poniedziałek, 7 listopada 2022

CHWILA

Kaskady liści ciało opływają

Wilgocią wiatru o skórze zroszonej,

Z łoskotem kartek pod stopy spadają

W kałużę światła głową pochylonej

Latarni, która biegnie wzdłuż chodnika

Zwrócona w stronę drogi asfaltowej

I przez ciemności gęstwinę przenika

Szpilką jasności od mgły lekko płowej...

Wokół szeleszczą szepty i westchnienia

Spokoju, co jest snem jeszcze zmożony.

Idę, wtapiając się w głębię myślenia,

A za mną kroczy cień światłem zdradzony,

Które przecinam, przechodząc chodnikiem,

Z którego nagle wymykam się w mroki

I w którym znowu zjawiam się walczykiem,

Gdy z latarniami w tańcu każą kroki…

Jakaś ptaszyna się zawieruszyła…

W sieci gałęzi kwili jakby lękiem.

Czy to jesienią tak się przeraziła,

Że lamentuje utęsknionym dźwiękiem?

Wtem… z pocieszeniem kompan jej przychodzi,

Więc nuta trelów brzmi nieco weselej,

A wiatr do taktu pieśniami zawodzi

Jak akustyką w samotnym kościele.

Idę powoli, całkiem bez pośpiechu,

I celebruję tę chwilę istnienia

Wartą, ze względu na uroki, grzechu

I kilku wersów dla jej ocalenia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




sobota, 5 listopada 2022

UPADEK

Spójrz na mnie, Panie!, bo leżę pod krzyżem

I nie ma przy mnie Szymona z Cyreny.

Grzesznego ciała wstydzę się i brzydzę.

Na pewno razem jakoś to przebrniemy.


Leżę i milczę z krzyżem pogodzona.

Jego ramiona w mój bark wręcz wrastają.

Nie czuję nawet, czyżem poniżona

I czy mną ludzie wokół pogardzają?!


Leżę i trzymam twarz wgniecioną w ziemię.

Cierpliwie czekam, aż wszyscy mnie miną.

Widzę stopami rozmnożone plemię.

To, że upadłam… czy moją jest winą?


W uszach mi dudnią kroki niczym bęben.

Droga pulsuje rytmem tego marszu…

A ja do piersi tulę tylko nędzę

Niesiona pulsem gasnącego czasu.


Powoli, Panie, zasypiam w niemocy…

Samarytanin dobry mnie ominął.

Me w skamielinie bledną, Boże, oczy.

Łzy bezradności już z nich nie wypłyną.


Leżę, a ziemia wysysa powietrze,

Które drży w piersi niczym ćma przy świetle,

I świst westchnienia gdzieś przepadł na wietrze.

Bezwładne z brukiem scalają się ręce


Umieram, Panie, krzyżem przygnieciona.

Czyżby za ciężki dla mnie się okazał?!

Jestem już życiem potwornie zmęczona.

Jak długo leżeć będziesz że mi kazał?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ODCIENIE SZAROŚCI

Moja radość jak motyl ze słoika

Wymknęła się sprytnie gdzieś spod pokrywki,

Bez niej codzienność z dnia na dzień utyka,

Patrząc złowrogo zza za długiej grzywki


I rozcierając w palcach pustą przestrzeń

Jak szeleszczącym banknotem o banknot

Obwisłą wargą mówi do mnie wierszem…

W ochrypłym głosie brzmi to niczym warkot.


Człapie więc za mną albo mnie wyprzedza

Koślawym krokiem ciągle się potyka.

Żałobnie szumią nagie nad nią drzewa,

Gdy drepcze wolno w asyście patyka.


Chciałabym od niej wreszcie się uwolnić,

Poczuć na ustach uśmiechu łagodność,

Lecz ta się trzyma spódnicy lub spodni,

Bo ją przynagla do tego roztropność.


Próżno rozglądam się za mą radością…

Jak ćma do ognia zbytnio się zbliżyła

I uraczyła mnie dziś samotnością.

Czy się na zawsze w płomienie wtopiła,


Plącząc się w cieniach przeróżnych szarości

Zachmurzonego smuteczkami nieba,

Pod którym ostry jest smak przyjemności

Nawet w wymiarze okruszynek chleba?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 4 listopada 2022

ODPOWIEDŹ

Podetnij mi skrzydła, jeżeli potrafisz,

Bowiem ci wierności dotrzymać nie mogę.

Kiedy się po drodze znów natchnienie trafi,

Na pewno dla niego całkiem stracę głowę


I wyfrunę z domu, wszystko zostawiając,

Jakoby przynętą z wód ryba wyrwana.

Nie zwrócisz na siebie uwagi, pytając

Na jak długo znikam – tego nie wiem sama.


Podetnij mi skrzydła, jeśli masz sumienie,

Ale wiedz, że czynem tym mnie ukrzyżujesz.

Krnąbrną mam naturę i tego nie zmienię,

Mimo że się czasem z tym nieznośnie czujesz.


Zarzucasz mi często, że się izoluję,

Że unikam stołów, przy nich towarzystwa,

A ja tego – zrozum! - już nie potrzebuję.

Inna teraz pora życia do mnie przyszła.


Nie, nie jestem sama – zawsze jest ktoś obok,

O kim właśnie piszę i kogo poznaję.

Siedzę z nim, rozmawiam jak z żywą osobą

I się cała komuś w tworzeniu oddaję.


Później wracam po dniu, po nocy pisania.

Mąż mnie wyrzutami nawet nie zadręcza,

A ty mi podsuwasz kąśliwe pytania,

Chcąc się dostać siłą do mojego serca.


Nie umiesz zrozumieć, że wciąż cię pamiętam,

Że nie jesteś dla mnie kimś mało istotnym,

Ale gdy się w wymiar wyobraźni wkręcam

Nie jestem człowiekiem smutnym czy samotnym,


A kiedy powracam mam męża i syna -

I ten skarb wystarcza, aby być szczęśliwą,

Niech ci więc nie ciąży przygnębienia mina.

Wbrew pozorom jestem kobietą życzliwą.


Nie karmię się pychą ni wieńcem laurowym.

Mimowolnie krążę pomiędzy mą duszą

Natchnieniem, co które stanem jest gotowym

Porwać mnie w otchłanie - te pokrewne duchom.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 2 listopada 2022

LUSTRO

„Widzi mnie pani?!” - woła dziecko w lustrze

O włosach słońca oraz piwnych oczach. -

Może mi pani żółtka z cukrem utrze?” -

Pyta dziewczynka niezwykle urocza.


Kobieta milczy, patrząc jakby z lękiem

Na to zwierciadło, które przed nią stoi,

Ku niemu drżącą więc wyciąga rękę

I tej dziewczynki w odbiciu się boi.


Kobieta siada na krześle przed lustrem -

Dziewczynka również... niemal równocześnie.

Zsuwa wpatrzona w dziecko z ramion chustę

I mimowolnie szepcze – „Jest za wcześnie”,


Po czym odczuwa wilgoć łez na rzęsach

I wspomnień smutnych oddech na swych skroniach.

Mówi – „Mój Boże, jakaś ty jest piękna” -

I czuje kroplę żalu na swych dłoniach.


Dziewczynka śpiewa sobie coś pod nosem.

W ramionach trzyma misia pluszowego

I debatuje szeleszczącym głosem

Do ucha misia pocerowanego.


Po chwili wstaje, podchodzi do lustra...

Maleńką dłonią wtapia się w zwierciadło.

Pyta – „Dlaczego jesteś teraz smutna?”,

A pani kłamie – „Coś mi w oko wpadło”,


Po czym podnosi się ciężko z krzesełka,

Idzie do kuchni i jajko rozbija.

Trzeszczy o cukier gnieciony łyżeczka

I słodkie żółtko na piankę ubija,


Następnie siada przed lustrem wygodnie

I kogel – mogel dziewczynce podaje,

A ona macha nóżkami swobodnie,

Bo do podłogi, siedząc, nie dostaje,


I z apetytem ów deser pochłania,

Mrużąc z zachwytu promienne powieki.

Wtem mąż kobiety zza drzwi się wyłania.

Od zaufania zdaje się daleki.


Podchodzi do niej i, się uśmiechając,

Kciukiem z ust żony kogel – mogel ściera...

Kobieta dziecka już nie dostrzegając,

Tylko na własne odbicie spoziera


Z niedowierzaniem i wątpliwościami

Jakby odkryła podwójną naturę

Drugiego życia swego z przedmiotami,

Przez własnych uczuć wzruszoną strukturę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




TRUDNO

Trudno poznać, kim jest dziecko?,

Kiedy dzieckiem się nie było.

Trudno pojąć życia sedno,

Gdy się ciągle w strachu tkwiło.


Trudno snem się delektować,

Gdy bezsenność wciąż ciążyła.

Trudno radość celebrować,

Gdy się nigdy nie zdarzyła.


Trudno być dla innych wzorem,

Gdy idola się nie miało.

Trudno przez świat iść z humorem,

Gdy się w szponach żalu drżało.


Trudno z ludźmi jest obcować,

Kiedy się samemu było.

Trudno czas jest spożytkować,

Gdy się nigdy nie marzyło.


Trudno w siebie jest uwierzyć,

Gdy się siebie nie poznało.

Trudno dzień kolejny przeżyć,

Gdy się innym nie ufało.


Trudno dostrzec w sobie kogoś,

Gdy się coś wiecznie widziało.

Trudno zwalczyć w sobie wrogość,

Gdy się przemoc odpierało.


Trudno… więcej, znacznie więcej,

Kiedy rodzisz się dorosłym,

Gdy maleńkie, drobne ręce

Dojrzałością w ziemię wrosły.


Każdy świt jest przebudzeniem

Wojownika, co z okopów

Wstaje wręcz niepostrzeżenie,

By na froncie łez, kłopotów


Jakoś przebrnąć, jakoś przetrwać,

Nie straciwszy jeszcze więcej,

Jakoś znów w opokach przespać

Nim nie stanie stare serce.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 1 listopada 2022

ŚWIĘTEJ PAMIĘCI

Człowieczeństwo zdechło pod płotem.

Filozofia je tam powaliła,

Zasypała słów pustych złotem,

Ignorancją na wskroś i przebiła.


Zadeptała je obojętność

I egoizm je skopał bezwzględny.

Inna bowiem nastała świętość -

Wór krwią nawet znaczonych pieniędzy.


Zwierzę więcej ma dziś godności

Niźli człowiek zachłanny na wszystko.

Trudno mówić dziś o miłości,

Bo ta zmysłów jest tylko iskrą.


Dla wygody się mnoży pustka

A samotność nie słyszy sumienia.

Nad przyszłością zaś stoi wróżka,

Która zmienia kierunek myślenia.


Suną tłumy drążonym szlakiem

Jak hipnozie poddani ulegle.

W pięknych ciałach jest dusza wrakiem

Okradanym przez świat wciąż przebiegle.


Błyskotkami mamieni ludzie

Wydają się marzyć o wolności.

Tymczasem giną w tej ułudzie,

W absurdzie prawa oraz godności.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl