poniedziałek, 28 listopada 2022

FILMOTEKA

Samotność jest moim kinem

Z ekranem zdjęć czarno-białych,

Cisza słów niemych zaczynem

Scen kliszą nań wyświetlanych.


W półmroku światłem przebitym

Rzuconym na białe płótno

Pyłem powietrza podszytym

Oprzeć się szczęściu jest trudno,


Bo torem taśmy filmowej

Przeszłość się wkrada w obecność

Ustąpić zawsze gotowej

Temu, czym jest długowieczność,


Która świat wskrzesza miniony

W optycznym polu obrazu,

W albumie zdjęć ułożony

W odstępach równiutkich czasu.


Czytam scenariusz bez końca

Spisany czcionką wydarzeń.

Fabuła ciągle gorąca

Wprowadza mnie w strefę marzeń.


Zatem na nowo przeżywam

Wszystko, co już zapisane,

I nieustannie odkrywam,

Co jeszcze niepowiedziane.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




POD JABŁONIĄ

Usiąść pod jabłonią obsypaną z liści

I w mgiełce zapachu octu jabłkowego,

By wiatr obserwować, co trawniki czyści

Z cienia burą plamą z wszech stron rozlanego,


Podmuchami grabiąc kosmyki zżółknięte

Oraz z nich zrywając rdzawe kapelusze

Całkiem bezszelestne, bowiem przemoknięte...

Siedzę, odpoczywam, bo dziś nic nie muszę,


A czas mi przecieka przez palce jak woda

I łoskotem kropel kapie niczym z kranu.

Czekam, aż mi skrzydeł nurt natchnienia doda.

Nie mam tu i teraz wszak innego planu.


Pode mną się Ziemia obraca zmęczona,

Choć wcale nie czuję ruchu tej planety.

Siedzę pod jabłonią myślą rozproszona

I dzień tak mi mija, ale… czy niestety?


Nie muszę być przecież w nieustannym ruchu,

Aby biec na oślep przed siebie, bo trzeba.

Siedzę pod jabłonią w ulotności puchu

Pod chmurą posępną, która kapie z nieba


I jest mi cudownie pod jesieni kloszem…

W takiej izolacji soczyście dojrzewam.

Bywają dni, w których zgromadzeń nie znoszę -

Apetyt to wówczas na samotność miewam.


Nikt mi nie dokucza oraz nie zagląda

Przez dziurkę od klucza nieżyczliwym okiem.

Nie muszę się włóczyć targana w osądach.

Cieszę się podwórka pustego widokiem


I jak oderwana z pola grawitacji

Wtapiam się w scenerię zbutwiałej przestrzeni.

Niesiona zadumą prądami wibracji

Huśtam się beztrosko na sznurkach promieni


I nic mnie nie razi, a nawet zachwyca,

Nikt mnie też nie drażni, chociaż podszczypuje.

Wokół zaś natura dzika i dziewicza

Piersią swą wilgotną skronie me całuje…


Echo zawstydzone zamilkło niechybnie…

Stoi za plecami niemal na bezdechu.

Ciekawość w mą stronę mimowolnie łypnie

Zaskoczona magią ust moich uśmiechu,


Gdyż ja spod jabłoni wcale nie wychodzę,

Choć się już na dobre mocno rozpadało,

A jedynie wzrokiem wśród strumieni brodzę

Jakby mi tych doznań ciągle było mało.


Cisza… i refleksja z filiżanką w dłoni,

W którą dzbanek nieba deszcz strumieniem leje…

Siedzę pod jabłonią w herbacianej woni,

Co liśćmi we wrzątku od pluchy pęcznieje,


I podsumowuję me minione życie

Rachunkami ciągle trudnego sumienia.

Plus, minus, mnożenie, dzielenie w zeszycie -

Podliczam działania wspomnień bez wytchnienia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 25 listopada 2022

AFEKTYWNA

bliskim osób chorych na depresję

Siedzisz za ścianą na spusty zamknięta

Jakoby więzień przygnębionej duszy.

Posępne myśli są zaś niczym pęta,

Dlatego ciało nie może się ruszyć,


Leżysz więc często jakbyś martwa była.

Oczy wpatrzone w sufit albo w okno

Mówią, że psyche twoja już przegniła...

Stąd moje oczy, topniejąc, łzą mokną.


Jakże ci pomóc wyrwać się z marazmu

I z obłąkania, które cię osacza?!

Jak ci zapodać kroplę entuzjazmu,

Byś znowu była, jako dawniej, nasza?!


Gdzie teraz błądzisz, kochana dziecino?

W ogóle na mnie już nie reagujesz.

Dni nieprzytomne jak gorączka miną.

Widzę jak na nich bezwiednie dryfujesz


I się oddalasz w stronę horyzontu

Pod baldachimy chmur brzemiennych gniewem.

Stoję w obliczu bezradna afrontu…

Z kim jednak walczę o ciebie? - to nie wiem.


Zrywam zasłony jak skórę na piersi,

Byś zobaczyła me bijące serce.

Odkąd chorujesz i mnie się nie szczęści.

Niczego więcej oprócz ciebie nie chcę!


Dłońmi twe ręce chłodne obejmuję

I pocieszeniem w źrenicę zaglądam,

Lecz w tobie życia światła nie znajduję,

Więc po pokoju wszędzie się rozglądam.


Gdzie mogę znaleźć bodziec dla nadziei?

Gdzie się schowała radość i ochota?

Czy mrok się chociaż w blade światło zmieni?

Wszystko się we mnie szarpie oraz mota.


Spijasz mnie, kwiecie mego łona… spijasz…

Usycham jako drzewo od gałęzi.

Patrzę w niemocy jak smutna przemijasz.

Stan twej choroby i mnie nie oszczędzi.


Bóg wie jak cierpię pod twoją mogiłą,

W której się męczysz żywcem pochowana.

Pragnę cię wyrwać z twej apatii siłą,

Ale niemocą jestem w nią wciągana.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 23 listopada 2022

W ODPOWIEDZI NA...

Mówisz, że na co dzień nie jestem sobą.

A co to znaczy, do jasnej cholery?!

Żyć zasadami, a może swobodą?

Ty zawsze bywasz wręcz bezwstydnie szczery?!


Kim byłby człowiek bez ograniczenia?

Z pełną wolnością zwierzę by prześcignął

W dziedzinie potrzeb swych zaspokojenia -

Z tego upadku by się nie podźwignął.


Moralność stawia instynktom granice

I zazdrość, zawiść, mściwość kontroluje -

To, co wpajają od wieków rodzice,

W nas człowieczeństwo wyrabia, kształtuje.


Etyka światłem jest w mroku popędów

I przeobraża stado w społeczeństwo.

Do nowatorstwa nie mam sentymentów -

Jest jak trucizna, urok i przekleństwo.


A tolerancja oznacza szacunek!,

Nie przyzwolenie, jak to większość głosi.

Gówno ta większość ma za poczęstunek.

Żuje je, łyka, o dokładkę prosi…


Aż żal nań patrzeć – na usta w odchodach.

Odór padliny skaża wszem powietrze.

Człowiek przywyknął oddychać w tych smrodach,

Chociaż żyć w szambie najzwyczajniej nie chce.


To ty inności mojej nie przyjmujesz,

Żądaniem zmiany ciągle mnie oskarżasz

I rzucasz słowa, których nie pojmujesz.

Samego siebie w ten sposób obrażasz.


Nie mów o fobii, kiedy nie pojmujesz,

Że nerwicowe znaczy zaburzenia,

W których lęk przed czymś człowieka katuje

I wciąga w męki, okrutne cierpienia.


Mnie orientacja homo nie przeraża.

Więc homofobia brzmi wręcz absurdalnie.

Parada orgii natomiast odraża,

Bo człowieczeństwo depcze nieustannie,


I bez znaczenie czy homo, hetero!

Brzydzę się bowiem takimi aktami.

Chciałeś bym była tu i teraz szczerą,

Więc się wyrażam szczerymi słowami.


Nie znoszę również ludzi zakłamanych,

Co chorągiewką trzepoczą na wietrze,

Interesownych oraz farbowanych -

Z takimi w parze iść po prostu nie chcę.


Mnie nie przeszkadza kolor czyjejś skóry

Ni orientacja albo też wyznanie.

Szanuję bowiem każdego, to który

Ma do człowieka jednakie uznanie,


Co i do siebie czuje, i wymaga,

Aby nie stracić honoru, godności -

A takich mało… i to jest szkarada

Wypaczonego pojęcia miłości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 22 listopada 2022

DOBREJ NOCY

Wszystko do snu się kładzie tą jesienną porą.

Drzewa wiatrem listowie z czupryn wyczesują.

Trawy w żółte kolory piżamek się stroją

I z gałęzi się w szelest jak w puch zakopują.


Woda wzbiera w strumieniu od deszczowych trunków,

Podmywając korzenie wierzby rosochatej.

W nurcie szumu i w galop porywanych plusków

Słychać jest kołysankę o nucie pstrokatej.


Wilgoć mokre powietrze zakwasza, butwiejąc,

I szarością pasteli nagość swą okrywa.

Stopy w błocie jej grzęzną, a rosą bielejąc,

Tańczą, kiedy im niebo kroplami przygrywa.


Niby widno, a półmrok rozrzedzony płynie

I rozlewa się kleksem niewyraźnych cieni...

A wśród dymu z kominów oddech parą ginie

I się kłębi, i skrapla w dość chłodnej przestrzeni.


Rozmarzenie czuć wokół, lekkie odprężenie.

Nieboskłony powoli ciemnością zachodzą.

Następuje z zachodu powiek opuszczenie.

Trzaski koron lamentem dżdżu smutno zawodzą


I mięciutko, jakoby niemal w znieczuleniu,

Świat zapada w sen błogi ufnie, bez oporu.

Zima nagle się zjawia niczym w okamgnieniu.

Jesień w przeszłość odchodzi całkiem bez humoru,


Więc… dobranoc bezpłodna ziemio pod stopami,

Co w obrotach na boki tylko się przekręcasz,

Na poduszce się bieląc siwymi włosami.

Dobrej nocy ci życzę, kiedy mrozem stękasz,


Kiedy mruczysz jak kocur przy ciepłym kominie,

Kiedy trzeszczysz drzazgami trawionymi ogniem.

Dobrej nocy ci życzę nim zima nie minie…

Do widzenia uśpiona, bo wiosna za rogiem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PRZYZIEMNOŚĆ

Chciałabym uciec, lecz nie mam dokąd.

Drzwi zatrzasnęły się wbrew mej woli.

Kurczy się, zwęża ciasny czworokąt

I oddychanie w piersi wręcz boli.


Ramiona miażdżą zsuwane ściany

I głowa dźwiga sufitu brzemię.

Tynk zda się pęcznieć mocno spękany

A szczelinami wpełzają cienie


Przyziemnych lęków oraz nadużyć,

Które się wokół ciała splatają…

Jak długo jeszcze będą się dłużyć

Demonów rządy, co żyć nie dają?!


Jak długo będą ludzi prowadzać

Jak psy na smyczach oraz w kolczatkach?!

Jak długo będą w szczęściu zawadzać?!

Jak długo ciągnąć się będzie jatka


Tych, co przy władzy, z tymi na klęczkach,

Którym się prawa wszelkie odbiera?!

Drutami spięta poddanych szczęka

Już krzykiem buntu ust nie rozwiera…


Ciągną się, ciągną długie szeregi

W niewolę wziętych szczwanym podstępem.

Strzał! - już ruszyły torem przedbiegi,

Depcząc w amoku to, co jest święte,


I niczym szczury pędzą poddani

Za kawałeczkiem stęchłego sera,

Pędzą wzgardzeni i wyśmiewani!

Nad nimi korzyść łapy przeciera.


A mnie tor przeszkód się nie podoba,

Rywalizacja nie odpowiada.

Bardziej mi bliższa duszy swoboda

Niż ciało, które godność swą zjada,


Dlatego uciec chcę, ale… dokąd?!

Ściany bez okien, drzwi zaś zamknięte.

Kurczy się, zwęża ciasny czworokąt,

A w nim mnie dusi życie przeklęte.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



MIĘDZY

Pytasz: dokąd się spieszę... odchodzę?

Zielonego pojęcia zaś nie mam.

Budząc się świtem, w nowy dzień wchodzę…

Czekam biernie – tak przynajmniej mniemam...


Wszystko dzieje się obok za szybko

Jakbym wpływu na fakt ten nie miała.

Przeszłość widzę jak świat w mgle za szybką

Jakbym życie po dziś dzień przespała.


Spod kontroli się wszystko wymyka.

Opanować niczego nie umiem.

Nie zatrzymam wszak prądu strumyka.

Milczę nawet w wód jego poszumie,


A on wplata się w tarczę zegara

Niczym w młyna kręcące się koło.

Rozdrabnianiem ciągłości się para

Poświęcony codziennym mozołom.


Idę brzegiem jak cień… może zjawa…

W końcu jestem, choć prawie mnie nie ma.

Czasem budzi się we mnie obawa,

Że to wszystko to fałsz… jakaś ściema…


Kiedy jednak wyczuwam zapachy

I muśnięcia dotyków na skórze,

Gasną we mnie ów lęki i strachy,

Więc nadzieją się wzbijam ku górze,


By latawiec mych celów uchwycić,

Nie pozwolić mu urwać się z sznurka,

Choć wieczorem się nie mam czym szczycić…

Każdy dzień jak obłędu powtórka…


Balansuję na cienkiej krawędzi

Między jawą a sennym marzeniem.

Może los chociaż dziś mnie oszczędzi

I obdarzy bogatszym wspomnieniem.


Trudno tak się poznawać na nowo

Z każdym rankiem jak obcą traktować,

Wierzyć sobie po prostu na słowo

I nieufnie na co dzień pilnować,


Patrzeć w lustro jak w oczy przechodnia,

Który mija mnie całkiem przypadkiem

W czarnym płaszczu, w spódnicy lub w spodniach,

Spoglądając na twarz mą ukradkiem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl