I przez okno świat oglądam.

W zniechęceniu jak liść gniję.

Nic nie muszę – nic nie żądam,


Tylko czekam na znak startu,

Co wykurzy mnie z mieszkania.

Z obowiązku, nie dla hartu,

Będą mokły mi ubrania


W drodze mego przeznaczenia,

Które wolność mi odbiera,

Narzucając ponaglenia…

Słońce wciąż się nie przedziera


Ni przez mroki śpiącej nocy,

Ni przez chmury nadąsane.

Wzrok leniwy wolno kroczy

W zakamarki dobrze znane,


A czas na złość mi przyspiesza

I za klamkę ciągnie, szarpie,

Dzwoni niczym pełna kiesa

I zasuwa jak po skarpie...


Mnie zaś nie chce się wychodzić.

Chętnie w domu bym została.

Mówią, że się ma ochłodzić…

Może bym dziś poczytała


Na kanapie i pod kocem

Z grzanym winem a w tle z jazzem?

Wizje moje są urocze.

Czy tak zrobię dzisiaj? - nie wiem.


Na nic nie mam wszak ochoty.

Nic nie kusi mnie, nie wabi.

Tonę w strugach dziś prostoty.

Me lenistwo sobie grabi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 2 grudnia 2022

ANTIDOTUM

Tyle spraw oraz zmartwień i niedopowiedzeń…

Mnóstwo wrażeń, przypuszczeń zupełnie nietrafnych,

Obowiązków, przymuszeń zmniejszających przestrzeń,

Sytuacji, relacji coraz mniej zabawnych…


Podkręcane zegary szaleją w amoku.

Rozpędzone wskazówki drżą, dysząc w galopie.

„Szybciej!” - słychać świst bata z tyłu, z przodu, z boku.

Wyścig ruszył!, by wygrać… po kostkach nas kopie…


Tłumy gonią jak w transie za marnym banknotem

Przywiązanym do sznurka politycznych bredni.

Portfel pusty nas szczuje strachem, bo… co potem?!

Prześladuje nas przykrość, żeśmy niepotrzebni.


Krople z kranu w tle dudnią jak łycha wazowa,

Co w blaszanym saganie uderza w naczynie,

Więc od dźwięku jak mantry puchnie bólem głowa,

Usta zaś zagryzane szepczą: „Niech to minie”.


Odgłos kroków szoruje widelcem po szybie,

Trzepot w oknie firanki wełną w zębach trzeszczy,

Styropianem ścieranym świat skrzypi złośliwie,

A w nas bunt niepokojem coraz gniewniej wrzeszczy.


Zakleszczeni w wymogach, roszczeniach, nakazach

Przestajemy być sobą zupełnie bezwiednie.

Mamy dość gościa, który w lustrze nas obraża!

Patrząc mu prosto w oczy, myślimy: „Niech sczeźnie!”.


Chcemy wyrwać się z sieci koszmaru… daremnie…

Uciekamy w muzykę drapieżną, używki.

Wszystko jednak traktuje nas nadal bezczelnie.

Rozglądamy się wokół, czy jest ktoś choć bliski?,


Ale miłość się stała konsumpcją – biznesem,

Przyjaźń zaś pudrem, który tuszuje brzydotę.

Człowiek ważny jest wtedy, gdy ma pełną kiesę

I apetyt rekina, by napchać się złotem.


Ludzkość trzyma tożsamość za szyję pod wodą,

By się nikt nie wyróżniał jakoby jednostka.

Samobójstwo to bilet dla tych, co nie mogą

Dźwignąć tego, że jutro to samo ich spotka.


Czy „ja” jeszcze istnieje, czy jest w prosektorium

Jako obiekt, nad którym nauka się pochyla?...

Świat jest dzisiaj jak jedno wielkie sanatorium,

W którym życie się chwieje jak ulotna chwila,


W którym żniwa obfite gromadzi samotność,

Śmierć po cichu swe łupy przebiera, wybiera...

Antidotum skuteczne mam na tę okropność -

W łono idę natury, gdy mi coś doskwiera.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 1 grudnia 2022

MARZENIA

Chciałabym wrócić do mego dzieciństwa -

Tego z fantazją oraz z rozmarzeniem,

W którym prostoty wieczna płonie iskra

Niepowiązana z przyziemności cieniem.


Chciałabym znowu móc tego doświadczyć,

Co pozwalało mi baśni doznawać.

Zmęczenie wieku beztroską uraczyć

I uśmiech wokół z radością rozdawać.


Chciałabym wrócić do życia korzeni,

By poczuć świeżość żywicznego soku,

W pląsach słonecznych, przyjemnych promieni

Mieć błysk nadziei w wiecznie głodnym oku.


Pragnę ożywiać wokół mnie przedmioty,

Z naturą gadać niczym z przyjacielem

I ignorować zmartwienia, kłopoty,

Za pan brat bywać z puściutkim portfelem.


Pragnę szaleństwem niczym paralotnią

Przecinać nieba błękitne połacie,

By zapomnienie było mi odskocznią

Od obowiązków przy garach i szmacie.


Pragnę, gdy nagle lunie chmura deszczem,

Wybiec jak stoję pod wody strumienie,

By skakać w strugach, krzycząc z siłą: „Jeszcze!”

I ramionami przecinać przestrzenie.


Chciałabym wskoczyć w śniegu białą pianę,

Ażeby w zaspach jak strzała nurkować,

Poczuć jak ostrość rozpędzonych sanek

Pod prąd powietrza zaczyna szybować.


Chciałabym lodu kryształki połykać

Łapane w tańcu płatków rozsypanych

Na wyciągnięty lep mego języka

Jakoby z lukru przez podmuch ścieranych.


Chciałabym robić to, co w moim wieku

Odczytywane jest za obłąkanie

I przestać pędzić na oślep w pośpiechu,

Bo to udręka, smutek i skaranie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




UCIECZKA

Pragnę odpocząć, więc zamykam oczy,

Lecz nie by zasnąć, ale żeby uciec

Nim niespodzianie cokolwiek wyskoczy

I nim cokolwiek trzeba będzie musieć.


Zostawiam wszystko bez składu i ładu.

W pośpiechu biorę płaszcz i tylko klucze,

I drzwi zamykam, chyba dla przykładu…

O szyny kołem pociąg lekko tłucze,


Więc jak w hipnozie idę mu naprzeciw.

Echo przedrzeźnia mozolne sapanie

I jak radością bawiących się dzieci

Lokomotywy rozsiewa gwizdanie.


Nim się obejrzę będę wreszcie sama

W odosobnieniu krystalicznej ciszy

Wiatrem po twarzy chłodniutkim smagana

I cała w śniegu, co pod niebem wisi.


Napełnię płuca mroźnym poczęstunkiem

Którego świeżość na wskroś mnie przeszyje.

Z płatkiem na ustach jakby z pocałunkiem

Wreszcie poczuję, że naprawdę żyję.



Pójdę przed siebie wierna przeznaczeniu,

Co mnie prowadzi szlakiem ścieżek wielu

I adorować będę we skupieniu

Wszystko, co spotkam na drodze do celu.


Wtopiona w czystość świateł śnieżnobiałych

Na kształt gwiazd, które lawiną zleciały,

Będę się pławić w chwilach dni wspaniałych,

Co bezpowrotnie dawno uleciały…


Stanę się dzieckiem oblepionym śniegiem.

Z gałęzi strącę poduszki puchate .

W tunel drzew wśliznę się zajęczym biegiem.

Nie będę tęsknić za wiosną i latem.


Nieskazitelność dziewiczej natury

Bielą rozlaną rażącą dokoła,

Zasłaniającą świat marnej postury

Będę wychwalać przejrzyście wesoła.


Wsłucham się w odgłos kroków odklejanych

Od mrozu, który jak beton zastyga

I brzmi garściami szkieł butem zgniatanych,

Gdy opiłkami w lód się wciera, wgryza.


Teraz mi dobrze… bo czuję się wolna…

Bo orzeźwienie rozluźnia napięcie…

Przestworem bieli żegluję spokojna,

Spijając z sekund musujące szczęście.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl